Eenzaamheid Topic

K_W: erg interessant, en ik hoop dat iemand er lering uit kan trekken of hoop uit kan putten. _{Of een hoop uit kan trekken.}

Erg mooi verhaal K_W alleen vraag ik me dan af hoe jij deze vicieuze cirkel doorbroken hebt.

quote:

Op maandag 4 april 2011 23:46 schreef richard_prf het volgende:
Erg mooi verhaal K_W alleen vraag ik me dan af hoe jij deze vicieuze cirkel doorbroken hebt.

stappen en veel zuipen

Het verhaal van K_W gaat niet over eenzaamheid, maar over sociaal geweld. De bron: de mens is doelgericht en daarom selectief. Deze selectiviteit drijft sommige mensen in het nauw. Zo heb ik het in mijn eigen leven ervaren. Bijkomend probleem: Je krijgt een hekel aan of angst voor mensen. Daar kun je weer overheen groeien.

Ik ben veel alleen. Vroeger leidde dat tot gevoelens van eenzaamheid (in de periode tussen 20 en 25 jaar). Daarvoor en daarna heb ik mij nooit eenzaam gevoeld. Ik kan tegenwoordig weken lang niemand spreken, zonder mij eenzaam te voelen.

sinds Fok! ben ik wel allergisch geworden voor de term "Vicieuze Cirkel"
net zo'n leeg woord als "oke"
welke woorden zullen nog meer gegrepen worden door de Leegheid?

Zucht...

quote:

Op maandag 4 april 2011 12:42 schreef Tha_Erik het volgende:

[..]

Inderdaad, zelfs in een liefhebbende vriendenkring kan je je ook erg eenzaam voelen. En dat is wel minder als je met vrienden bent natuurlijk, maar als je aan het eind van de dag alleen thuis komt en voor jezelf moet koken en alleen gaat slapen, dan kan je toch wel eenzaamheid ervaren. Vooral als je vriendenkring uit stelletjes bestaat .

Erg herkenbaar dit.

Leuk vooruitzicht ook dat dit de komende jaren alleen maar erger gaat worden normaliter. En als ik vind dat het soms ook wel wat minder klef kan krijg je uiteraard altijd opmerkingen naar je hoofd gesmeten van dat je gewoon jaloers bent. En in bepaalde mate klopt dat natuurlijk maar als dat nou het enige was was er niet eens een probleem

quote:

Op maandag 4 april 2011 23:52 schreef deelnemer het volgende:
Het verhaal van K_W gaat niet over eenzaamheid, maar over sociaal geweld. De bron: de mens is doelgericht en daarom selectief. Deze selectiviteit drijft sommige mensen in het nauw. Zo heb ik het in mijn eigen leven ervaren. Bijkomend probleem: Je krijgt een hekel aan of angst voor mensen. Daar kun je weer overheen groeien.

Ik ben veel alleen. Vroeger leidde dat tot gevoelens van eenzaamheid (in de periode tussen 20 en 25 jaar). Daarvoor en daarna heb ik mij nooit eenzaam gevoeld. Ik kan tegenwoordig weken lang niemand spreken, zonder mij eenzaam te voelen.

Weken lang niemand spreken? Wat doe je voor werk dan waar je geen gesprek hoeft te voeren, en waar haal je je brood?

quote:

Op maandag 4 april 2011 23:55 schreef Maanvis het volgende:

[..]

Weken lang niemand spreken? Wat doe je voor werk dan waar je geen gesprek hoeft te voeren, en waar haal je je brood?

Versta jij afrekenen bij de kassa en vragen van klanten beantwoorden oid als een echt gesprek dan?

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 00:07 schreef ganzenherder het volgende:

[..]

Versta jij afrekenen bij de kassa en vragen van klanten beantwoorden oid als een echt gesprek dan?

Als je het kleine niet eert ben je het geluk niet weerd.

quote:

Op maandag 4 april 2011 23:55 schreef Maanvis het volgende:

[..]

Weken lang niemand spreken? Wat doe je voor werk dan waar je geen gesprek hoeft te voeren, en waar haal je je brood?

Op dit moment niet aan de orde, maar niet iedereen werkt altijd. Toen ik een aantal jaren geleden depressief werd, kwam ik het 1e half jaar nauwelijks meer buiten en sprak ik met niemand.

Ik denk dat veel mensen mijn levensstijl als te eenzaam zullen beschouwen maar ik ben er tevreden mee. Vrienden van me spreken ong. 3 keer per week met andere vrienden af. Zoiets vind ik ondenkbaar. Ik zou knettergek worden.

En voor alle mensen die ongewenst alleen zijn, dit liedje:

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 00:28 schreef Culthit. het volgende:
Ik denk dat veel mensen mijn levensstijl als te eenzaam zullen beschouwen maar ik ben er tevreden mee. Vrienden van me spreken ong. 3 keer per week met andere vrienden af. Zoiets vind ik ondenkbaar. Ik zou knettergek worden.

Hoe oud ben je? Heb je een relatie of relaties achter de rug? Heb je familie die om je geeft? En heb je in het verleden wel veel vrienden gehad en een drukker sociaal leven? Dat soort momenten kan je koesteren en je maakt een natuurlijke groei door mentaal gezien.
Als je dit net als ik en Schenkstroop/MLiG allemaal overslaat dan ga je je minderwaardig en ellendig voelen. Jij kiest duidelijk voor dit leven. Wij raken verbitterd.

Encore:

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 00:33 schreef richard_prf het volgende:

[..]

Hoe oud ben je? Heb je een relatie of relaties achter de rug? Heb je familie die om je geeft? En heb je in het verleden wel veel vrienden gehad en een drukker sociaal leven? Dat soort momenten kan je koesteren en je maakt een natuurlijke groei door mentaal gezien.
Als je dit net als ik en Schenkstroop/MLiG allemaal overslaat dan ga je je minderwaardig en ellendig voelen. Jij kiest duidelijk voor dit leven. Wij raken verbitterd.

Op al je vragen waar je ja op kan antwoorden kan ik ook daadwerkelijk ja op antwoorden. Mijn adolescentie was intens eenzaam en ik heb me daar doorheen moeten vechten. Herinneringen aan een beter leven kunnen trouwens ook een rotgevoel geven als je momenteel eenzaam bent.

Ik hoop dat jij die verbitterdheid overwint. Of beter gezegd, dat jij die nare gevoelens overwint.

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 00:34 schreef WinterBreeze het volgende:
Encore:

The Smiths "How Soon Is Now?"

The Smiths

Ik heb mijn verhaal al een keer hier op fok gezet, maar ben misschien van plan om mee te doen.

Toen ik 2 was ben ik in de steek gelaten door me moeder en ben ik in een pleeggezin terecht gekomen.
Toen ik 7 of 8 was kwam ze weer terug.
Me ouders waren nooit thuis en als ze dat waren sloegen ze me.
Me ouders zijn me moeder en stiefvader.

Daarbij was ik ook erg dik vroeger maar ik ben wonderbaarlijk bijna niet gepest. Rond mijn 12 ging ik maar een internaat waar ik gewoon met iedereen goed kon opschieten en bij het populaire groepje hing.

Rond me 16e werd ik dakloos, me ouders wilden me niet in huis en sinds die tijd ben ik alleen.

Soms had ik een vriendin, maar
Meestal maakte ik het uit omdat ik zo'n sterk gevoel had dat ze eigenlijk niet bij mij wil zijn. Ik heb nog nooit iets gehad met een meisje waar ik echt verliefd op ben, ik heb alles aangepakt wat ik krijgen kon.

Ik heb nooit tijd gehad om vrienden te maken. Ik Heb in schulden gezeten een heb 4 jaar keihard gewerkt om het op te lossen. Dus geen geld
Om te stappen en leuke dingen te doen of kleding te kopen.

Het laatste jaar hen ik pas een beetje rust in me leven, maar ik word soms overspoeld door een gevoel van eenzaamheid. Dat het niemand een ruk kan schelen wat ik doe of hoe het met me gaat.
Ik probeer me eroverheen te zetten maar lukt niet altijd.
Ben gisteren naar een sportschool gegaan om me aan te melden.
Misschien dat ik daar wat contacten op doe.

Ik wist wel dat ik alleen was, maar voelde me niet eenzaam.
Nu ik een beetje om me geen aan het kijken ben en zie hoe het ook kan.
Dus met vrienden en familie.
Ik voel me in de steek gelaten.

Maar ik heb een soort omgekeerde zelfmoord gedachte.
Ik ben een soort van bang om dood te gaan. Van was dit hèt nou
Ik denk dat zodra ik een wat socialer leven heb veel van me problemen vanzelf oplossen.

Maar om de situatie beter bespreekbaar te maken heb laats hulp gezocht bij de huisarts, waar ik een doorverwijzing heb gekregen voor het Ggz

Dussss

quote:

Op maandag 4 april 2011 23:52 schreef deelnemer het volgende:
Het verhaal van K_W gaat niet over eenzaamheid, maar over sociaal geweld. De bron: de mens is doelgericht en daarom selectief. Deze selectiviteit drijft sommige mensen in het nauw. Zo heb ik het in mijn eigen leven ervaren. Bijkomend probleem: Je krijgt een hekel aan of angst voor mensen. Daar kun je weer overheen groeien.

Ik ben veel alleen. Vroeger leidde dat tot gevoelens van eenzaamheid (in de periode tussen 20 en 25 jaar). Daarvoor en daarna heb ik mij nooit eenzaam gevoeld. Ik kan tegenwoordig weken lang niemand spreken, zonder mij eenzaam te voelen.

Dat herken ik heel goed. Ik heb sinds een paar jaar altijd het gevoel dat ik alles om mij heen aan het missen ben omdat ik voor mijn gevoel altijd keihard aan de studie zit. Uiteindelijk komt er na onderzoek ook wel naar voren dat ik niets mis maar er zit een ontzettende drang in mij om contact te maken met mensen en overal naar toe te gaan. Prestatiedrang in zowel prive als werksfeer.

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 08:44 schreef lipper het volgende:
Ik heb mijn verhaal al een keer hier op fok gezet, maar ben misschien van plan om mee te doen.

Toen ik 2 was ben ik in de steek gelaten door me moeder en ben ik in een pleeggezin terecht gekomen.
Toen ik 7 of 8 was kwam ze weer terug.
Me ouders waren nooit thuis en als ze dat waren sloegen ze me.
Me ouders zijn me moeder en stiefvader.

Daarbij was ik ook erg dik vroeger maar ik ben wonderbaarlijk bijna niet gepest. Rond mijn 12 ging ik maar een internaat waar ik gewoon met iedereen goed kon opschieten en bij het populaire groepje hing.

Rond me 16e werd ik dakloos, me ouders wilden me niet in huis en sinds die tijd ben ik alleen.

Soms had ik een vriendin, maar
Meestal maakte ik het uit omdat ik zo'n sterk gevoel had dat ze eigenlijk niet bij mij wil zijn. Ik heb nog nooit iets gehad met een meisje waar ik echt verliefd op ben, ik heb alles aangepakt wat ik krijgen kon.

Ik heb nooit tijd gehad om vrienden te maken. Ik Heb in schulden gezeten een heb 4 jaar keihard gewerkt om het op te lossen. Dus geen geld
Om te stappen en leuke dingen te doen of kleding te kopen.

Het laatste jaar hen ik pas een beetje rust in me leven, maar ik word soms overspoeld door een gevoel van eenzaamheid. Dat het niemand een ruk kan schelen wat ik doe of hoe het met me gaat.
Ik probeer me eroverheen te zetten maar lukt niet altijd.
Ben gisteren naar een sportschool gegaan om me aan te melden.
Misschien dat ik daar wat contacten op doe.

Ik wist wel dat ik alleen was, maar voelde me niet eenzaam.
Nu ik een beetje om me geen aan het kijken ben en zie hoe het ook kan.
Dus met vrienden en familie.
Ik voel me in de steek gelaten.

Maar ik heb een soort omgekeerde zelfmoord gedachte.
Ik ben een soort van bang om dood te gaan. Van was dit hèt nou
Ik denk dat zodra ik een wat socialer leven heb veel van me problemen vanzelf oplossen.

Maar om de situatie beter bespreekbaar te maken heb laats hulp gezocht bij de huisarts, waar ik een doorverwijzing heb gekregen voor het Ggz

Dussss

Klinkt als een depressie vrind. Geen zorgen, ga lekker naar die fitness school, maak een afspraak bij de GGZ en kijk of je wellicht in de weekenden op een vereniging kan zitten van je eigen interesses. Het komt vanzelf, de schulden ben je nu eindelijk kwijt, probeer een tempo te pakken waar jij je bij op je gemak voelt.

quote:

Op dinsdag 5 april 2011 00:11 schreef deelnemer het volgende:

[..]

Op dit moment niet aan de orde, maar niet iedereen werkt altijd. Toen ik een aantal jaren geleden depressief werd, kwam ik het 1e half jaar nauwelijks meer buiten en sprak ik met niemand.

ik zou ook depressief worden als ik zonder werk zat, niet buiten kwam en met niemand sprak .

Goeie tekst voor de eenzame onder ons