Opvoeding niet naar leeftijd

quote:

Op maandag 20 februari 2012 17:26 schreef chadson95 het volgende:
Ja, ik wat je bedoel want vanaf kleins al verzin ik smoesjes als ik bijvoorbeeld naar huis moest of niet weg kan van huis.

Maarja ik denk wel dat ze het door hebben en me uitlachen achter mijn rug om.

Kreeg je ook weleens straf om lullige dingen?

En inderdaad, je hebt nog niemand verteld of jij, net als ik, de jongste was bijvoorbeeld.

Jeetje man TS. Jij bent de man in huis, niet je moeder. Own je moeder is. Dat is ook prettiger voor je moeder.

Ik zei vroeger altijd tegen mijn moeder, mam haal die tietjes is uit mijn mond!

Ik zie trouwens in mijn gezin ook wel dat het jongste broertje veel beschermender is opgevoed dan de rest (maar niet zo extreem als bij jou). Mijn moeder is een heel sterke, onafhankelijke vrouw, flinke carrière, kids alleen opgevoed enzo. Heeft mij, als meisje, meegegeven dat ik zelfstandig moet zijn en op eigen benen kunnen staan. Mijn broertje heeft dat VEEL minder, en zijn zelfstandigheid kwam een stuk later. Deels ook persoonlijkheidsafhankelijk, hoor. Maar ik en mijn oudere broer hebben mijn moeder meer dan eens uit die superbeschermende rol getrokken, en m'n broertje een schop onder z'n kont gegeven (die leek het af en toe wel prima te vinden, hoewel lang niet altijd), en nu is alles OK. Het duurde wel even voor mijn moeder voor ze dat los kon laten.

Ik ben wel opgegroeid met 2 oudere broers en de oudste, mijn zus. Je ziet hen dan wel als groter, ouder, wijzer dan jij, vanzelf ben je dan de kleinste.
Eén van mijn schoonzussen heeft bij mij in de klas gezeten, is 2 maanden ouder dan ik, had helemaal geen beperkingen thuis, ging volgens mij op haar 16e al uit met mijn broer.
Toen was ik echt het lulletje bij haar, moeten daar nu om lachen, maar toen bepaald niet.

Het lijkt me een verstikkend leven zo TS.

En het is ook idd niet meer van deze tijd, die tijden van je moeder.

Wel jammer dat er geen gesprek te voeren valt hierover.
Ik weet niet of je een goede band hebt met je huisarts, maar anders zou je na eerst alleen te zijn gegaan, samen met je moeder op afspraak kunnen gaan en de huisarts laten bemiddelen. Of bij het Maatschappelijk werk, daar zullen ze jullie ook vast verder kunnen helpen dmv b.v. gezinsgesprekken.
En geef openlijk toe tijdens deze gesprekken dat je haar absoluut niet wil kwetsen maar dat je dood ongelukkig wordt van haar regels en gedrag.
Het is de "toon" waarop een gesprek kan lopen of juist niet, oefen daar wat mee en laat je door haar geblaas niet van de wijs maken, blijf op dezelfde toon het gesprek voortzetten, je bent dan nog wel niet volwassen/meerderjarig, maar t.o. iemand van 17 jaar mag een ouder/volwassen zich ook gewoon normaal gedragen hoor, het is kinderachtig van je moeder dat ze bij niet winnen van de discussie gaat huilen en jammeren.......kom op zeg... dat is geen normaal gedrag voor een ouder.

Ik vind wel een beetje dat ze je jonge jaren aan het verpesten is door haar eigen angsten, wie weet
komt dit tijdens coachende gesprekken meer naar boven......"wat nu eigenlijk haar motivatie is" om jou niet los te kunnen laten. Als dat duidelijk zou zijn is de oplossing makkelijker voorhanden lijkt mij.

Nou ts ik wens je zeker meer vrijheid toe en ik hoop echt dat je moeder wat milder gaat worden voor jou, maar nog meer voor haarzelf.

succes ermee

quote:

Op maandag 20 februari 2012 18:36 schreef zusterclivia het volgende:
Het lijkt me een verstikkend leven zo TS.

En het is ook idd niet meer van deze tijd, die tijden van je moeder.

Wel jammer dat er geen gesprek te voeren valt hierover.
Ik weet niet of je een goede band hebt met je huisarts, maar anders zou je na eerst alleen te zijn gegaan, samen met je moeder op afspraak kunnen gaan en de huisarts laten bemiddelen. Of bij het Maatschappelijk werk, daar zullen ze jullie ook vast verder kunnen helpen dmv b.v. gezinsgesprekken.
En geef openlijk toe tijdens deze gesprekken dat je haar absoluut niet wil kwetsen maar dat je dood ongelukkig wordt van haar regels en gedrag.
Het is de "toon" waarop een gesprek kan lopen of juist niet, oefen daar wat mee en laat je door haar geblaas niet van de wijs maken, blijf op dezelfde toon het gesprek voortzetten, je bent dan nog wel niet volwassen/meerderjarig, maar t.o. iemand van 17 jaar mag een ouder/volwassen zich ook gewoon normaal gedragen hoor, het is kinderachtig van je moeder dat ze bij niet winnen van de discussie gaat huilen en jammeren.......kom op zeg... dat is geen normaal gedrag voor een ouder.

Ik vind wel een beetje dat ze je jonge jaren aan het verpesten is door haar eigen angsten, wie weet
komt dit tijdens coachende gesprekken meer naar boven......"wat nu eigenlijk haar motivatie is" om jou niet los te kunnen laten. Als dat duidelijk zou zijn is de oplossing makkelijker voorhanden lijkt mij.

Nou ts ik wens je zeker meer vrijheid toe en ik hoop echt dat je moeder wat milder gaat worden voor jou, maar nog meer voor haarzelf.

succes ermee

Toch zie ik het me voor me. TS heeft een soortgelijk probleem als wat ik, nu jaren geleden, ook had.
Het heeft natuurlijk ook met jezelf te maken, hoe spring je ermee om. Ik heb altijd gedacht, had ik er vroeger maar eens een flinke ruzie voor over gehad, desnoods slaande ruzie, dan had haar neus misschien de andere kant op gewezen en had ik ook een gewoon uitgaansleven op de zaterdagavond gehad. Maar, dat moet je kunnen. Ja, en mijn vader, hij kan moeilijk zondermeer partij trekken voor mij, moet zich toch ietwat neutraal opstellen. Dit is misschien wel weer, zo vader, zo zoon.
Er waren nog geen of niet veel mobieltjes, ik had er dus ook geen. Ik weet wel dat ik altijd een telefooncel opzocht, met het ouderwetse kwartje, waar ik hartkloppend ging bellen dat ik eraan kwam maar dat ik later zou zijn, want helemaal voorkomen kon ik dat niet. Aan de andere kant kon ik al meten of en hoe ik op mijn falie zou krijgen. Dat heeft die restrictie zaterdagavond 6 uur thuis ook in een stroomversnelling gebracht.

TS, Heb je geen mentor op school met wie je dit zou kunnen bespreken of een ander vertrouwenspersoon zoals een tante of zoiets dergelijks?

Ik kan me voorstellen dat het een moeilijke situatie is om te doorbreken als je zo opgegroeid bent en ik denk dat je daar hulp van buitenaf voor nodig hebt. Ik denk overigens niet dat je een rotjeugd hebt, maar wel dat dit te beschermend en te verstikkend is. Dat is al een andere insteek.

Zoek hulp van buitenaf. Het huis uitgaan en voor jezelf zorgen is trouwens misschien wel weer een hele grote verandering in 1 keer. Misschien zou je een tijdje begeleid wonen kunnen doen oid?

Het is natuurlijk ook super moeilijk om hier als kind zijnde het voortouw in te gaan nemen.

Dat is ook wat doorbroken moet worden....en dan het liefst zonder ruzie natuurlijk, ....daarom dichtbij huis hulp hierbij vragen.
Moeder kan best wel onder de indruk zijn/komen van een bezoek aan b.v. de huisarts, hij/zij kan moeder ook na een gesprek samen haar nogmaals een keertje alleen laten komen. Er moet wat lucht in het "vacuüm" komen, zoals het nu gaat komt ts geen mm verder en dat is ook zonde daar ik wel het idee heb dat moeder veel om haar zoon geeft.

Of wat Ripley post idd je Mentor van school.
En goed idee en aanrader om via begeleid wonen te gaan wennen aan het zelfstandig worden als je toch vroeg op jezelf moet gaan.

quote:

Op maandag 20 februari 2012 19:54 schreef chadson95 het volgende:

[..]

Ik heb wel een rotjeugd gehad, want sinds de basisschool ben ik eenzaam en afgesloten van de rest. Kreeg velen kansen om vrienden te maken die toch weg zijn gegaan doordat ik niet kon komen of saaie tijden had. Nu begint mijn haar ook uit te vallen terwijl ik nog een kind ben. nou echt een droomjeugd hoor!

Nee, maar je moeder beschuldigen van het je een rotjeugd geven, dat vind ik ook niet eerlijk. Ze heeft jou niet willen beschadigen en je juist een veilige jeugd willen geven. Daar is ze alleen enorm in doorgeschoten. Ik besef dat jij daardoor tegen veel problemen bent aangelopen, maar onthou ook dat je moeder het waarschijnlijk goed bedoelt.

Door zo beschuldigend uit de hoek te komen krijg je ook nooit de reactie die je zou willen - ga zelf maar na wat je doet als je je aangevallen voelt, dan ga je in de verdediging. Geef je moeder een inzicht in hoe dit leven je doet voelen zonder haar te beschuldigen en kijk of je samen naar een betere vorm kan werken.

Ik wou net voorstellen om je moeder het te laten lezen...
Het is een harde noot om te kraken ts.

Ga iig wel voor je haaruitval langs je huisarts, sommige mannen zijn vroeg hun haar kwijt, maar 17 is imo wel heel erg vroeg. Het kan een gevolg van de stress zijn.

Het lijkt er ook sterk op dat jouw moeder zich zo over je ontfermt dat je je vleugels niet uit kan slaan. Dat heeft niets met liefdeloosheid te maken, op zeker houdt ze van je. Waarschijnlijk heeft ze de trots om tegen ieder die het maar weten wilt te zeggen dat ze nog lekker een zoon thuis heeft die het maar wat fijn vindt bij zijn moeder. Dat had mijn moeder ook, altijd met de nadruk op die kleine jongen thuis.
Vandaar dat het voor haar een hels idee is als jij het huis verlaat. Ze doet er dan ook alles voor je thuis te houden. Mijn moeder legde me nog net niet aan de ketting. Voor haar was het geruststellend genoeg als ik me gedouched en wel aan de eettafel meldde. Dan kon ik niets anders meer dan thuis blijven. Ik heb nooit maar dan ook nooit de intentie gehad mijn moeder hiervoor te beschadigen. Probeer haar maar te begrijpen, het zal ongetwijfeld goed bedoeld zijn.

Jeetje heb jij dat......Nou iig goed te lezen dat je ermee aan de gang bent.

Ik heb niet alle reacties gelezen dus sorry als dit al voorbij is gekomen maar is het geen idee om samen met je moeder met een therapeut te gaan praten? Ik heb zelf een lastige jeugd gehad en een moeilijke relatie met mijn ouders en ben met hun in therapie gegaan en dat heeft heel erg geholpen.. Succes!

Holy fok! De jeugd die ik ken* zuipt zich op zijn/haar vijftiende al laveloos en hangt tot ver na vieren uit in de disco / het uitgangsleven. Vergelijk dat eens met jouw verhaal, TS.
Nou ja, iig sterkte met het je loswringen aan de houdgreep van je (iets te sterke Antiliaanse) moeder.

* dochter van een vriend en zij is bepaald niet de enige. Ook een groot deel van haar schoolgenootjes (havo en vwo) is zaterdagnacht in de stad te vinden. Al dan niet met een belachelijke hoeveelheid alcohol op. Let wel: met toestemming van de ouders.

quote:

Op maandag 20 februari 2012 20:49 schreef chadson95 het volgende:

[..]

Al gedaan het begon op mijn 15e ongeveer al. Ik heb op me hoofd plekken waar ik iets minder haar heb en dat je zo mijn hoofdhuid kan raken. En bij de plekken waar de inhammen komen is mijn haar al iets dunner geworden. Mijn haarlijn is iets naar achter gegaan. Je ziet het nog niet hoor,maar mijn dermatoloog zei dat het rond mijn 19e misschien al ver gevorderd is. Hij stuurde me naar een haarkliniek ergens in Nederland waar ze foto's maakte van mijn haar en me een aantal vragen stelde en ja het is mannelijke kaalheid...

Van stress kun je volgens mij ook alopecia ontwikkelen?

quote:

Op maandag 20 februari 2012 21:44 schreef mangler_fcu het volgende:
Ik heb niet alle reacties gelezen dus sorry als dit al voorbij is gekomen maar is het geen idee om samen met je moeder met een therapeut te gaan praten? Ik heb zelf een lastige jeugd gehad en een moeilijke relatie met mijn ouders en ben met hun in therapie gegaan en dat heeft heel erg geholpen.. Succes!

Dat heeft hij al wel gedaan en gaat zelf nog steeds.

Ik vraag me eigenlijk af of de moeder van TS haar zoon verstikt omdat een grote groep Antillianen nu bepaald niet de beste naam hebben. Dus eigenlijk overbeschermen zodat hij niet met verkeerde figuren in aanraking kan komen.

quote:

Op dinsdag 21 februari 2012 02:19 schreef Puntenjager het volgende:
Holy fok! De jeugd die ik ken* zuipt zich op zijn/haar vijftiende al laveloos en hangt tot ver na vieren uit in de disco / het uitgangsleven. Vergelijk dat eens met jouw verhaal, TS.
Nou ja, iig sterkte met het je loswringen aan de houdgreep van je (iets te sterke Antiliaanse) moeder.

* dochter van een vriend en zij is bepaald niet de enige. Ook een groot deel van haar schoolgenootjes (havo en vwo) is zaterdagnacht in de stad te vinden. Al dan niet met een belachelijke hoeveelheid alcohol op. Let wel: met toestemming van de ouders.

Sorry, maar dit vind ik ook niet normaal. Maar het zal wel schelen of je in een stad woont of op een dorp.