Net een paar uur doorgebracht met knotsneger, hij belde me om te zeggen dat hij aan mijn deur stond en dat hij me wilde zien. Standvastig als ik ben (gisteren zei ik nog 'ignore'

, maar het lijkt dus een misverstand te zijn, nog niet 100% overtuigd) de deur open gedaan. Hoewel hij heel anders is dan ik, heb ik me wel enorm met hem vermaakt (en dan niet met zijn knots deze keer). Grote cultuurverschillen, dat wel. Verder is het soms even zoeken naar woorden in het Frans. Zijn wat wezen drinken en een hapje wezen eten in een Afrikaans restaurant

. Ik weet niet zo goed wat ik met hem aan moet. Hij zegt me heel direct wat hij vindt, ook keurt hij zomaar openlijk bepaalde aspecten van mijn leven af (interesting, de meesten hebben daar de ballen niet voor)

en hij vindt mij véél te flierefluiterig en vraagt op de man af hoe serieus ik ben. De man an sich is heel leuk (leuke kop, mooie lach, heerlijk lijf, eerste indruk was al dat hij betrouwbaar en standvastig is en dat beeld is een beetje geconsolideerd), maar mijn grote angst is dat zulke grote verschillen enorm zullen botsen. Hij is volgens mij behoorlijk dominant, past ook niet echt bij mij. Hij is voorstander van de gulden middenweg waar ik vind dat je elkaars verschillen moet accepteren. Hij zegt me recht in mijn gezicht dat ik geen doel in het leven heb, vraagt me ook wat ik voor toekomst zie qua liefde. Hij interpreteert de bijbel redelijk letterlijk, ik hanteer een vrije interpretatie. En de bekende angst dat dit een spelletje is voor hem natuurlijk

,al zegt mijn verstand wel dat hij eerder oprecht is dan onbetrouwbaar.
Ik laat het aansudderen, eigenlijk al veel te vroeg voor bovenstaande gedachtengang, maar da's ook omdat hij het op eigen initiatief ter sprake brengt.