R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Eenzaamheid is en blijft natuurlijk een relatief begrip. Ik weet wel zeker dat veel mensen mijn leven zullen typeren als een eenzaam bestaan, terwijl ik dat juist helemaal niet als ellendig ervaar. Ik draai gewoon mee in de maatschappij: doe een opleiding, heb een bijbaan, ga weleens uit etc. En in die omstandigheden kan ik ook altijd makkelijk gebruik maken van mijn sociale vaardigheden, die ik wel degelijk bezit. Echter ervaar ik mijn gedrag ten opzichte van bijvoorbeeld studiegenoten en collega's wel duidelijk als een bepaalde rol die ik speel. Een soort trucje waardoor ik mij staande kan houden in het sociale verkeer, maar waarbij ik eigenlijk niet echt mijzelf ben.
Zo doe ik smalltalk met studiegenoten en collega's eigenlijk altijd op de automatische piloot, puur en alleen omdat het gewaardeerd wordt om een praatje te maken, terwijl het eigenlijk mij geen reet interesseert wat die ander te melden heeft. Het ene oor in, en het andere oor uit...dat verhaal.
In mijn vrije tijd vind ik het dan ook altijd heerlijk om gewoon eens even alleen te zijn, en niet dat sociale masker op te hebben. Tegenwoordig geniet ik het meest van de weekenden waarop ik vrijdagavond de deur achter mij dicht trekt en het hele weekend voetbalwedstrijden, films en series bekijk. Ik weet dat het controversieel is, en merk ook weleens dat het zorgt voor gefronsde wenkbrouwen bij mensen omdat het redelijk not done is voor twintigers om zo het weekend door te brengen, maar ik heb gewoon geaccepteerd dat die indeling mij de meeste voldoening geeft.
In een situatie van eenzaamheid/alleen zijn kun je twee dingen doen: of je gooit het roer om en begint een nieuw leven, of je maak je niet meer druk en accepteert de situatie. Ik heb beide keuzes gedaan. Ik heb in eerste instantie namelijk geprobeerd om mijn leven weleens om te gooien. Misschien kennen jullie user Ritmo nog wel? Voor de leken: Ritmo was een user die een fanatiek aanhanger was van een ideologie/wereldvisie waarin stond voorgeschreven hoe een Nederlandse jongere zijn leven moest leiden. Ik vat zijn idee altijd samen als de TMF-subcultuur: een vriendengroep van minstens tien personen, elk weekend minstens 2x naar de discotheek, kritiek op Top 40 muziek is taboe, kleding dient gekocht te worden bij Jack & Jones, Oh Oh Cherso is een prachtprogramma, op vakantie moet worden gegaan naar Salou of Cherso en op Koninginnedag dien je je vol te gieten op het Museumplein. De mensen die afwijken van dit patroon zijn afvalligen, en in zijn visie is het eigenlijk nog schandalig dat deze mensen een positie in deze samenleving kunnen innemen.
Ik zat ook een periode minder in mijn vel, en gooide mijn vooroordelen overboord en besloot eens wat adviezen op te volgen hier op Fok (onder meer die van Ritmo) om meer naar deze 'gewone/normale' levensstijl te gaan leven. Ik papte wat aan met studiegenoten en collega's om eens wat meer te gaan stappen, besloot 538 wat meer te beluisteren, ging naar de sportschool en meer van dit soort zaken. In het begin was het nog wel leuk, maar na enige weken voelde ik me zo leeg en zo ver van mijn eigen persoon af staan dat ik me alleen maar eenzamer binnen die groep mensen begon te voelen. Toen ik op een zaterdagavond weer half bezopen in een gare tent stond zonder dat ik iets van gezelligheid ervaarde, was de maat voor mij vol en besloot ik maar weer mijn eigen weg te gaan. Resulterend in veel meer alleen zijn, en dat bevalt tot nu toe gewoon prima. Je leven laten leiden door anderen, omdat je bang bent dat andere mensen jou 'zielig' vinden is in mijn beleving duidelijk geen goed uitgangspunt van het doorbreken van die veelgenoemde cirkel.
Misschien krijg ik later wel spijt van het laten verwateren van die contacten die ik in die tijd heb opgedaan, maar op dit moment voelt het wel als een last van mijn schouders. Mijn sociale rol beperkt zich tot opleiding en werk, en daarbuiten vul ik het zelf graag in en het liefst alleen. Ik begrijp dat elk mens wel behoefte heeft aan enige menselijke interactie, maar die voldoening haal ik vooral uit de goede familieband en de gesprekjes met studiegenoten tussen de college's door en het ouwehoeren met collega's in pauzes.
Zo doe ik smalltalk met studiegenoten en collega's eigenlijk altijd op de automatische piloot, puur en alleen omdat het gewaardeerd wordt om een praatje te maken, terwijl het eigenlijk mij geen reet interesseert wat die ander te melden heeft. Het ene oor in, en het andere oor uit...dat verhaal.
In mijn vrije tijd vind ik het dan ook altijd heerlijk om gewoon eens even alleen te zijn, en niet dat sociale masker op te hebben. Tegenwoordig geniet ik het meest van de weekenden waarop ik vrijdagavond de deur achter mij dicht trekt en het hele weekend voetbalwedstrijden, films en series bekijk. Ik weet dat het controversieel is, en merk ook weleens dat het zorgt voor gefronsde wenkbrouwen bij mensen omdat het redelijk not done is voor twintigers om zo het weekend door te brengen, maar ik heb gewoon geaccepteerd dat die indeling mij de meeste voldoening geeft.
In een situatie van eenzaamheid/alleen zijn kun je twee dingen doen: of je gooit het roer om en begint een nieuw leven, of je maak je niet meer druk en accepteert de situatie. Ik heb beide keuzes gedaan. Ik heb in eerste instantie namelijk geprobeerd om mijn leven weleens om te gooien. Misschien kennen jullie user Ritmo nog wel? Voor de leken: Ritmo was een user die een fanatiek aanhanger was van een ideologie/wereldvisie waarin stond voorgeschreven hoe een Nederlandse jongere zijn leven moest leiden. Ik vat zijn idee altijd samen als de TMF-subcultuur: een vriendengroep van minstens tien personen, elk weekend minstens 2x naar de discotheek, kritiek op Top 40 muziek is taboe, kleding dient gekocht te worden bij Jack & Jones, Oh Oh Cherso is een prachtprogramma, op vakantie moet worden gegaan naar Salou of Cherso en op Koninginnedag dien je je vol te gieten op het Museumplein. De mensen die afwijken van dit patroon zijn afvalligen, en in zijn visie is het eigenlijk nog schandalig dat deze mensen een positie in deze samenleving kunnen innemen.
Ik zat ook een periode minder in mijn vel, en gooide mijn vooroordelen overboord en besloot eens wat adviezen op te volgen hier op Fok (onder meer die van Ritmo) om meer naar deze 'gewone/normale' levensstijl te gaan leven. Ik papte wat aan met studiegenoten en collega's om eens wat meer te gaan stappen, besloot 538 wat meer te beluisteren, ging naar de sportschool en meer van dit soort zaken. In het begin was het nog wel leuk, maar na enige weken voelde ik me zo leeg en zo ver van mijn eigen persoon af staan dat ik me alleen maar eenzamer binnen die groep mensen begon te voelen. Toen ik op een zaterdagavond weer half bezopen in een gare tent stond zonder dat ik iets van gezelligheid ervaarde, was de maat voor mij vol en besloot ik maar weer mijn eigen weg te gaan. Resulterend in veel meer alleen zijn, en dat bevalt tot nu toe gewoon prima. Je leven laten leiden door anderen, omdat je bang bent dat andere mensen jou 'zielig' vinden is in mijn beleving duidelijk geen goed uitgangspunt van het doorbreken van die veelgenoemde cirkel.
Misschien krijg ik later wel spijt van het laten verwateren van die contacten die ik in die tijd heb opgedaan, maar op dit moment voelt het wel als een last van mijn schouders. Mijn sociale rol beperkt zich tot opleiding en werk, en daarbuiten vul ik het zelf graag in en het liefst alleen. Ik begrijp dat elk mens wel behoefte heeft aan enige menselijke interactie, maar die voldoening haal ik vooral uit de goede familieband en de gesprekjes met studiegenoten tussen de college's door en het ouwehoeren met collega's in pauzes.
Ik ben depressief geworden van mijn werk. De post waarop jij reageert betreft het dieptepunt van een depressie. Depressief wordt ik van perspectieven sluitende groepsdruk / machtspel.quote:Op dinsdag 5 april 2011 09:01 schreef Maanvis het volgende:
[..]
ik zou ook depressief worden als ik zonder werk zat, niet buiten kwam en met niemand sprak.
[ Bericht 4% gewijzigd door deelnemer op 05-04-2011 17:58:01 ]
The view from nowhere.
Geen van de sociale contacten die jij beschrijft zijn echt. Het is allemaal facade poetserij. Behalve de keuze tussen 'nep sociale contacten' en alleen zijn, is er ook de mogelijkheid van reele sociale contacten (waarin je betrokken bent bij elkaar en waarin facade poetserij onbelangrijk is).quote:
Eenzaamheid is en blijft natuurlijk een relatief begrip. Ik weet wel zeker dat veel mensen mijn leven zullen typeren als een eenzaam bestaan, terwijl ik dat juist helemaal niet als ellendig ervaar. Ik draai gewoon mee in de maatschappij: doe een opleiding, heb een bijbaan, ga weleens uit etc. En in die omstandigheden kan ik ook altijd makkelijk gebruik maken van mijn sociale vaardigheden, die ik wel degelijk bezit. Echter ervaar ik mijn gedrag ten opzichte van bijvoorbeeld studiegenoten en collega's wel duidelijk als een bepaalde rol die ik speel. Een soort trucje waardoor ik mij staande kan houden in het sociale verkeer, maar waarbij ik eigenlijk niet echt mijzelf ben.
Zo doe ik smalltalk met studiegenoten en collega's eigenlijk altijd op de automatische piloot, puur en alleen omdat het gewaardeerd wordt om een praatje te maken, terwijl het eigenlijk mij geen reet interesseert wat die ander te melden heeft. Het ene oor in, en het andere oor uit...dat verhaal.
In mijn vrije tijd vind ik het dan ook altijd heerlijk om gewoon eens even alleen te zijn, en niet dat sociale masker op te hebben. Tegenwoordig geniet ik het meest van de weekenden waarop ik vrijdagavond de deur achter mij dicht trekt en het hele weekend voetbalwedstrijden, films en series bekijk. Ik weet dat het controversieel is, en merk ook weleens dat het zorgt voor gefronsde wenkbrouwen bij mensen omdat het redelijk not done is voor twintigers om zo het weekend door te brengen, maar ik heb gewoon geaccepteerd dat die indeling mij de meeste voldoening geeft.
In een situatie van eenzaamheid/alleen zijn kun je twee dingen doen: of je gooit het roer om en begint een nieuw leven, of je maak je niet meer druk en accepteert de situatie. Ik heb beide keuzes gedaan. Ik heb in eerste instantie namelijk geprobeerd om mijn leven weleens om te gooien. Misschien kennen jullie user Ritmo nog wel? Voor de leken: Ritmo was een user die een fanatiek aanhanger was van een ideologie/wereldvisie waarin stond voorgeschreven hoe een Nederlandse jongere zijn leven moest leiden. Ik vat zijn idee altijd samen als de TMF-subcultuur: een vriendengroep van minstens tien personen, elk weekend minstens 2x naar de discotheek, kritiek op Top 40 muziek is taboe, kleding dient gekocht te worden bij Jack & Jones, Oh Oh Cherso is een prachtprogramma, op vakantie moet worden gegaan naar Salou of Cherso en op Koninginnedag dien je je vol te gieten op het Museumplein. De mensen die afwijken van dit patroon zijn afvalligen, en in zijn visie is het eigenlijk nog schandalig dat deze mensen een positie in deze samenleving kunnen innemen.
Ik zat ook een periode minder in mijn vel, en gooide mijn vooroordelen overboord en besloot eens wat adviezen op te volgen hier op Fok (onder meer die van Ritmo) om meer naar deze 'gewone/normale' levensstijl te gaan leven. Ik papte wat aan met studiegenoten en collega's om eens wat meer te gaan stappen, besloot 538 wat meer te beluisteren, ging naar de sportschool en meer van dit soort zaken. In het begin was het nog wel leuk, maar na enige weken voelde ik me zo leeg en zo ver van mijn eigen persoon af staan dat ik me alleen maar eenzamer binnen die groep mensen begon te voelen. Toen ik op een zaterdagavond weer half bezopen in een gare tent stond zonder dat ik iets van gezelligheid ervaarde, was de maat voor mij vol en besloot ik maar weer mijn eigen weg te gaan. Resulterend in veel meer alleen zijn, en dat bevalt tot nu toe gewoon prima. Je leven laten leiden door anderen, omdat je bang bent dat andere mensen jou 'zielig' vinden is in mijn beleving duidelijk geen goed uitgangspunt van het doorbreken van die veelgenoemde cirkel.
Misschien krijg ik later wel spijt van het laten verwateren van die contacten die ik in die tijd heb opgedaan, maar op dit moment voelt het wel als een last van mijn schouders. Mijn sociale rol beperkt zich tot opleiding en werk, en daarbuiten vul ik het zelf graag in en het liefst alleen. Ik begrijp dat elk mens wel behoefte heeft aan enige menselijke interactie, maar die voldoening haal ik vooral uit de goede familieband en de gesprekjes met studiegenoten tussen de college's door en het ouwehoeren met collega's in pauzes.
The view from nowhere.
quote:
[..]
Ik ben depressief geworden van mijn werk. De post waarop jij reageert betreft het dieptepunt van een depressie. Depressief wordt ik van perspectieven sluitende groepsdruk / machtspel.
Je topic heb ik gevolg. Jouw verhaal gaat ook over sociaal geweld, in het bijzonder over verwaarlozing.quote:
Ik heb mijn verhaal al een keer hier op fok gezet, maar ben misschien van plan om mee te doen.
The view from nowhere.
Wat was er zo erg aan je werk waardoor je er depressief van werd? Te lang blijven hangen in de verkeerde baan?quote:
[..]
Ik ben depressief geworden van mijn werk. De post waarop jij reageert betreft het dieptepunt van een depressie. Depressief wordt ik van perspectieven sluitende groepsdruk / machtspel.
Trots lid van het 👿 Duivelse Viertal 👿
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Je relatie, was die al uit voordat je depressief werd, of is het ook een factor geweest die heeft bijgedragen aan je depressie?quote:
[..]
Ik ben depressief geworden van mijn werk. De post waarop jij reageert betreft het dieptepunt van een depressie. Depressief wordt ik van perspectieven sluitende groepsdruk / machtspel.
Klopt. Maar dat was in mijn geval ook niet onredelijk.quote:
[..]
Wat was er zo erg aan je werk waardoor je er depressief van werd? Te lang blijven hangen in de verkeerde baan?
The view from nowhere.
Die ging uit gedurende die baan. Ik denk van wel. Maar niet omdat ik de relatie wilde voortzetten, maar toch voelde ik me afgewezen. De terugval positie van slecht. Ik was voor die baan verhuist en kende daar niemand. Het de frustratie vanhet werk verbruikte al mijn energie, terwijl in sociaal in een isolement kwam. Fut om een andere relatie te zoeken had ik niet en zat daarvoor niet goed genoeg in mijn vel.quote:
[..]
Je relatie, was die al uit voordat je depressief werd, of is het ook een factor geweest die heeft bijgedragen aan je depressie?
Maar die baan was een echte killer. Er waren arbeidsconflicten imv met de aard van het werk (ontstaan door verwaarlozing), het sluiten van perspectieven en autoritair management. Het was een zinloze strijdt.
[ Bericht 0% gewijzigd door deelnemer op 06-04-2011 00:53:29 ]
The view from nowhere.
Ongetwijfeld. Die reele sociale contacten ervaar ik vooral in het contact tussen mij en m'n familie. Echter voel ik op dit moment niet de behoefte en de motivatie om dit aantal reele contacten uit te breiden door op zoek te gaan naar nieuwe mensen. Puur en alleen omdat ik wel tevreden ben met m'n huidige situatie, en ik het zoeken naar een nieuwe vriendenkring en/of relatie te vermoeiend vind.quote:
[..]
Geen van de sociale contacten die jij beschrijft zijn echt. Het is allemaal facade poetserij. Behalve de keuze tussen 'nep sociale contacten' en alleen zijn, is er ook de mogelijkheid van reele sociale contacten (waarin je betrokken bent bij elkaar en waarin facade poetserij onbelangrijk is).
Vandaag weer een doorsnee dag.
Opstaan met de instelling: ik ben lelijk, ik ben kansloos, geen enkele vrouw in Nederland ziet me staan. De spiegel bevestigen die gedachtes weer eens.
Vervolgens rijd ik naar mijn werk en ga ik zitten in mijn kamertje op kantoor. Sowieso begroetten de dames mij meestal niet terug of horen ze me niet goede morgen zeggen als ik aankom. (ik ben een nachtmens dus ik begin meestal wat later). Af en toe hebben de dames me even nodig puur voor zakelijke doeleinden.
Alleen met de grote casanova op het kantoor (een wat verlegen, uiterst intelligente, goed uitziende gast van 28jaar, zo eentje waarbij je bij de dames een dweiltje op de stoel moet leggen als hij in de buurt komt) kan ik erg goed mee opschieten.
Vervolgens zit ik 3 uur opgesloten op mijn kamertje recht tegenover een groot hotel. (met wat papierwerk dat ik af en toe laat zien aan de managers) Meestal staar ik wat naar buiten om te zien of er nog wat spannends gebeurd. Zo heb ik al vele ruzies gezien op bepaalde kamers waarbij ze serviesgoed naar elkaar smeten in het hotel of stelletjes die sex hebben maar de gordijnen niet helemaal dicht hadden gedaan. Soms val ik half in slaap en ga wat fantaseren dat er eindelijk eens iets boeiends gebeurd.
Op de gang hoor ik veel gelach van managers die in gesprek zijn met cliënten en ik zit hier depressief in mijn stoel mijn werk te doen.
Vervolgens is het pauze. Met zo'n 14 mensen zitten we aan tafel. Ik heb niks te vertellen zoals gewoonlijk omdat ik geen sociaal leven heb naast het werk. De dames ratelen als een soort kippen door die geen seconde hun mond kunnen houden. Verder nog wat sterke grappige verhalen van wat gasten. Ik eet nog wat en heb moeite om wakker te blijven.
Na de pauze ben ik de vergaderzaal ingelopen om even een dutje te doen. Anderhalf uur later werd ik wakker. Ik hoorde voetstappen op de gang en besefte dat de managers en co. eraan kwamen. Toen ben ik snel door de zijdeur terug naar mijn kamer gelopen, waar ik vervolgens nog wat werk verrichtte.
Vervolgens wenste ik iedereen die nog aanwezig waren nog een fijne prettige avond en ben ik weggereden om nog even wat boodschappen te doen maar niet om eerst nog even heerlijk in de file te belanden. Boodschappen doen is altijd lastig want ik moet de mooie kassa dames ontwijken.
Vervolgens mijn avond maaltijd gemaakt. En voor de rest van de avond heb ik geen invulling.
Want zeg nou zelf, wie wilt er nou met iemand omgaan zonder enige sociale vaardigheden en die zichzelf afstotelijk lelijk vind?
Dit is een doorsnee dagje van mijn uiterst eenzame saaie leven.
[ Bericht 0% gewijzigd door richard_prf op 05-04-2011 18:47:47 ]
Opstaan met de instelling: ik ben lelijk, ik ben kansloos, geen enkele vrouw in Nederland ziet me staan. De spiegel bevestigen die gedachtes weer eens.
Vervolgens rijd ik naar mijn werk en ga ik zitten in mijn kamertje op kantoor. Sowieso begroetten de dames mij meestal niet terug of horen ze me niet goede morgen zeggen als ik aankom. (ik ben een nachtmens dus ik begin meestal wat later). Af en toe hebben de dames me even nodig puur voor zakelijke doeleinden.
Alleen met de grote casanova op het kantoor (een wat verlegen, uiterst intelligente, goed uitziende gast van 28jaar, zo eentje waarbij je bij de dames een dweiltje op de stoel moet leggen als hij in de buurt komt) kan ik erg goed mee opschieten.
Vervolgens zit ik 3 uur opgesloten op mijn kamertje recht tegenover een groot hotel. (met wat papierwerk dat ik af en toe laat zien aan de managers) Meestal staar ik wat naar buiten om te zien of er nog wat spannends gebeurd. Zo heb ik al vele ruzies gezien op bepaalde kamers waarbij ze serviesgoed naar elkaar smeten in het hotel of stelletjes die sex hebben maar de gordijnen niet helemaal dicht hadden gedaan. Soms val ik half in slaap en ga wat fantaseren dat er eindelijk eens iets boeiends gebeurd.
Op de gang hoor ik veel gelach van managers die in gesprek zijn met cliënten en ik zit hier depressief in mijn stoel mijn werk te doen.
Vervolgens is het pauze. Met zo'n 14 mensen zitten we aan tafel. Ik heb niks te vertellen zoals gewoonlijk omdat ik geen sociaal leven heb naast het werk. De dames ratelen als een soort kippen door die geen seconde hun mond kunnen houden. Verder nog wat sterke grappige verhalen van wat gasten. Ik eet nog wat en heb moeite om wakker te blijven.
Na de pauze ben ik de vergaderzaal ingelopen om even een dutje te doen. Anderhalf uur later werd ik wakker. Ik hoorde voetstappen op de gang en besefte dat de managers en co. eraan kwamen. Toen ben ik snel door de zijdeur terug naar mijn kamer gelopen, waar ik vervolgens nog wat werk verrichtte.
Vervolgens wenste ik iedereen die nog aanwezig waren nog een fijne prettige avond en ben ik weggereden om nog even wat boodschappen te doen maar niet om eerst nog even heerlijk in de file te belanden. Boodschappen doen is altijd lastig want ik moet de mooie kassa dames ontwijken.
Vervolgens mijn avond maaltijd gemaakt. En voor de rest van de avond heb ik geen invulling.
Want zeg nou zelf, wie wilt er nou met iemand omgaan zonder enige sociale vaardigheden en die zichzelf afstotelijk lelijk vind?
Dit is een doorsnee dagje van mijn uiterst eenzame saaie leven.
[ Bericht 0% gewijzigd door richard_prf op 05-04-2011 18:47:47 ]
kun je alles tot in detail vertellen zodat anderen niet dezelfde fout makenquote:
[..]
Klopt. Maar dat was in mijn geval ook niet onredelijk.
.
Trots lid van het 👿 Duivelse Viertal 👿
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
iemand die zijn uiterlijk niet mee hebt of nog erger een afstotelijk uiterlijk.
zal een eenzaam liefdeloos leven lijden.
zal een eenzaam liefdeloos leven lijden.
quote:
iemand die zijn uiterlijk niet mee hebt of nog erger een afstotelijk uiterlijk.
zal een eenzaam liefdeloos leven lijden.
is hij eenzaam?
Trots lid van het 👿 Duivelse Viertal 👿
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
liefdeloos ja, eenzaam hoeft niet perse als je sociale vaardigheden met flink wat humor bezit waardoor je een betere uitstraling krijgt en dat kan compenseren met je uiterlijk.quote:
iemand die zijn uiterlijk niet mee hebt of nog erger een afstotelijk uiterlijk.
zal een eenzaam liefdeloos leven lijden.
Maar inderdaad een liefdeloos leven leiden zie ik ook echt als lijden.
Dat is onzin natuurlijk.quote:
iemand die zijn uiterlijk niet mee hebt of nog erger een afstotelijk uiterlijk.
zal een eenzaam liefdeloos leven lijden.
Ja ik voelde me echt zo moe, dat ik gewoon even moest slapen ergens. Ik ben even gaan zitten in de vergaderruimte en viel zo in slaap.quote:
Ben je serieus de vergaderzaal ingelopen om een dutje te doen?
Als het waar is heb je wel humor!
Zelfs als je als lelijk persoon een relatie krijgt met iemand kan je niet spreken van echte liefde vind ik. Dit gebeurd alleen als beide personen niets beters kunnen krijgen en dit ook beseffen. Het liefst willen ze een aantrekkelijker persoon.quote:
Ik heb ook liever een baan die me ¤ 1.000.000 per jaar oplevert, maar dat is me helaas niet gelukt. Soms moet je met iets minder tevreden zijn. Dat lukt over het algemeen prima.quote:
[..]
Zelfs als je als lelijk persoon een relatie krijgt met iemand kan je niet spreken van echte liefde vind ik. Dit gebeurd alleen als beide personen niets beters kunnen krijgen en dit ook beseffen. Het liefst willen ze een aantrekkelijker persoon.
Doe normaal. Lelijke mensen vinden andere lelijke mensen (volgens mij) vaak wel aantrekkelijk. Jij vindt strawberry aantrekkelijk toch?quote:
[..]
Zelfs als je als lelijk persoon een relatie krijgt met iemand kan je niet spreken van echte liefde vind ik. Dit gebeurd alleen als beide personen niets beters kunnen krijgen en dit ook beseffen. Het liefst willen ze een aantrekkelijker persoon.
Ik val nou eenmaal niet op lelijke meiden. Dan blijf ik liever alleen. Eigenlijk heb ik dan misschien ook geen recht tot klagen. Maar ik val nou eenmaal op niet lager dan zesjes.quote:
[..]
Ik heb ook liever een baan die me ¤ 1.000.000 per jaar oplevert, maar dat is me helaas niet gelukt. Soms moet je met iets minder tevreden zijn. Dat lukt over het algemeen prima.
Het gros van de meiden scoort 'n zesje hoor. Er zijn meer meiden die 'n zes scoren dan dat er meiden zijn die een 4 of een 8 scoren.quote:
[..]
Ik val nou eenmaal niet op lelijke meiden. Dan blijf ik liever alleen. Eigenlijk heb ik dan misschien ook geen recht tot klagen. Maar ik val nou eenmaal op niet lager dan zesjes.
Net zoals het gros van de mensen genoegen neemt met 'n baan van 45k bruto per jaar, komen de meeste mensen ook met een 6-je thuis.
