R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Kreeg je ook weleens straf om lullige dingen?quote:Op maandag 20 februari 2012 17:26 schreef chadson95 het volgende:
Ja, ik wat je bedoel want vanaf kleins al verzin ik smoesjes als ik bijvoorbeeld naar huis moest of niet weg kan van huis.
Maarja ik denk wel dat ze het door hebben en me uitlachen achter mijn rug om.
En inderdaad, je hebt nog niemand verteld of jij, net als ik, de jongste was bijvoorbeeld.
oops sorry zie het nu pas! maar ja ik ben de jongste en ben nooit met broers in huis opgegroeid. De leeftijd verschillen zijn erg groot.quote:
Waarom antwoord je steeds niet op mijn vragen?
Jeetje man TS. Jij bent de man in huis, niet je moeder. Own je moeder is. Dat is ook prettiger voor je moeder.
Ik zei vroeger altijd tegen mijn moeder, mam haal die tietjes is uit mijn mond!
Ik zei vroeger altijd tegen mijn moeder, mam haal die tietjes is uit mijn mond!
UITGESCHREVEN
Ik zie trouwens in mijn gezin ook wel dat het jongste broertje veel beschermender is opgevoed dan de rest (maar niet zo extreem als bij jou). Mijn moeder is een heel sterke, onafhankelijke vrouw, flinke carrière, kids alleen opgevoed enzo. Heeft mij, als meisje, meegegeven dat ik zelfstandig moet zijn en op eigen benen kunnen staan. Mijn broertje heeft dat VEEL minder, en zijn zelfstandigheid kwam een stuk later. Deels ook persoonlijkheidsafhankelijk, hoor. Maar ik en mijn oudere broer hebben mijn moeder meer dan eens uit die superbeschermende rol getrokken, en m'n broertje een schop onder z'n kont gegeven (die leek het af en toe wel prima te vinden, hoewel lang niet altijd), en nu is alles OK. Het duurde wel even voor mijn moeder voor ze dat los kon laten.
Ik ben wel opgegroeid met 2 oudere broers en de oudste, mijn zus. Je ziet hen dan wel als groter, ouder, wijzer dan jij, vanzelf ben je dan de kleinste.
Eén van mijn schoonzussen heeft bij mij in de klas gezeten, is 2 maanden ouder dan ik, had helemaal geen beperkingen thuis, ging volgens mij op haar 16e al uit met mijn broer.
Toen was ik echt het lulletje bij haar, moeten daar nu om lachen, maar toen bepaald niet.
Eén van mijn schoonzussen heeft bij mij in de klas gezeten, is 2 maanden ouder dan ik, had helemaal geen beperkingen thuis, ging volgens mij op haar 16e al uit met mijn broer.
Toen was ik echt het lulletje bij haar, moeten daar nu om lachen, maar toen bepaald niet.
oja had je andere vraag nog niet beantwoord, maar echt straf kreeg ik nooit echt maar wel als ik 10 minute te laat thuis kwam ofso. Doordat ik altijd zo vroeg thuis moest zijn, want je bent dan met vrienden en dan vergeet je de tijd. Als ik niet opneem doordat ik me telefoon niet hoorde of te laat kom omdat ik de bus heb gemist kan ik al boze ogen verwachten als ik binnen komquote:
[..]
Kreeg je ook weleens straf om lullige dingen?
En inderdaad, je hebt nog niemand verteld of jij, net als ik, de jongste was bijvoorbeeld.
Het lijkt me een verstikkend leven zo TS.
En het is ook idd niet meer van deze tijd, die tijden van je moeder.
Wel jammer dat er geen gesprek te voeren valt hierover.
Ik weet niet of je een goede band hebt met je huisarts, maar anders zou je na eerst alleen te zijn gegaan, samen met je moeder op afspraak kunnen gaan en de huisarts laten bemiddelen. Of bij het Maatschappelijk werk, daar zullen ze jullie ook vast verder kunnen helpen dmv b.v. gezinsgesprekken.
En geef openlijk toe tijdens deze gesprekken dat je haar absoluut niet wil kwetsen maar dat je dood ongelukkig wordt van haar regels en gedrag.
Het is de "toon" waarop een gesprek kan lopen of juist niet, oefen daar wat mee en laat je door haar geblaas niet van de wijs maken, blijf op dezelfde toon het gesprek voortzetten, je bent dan nog wel niet volwassen/meerderjarig, maar t.o. iemand van 17 jaar mag een ouder/volwassen zich ook gewoon normaal gedragen hoor, het is kinderachtig van je moeder dat ze bij niet winnen van de discussie gaat huilen en jammeren.......kom op zeg... dat is geen normaal gedrag voor een ouder.
Ik vind wel een beetje dat ze je jonge jaren aan het verpesten is door haar eigen angsten, wie weet
komt dit tijdens coachende gesprekken meer naar boven......"wat nu eigenlijk haar motivatie is" om jou niet los te kunnen laten. Als dat duidelijk zou zijn is de oplossing makkelijker voorhanden lijkt mij.
Nou ts ik wens je zeker meer vrijheid toe en ik hoop echt dat je moeder wat milder gaat worden voor jou, maar nog meer voor haarzelf.
succes ermee
En het is ook idd niet meer van deze tijd, die tijden van je moeder.
Wel jammer dat er geen gesprek te voeren valt hierover.
Ik weet niet of je een goede band hebt met je huisarts, maar anders zou je na eerst alleen te zijn gegaan, samen met je moeder op afspraak kunnen gaan en de huisarts laten bemiddelen. Of bij het Maatschappelijk werk, daar zullen ze jullie ook vast verder kunnen helpen dmv b.v. gezinsgesprekken.
En geef openlijk toe tijdens deze gesprekken dat je haar absoluut niet wil kwetsen maar dat je dood ongelukkig wordt van haar regels en gedrag.
Het is de "toon" waarop een gesprek kan lopen of juist niet, oefen daar wat mee en laat je door haar geblaas niet van de wijs maken, blijf op dezelfde toon het gesprek voortzetten, je bent dan nog wel niet volwassen/meerderjarig, maar t.o. iemand van 17 jaar mag een ouder/volwassen zich ook gewoon normaal gedragen hoor, het is kinderachtig van je moeder dat ze bij niet winnen van de discussie gaat huilen en jammeren.......kom op zeg... dat is geen normaal gedrag voor een ouder.
Ik vind wel een beetje dat ze je jonge jaren aan het verpesten is door haar eigen angsten, wie weet
komt dit tijdens coachende gesprekken meer naar boven......"wat nu eigenlijk haar motivatie is" om jou niet los te kunnen laten. Als dat duidelijk zou zijn is de oplossing makkelijker voorhanden lijkt mij.
Nou ts ik wens je zeker meer vrijheid toe en ik hoop echt dat je moeder wat milder gaat worden voor jou, maar nog meer voor haarzelf.
succes ermee
jaa het is een verstikkend en saai leven ja..quote:Op maandag 20 februari 2012 18:36 schreef zusterclivia het volgende:
Het lijkt me een verstikkend leven zo TS.
En het is ook idd niet meer van deze tijd, die tijden van je moeder.
Wel jammer dat er geen gesprek te voeren valt hierover.
Ik weet niet of je een goede band hebt met je huisarts, maar anders zou je na eerst alleen te zijn gegaan, samen met je moeder op afspraak kunnen gaan en de huisarts laten bemiddelen. Of bij het Maatschappelijk werk, daar zullen ze jullie ook vast verder kunnen helpen dmv b.v. gezinsgesprekken.
En geef openlijk toe tijdens deze gesprekken dat je haar absoluut niet wil kwetsen maar dat je dood ongelukkig wordt van haar regels en gedrag.
Het is de "toon" waarop een gesprek kan lopen of juist niet, oefen daar wat mee en laat je door haar geblaas niet van de wijs maken, blijf op dezelfde toon het gesprek voortzetten, je bent dan nog wel niet volwassen/meerderjarig, maar t.o. iemand van 17 jaar mag een ouder/volwassen zich ook gewoon normaal gedragen hoor, het is kinderachtig van je moeder dat ze bij niet winnen van de discussie gaat huilen en jammeren.......kom op zeg... dat is geen normaal gedrag voor een ouder.
Ik vind wel een beetje dat ze je jonge jaren aan het verpesten is door haar eigen angsten, wie weet
komt dit tijdens coachende gesprekken meer naar boven......"wat nu eigenlijk haar motivatie is" om jou niet los te kunnen laten. Als dat duidelijk zou zijn is de oplossing makkelijker voorhanden lijkt mij.
Nou ts ik wens je zeker meer vrijheid toe en ik hoop echt dat je moeder wat milder gaat worden voor jou, maar nog meer voor haarzelf.
succes ermee
En ik denk niet dat ik het uit der kan halen, maar dat ze zelf maatschappelijk hulp zoekt zou wel een mogelijkheid zijn. Alleen denk ik niet dat ze dat doet omdat ze weer zo trots doet
Toch zie ik het me voor me. TS heeft een soortgelijk probleem als wat ik, nu jaren geleden, ook had.quote:
Het lijkt me een verstikkend leven zo TS.
En het is ook idd niet meer van deze tijd, die tijden van je moeder.
Wel jammer dat er geen gesprek te voeren valt hierover.
Ik weet niet of je een goede band hebt met je huisarts, maar anders zou je na eerst alleen te zijn gegaan, samen met je moeder op afspraak kunnen gaan en de huisarts laten bemiddelen. Of bij het Maatschappelijk werk, daar zullen ze jullie ook vast verder kunnen helpen dmv b.v. gezinsgesprekken.
En geef openlijk toe tijdens deze gesprekken dat je haar absoluut niet wil kwetsen maar dat je dood ongelukkig wordt van haar regels en gedrag.
Het is de "toon" waarop een gesprek kan lopen of juist niet, oefen daar wat mee en laat je door haar geblaas niet van de wijs maken, blijf op dezelfde toon het gesprek voortzetten, je bent dan nog wel niet volwassen/meerderjarig, maar t.o. iemand van 17 jaar mag een ouder/volwassen zich ook gewoon normaal gedragen hoor, het is kinderachtig van je moeder dat ze bij niet winnen van de discussie gaat huilen en jammeren.......kom op zeg... dat is geen normaal gedrag voor een ouder.
Ik vind wel een beetje dat ze je jonge jaren aan het verpesten is door haar eigen angsten, wie weet
komt dit tijdens coachende gesprekken meer naar boven......"wat nu eigenlijk haar motivatie is" om jou niet los te kunnen laten. Als dat duidelijk zou zijn is de oplossing makkelijker voorhanden lijkt mij.
Nou ts ik wens je zeker meer vrijheid toe en ik hoop echt dat je moeder wat milder gaat worden voor jou, maar nog meer voor haarzelf.
succes ermee
Het heeft natuurlijk ook met jezelf te maken, hoe spring je ermee om. Ik heb altijd gedacht, had ik er vroeger maar eens een flinke ruzie voor over gehad, desnoods slaande ruzie, dan had haar neus misschien de andere kant op gewezen en had ik ook een gewoon uitgaansleven op de zaterdagavond gehad. Maar, dat moet je kunnen. Ja, en mijn vader, hij kan moeilijk zondermeer partij trekken voor mij, moet zich toch ietwat neutraal opstellen. Dit is misschien wel weer, zo vader, zo zoon.
Er waren nog geen of niet veel mobieltjes, ik had er dus ook geen. Ik weet wel dat ik altijd een telefooncel opzocht, met het ouderwetse kwartje, waar ik hartkloppend ging bellen dat ik eraan kwam maar dat ik later zou zijn, want helemaal voorkomen kon ik dat niet. Aan de andere kant kon ik al meten of en hoe ik op mijn falie zou krijgen. Dat heeft die restrictie zaterdagavond 6 uur thuis ook in een stroomversnelling gebracht.
TS, Heb je geen mentor op school met wie je dit zou kunnen bespreken of een ander vertrouwenspersoon zoals een tante of zoiets dergelijks?
Ik kan me voorstellen dat het een moeilijke situatie is om te doorbreken als je zo opgegroeid bent en ik denk dat je daar hulp van buitenaf voor nodig hebt. Ik denk overigens niet dat je een rotjeugd hebt, maar wel dat dit te beschermend en te verstikkend is. Dat is al een andere insteek.
Zoek hulp van buitenaf. Het huis uitgaan en voor jezelf zorgen is trouwens misschien wel weer een hele grote verandering in 1 keer. Misschien zou je een tijdje begeleid wonen kunnen doen oid?
Ik kan me voorstellen dat het een moeilijke situatie is om te doorbreken als je zo opgegroeid bent en ik denk dat je daar hulp van buitenaf voor nodig hebt. Ik denk overigens niet dat je een rotjeugd hebt, maar wel dat dit te beschermend en te verstikkend is. Dat is al een andere insteek.
Zoek hulp van buitenaf. Het huis uitgaan en voor jezelf zorgen is trouwens misschien wel weer een hele grote verandering in 1 keer. Misschien zou je een tijdje begeleid wonen kunnen doen oid?
Frankly my dear, I don't give a damn. Smike. O+.
Het is natuurlijk ook super moeilijk om hier als kind zijnde het voortouw in te gaan nemen.
Dat is ook wat doorbroken moet worden....en dan het liefst zonder ruzie natuurlijk, ....daarom dichtbij huis hulp hierbij vragen.
Moeder kan best wel onder de indruk zijn/komen van een bezoek aan b.v. de huisarts, hij/zij kan moeder ook na een gesprek samen haar nogmaals een keertje alleen laten komen. Er moet wat lucht in het "vacuüm" komen, zoals het nu gaat komt ts geen mm verder en dat is ook zonde daar ik wel het idee heb dat moeder veel om haar zoon geeft.
Of wat Ripley post idd je Mentor van school.
En goed idee en aanrader om via begeleid wonen te gaan wennen aan het zelfstandig worden als je toch vroeg op jezelf moet gaan.
Dat is ook wat doorbroken moet worden....en dan het liefst zonder ruzie natuurlijk, ....daarom dichtbij huis hulp hierbij vragen.
Moeder kan best wel onder de indruk zijn/komen van een bezoek aan b.v. de huisarts, hij/zij kan moeder ook na een gesprek samen haar nogmaals een keertje alleen laten komen. Er moet wat lucht in het "vacuüm" komen, zoals het nu gaat komt ts geen mm verder en dat is ook zonde daar ik wel het idee heb dat moeder veel om haar zoon geeft.
Of wat Ripley post idd je Mentor van school.
En goed idee en aanrader om via begeleid wonen te gaan wennen aan het zelfstandig worden als je toch vroeg op jezelf moet gaan.
Ik heb wel een rotjeugd gehad, want sinds de basisschool ben ik eenzaam en afgesloten van de rest. Kreeg velen kansen om vrienden te maken die toch weg zijn gegaan doordat ik niet kon komen of saaie tijden had. Nu begint mijn haar ook uit te vallen terwijl ik nog een kind ben. nou echt een droomjeugd hoor!quote:
TS, Heb je geen mentor op school met wie je dit zou kunnen bespreken of een ander vertrouwenspersoon zoals een tante of zoiets dergelijks?
Ik kan me voorstellen dat het een moeilijke situatie is om te doorbreken als je zo opgegroeid bent en ik denk dat je daar hulp van buitenaf voor nodig hebt. Ik denk overigens niet dat je een rotjeugd hebt, maar wel dat dit te beschermend en te verstikkend is. Dat is al een andere insteek.
Zoek hulp van buitenaf. Het huis uitgaan en voor jezelf zorgen is trouwens misschien wel weer een hele grote verandering in 1 keer. Misschien zou je een tijdje begeleid wonen kunnen doen oid?
Wat jullie niet weten is dat ik de pc aan liet gister. Ik heb dit op 2 forums gepost en mijn moeder heeft het gelezen.
Ik vroeg haar er net aan, omdat ze op forum viva zelfs een antwoord heeft neergezet onder mijn account :S
Ik zei net tegen der of ze wel ziet hoe mensen over haar aanpak denken? en hoe ze erover praten?
Zij gaf als reden: "het zijn Nederlanders die komen uit een andere cultuur dan ons"
Nou ik ben antilliaans en geen haatneigingen naar Nederlanders hoor, maar ik vind toch zelf ook wel dat Antillianen zelfs losser zijn in opvoeding dan Nederlanders
Dus wat ze nu zegt vind ik gewoon echt nergens op slaan!
Ik vroeg haar er net aan, omdat ze op forum viva zelfs een antwoord heeft neergezet onder mijn account :S
Ik zei net tegen der of ze wel ziet hoe mensen over haar aanpak denken? en hoe ze erover praten?
Zij gaf als reden: "het zijn Nederlanders die komen uit een andere cultuur dan ons"
Nou ik ben antilliaans en geen haatneigingen naar Nederlanders hoor, maar ik vind toch zelf ook wel dat Antillianen zelfs losser zijn in opvoeding dan Nederlanders
Dus wat ze nu zegt vind ik gewoon echt nergens op slaan!
Nee, maar je moeder beschuldigen van het je een rotjeugd geven, dat vind ik ook niet eerlijk. Ze heeft jou niet willen beschadigen en je juist een veilige jeugd willen geven. Daar is ze alleen enorm in doorgeschoten. Ik besef dat jij daardoor tegen veel problemen bent aangelopen, maar onthou ook dat je moeder het waarschijnlijk goed bedoelt.quote:
[..]
Ik heb wel een rotjeugd gehad, want sinds de basisschool ben ik eenzaam en afgesloten van de rest. Kreeg velen kansen om vrienden te maken die toch weg zijn gegaan doordat ik niet kon komen of saaie tijden had. Nu begint mijn haar ook uit te vallen terwijl ik nog een kind ben. nou echt een droomjeugd hoor!
Door zo beschuldigend uit de hoek te komen krijg je ook nooit de reactie die je zou willen - ga zelf maar na wat je doet als je je aangevallen voelt, dan ga je in de verdediging. Geef je moeder een inzicht in hoe dit leven je doet voelen zonder haar te beschuldigen en kijk of je samen naar een betere vorm kan werken.
Frankly my dear, I don't give a damn. Smike. O+.
Ze heeft me zien huilen van verdriet.. Ze heeft me gewoon echt beschadigt gezien, maar toch denkt zij dat ze er niks mee te maken heeft???quote:
[..]
Nee, maar je moeder beschuldigen van het je een rotjeugd geven, dat vind ik ook niet eerlijk. Ze heeft jou niet willen beschadigen en je juist een veilige jeugd willen geven. Daar is ze alleen enorm in doorgeschoten. Ik besef dat jij daardoor tegen veel problemen bent aangelopen, maar onthou ook dat je moeder het waarschijnlijk goed bedoelt.
Door zo beschuldigend uit de hoek te komen krijg je ook nooit de reactie die je zou willen - ga zelf maar na wat je doet als je je aangevallen voelt, dan ga je in de verdediging. Geef je moeder een inzicht in hoe dit leven je doet voelen zonder haar te beschuldigen en kijk of je samen naar een betere vorm kan werken.
Ik val der ook niet aan, maar elk kleine puntje kritiek vat zij op als een hele aanval van alle kanten
Ik wou net voorstellen om je moeder het te laten lezen... 
Het is een harde noot om te kraken ts.
Ga iig wel voor je haaruitval langs je huisarts, sommige mannen zijn vroeg hun haar kwijt, maar 17 is imo wel heel erg vroeg. Het kan een gevolg van de stress zijn.
Het is een harde noot om te kraken ts.
Ga iig wel voor je haaruitval langs je huisarts, sommige mannen zijn vroeg hun haar kwijt, maar 17 is imo wel heel erg vroeg. Het kan een gevolg van de stress zijn.
Het lijkt er ook sterk op dat jouw moeder zich zo over je ontfermt dat je je vleugels niet uit kan slaan. Dat heeft niets met liefdeloosheid te maken, op zeker houdt ze van je. Waarschijnlijk heeft ze de trots om tegen ieder die het maar weten wilt te zeggen dat ze nog lekker een zoon thuis heeft die het maar wat fijn vindt bij zijn moeder. Dat had mijn moeder ook, altijd met de nadruk op die kleine jongen thuis.
Vandaar dat het voor haar een hels idee is als jij het huis verlaat. Ze doet er dan ook alles voor je thuis te houden. Mijn moeder legde me nog net niet aan de ketting. Voor haar was het geruststellend genoeg als ik me gedouched en wel aan de eettafel meldde. Dan kon ik niets anders meer dan thuis blijven. Ik heb nooit maar dan ook nooit de intentie gehad mijn moeder hiervoor te beschadigen. Probeer haar maar te begrijpen, het zal ongetwijfeld goed bedoeld zijn.
Vandaar dat het voor haar een hels idee is als jij het huis verlaat. Ze doet er dan ook alles voor je thuis te houden. Mijn moeder legde me nog net niet aan de ketting. Voor haar was het geruststellend genoeg als ik me gedouched en wel aan de eettafel meldde. Dan kon ik niets anders meer dan thuis blijven. Ik heb nooit maar dan ook nooit de intentie gehad mijn moeder hiervoor te beschadigen. Probeer haar maar te begrijpen, het zal ongetwijfeld goed bedoeld zijn.
Al gedaan het begon op mijn 15e ongeveer al. Ik heb op me hoofd plekken waar ik iets minder haar heb en dat je zo mijn hoofdhuid kan raken. En bij de plekken waar de inhammen komen is mijn haar al iets dunner geworden. Mijn haarlijn is iets naar achter gegaan. Je ziet het nog niet hoor,maar mijn dermatoloog zei dat het rond mijn 19e misschien al ver gevorderd is. Hij stuurde me naar een haarkliniek ergens in Nederland waar ze foto's maakte van mijn haar en me een aantal vragen stelde en ja het is mannelijke kaalheid...quote:
Ik wou net voorstellen om je moeder het te laten lezen...
Het is een harde noot om te kraken ts.
Ga iig wel voor je haaruitval langs je huisarts, sommige mannen zijn vroeg hun haar kwijt, maar 17 is imo wel heel erg vroeg. Het kan een gevolg van de stress zijn.
Ik heb niet alle reacties gelezen dus sorry als dit al voorbij is gekomen maar is het geen idee om samen met je moeder met een therapeut te gaan praten? Ik heb zelf een lastige jeugd gehad en een moeilijke relatie met mijn ouders en ben met hun in therapie gegaan en dat heeft heel erg geholpen.. Succes!
'ik can not be held responsible for the things that come out of my mouth' (Jackie Burkhart)
Holy fok! De jeugd die ik ken* zuipt zich op zijn/haar vijftiende al laveloos en hangt tot ver na vieren uit in de disco / het uitgangsleven. Vergelijk dat eens met jouw verhaal, TS.
Nou ja, iig sterkte met het je loswringen aan de houdgreep van je (iets te sterke Antiliaanse) moeder.
* dochter van een vriend en zij is bepaald niet de enige. Ook een groot deel van haar schoolgenootjes (havo en vwo) is zaterdagnacht in de stad te vinden. Al dan niet met een belachelijke hoeveelheid alcohol op. Let wel: met toestemming van de ouders.
Nou ja, iig sterkte met het je loswringen aan de houdgreep van je (iets te sterke Antiliaanse) moeder.
* dochter van een vriend en zij is bepaald niet de enige. Ook een groot deel van haar schoolgenootjes (havo en vwo) is zaterdagnacht in de stad te vinden. Al dan niet met een belachelijke hoeveelheid alcohol op. Let wel: met toestemming van de ouders.
I've got 99 problems, but a bitch ain't one.
Van stress kun je volgens mij ook alopecia ontwikkelen?quote:
[..]
Al gedaan het begon op mijn 15e ongeveer al. Ik heb op me hoofd plekken waar ik iets minder haar heb en dat je zo mijn hoofdhuid kan raken. En bij de plekken waar de inhammen komen is mijn haar al iets dunner geworden. Mijn haarlijn is iets naar achter gegaan. Je ziet het nog niet hoor,maar mijn dermatoloog zei dat het rond mijn 19e misschien al ver gevorderd is. Hij stuurde me naar een haarkliniek ergens in Nederland waar ze foto's maakte van mijn haar en me een aantal vragen stelde en ja het is mannelijke kaalheid...
Frankly my dear, I don't give a damn. Smike. O+.
Dat heeft hij al wel gedaan en gaat zelf nog steeds.quote:
Ik heb niet alle reacties gelezen dus sorry als dit al voorbij is gekomen maar is het geen idee om samen met je moeder met een therapeut te gaan praten? Ik heb zelf een lastige jeugd gehad en een moeilijke relatie met mijn ouders en ben met hun in therapie gegaan en dat heeft heel erg geholpen.. Succes!
Ik vraag me eigenlijk af of de moeder van TS haar zoon verstikt omdat een grote groep Antillianen nu bepaald niet de beste naam hebben. Dus eigenlijk overbeschermen zodat hij niet met verkeerde figuren in aanraking kan komen.
Un certain jeune homme
Saint-Mandé, 6 octobre 1929 - Paris, 7 août 2010.
Als je teveel denkt aan de tijd die je nog hebt vergeet je te leven.
Saint-Mandé, 6 octobre 1929 - Paris, 7 août 2010.
Als je teveel denkt aan de tijd die je nog hebt vergeet je te leven.
Sorry, maar dit vind ik ook niet normaal. Maar het zal wel schelen of je in een stad woont of op een dorp.quote:
Holy fok! De jeugd die ik ken* zuipt zich op zijn/haar vijftiende al laveloos en hangt tot ver na vieren uit in de disco / het uitgangsleven. Vergelijk dat eens met jouw verhaal, TS.
Nou ja, iig sterkte met het je loswringen aan de houdgreep van je (iets te sterke Antiliaanse) moeder.
* dochter van een vriend en zij is bepaald niet de enige. Ook een groot deel van haar schoolgenootjes (havo en vwo) is zaterdagnacht in de stad te vinden. Al dan niet met een belachelijke hoeveelheid alcohol op. Let wel: met toestemming van de ouders.
Un certain jeune homme
Saint-Mandé, 6 octobre 1929 - Paris, 7 août 2010.
Als je teveel denkt aan de tijd die je nog hebt vergeet je te leven.
Saint-Mandé, 6 octobre 1929 - Paris, 7 août 2010.
Als je teveel denkt aan de tijd die je nog hebt vergeet je te leven.
Ja, maar dan krijg geen inhammen toch, maar juist kale plekken overal op je hoofd. Kaalheid was een tijdje een obsessie voor me geworden dusja ik weet er denk ik wel veel van..quote:
[..]
Van stress kun je volgens mij ook alopecia ontwikkelen?
De sessies zijn afgelopen, maar ja ik ging wel. Alleen de eerste afspraak was met mijn moeder de rest alleen.quote:
[..]
Dat heeft hij al wel gedaan en gaat zelf nog steeds.
I
Als kaalheid een obsessie voor je was.. Of is.. Want je hebt het er nog best veel over in je topic. Kun je ook kaalheid zien waar geen kaalheid is. Zoals een meisje met bijv een slecht zelfbeeld vet ziet waar geen vet zit.
I solemnly swear i'm up to no good
Hahaha ik ben ervoor naar de huisarts, dermatoloog en haarkliniek gegaan. Dus ben best zejer dat ik geen spoken ziequote:
Als kaalheid een obsessie voor je was.. Of is.. Want je hebt het er nog best veel over in je topic. Kun je ook kaalheid zien waar geen kaalheid is. Zoals een meisje met bijv een slecht zelfbeeld vet ziet waar geen vet zit.
Je klacht is terecht. Ze is inderdaad te beschermend en dat is niet ok. Het is een slechte manier van opvoeden. 
Ik ben licht autistisch en heb daardoor heel veel moeite moeten doen om een goede sociale omgang met mensen te krijgen en zo vrienden te krijgen. Vrienden hebben is heel belangrijk en haar overgrote bescherming veroorzaakt dat je te weinig vrienden hebt en daarom is ZIJ heel fout bezig. 
Sommige jongeren krijgen zelfmoordneigingen als ze onder zo'n beschermd beleid leven.
Mijn conclusie uit dit verhaal is dat het misschien beter was geweest als je ergens anders dan bij je moeder zou hebben gewoond: jeugdzorg had er wel iets aan kunnen doen ofzo.
Je moeder heeft ook echt niet het recht zo boos te reageren, want het is logisch dat je die vrijheid wil en ZIJ maakt jou kapot van binnen: jij verdient op dat moment geen boze reactie.
Als je straks 18 bent en NOG NIET DIE VRIJHEID HEBT, dan raad je aan om zo snel mogelijk te verhuizen. Voor zover ik weet heb je op je achttiende het recht om te verhuizen en van dat recht moet je ook gebruik maken: ongeacht wat je moeder zegt. Ik ben nu 18, heb een wajong-uitkering en woon daarmee op mezelf in een huurkamer
Ik ben licht autistisch en heb daardoor heel veel moeite moeten doen om een goede sociale omgang met mensen te krijgen en zo vrienden te krijgen. Vrienden hebben is heel belangrijk en haar overgrote bescherming veroorzaakt dat je te weinig vrienden hebt en daarom is ZIJ heel fout bezig. Sommige jongeren krijgen zelfmoordneigingen als ze onder zo'n beschermd beleid leven.Mijn conclusie uit dit verhaal is dat het misschien beter was geweest als je ergens anders dan bij je moeder zou hebben gewoond: jeugdzorg had er wel iets aan kunnen doen ofzo.
Je moeder heeft ook echt niet het recht zo boos te reageren, want het is logisch dat je die vrijheid wil en ZIJ maakt jou kapot van binnen: jij verdient op dat moment geen boze reactie.
Als je straks 18 bent en NOG NIET DIE VRIJHEID HEBT, dan raad je aan om zo snel mogelijk te verhuizen. Voor zover ik weet heb je op je achttiende het recht om te verhuizen en van dat recht moet je ook gebruik maken: ongeacht wat je moeder zegt. Ik ben nu 18, heb een wajong-uitkering en woon daarmee op mezelf in een huurkamer
Eindelijk iemand die mij snapt! Ze word boos, omdat ik verdrietig ben..quote:Op dinsdag 21 februari 2012 18:18 schreef JohannesKozijn het volgende:
Je klacht is terecht. Ze is inderdaad te beschermend en dat is niet ok. Het is een slechte manier van opvoeden.
Mijn conclusie uit dit verhaal is dat het misschien beter was geweest als je ergens anders dan bij je moeder zou hebben gewoond: jeugdzorg had er wel iets aan kunnen doen ofzo.
Je moeder heeft ook echt niet het recht zo boos te reageren, want het is logisch dat je die vrijheid wil en ZIJ maakt jou kapot van binnen: jij verdient op dat moment geen boze reactie.
Als je straks 18 bent en NOG NIET DIE VRIJHEID HEBT, dan raad je aan om zo snel mogelijk te verhuizen. Voor zover ik weet heb je op je achttiende het recht om te verhuizen en van dat recht moet je ook gebruik maken: ongeacht wat je moeder zegt. Ik ben nu 18, heb een wajong-uitkering en woon daarmee op mezelf in een huurkamer
En kan je die wajong-uitkering uitleggen?
http://nl.wikipedia.org/w(...)ng_jonggehandicaptenquote:
[..]
Eindelijk iemand die mij snapt! Ze word boos, omdat ik verdrietig ben..
En kan je die wajong-uitkering uitleggen?
http://www.wajongwijzer.n(...)t_is_een_Wajonger_Q-
Officieel is het voor jonggehandicapten, maar ik heb zo'n uitkering omdat ik add heb. Het is dus niet voor iedereen geschikt. Een arbeidsdeskundige keurt of je er een nodig hebt.
Nee, ze wordt boos omdat ze zich machteloos voelt of omdat ze het erg vindt dat ze zoiets belangrijks kennelijk verkeerd heeft gedaan.quote:
[..]
Eindelijk iemand die mij snapt! Ze word boos, omdat ik verdrietig ben..
En kan je die wajong-uitkering uitleggen?
Ik snap dat je je rot voelt en dat deze manier van opvoeden hele nare gevolgen voor je heeft, maar probeer er eens anders naar te kijken. Wees niet boos op je moeder, maar zoek naar een oplossing voor jezelf en dan onder begeleiding van een buitenstaander.
Frankly my dear, I don't give a damn. Smike. O+.
Een oud OP maar ik herken veel van mezelf. Ik ben ook 17 en nog volop gehouden aan regeltjes. Alleen op zaterdagavond mag ik uit maar moet uiterlijk 1 uur thuis zijn met alle gevolgen van dien als ik later ben. Doordeweeks uiterlijk 8 uur thuis (uitzonderingen daargelaten) en om 10 uur naar bed.
Ook bij mij zeggen ze altijd dat ik niet naar anderen moet kijken als die anders mogen, het is hun opvoeding en kan daar ook flinke ruzie over krijgen als ik er over doorga. Probleem is dat je nooit eens iets serieus kunt afspreken want wie zit te wachten op iemand die op tijd thuis moet zijn. Er is gewoon erg veel verschil tussen standpunten van ouders. Voor anderen is dat vaak onbegrijpelijk. Het is vaak vanuit de moeder valt mij op, misschien bedoeld ze het als bescherming.
Ook bij mij zeggen ze altijd dat ik niet naar anderen moet kijken als die anders mogen, het is hun opvoeding en kan daar ook flinke ruzie over krijgen als ik er over doorga. Probleem is dat je nooit eens iets serieus kunt afspreken want wie zit te wachten op iemand die op tijd thuis moet zijn. Er is gewoon erg veel verschil tussen standpunten van ouders. Voor anderen is dat vaak onbegrijpelijk. Het is vaak vanuit de moeder valt mij op, misschien bedoeld ze het als bescherming.
|
|
