Eenzaamheid Topic

K_W: erg interessant, en ik hoop dat iemand er lering uit kan trekken of hoop uit kan putten. _{Of een hoop uit kan trekken.}

Erg mooi verhaal K_W alleen vraag ik me dan af hoe jij deze vicieuze cirkel doorbroken hebt.

quote:

Op maandag 4 april 2011 23:46 schreef richard_prf het volgende:
Erg mooi verhaal K_W alleen vraag ik me dan af hoe jij deze vicieuze cirkel doorbroken hebt.

stappen en veel zuipen

Het verhaal van K_W gaat niet over eenzaamheid, maar over sociaal geweld. De bron: de mens is doelgericht en daarom selectief. Deze selectiviteit drijft sommige mensen in het nauw. Zo heb ik het in mijn eigen leven ervaren. Bijkomend probleem: Je krijgt een hekel aan of angst voor mensen. Daar kun je weer overheen groeien.

Ik ben veel alleen. Vroeger leidde dat tot gevoelens van eenzaamheid (in de periode tussen 20 en 25 jaar). Daarvoor en daarna heb ik mij nooit eenzaam gevoeld. Ik kan tegenwoordig weken lang niemand spreken, zonder mij eenzaam te voelen.

sinds Fok! ben ik wel allergisch geworden voor de term "Vicieuze Cirkel"
net zo'n leeg woord als "oke"
welke woorden zullen nog meer gegrepen worden door de Leegheid?

Zucht...

quote:

Op maandag 4 april 2011 12:42 schreef Tha_Erik het volgende:

[..]

Inderdaad, zelfs in een liefhebbende vriendenkring kan je je ook erg eenzaam voelen. En dat is wel minder als je met vrienden bent natuurlijk, maar als je aan het eind van de dag alleen thuis komt en voor jezelf moet koken en alleen gaat slapen, dan kan je toch wel eenzaamheid ervaren. Vooral als je vriendenkring uit stelletjes bestaat .

Erg herkenbaar dit.

Leuk vooruitzicht ook dat dit de komende jaren alleen maar erger gaat worden normaliter. En als ik vind dat het soms ook wel wat minder klef kan krijg je uiteraard altijd opmerkingen naar je hoofd gesmeten van dat je gewoon jaloers bent. En in bepaalde mate klopt dat natuurlijk maar als dat nou het enige was was er niet eens een probleem

quote:

Op maandag 4 april 2011 23:52 schreef deelnemer het volgende:
Het verhaal van K_W gaat niet over eenzaamheid, maar over sociaal geweld. De bron: de mens is doelgericht en daarom selectief. Deze selectiviteit drijft sommige mensen in het nauw. Zo heb ik het in mijn eigen leven ervaren. Bijkomend probleem: Je krijgt een hekel aan of angst voor mensen. Daar kun je weer overheen groeien.

Ik ben veel alleen. Vroeger leidde dat tot gevoelens van eenzaamheid (in de periode tussen 20 en 25 jaar). Daarvoor en daarna heb ik mij nooit eenzaam gevoeld. Ik kan tegenwoordig weken lang niemand spreken, zonder mij eenzaam te voelen.

Weken lang niemand spreken? Wat doe je voor werk dan waar je geen gesprek hoeft te voeren, en waar haal je je brood?

quote:

Op maandag 4 april 2011 23:55 schreef Maanvis het volgende:

[..]

Weken lang niemand spreken? Wat doe je voor werk dan waar je geen gesprek hoeft te voeren, en waar haal je je brood?

Versta jij afrekenen bij de kassa en vragen van klanten beantwoorden oid als een echt gesprek dan?

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 00:07 schreef ganzenherder het volgende:

[..]

Versta jij afrekenen bij de kassa en vragen van klanten beantwoorden oid als een echt gesprek dan?

Als je het kleine niet eert ben je het geluk niet weerd.

quote:

Op maandag 4 april 2011 23:55 schreef Maanvis het volgende:

[..]

Weken lang niemand spreken? Wat doe je voor werk dan waar je geen gesprek hoeft te voeren, en waar haal je je brood?

Op dit moment niet aan de orde, maar niet iedereen werkt altijd. Toen ik een aantal jaren geleden depressief werd, kwam ik het 1e half jaar nauwelijks meer buiten en sprak ik met niemand.

Ik denk dat veel mensen mijn levensstijl als te eenzaam zullen beschouwen maar ik ben er tevreden mee. Vrienden van me spreken ong. 3 keer per week met andere vrienden af. Zoiets vind ik ondenkbaar. Ik zou knettergek worden.

En voor alle mensen die ongewenst alleen zijn, dit liedje:

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 00:28 schreef Culthit. het volgende:
Ik denk dat veel mensen mijn levensstijl als te eenzaam zullen beschouwen maar ik ben er tevreden mee. Vrienden van me spreken ong. 3 keer per week met andere vrienden af. Zoiets vind ik ondenkbaar. Ik zou knettergek worden.

Hoe oud ben je? Heb je een relatie of relaties achter de rug? Heb je familie die om je geeft? En heb je in het verleden wel veel vrienden gehad en een drukker sociaal leven? Dat soort momenten kan je koesteren en je maakt een natuurlijke groei door mentaal gezien.
Als je dit net als ik en Schenkstroop/MLiG allemaal overslaat dan ga je je minderwaardig en ellendig voelen. Jij kiest duidelijk voor dit leven. Wij raken verbitterd.

Encore:

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 00:33 schreef richard_prf het volgende:

[..]

Hoe oud ben je? Heb je een relatie of relaties achter de rug? Heb je familie die om je geeft? En heb je in het verleden wel veel vrienden gehad en een drukker sociaal leven? Dat soort momenten kan je koesteren en je maakt een natuurlijke groei door mentaal gezien.
Als je dit net als ik en Schenkstroop/MLiG allemaal overslaat dan ga je je minderwaardig en ellendig voelen. Jij kiest duidelijk voor dit leven. Wij raken verbitterd.

Op al je vragen waar je ja op kan antwoorden kan ik ook daadwerkelijk ja op antwoorden. Mijn adolescentie was intens eenzaam en ik heb me daar doorheen moeten vechten. Herinneringen aan een beter leven kunnen trouwens ook een rotgevoel geven als je momenteel eenzaam bent.

Ik hoop dat jij die verbitterdheid overwint. Of beter gezegd, dat jij die nare gevoelens overwint.

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 00:34 schreef WinterBreeze het volgende:
Encore:

The Smiths "How Soon Is Now?"

The Smiths

Ik heb mijn verhaal al een keer hier op fok gezet, maar ben misschien van plan om mee te doen.

Toen ik 2 was ben ik in de steek gelaten door me moeder en ben ik in een pleeggezin terecht gekomen.
Toen ik 7 of 8 was kwam ze weer terug.
Me ouders waren nooit thuis en als ze dat waren sloegen ze me.
Me ouders zijn me moeder en stiefvader.

Daarbij was ik ook erg dik vroeger maar ik ben wonderbaarlijk bijna niet gepest. Rond mijn 12 ging ik maar een internaat waar ik gewoon met iedereen goed kon opschieten en bij het populaire groepje hing.

Rond me 16e werd ik dakloos, me ouders wilden me niet in huis en sinds die tijd ben ik alleen.

Soms had ik een vriendin, maar
Meestal maakte ik het uit omdat ik zo'n sterk gevoel had dat ze eigenlijk niet bij mij wil zijn. Ik heb nog nooit iets gehad met een meisje waar ik echt verliefd op ben, ik heb alles aangepakt wat ik krijgen kon.

Ik heb nooit tijd gehad om vrienden te maken. Ik Heb in schulden gezeten een heb 4 jaar keihard gewerkt om het op te lossen. Dus geen geld
Om te stappen en leuke dingen te doen of kleding te kopen.

Het laatste jaar hen ik pas een beetje rust in me leven, maar ik word soms overspoeld door een gevoel van eenzaamheid. Dat het niemand een ruk kan schelen wat ik doe of hoe het met me gaat.
Ik probeer me eroverheen te zetten maar lukt niet altijd.
Ben gisteren naar een sportschool gegaan om me aan te melden.
Misschien dat ik daar wat contacten op doe.

Ik wist wel dat ik alleen was, maar voelde me niet eenzaam.
Nu ik een beetje om me geen aan het kijken ben en zie hoe het ook kan.
Dus met vrienden en familie.
Ik voel me in de steek gelaten.

Maar ik heb een soort omgekeerde zelfmoord gedachte.
Ik ben een soort van bang om dood te gaan. Van was dit hèt nou
Ik denk dat zodra ik een wat socialer leven heb veel van me problemen vanzelf oplossen.

Maar om de situatie beter bespreekbaar te maken heb laats hulp gezocht bij de huisarts, waar ik een doorverwijzing heb gekregen voor het Ggz

Dussss

quote:

Op maandag 4 april 2011 23:52 schreef deelnemer het volgende:
Het verhaal van K_W gaat niet over eenzaamheid, maar over sociaal geweld. De bron: de mens is doelgericht en daarom selectief. Deze selectiviteit drijft sommige mensen in het nauw. Zo heb ik het in mijn eigen leven ervaren. Bijkomend probleem: Je krijgt een hekel aan of angst voor mensen. Daar kun je weer overheen groeien.

Ik ben veel alleen. Vroeger leidde dat tot gevoelens van eenzaamheid (in de periode tussen 20 en 25 jaar). Daarvoor en daarna heb ik mij nooit eenzaam gevoeld. Ik kan tegenwoordig weken lang niemand spreken, zonder mij eenzaam te voelen.

Dat herken ik heel goed. Ik heb sinds een paar jaar altijd het gevoel dat ik alles om mij heen aan het missen ben omdat ik voor mijn gevoel altijd keihard aan de studie zit. Uiteindelijk komt er na onderzoek ook wel naar voren dat ik niets mis maar er zit een ontzettende drang in mij om contact te maken met mensen en overal naar toe te gaan. Prestatiedrang in zowel prive als werksfeer.

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 08:44 schreef lipper het volgende:
Ik heb mijn verhaal al een keer hier op fok gezet, maar ben misschien van plan om mee te doen.

Toen ik 2 was ben ik in de steek gelaten door me moeder en ben ik in een pleeggezin terecht gekomen.
Toen ik 7 of 8 was kwam ze weer terug.
Me ouders waren nooit thuis en als ze dat waren sloegen ze me.
Me ouders zijn me moeder en stiefvader.

Daarbij was ik ook erg dik vroeger maar ik ben wonderbaarlijk bijna niet gepest. Rond mijn 12 ging ik maar een internaat waar ik gewoon met iedereen goed kon opschieten en bij het populaire groepje hing.

Rond me 16e werd ik dakloos, me ouders wilden me niet in huis en sinds die tijd ben ik alleen.

Soms had ik een vriendin, maar
Meestal maakte ik het uit omdat ik zo'n sterk gevoel had dat ze eigenlijk niet bij mij wil zijn. Ik heb nog nooit iets gehad met een meisje waar ik echt verliefd op ben, ik heb alles aangepakt wat ik krijgen kon.

Ik heb nooit tijd gehad om vrienden te maken. Ik Heb in schulden gezeten een heb 4 jaar keihard gewerkt om het op te lossen. Dus geen geld
Om te stappen en leuke dingen te doen of kleding te kopen.

Het laatste jaar hen ik pas een beetje rust in me leven, maar ik word soms overspoeld door een gevoel van eenzaamheid. Dat het niemand een ruk kan schelen wat ik doe of hoe het met me gaat.
Ik probeer me eroverheen te zetten maar lukt niet altijd.
Ben gisteren naar een sportschool gegaan om me aan te melden.
Misschien dat ik daar wat contacten op doe.

Ik wist wel dat ik alleen was, maar voelde me niet eenzaam.
Nu ik een beetje om me geen aan het kijken ben en zie hoe het ook kan.
Dus met vrienden en familie.
Ik voel me in de steek gelaten.

Maar ik heb een soort omgekeerde zelfmoord gedachte.
Ik ben een soort van bang om dood te gaan. Van was dit hèt nou
Ik denk dat zodra ik een wat socialer leven heb veel van me problemen vanzelf oplossen.

Maar om de situatie beter bespreekbaar te maken heb laats hulp gezocht bij de huisarts, waar ik een doorverwijzing heb gekregen voor het Ggz

Dussss

Klinkt als een depressie vrind. Geen zorgen, ga lekker naar die fitness school, maak een afspraak bij de GGZ en kijk of je wellicht in de weekenden op een vereniging kan zitten van je eigen interesses. Het komt vanzelf, de schulden ben je nu eindelijk kwijt, probeer een tempo te pakken waar jij je bij op je gemak voelt.

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 00:11 schreef deelnemer het volgende:

[..]

Op dit moment niet aan de orde, maar niet iedereen werkt altijd. Toen ik een aantal jaren geleden depressief werd, kwam ik het 1e half jaar nauwelijks meer buiten en sprak ik met niemand.

ik zou ook depressief worden als ik zonder werk zat, niet buiten kwam en met niemand sprak .

Goeie tekst voor de eenzame onder ons

Topic is nu al eenzaam

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 13:45 schreef lipper het volgende:
Topic is nu al eenzaam

haha ach gut

Eenzaamheid is en blijft natuurlijk een relatief begrip. Ik weet wel zeker dat veel mensen mijn leven zullen typeren als een eenzaam bestaan, terwijl ik dat juist helemaal niet als ellendig ervaar. Ik draai gewoon mee in de maatschappij: doe een opleiding, heb een bijbaan, ga weleens uit etc. En in die omstandigheden kan ik ook altijd makkelijk gebruik maken van mijn sociale vaardigheden, die ik wel degelijk bezit. Echter ervaar ik mijn gedrag ten opzichte van bijvoorbeeld studiegenoten en collega's wel duidelijk als een bepaalde rol die ik speel. Een soort trucje waardoor ik mij staande kan houden in het sociale verkeer, maar waarbij ik eigenlijk niet echt mijzelf ben.
Zo doe ik smalltalk met studiegenoten en collega's eigenlijk altijd op de automatische piloot, puur en alleen omdat het gewaardeerd wordt om een praatje te maken, terwijl het eigenlijk mij geen reet interesseert wat die ander te melden heeft. Het ene oor in, en het andere oor uit...dat verhaal.

In mijn vrije tijd vind ik het dan ook altijd heerlijk om gewoon eens even alleen te zijn, en niet dat sociale masker op te hebben. Tegenwoordig geniet ik het meest van de weekenden waarop ik vrijdagavond de deur achter mij dicht trekt en het hele weekend voetbalwedstrijden, films en series bekijk. Ik weet dat het controversieel is, en merk ook weleens dat het zorgt voor gefronsde wenkbrouwen bij mensen omdat het redelijk not done is voor twintigers om zo het weekend door te brengen, maar ik heb gewoon geaccepteerd dat die indeling mij de meeste voldoening geeft.

In een situatie van eenzaamheid/alleen zijn kun je twee dingen doen: of je gooit het roer om en begint een nieuw leven, of je maak je niet meer druk en accepteert de situatie. Ik heb beide keuzes gedaan. Ik heb in eerste instantie namelijk geprobeerd om mijn leven weleens om te gooien. Misschien kennen jullie user Ritmo nog wel? Voor de leken: Ritmo was een user die een fanatiek aanhanger was van een ideologie/wereldvisie waarin stond voorgeschreven hoe een Nederlandse jongere zijn leven moest leiden. Ik vat zijn idee altijd samen als de TMF-subcultuur: een vriendengroep van minstens tien personen, elk weekend minstens 2x naar de discotheek, kritiek op Top 40 muziek is taboe, kleding dient gekocht te worden bij Jack & Jones, Oh Oh Cherso is een prachtprogramma, op vakantie moet worden gegaan naar Salou of Cherso en op Koninginnedag dien je je vol te gieten op het Museumplein. De mensen die afwijken van dit patroon zijn afvalligen, en in zijn visie is het eigenlijk nog schandalig dat deze mensen een positie in deze samenleving kunnen innemen.

Ik zat ook een periode minder in mijn vel, en gooide mijn vooroordelen overboord en besloot eens wat adviezen op te volgen hier op Fok (onder meer die van Ritmo) om meer naar deze 'gewone/normale' levensstijl te gaan leven. Ik papte wat aan met studiegenoten en collega's om eens wat meer te gaan stappen, besloot 538 wat meer te beluisteren, ging naar de sportschool en meer van dit soort zaken. In het begin was het nog wel leuk, maar na enige weken voelde ik me zo leeg en zo ver van mijn eigen persoon af staan dat ik me alleen maar eenzamer binnen die groep mensen begon te voelen. Toen ik op een zaterdagavond weer half bezopen in een gare tent stond zonder dat ik iets van gezelligheid ervaarde, was de maat voor mij vol en besloot ik maar weer mijn eigen weg te gaan. Resulterend in veel meer alleen zijn, en dat bevalt tot nu toe gewoon prima. Je leven laten leiden door anderen, omdat je bang bent dat andere mensen jou 'zielig' vinden is in mijn beleving duidelijk geen goed uitgangspunt van het doorbreken van die veelgenoemde cirkel.

Misschien krijg ik later wel spijt van het laten verwateren van die contacten die ik in die tijd heb opgedaan, maar op dit moment voelt het wel als een last van mijn schouders. Mijn sociale rol beperkt zich tot opleiding en werk, en daarbuiten vul ik het zelf graag in en het liefst alleen. Ik begrijp dat elk mens wel behoefte heeft aan enige menselijke interactie, maar die voldoening haal ik vooral uit de goede familieband en de gesprekjes met studiegenoten tussen de college's door en het ouwehoeren met collega's in pauzes.

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 09:01 schreef Maanvis het volgende:

[..]

ik zou ook depressief worden als ik zonder werk zat, niet buiten kwam en met niemand sprak .

Ik ben depressief geworden van mijn werk. De post waarop jij reageert betreft het dieptepunt van een depressie. Depressief wordt ik van perspectieven sluitende groepsdruk / machtspel.

[ Bericht 4% gewijzigd door deelnemer op 05-04-2011 17:58:01 ]

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 17:08 schreef Ontbijtcoach het volgende:
Eenzaamheid is en blijft natuurlijk een relatief begrip. Ik weet wel zeker dat veel mensen mijn leven zullen typeren als een eenzaam bestaan, terwijl ik dat juist helemaal niet als ellendig ervaar. Ik draai gewoon mee in de maatschappij: doe een opleiding, heb een bijbaan, ga weleens uit etc. En in die omstandigheden kan ik ook altijd makkelijk gebruik maken van mijn sociale vaardigheden, die ik wel degelijk bezit. Echter ervaar ik mijn gedrag ten opzichte van bijvoorbeeld studiegenoten en collega's wel duidelijk als een bepaalde rol die ik speel. Een soort trucje waardoor ik mij staande kan houden in het sociale verkeer, maar waarbij ik eigenlijk niet echt mijzelf ben.
Zo doe ik smalltalk met studiegenoten en collega's eigenlijk altijd op de automatische piloot, puur en alleen omdat het gewaardeerd wordt om een praatje te maken, terwijl het eigenlijk mij geen reet interesseert wat die ander te melden heeft. Het ene oor in, en het andere oor uit...dat verhaal.

In mijn vrije tijd vind ik het dan ook altijd heerlijk om gewoon eens even alleen te zijn, en niet dat sociale masker op te hebben. Tegenwoordig geniet ik het meest van de weekenden waarop ik vrijdagavond de deur achter mij dicht trekt en het hele weekend voetbalwedstrijden, films en series bekijk. Ik weet dat het controversieel is, en merk ook weleens dat het zorgt voor gefronsde wenkbrouwen bij mensen omdat het redelijk not done is voor twintigers om zo het weekend door te brengen, maar ik heb gewoon geaccepteerd dat die indeling mij de meeste voldoening geeft.

In een situatie van eenzaamheid/alleen zijn kun je twee dingen doen: of je gooit het roer om en begint een nieuw leven, of je maak je niet meer druk en accepteert de situatie. Ik heb beide keuzes gedaan. Ik heb in eerste instantie namelijk geprobeerd om mijn leven weleens om te gooien. Misschien kennen jullie user Ritmo nog wel? Voor de leken: Ritmo was een user die een fanatiek aanhanger was van een ideologie/wereldvisie waarin stond voorgeschreven hoe een Nederlandse jongere zijn leven moest leiden. Ik vat zijn idee altijd samen als de TMF-subcultuur: een vriendengroep van minstens tien personen, elk weekend minstens 2x naar de discotheek, kritiek op Top 40 muziek is taboe, kleding dient gekocht te worden bij Jack & Jones, Oh Oh Cherso is een prachtprogramma, op vakantie moet worden gegaan naar Salou of Cherso en op Koninginnedag dien je je vol te gieten op het Museumplein. De mensen die afwijken van dit patroon zijn afvalligen, en in zijn visie is het eigenlijk nog schandalig dat deze mensen een positie in deze samenleving kunnen innemen.

Ik zat ook een periode minder in mijn vel, en gooide mijn vooroordelen overboord en besloot eens wat adviezen op te volgen hier op Fok (onder meer die van Ritmo) om meer naar deze 'gewone/normale' levensstijl te gaan leven. Ik papte wat aan met studiegenoten en collega's om eens wat meer te gaan stappen, besloot 538 wat meer te beluisteren, ging naar de sportschool en meer van dit soort zaken. In het begin was het nog wel leuk, maar na enige weken voelde ik me zo leeg en zo ver van mijn eigen persoon af staan dat ik me alleen maar eenzamer binnen die groep mensen begon te voelen. Toen ik op een zaterdagavond weer half bezopen in een gare tent stond zonder dat ik iets van gezelligheid ervaarde, was de maat voor mij vol en besloot ik maar weer mijn eigen weg te gaan. Resulterend in veel meer alleen zijn, en dat bevalt tot nu toe gewoon prima. Je leven laten leiden door anderen, omdat je bang bent dat andere mensen jou 'zielig' vinden is in mijn beleving duidelijk geen goed uitgangspunt van het doorbreken van die veelgenoemde cirkel.

Misschien krijg ik later wel spijt van het laten verwateren van die contacten die ik in die tijd heb opgedaan, maar op dit moment voelt het wel als een last van mijn schouders. Mijn sociale rol beperkt zich tot opleiding en werk, en daarbuiten vul ik het zelf graag in en het liefst alleen. Ik begrijp dat elk mens wel behoefte heeft aan enige menselijke interactie, maar die voldoening haal ik vooral uit de goede familieband en de gesprekjes met studiegenoten tussen de college's door en het ouwehoeren met collega's in pauzes.

Geen van de sociale contacten die jij beschrijft zijn echt. Het is allemaal facade poetserij. Behalve de keuze tussen 'nep sociale contacten' en alleen zijn, is er ook de mogelijkheid van reele sociale contacten (waarin je betrokken bent bij elkaar en waarin facade poetserij onbelangrijk is).

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 17:44 schreef deelnemer het volgende:

[..]

Ik ben depressief geworden van mijn werk. De post waarop jij reageert betreft het dieptepunt van een depressie. Depressief wordt ik van perspectieven sluitende groepsdruk / machtspel.

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 08:44 schreef lipper het volgende:

Ik heb mijn verhaal al een keer hier op fok gezet, maar ben misschien van plan om mee te doen.

Je topic heb ik gevolg. Jouw verhaal gaat ook over sociaal geweld, in het bijzonder over verwaarlozing.

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 17:44 schreef deelnemer het volgende:

[..]

Ik ben depressief geworden van mijn werk. De post waarop jij reageert betreft het dieptepunt van een depressie. Depressief wordt ik van perspectieven sluitende groepsdruk / machtspel.

Wat was er zo erg aan je werk waardoor je er depressief van werd? Te lang blijven hangen in de verkeerde baan?

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 17:44 schreef deelnemer het volgende:

[..]

Ik ben depressief geworden van mijn werk. De post waarop jij reageert betreft het dieptepunt van een depressie. Depressief wordt ik van perspectieven sluitende groepsdruk / machtspel.

Je relatie, was die al uit voordat je depressief werd, of is het ook een factor geweest die heeft bijgedragen aan je depressie?

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 18:13 schreef Maanvis het volgende:

[..]

Wat was er zo erg aan je werk waardoor je er depressief van werd? Te lang blijven hangen in de verkeerde baan?

Klopt. Maar dat was in mijn geval ook niet onredelijk.

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 18:21 schreef -Strawberry- het volgende:

[..]

Je relatie, was die al uit voordat je depressief werd, of is het ook een factor geweest die heeft bijgedragen aan je depressie?

Die ging uit gedurende die baan. Ik denk van wel. Maar niet omdat ik de relatie wilde voortzetten, maar toch voelde ik me afgewezen. De terugval positie van slecht. Ik was voor die baan verhuist en kende daar niemand. Het de frustratie vanhet werk verbruikte al mijn energie, terwijl in sociaal in een isolement kwam. Fut om een andere relatie te zoeken had ik niet en zat daarvoor niet goed genoeg in mijn vel.

Maar die baan was een echte killer. Er waren arbeidsconflicten imv met de aard van het werk (ontstaan door verwaarlozing), het sluiten van perspectieven en autoritair management. Het was een zinloze strijdt.

[ Bericht 0% gewijzigd door deelnemer op 06-04-2011 00:53:29 ]

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 18:03 schreef deelnemer het volgende:

[..]

Geen van de sociale contacten die jij beschrijft zijn echt. Het is allemaal facade poetserij. Behalve de keuze tussen 'nep sociale contacten' en alleen zijn, is er ook de mogelijkheid van reele sociale contacten (waarin je betrokken bent bij elkaar en waarin facade poetserij onbelangrijk is).

Ongetwijfeld. Die reele sociale contacten ervaar ik vooral in het contact tussen mij en m'n familie. Echter voel ik op dit moment niet de behoefte en de motivatie om dit aantal reele contacten uit te breiden door op zoek te gaan naar nieuwe mensen. Puur en alleen omdat ik wel tevreden ben met m'n huidige situatie, en ik het zoeken naar een nieuwe vriendenkring en/of relatie te vermoeiend vind.

Vandaag weer een doorsnee dag.

Opstaan met de instelling: ik ben lelijk, ik ben kansloos, geen enkele vrouw in Nederland ziet me staan. De spiegel bevestigen die gedachtes weer eens.

Vervolgens rijd ik naar mijn werk en ga ik zitten in mijn kamertje op kantoor. Sowieso begroetten de dames mij meestal niet terug of horen ze me niet goede morgen zeggen als ik aankom. (ik ben een nachtmens dus ik begin meestal wat later). Af en toe hebben de dames me even nodig puur voor zakelijke doeleinden.

Alleen met de grote casanova op het kantoor (een wat verlegen, uiterst intelligente, goed uitziende gast van 28jaar, zo eentje waarbij je bij de dames een dweiltje op de stoel moet leggen als hij in de buurt komt) kan ik erg goed mee opschieten.

Vervolgens zit ik 3 uur opgesloten op mijn kamertje recht tegenover een groot hotel. (met wat papierwerk dat ik af en toe laat zien aan de managers) Meestal staar ik wat naar buiten om te zien of er nog wat spannends gebeurd. Zo heb ik al vele ruzies gezien op bepaalde kamers waarbij ze serviesgoed naar elkaar smeten in het hotel of stelletjes die sex hebben maar de gordijnen niet helemaal dicht hadden gedaan. Soms val ik half in slaap en ga wat fantaseren dat er eindelijk eens iets boeiends gebeurd.
Op de gang hoor ik veel gelach van managers die in gesprek zijn met cliënten en ik zit hier depressief in mijn stoel mijn werk te doen.

Vervolgens is het pauze. Met zo'n 14 mensen zitten we aan tafel. Ik heb niks te vertellen zoals gewoonlijk omdat ik geen sociaal leven heb naast het werk. De dames ratelen als een soort kippen door die geen seconde hun mond kunnen houden. Verder nog wat sterke grappige verhalen van wat gasten. Ik eet nog wat en heb moeite om wakker te blijven.

Na de pauze ben ik de vergaderzaal ingelopen om even een dutje te doen. Anderhalf uur later werd ik wakker. Ik hoorde voetstappen op de gang en besefte dat de managers en co. eraan kwamen. Toen ben ik snel door de zijdeur terug naar mijn kamer gelopen, waar ik vervolgens nog wat werk verrichtte.

Vervolgens wenste ik iedereen die nog aanwezig waren nog een fijne prettige avond en ben ik weggereden om nog even wat boodschappen te doen maar niet om eerst nog even heerlijk in de file te belanden. Boodschappen doen is altijd lastig want ik moet de mooie kassa dames ontwijken.
Vervolgens mijn avond maaltijd gemaakt. En voor de rest van de avond heb ik geen invulling.
Want zeg nou zelf, wie wilt er nou met iemand omgaan zonder enige sociale vaardigheden en die zichzelf afstotelijk lelijk vind?

Dit is een doorsnee dagje van mijn uiterst eenzame saaie leven.

[ Bericht 0% gewijzigd door richard_prf op 05-04-2011 18:47:47 ]

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 18:22 schreef deelnemer het volgende:

[..]

Klopt. Maar dat was in mijn geval ook niet onredelijk.

kun je alles tot in detail vertellen zodat anderen niet dezelfde fout maken .

iemand die zijn uiterlijk niet mee hebt of nog erger een afstotelijk uiterlijk.
zal een eenzaam liefdeloos leven lijden.

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 18:50 schreef strong het volgende:
iemand die zijn uiterlijk niet mee hebt of nog erger een afstotelijk uiterlijk.
zal een eenzaam liefdeloos leven lijden.

is hij eenzaam?

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 18:50 schreef strong het volgende:
iemand die zijn uiterlijk niet mee hebt of nog erger een afstotelijk uiterlijk.
zal een eenzaam liefdeloos leven lijden.

liefdeloos ja, eenzaam hoeft niet perse als je sociale vaardigheden met flink wat humor bezit waardoor je een betere uitstraling krijgt en dat kan compenseren met je uiterlijk.
Maar inderdaad een liefdeloos leven leiden zie ik ook echt als lijden.

Ben je serieus de vergaderzaal ingelopen om een dutje te doen?
Als het waar is heb je wel humor!

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 18:50 schreef strong het volgende:
iemand die zijn uiterlijk niet mee hebt of nog erger een afstotelijk uiterlijk.
zal een eenzaam liefdeloos leven lijden.

Dat is onzin natuurlijk.

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 19:03 schreef Ghostinthemachine het volgende:
Ben je serieus de vergaderzaal ingelopen om een dutje te doen?
Als het waar is heb je wel humor!

Ja ik voelde me echt zo moe, dat ik gewoon even moest slapen ergens. Ik ben even gaan zitten in de vergaderruimte en viel zo in slaap.

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 19:03 schreef Halcon het volgende:

[..]

Dat is onzin natuurlijk.

Zelfs als je als lelijk persoon een relatie krijgt met iemand kan je niet spreken van echte liefde vind ik. Dit gebeurd alleen als beide personen niets beters kunnen krijgen en dit ook beseffen. Het liefst willen ze een aantrekkelijker persoon.

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 19:08 schreef richard_prf het volgende:

[..]

Zelfs als je als lelijk persoon een relatie krijgt met iemand kan je niet spreken van echte liefde vind ik. Dit gebeurd alleen als beide personen niets beters kunnen krijgen en dit ook beseffen. Het liefst willen ze een aantrekkelijker persoon.

Ik heb ook liever een baan die me ¤ 1.000.000 per jaar oplevert, maar dat is me helaas niet gelukt. Soms moet je met iets minder tevreden zijn. Dat lukt over het algemeen prima.

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 19:08 schreef richard_prf het volgende:

[..]

Zelfs als je als lelijk persoon een relatie krijgt met iemand kan je niet spreken van echte liefde vind ik. Dit gebeurd alleen als beide personen niets beters kunnen krijgen en dit ook beseffen. Het liefst willen ze een aantrekkelijker persoon.

Doe normaal. Lelijke mensen vinden andere lelijke mensen (volgens mij) vaak wel aantrekkelijk. Jij vindt strawberry aantrekkelijk toch?

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 19:09 schreef Halcon het volgende:

[..]

Ik heb ook liever een baan die me ¤ 1.000.000 per jaar oplevert, maar dat is me helaas niet gelukt. Soms moet je met iets minder tevreden zijn. Dat lukt over het algemeen prima.

Ik val nou eenmaal niet op lelijke meiden. Dan blijf ik liever alleen. Eigenlijk heb ik dan misschien ook geen recht tot klagen. Maar ik val nou eenmaal op niet lager dan zesjes.

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 19:10 schreef richard_prf het volgende:

[..]

Ik val nou eenmaal niet op lelijke meiden. Dan blijf ik liever alleen. Eigenlijk heb ik dan misschien ook geen recht tot klagen. Maar ik val nou eenmaal op niet lager dan zesjes.

Het gros van de meiden scoort 'n zesje hoor. Er zijn meer meiden die 'n zes scoren dan dat er meiden zijn die een 4 of een 8 scoren.

Net zoals het gros van de mensen genoegen neemt met 'n baan van 45k bruto per jaar, komen de meeste mensen ook met een 6-je thuis.