De kunst van het loslaten van je ex # 153

Nou, net ook nog meer gezellig nieuws te horen gekregen.
Mijn ouders willen scheiden. Alweer. Voor de zoveelste keer.

Tijdens mijn studie paar jaar geleden hebben ze elk jaar van mijn studie ( en die duurde drie jaar) gezegd dat ze gingen scheiden. Maar dat is alweer 3 jaar geleden volgens mij. Dus ik weet niet hoe serieus ik het moet nemen.

Maar het gaat goed Not

hmm dat is ook wel heivy. Ga er maar vanuit dat het niet zo is en als ze het al 3 jaar roepen is het misschien wel beter als het wel gebeurd.

Hmmz.. opwarmmaaltijden en pizza.

Ik heb geen zin om voor mezelf te gaan koken

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 18:03 schreef LostInSpace het volgende:
Hmmz.. opwarmmaaltijden en pizza.

Ik heb geen zin om voor mezelf te gaan koken

Het helpt wel, want dan ben je ergens mee bezig en zit je niet de hele tijd met je gedachten bij hem/haar. Je kan wel gaan sikkeneuren voor de tv met je magnetronmaaltijd maar dat schiet natuurlijk niet op. Vooral in de periode net na de breuk moet je vaak zin maken. Maar op de lange termijn is dit wel het beste.

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 18:07 schreef goofy_goober het volgende:
Het helpt wel, want dan ben je ergens mee bezig en zit je niet de hele tijd met je gedachten bij hem/haar. Je kan wel gaan sikkeneuren voor de tv met je magnetronmaaltijd maar dat schiet natuurlijk niet op. Vooral in de periode net na de breuk moet je vaak zin maken. Maar op de lange termijn is dit wel het beste.

Ik heb eigenlijk nog geen enkele keer TV gekeken sinds de breuk. Dat is misschien nog wel erger (bedenk even dat ik dat altijd wel leuk vond en een heel multimedia gebeuren in de woonkamer heb staan) .. ik hang vooral achter mijn pc. Al zit ik er wel aan te denken om vanavond de stad in te gaan en ergens iets te gaan drinken.

Dan ben ik er tenminste even uit.

Het gekke is ook dat ik er nog geen enkele traan om heb gelaten. Zal vast nog wel komen, maar het is best gek. Misschien dat ik nog te kwaad op haar ben daarvoor ofzo.

[ Bericht 4% gewijzigd door LostInSpace op 18-02-2011 19:02:17 ]

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 18:10 schreef LostInSpace het volgende:

[..]

Ik heb eigenlijk nog geen enkele keer TV gekeken sinds de breuk. Dat is misschien nog wel erger (bedenk even dat ik dat altijd wel leuk vond en een heel multimedia gebeuren in de woonkamer heb staan) .. ik hang vooral achter mijn pc. Al zit ik er wel aan te denken om vanavond de stad in te gaan en ergens iets te gaan drinken.

Dan ben ik er tenminste even uit.

Het gekke is ook dat ik er nog geen enkele traan om heb gelaten. Zal vast nog wel komen, maar het is best gek. Misschien dat ik nog te kwaad op haar ben daarvoor ofzo.

Ik vond het heerlijk om series te kijken. Mijn ex hield daar niet van, maar ze vond het wel heel erg fijn om samen films te kijken. Heb nu dus een flinke verzameling films op m'n computer staan, die ik nu (voorlopig) niet ga kijken. Kan me er ook niet echt op concentreren.
Wil al tijden weer met m'n series verder gaan. Kan me er nog niet toe zetten, maar dat moet ik wel doen eigenlijk. Is toch afleiding, bij gebrek aan stappen. (Nog twee weken, dan is het carnaval, en ik heb er na vanmiddag iets meer zin in)

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 19:46 schreef Mr.Myst het volgende:

[..]

Ik vond het heerlijk om series te kijken. Mijn ex hield daar niet van, maar ze vond het wel heel erg fijn om samen films te kijken. Heb nu dus een flinke verzameling films op m'n computer staan, die ik nu (voorlopig) niet ga kijken. Kan me er ook niet echt op concentreren.
Wil al tijden weer met m'n series verder gaan. Kan me er nog niet toe zetten, maar dat moet ik wel doen eigenlijk. Is toch afleiding, bij gebrek aan stappen. (Nog twee weken, dan is het carnaval, en ik heb er na vanmiddag iets meer zin in)

Haha hier hetzelfde
Ik kon niet veel kijken omdat veel aandacht naar hem ging, maar nu kijk ik bijna elke avond voordat ik ga slapen nog even iets

Verder heb ik na die hele ervaring van gister avond geen andere gevoelens..
Ik was nog niet helemaal over hem heen, maar het is niet dat ik last heb van een terugval ofzo.
En dat vind ik wel fijn
Het is ook niet zo dat ik me beter voel, maar ik voel me ergens wel goed, want hoewel het niks meer word (wat ik geaccepteerd heb) was het wel een fijne avond voor ons allebei.

En nu ga ik naar een verjaardag toe

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 16:01 schreef Wanderingwhy het volgende:

[..]

@Bartinhoo: (inzake jouw reactie op Goofy)
Je leest niet wat er staat. Sommigen hier hebben echt een reality-check nodig (jij ook soms... ).
Ik ben zelf degene geweest die wel eens 'in de clinch' heeft gelegen met Goofy maar, nog steeds meelezende op dit forum, vind ik de posts van Goofy bij voortduring een duidelijke en heldere lijn hebben: Prima dat je verdriet hebt, maar maak ook je stappen om verder te komen....

Bovendien: Ik lees geen frustraties bij Goofy. Totaal niet

Wat Carooltje had aan die post? Precies wat Goofy zei: Hang je leven niet op aan je ex en zorg dat je er een leven naast hebt of krijgt.

Dat je het niet met me eens bent inzake mijn mening over goofy's post, betekent natuurlijk niet meteen dat ik niet gelezen heb wat er staat...

Ik heb in het verleden ( al vanaf het begin toen ik hier postte, zo'n 9 maanden geleden) ook vaak reacties van goofy gehad op mijn posts, en kan oprecht zeggen dat zijn posts tot de meest verhelderende en helpende posts behoorden van allemaal..

Toch ben ik van mening dat de post hierboven in mijn ogen een beetje onder de gordel is, vooral omdat er vooruit gelopen wordt op zaken ( het niet hebben van vrienden/een sociaal leven) terwijl het nog helemaal niet vastgesteld is of dit daadwerkelijk matcht met de realiteit...

Maargoed laten we er verder geen topic van maken, kwestie van een meningsverschil lijkt me...

Ik wil een nieuwe relatie
Ben mijn 2 meiden waar ik het over had afgelopen weken denk ik kwijt ( althans, het contact vermindert) De oud en nieuw meid sms'te me vorige week donderdagavond nog of ik uitging, maar na mijn antwoord dat ik niet ging heb ik niets meer gehoord... De andere meid waar ik elke dag mee sms'te vanaf november al ( met af en toe een 1/2 dagen niet) ,heb ik vanaf maandag nu ook al geen contact meer mee..
Probleem is een beetje dat ik gewoon vanuit mijn ex gewend ben dat zij haar best deed het gesprek in stand te houden. Hadden we even niets meer om over te ''sms'en'' dan verzon ze wel weer een nieuw onderwerp. Nu is/ was dat ook wel zo, maar in mindere mate en dat schrikt me meteen weer af...

Neo, volgens mij vindt die meid het heerlijk om 2 jongens om haar te zien strijden, hou er rekening mee dat mocht je zo doorgaan, je nog een tijdje aan het lijntje gehouden wordt totdat ze uiteinderlijk een keuze zal maken ( of niet, maar dan heb je er nog niets aan)...

Misschien moet je iets meer krijgen van het graag of niet principe. Ik begrijp hoe je je voelt, en toen mijn ex het uitmaakte schoof ik ook al mijn eigenwaarde aan de kant en kon ze me praktisch alles maken wat ze wou en nog had ik haar teruggenomen, maar laat jou dit niet overkomen, want over een paar maanden als je alles helder ziet, zul je jezelf rot voelen dat je je zo voor haar karretje hebt laten spannen...

Dat zou heel goed kunnen hoor, en uiteinderlijk ken jij haar natuurlijk het beste..

Punt is wel vaak dat je kijkt door een roze bril, ik dacht aan het begin ook '' Aan het lijntje houden? Dat zou ze nooit doen''.. Maar nu achteraf zie ik het allemaal een stuk duidelijker, en pas maanden later kwam ik erachter dat ze me die 3 % hoop liet houden, omdat ik haar daardoor aandacht bleef geven, en lieve dingen tegen haar bleef zeggen.
Als ze de deur 100 % had gesloten, dan had dat namelijk niet meer gebeurd. Voor haarzelf wist ze echter wel degelijk dat het nooit meer iets ging worden...

Mensen houden zich liever vast aan de 3 % dat iets goed komt, dan aan de 97 % dat het niets meer gaat worden namelijk...

quote:

Love isnt what hurts. Its losing love thats excruciating.

Slotje?

_{Nee natuurlijk geen slotje, maar dit is een waarheid als een}

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 21:06 schreef Bartinhoo het volgende:

Mensen houden zich liever vast aan de 3 % dat iets goed komt, dan aan de 97 % dat het niets meer gaat worden namelijk...

Hahah dat is zo ontzettend waar xD

Ergens blijf je altijd hoop houden, niet alleen met relaties, maar gewoon met heel veel dingen in het leven
En dat is ook wel goed denk ik..

Beter spijt van iets wat je wel gedaan of geprobeerd hebt dan dat je achteraf spijt hebt dat je iets niet gedaan hebt.
En liever een relatie aan gaan in de hoop dat het blijft dan nooit een relatie aangaan omdat je toch denkt dat het fout gaat

Dat is in ieder geval hoe ik er over denk.. Want niks is zeker en alles kan over gaan, maar als je alles hebt gegeven kun je in ieder geval tevreden terug kijken (meestal)

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 21:06 schreef Bartinhoo het volgende:
Mensen houden zich liever vast aan de 3 % dat iets goed komt, dan aan de 97 % dat het niets meer gaat worden namelijk...

Ja ik ken dat.

Relatie van 8 jaar gehad. Na 4 jaar had ze een affaire. Het ging om 1 jongen waar ze verliefd op was geworden na chatten. Ze wou mij echter absoluut niet kwijt, dus probeerde ze de tijd te verdelen en toen het over was met hem stond ze weer bij mij. Ze had ontzettend spijt en ze zou dit nooit meer laten gebeuren. En dat ze dit voortaan op tijd zou herkennen etc.

Dom als ik was, geloofde ik haar en had ik zoiets van "dit kan in elke relatie een keer gebeuren". Dus probeerde ik het weer met haar. Hierna ging het eigenlijk heel goed en leek het zelfs alsof onze relatie hechter was geworden. Ook zijn we samen gaan wonen.

Nu, na 8 jaar relatie is hetzelfde weer gebeurd. Het erge is dat ze weer enorm tegen mij aan het liegen was (over waar ze was, waarom ze daar was, dat het alleen vriendschappelijk was, etc), waardoor ik gewoon weet dat ik met haar niks meer kan opbouwen. Ik weet dat ik hier geen kinderen meer mee wil en dat ik er niet meer mee wil trouwen. En als je 30 bent, beginnen die dingen toch belangrijk te worden.

Ik heb het uitgemaakt, maar alsnog ben ik dan zo stom dat ik haar smsjes lees en als ik een tijd niks meer laat horen, dat ik dan toch mijn telefoon blijf checken enzo. Heb slecht geslapen.

En dan denk ik "waarom?"

Ik heb eigenlijk gewoon ruzie met mezelf. Aan de ene kant wil ik haar nog steeds graag terug, aan de andere kant kan ik het gewoon niet meer maken naar mezelf toe en zou ik mezelf een ontzettende loser vinden als ik haar weer in mijn leven laat.

Vervolgens ga je het haar vergeven in je gedachten, op andere momenten ben je weer enorm bitter en denk je dat het echt nergens op slaat. Het kan gewoon niet goedkomen. Klaar.

Maar het is best moeilijk om die situatie helemaal te accepteren. Het heeft waarschijnlijk tijd nodig. Ze was mijn alles.

[edit]
Het is ook echt het liegen tegen mij waardoor ik het niet meer trek. Als ze nog eerlijk tegen mij zou zijn erover, zou ik waarschijnlijk nog zo stom zijn om haar terug te willen winnen. Maar die leugens zijn echt killing. Het maakt haar "onbetrouwbaar" en "ongeschikt" in mijn hoofd.

[ Bericht 0% gewijzigd door LostInSpace op 19-02-2011 07:10:02 ]

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 06:55 schreef LostInSpace het volgende:

[..]

Ik heb eigenlijk gewoon ruzie met mezelf. Aan de ene kant wil ik haar nog steeds graag terug, aan de andere kant kan ik het gewoon niet meer maken naar mezelf toe en zou ik mezelf een ontzettende loser vinden als ik haar weer in mijn leven laat.

[edit]
Het is ook echt het liegen tegen mij waardoor ik het niet meer trek. Als ze nog eerlijk tegen mij zou zijn erover, zou ik waarschijnlijk nog zo stom zijn om haar terug te willen winnen. Maar die leugens zijn echt killing. Het maakt haar "onbetrouwbaar" en "ongeschikt" in mijn hoofd.

Je wilt haar terug(soms voor je gevoel), omdat je nog in de fase zit dat je denkt dat ie hetgene wat je hebt gehad, enkel en alleen met je ex kan hebben..
Dit is een naieve gedachte, want er zijn meer dan genoeg meiden waar je zoiets mee kunt opbouwen, alleen wil je dit de eerste weken/maanden nog niet horen..

Ten tweede voelt/voelde het met haar heel vertrouwd, vooral na 8 jaar. Enerzijds denk je nu dat je jezelf bij een ander nooit meer zo op je gemak zult voelen, anderzijds voel je momenteel waarschijnlijk niet de motivatie om op zoek te gaan naar een ander en je open te stellen...
Het onzekere gevoel dat je jezelf weer ''op de markt'' moet gaan begeven, en dat je daarnaast geen idee hebt hoe dit gaat uitpakken/hoelang het gaat duren voordat je weer een relatie hebt, dat is hetgene waarom je haar nog terug wilt...

Een beetje de iets is beter dan niets gedachte, maar zoals ik het lees moet je hier niet mee verder willen...
Heeft bij mij ook heel lang geduurt hoor voordat ik dit inzag... Ik denk dat het op dat vlak maar net is wat voor persoonlijkheid je bent.
Ikzelf ben (voor buitenstaanders) een behoorlijk afstandelijk en gesloten persoon. Ik geef mijn hart niet gauw bloot, en mijn ex was het eerste meisje waarbij ik dit wel deed..

Juist daardoor deed het extra veel pijn dat ze bij me wegging, omdat ik me niet gauw zo hecht met iemand voel en vooral het idee dat dit ook niet snel weer zal gebeuren..
Mijn ex is het tegenovergestelde. Is een open boek, kan iemand die ze net een paar weken kent al als haar beste vriend beschouwen, maar vindt ze daarna een andere beste vriend, laat ze nix meer van zich horen. Bindt zich heel makkelijk, maar doet ook heel gemakkelijk afstand van mensen. Niet alleen met relaties maar ook met vriendinnen is dat zo...

[ Bericht 10% gewijzigd door Bartinhoo op 19-02-2011 07:58:11 ]

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 07:51 schreef Bartinhoo het volgende:
Het onzekere gevoel dat je jezelf weer ''op de markt'' moet gaan begeven, en dat je daarnaast geen idee hebt hoe dit gaat uitpakken/hoelang het gaat duren voordat je weer een relatie hebt, dat is hetgene waarom je haar nog terug wilt...

Ik vind dit wel eng, maar het is niet de reden dat ik haar terug wil.

Dat komt omdat de rest van je reactie wel redelijk met mijn gevoel overeenkomt (dat wat ik met haar had uniek was, het op je gemak voelen bij haar). Die punten maken het zwaar en het feit dat we in principe ons hele volwassen leven met elkaar hebben gedeeld zowat (bij mij van 22 t/m 30, voor haar 18 t/m 26), waardoor alles wat ik zie en hoor in mijn omgeving mij aan haar doet denken. We hebben ontzettend veel leuke herinneringen.

Misschien moet ik wel verhuizen om er sneller vanaf te komen

Dat easy come easy go wat je ex heeft, lijkt me wel bizar trouwens.

[ Bericht 2% gewijzigd door LostInSpace op 19-02-2011 09:10:30 ]

Probeer je gewoon voor jezelf duidelijk te blijven maken dat er heus niet maar 1 persoon rondloopt waarmee je je op die manier verbonden zult voelen...
Ik dacht ook heel erg op jouw manier toen het uitging, maar op de een of andere manier hielp het mij heel erg om te denken, dat als ik enkele keuzes voor mijn relatie niet had gemaakt wat betreft uitgaan die ene avond/kiezen voor mijn bijbaantje bij die bewuste supermarkt destijds ipv ergens anders, als ik 3 maanden later teruggekomen was van wereldreis, dan had ik niet eens met mijn ex gehad...

Ik kwam voor haar gewoon precies op het juiste moment op de juiste plaats. Zij was alweer 4 maanden vrijgezel en had weer hard een vriend nodig. Daar kwam ik terug van 8 maanden weggeweest en zij zag haar kans schoon. Als ik een paar maanden later terug was gekomen had ze waarschijnlijk met een ander aangepapt....

Verder is jouw relatie een stuk langer geweest dan de mijne, ik 8 maanden, jij 8 jaar. Kan me echt moeilijk voorstellen hoe dat moet zijn. Na 8 maanden voelde mijn leven met haar al zo vertrouwd en standaard, laat staan hoe dit na 8 jaar moet zijn... Toch lijkt me wel dat met verloop van tijd dit misschien als een verlossing moet gaan voelen voor je. Althans, persoonlijk zou ik er nog niet aan moeten denken op mijn leeftijd ( bijna 22 ) dat ik mijn hele leven vast zal zitten aan iemand die ik vandaag of morgen tegenkom...

Het is en blijft voor mij inderdaad bizar om telkens weer te beseffen hoe makkelijk zij doorgaat/ door is gegaan met haar leven. Maar ik vergelijk mijn situatie met andere situaties in haar leven. Toen het uitging met mij was ze dag en nacht samen met haar ''aller beste vriendin'. Ze noemde elkaar zusjes , ze krabbelde zelfs met haar moeder, deden alles samen. Toen ik mijn ex een maand geleden tegen kwam zei ze die bewuste vriendin nooit meer te spreken, en dat ze daar ook geen behoefte meer aan had en dat het maar een zielig mens was. Ik vroeg of er wat gebeurd was tussen hen, maar dat was niet zo...
Ik denk ook, dat wanneer je je zo makkelijk hecht aan iemand als zij, en zo snel al je geheimen blootlegt aan iemand die je amper kent, je ook in je hersens niet een bepaalde affectie met mensen krijgt ( blijvend).. Als je je voor iedereen openstelt is het niets bijzonders meer, dus koester je de mensen waar je je wel voor openstelt ook minder...

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 09:40 schreef Bartinhoo het volgende:
1) Verder is jouw relatie een stuk langer geweest dan de mijne, ik 8 maanden, jij 8 jaar. Kan me echt moeilijk voorstellen hoe dat moet zijn. Na 8 maanden voelde mijn leven met haar al zo vertrouwd en standaard, laat staan hoe dit na 8 jaar moet zijn... Toch lijkt me wel dat met verloop van tijd dit misschien als een verlossing moet gaan voelen voor je. Althans, persoonlijk zou ik er nog niet aan moeten denken op mijn leeftijd ( bijna 22 ) dat ik mijn hele leven vast zal zitten aan iemand die ik vandaag of morgen tegenkom...

2) Het is en blijft voor mij inderdaad bizar om telkens weer te beseffen hoe makkelijk zij doorgaat/ door is gegaan met haar leven. Maar ik vergelijk mijn situatie met andere situaties in haar leven.

Ik denk ook, dat wanneer je je zo makkelijk hecht aan iemand als zij, en zo snel al je geheimen blootlegt aan iemand die je amper kent, je ook in je hersens niet een bepaalde affectie met mensen krijgt ( blijvend).. Als je je voor iedereen openstelt is het niets bijzonders meer, dus koester je de mensen waar je je wel voor openstelt ook minder...

1) Het is inderdaad heel anders. Na 8 maanden voelde het bij mij ook heel vertrouwd. Ik zag haar toen elk weekend en soms doordeweeks. We waren samen op vakantie geweest, etc, maar toch had ik in die tijd nog veel meer mijn eigen leven. Eigen vrienden en eigen dingen die ik deed in de tijd dat we elkaar niet zagen. Na 8 jaar is het leven veel meer met elkaar verwoven en heb je veel minder dingen die je 'zelf' doet.

Daardoor is het gat waar je in valt misschien ook wel dieper.

2) Toch is er misschien ook wel meer aan de hand met haar. Ik stel mezelf ook vrij snel open naar mensen toe, maar ik hecht mij ook aan ze. Het openstellen zelf vind ik inderdaad minder bijzonder, maar ik vind het een mooi iets als mensen dingen met elkaar kunnen delen en dezelfde interesses hebben. Ik vind het altijd jammer als contact verwatert.

Wat ik frappant vind aan jouw omschrijving van je ex, zijn de benamingen die worden gegeven aan mensen. Van "aller beste vriendin" naar "zielig mens". Dat impliceert enerzijds dat er echt iets gebeurd is tussen hen en zij het jou misschien niet wou vertellen. Maar het kan ook betekenen dat zij dingen erg zwart / wit ziet door een bepaald trauma.

Een manager heeft mij ooit eens verteld dat hij mensen selecteert die weinig extremen in gedrag vertonen, want dat zijn de mensen waar je het meeste aan hebt. Mensen die dus te enthousiast zijn, gaan anders om met een verbintenis. Ze raken sneller teleurgesteld, etc.

[ Bericht 2% gewijzigd door LostInSpace op 19-02-2011 10:09:35 ]

Dat lijkt mij inderdaad het ''enge'' van een langdurige vaste relatie, het is niet meer echt een kwestie van alleen maar bij elkaar willen zijn, maar je bent op een bepaalde manier ook echt vastgegroeid aan elkaar...
Na 8 maandjes weet je nog wel hoe je alles deed voor je relatie, maar na 8 jaar wordt het meer een kwestie van opnieuw leren leven lijkt mij...

Hmm ik denk niet dat er echt iets gebeurd is tussen hen. Ik weet wel dat die beste vriendin van haar een vriend/scharrel heeft gekregen en het zou best kunnen dat mijn ex daardoor op de 2e plek kwam en daardoor dit soort dingen zegt..
Maar verder, het is lastig uit te leggen, maar het is wel ongeveer hoe ze is.
Tijdens onze relatie ''hing'' ze heel erg aan mij, en ik vroeg haar vaak moet je niet eens iets met je vriendinnen gaan doen, je laat nooit meer iets van je horen?! ( ook omdat ik zelf wel eens wat meer ruimte wou)..
Ze reageerde met '' nee, ik heb jou toch? Ik heb helemaal geen behoefte aan hun... En nadat het uitging opeens weer die vriendinnen opbellen of ze een weekendje weg wouden met haar... Zo werkt dat imo. niet met mensen..

En datzelfde gedrag heb ik ondervonden. Het is aan of uit. Als het aan is doe je super lief en is je vriend je alles, als het uit is laat je nooit meer wat van je horen. Dat is de manier hoe zij het ziet, er is geen tussenweg lijkt het. Wel gemakkelijk als je zo kunt denken, ik veroordeel het niet maar begrijp het ook niet...

Maar misschien ligt het wel aan mijn manier van denken hoor, maar ik zal het volgende voorbeeld nooit vergeten. Ik liep thuis wel eens een beetje te klieren/spelen met mijn hond. Ze zei toen op een gegeven moment tegen me: Volgens mij geef je nog meer om die hond dan om mij, op een soort grappige manier maar met een serieuze ondertoon.
Een paar dagen later maakte ze het uit, en na een goed gesprek zei ze ( volgens mij had ze zelf de ondertoon van haar opmerking niet eens door ) van: ik ga je hond wel heel erg missen...

Ik dacht echt, wat een rare situatie is dit eigenlijk. Een paar dagen geleden zou het nog te raar voor woorden en heel kwetsend zijn als je meer om je hond te geven dan om je vriendin ( was niet zo overigens) en nu slechts een paar dagen later, zegt zij feitelijk hetzelfde maar nu is het volledig normaal, alleen door die 3 woordjes het is uit...

[ Bericht 12% gewijzigd door Bartinhoo op 19-02-2011 10:23:38 ]

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 10:17 schreef Bartinhoo het volgende:
1) Na 8 maandjes weet je nog wel hoe je alles deed voor je relatie, maar na 8 jaar wordt het meer een kwestie van opnieuw leren leven lijkt mij...

2) Hmm ik denk niet dat er echt iets gebeurd is tussen hen. Ik weet wel dat die beste vriendin van haar een vriend/scharrel heeft gekregen en het zou best kunnen dat mijn ex daardoor op de 2e plek kwam en daardoor dit soort dingen zegt..

3) Tijdens onze relatie ''hing'' ze heel erg aan mij, en ik vroeg haar vaak moet je niet eens iets met je vriendinnen gaan doen, je laat nooit meer iets van je horen?! ( ook omdat ik zelf wel eens wat meer ruimte wou)..
Ze reageerde met '' nee, ik heb jou toch? Ik heb helemaal geen behoefte aan hun... En nadat het uitging opeens weer die vriendinnen opbellen of ze een weekendje weg wouden met haar... Zo werkt dat imo. niet met mensen..

1) Zo voelt het ook.

2) Dat soort dingen zorgen wel vaak voor issues tussen vriendinnen. Soms vinden ze die jongen dan ook nog allebei leuk en dan is het in 1 keer ellende.

3) Nou ja dat is dus alarmerend gedrag. Hou oud was zij eigenlijk toen jullie een relatie hadden?

21, maar je zou kunnen zeggen dat ze wat betreft doen en laten nog in de puberleeftijd, ca. 17/18 jaar zat..
Niet bedoeld als naschoppen overigens, maar denk dat jullie objectief hetzelfde oordeel zouden vellen. Ikzelf wist dit ook voor de relatie, zo stond/staat ze hier ook bekend maar door de roze bril die zich langzaam vormde probeerde ik haar zoveel mogelijk te zien als een volwaardige leeftijdsgenoot.. Misschien daardoor ook wel mijn frustraties achteraf.. maargoed

@ LostInSpace

Ik snap wel dat het nu even lastig is, dat alles je aan haar doet denken.. Dat merk ik namelijk zelf ook al na 2 jaar en dat is af en toe best vervelend (hoewel de herinneringen wel allemaal mooi zijn).
Alleen is het wel goed dat je voor jezelf kiest. Zoals je al aangeeft moet je gaan denken aan een gezin etc. en dat werkt niet met een onbetrouwbaar persoon.

Zoals hier al vaak word gezegd word het vanzelf allemaal beter..

Ik moet er zelf ook nog goed mee om leren gaan, maar ik heb wel alle hoop dat het weer goed komt met mij, en met iedereen hier
En misschien duurt dat nog wel even, maar er komt vanzelf weer iets of iemand waardoor je je weer helemaal goed gaat voelen. En misschien nog wel beter dan met je ex..

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 11:43 schreef CeeZee het volgende:
En misschien duurt dat nog wel even, maar er komt vanzelf weer iets of iemand waardoor je je weer helemaal goed gaat voelen. En misschien nog wel beter dan met je ex..

Dat is iets waar ik nog wel eens mee zit...
Het feit dat ik nu dus een relatie achter de rug heb, brengt ook met zich mee dat mijn volgende relatie minstens net zo goed, of beter zal moeten zijn...
Nu is dat in principe in mijn geval niet zo'n probleem, want mijn ex en ik pasten totaal niet bij elkaar. Maar wat ik heel belangrijk vind, is dat ik me op mijn gemak voel bij iemand. Mijn ex was niet echt een doortrapt/doortanstend typ. Nogal naief en niet de intelligentste. Wel heel erg goed en lief.

Juist die combinatie van eigenschappen maakte dat ik mezelf eigenlijk al na 3 weken 100 % op mijn gemak bij haar voelde. Hoewel ik niet volledig voor haar kon gaan ( in de zin van echt mijn best voor haar doen, laten zien dat ik om haar gaf) kon ik wel helemaal mijzelf zijn bij haar. Ik schaamde me nergens voor, al is dat juist misschien de reden waarom de spanning er voor mij zo snel vanaf was...

Heb nu dus wel eens, nu ik ook bezig ben, met een flink wat slimmere meid, dat dit mij afschrikt. Heb dan constant het idee dat ik mijzelf daar heel anders bij moet gedragen dan bij mijn ex, of in iedergeval meer mijn best moet doen om mij van mn beste kant te laten zien. Daaruit volgt dat ik daardoor ''bang'' ben dat ik mijzelf niet ( of niet zo snel ) op mijn gemak zal voelen bij zo'n nieuwe meid...

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 12:26 schreef JiggyJ het volgende:

[..]

Dat is iets waar ik nog wel eens mee zit...
Het feit dat ik nu dus een relatie achter de rug heb, brengt ook met zich mee dat mijn volgende relatie minstens net zo goed, of beter zal moeten zijn...Nu is dat in principe in mijn geval niet zo'n probleem, want mijn ex en ik pasten totaal niet bij elkaar. Maar wat ik heel belangrijk vind, is dat ik me op mijn gemak voel bij iemand. Mijn ex was niet echt een doortrapt/doortanstend typ. Nogal naief en niet de intelligentste. Wel heel erg goed en lief.

Juist die combinatie van eigenschappen maakte dat ik mezelf eigenlijk al na 3 weken 100 % op mijn gemak bij haar voelde. Hoewel ik niet volledig voor haar kon gaan ( in de zin van echt mijn best voor haar doen, laten zien dat ik om haar gaf) kon ik wel helemaal mijzelf zijn bij haar. Ik schaamde me nergens voor, al is dat juist misschien de reden waarom de spanning er voor mij zo snel vanaf was...

Heb nu dus wel eens, nu ik ook bezig ben, met een flink wat slimmere meid, dat dit mij afschrikt. Heb dan constant het idee dat ik mijzelf daar heel anders bij moet gedragen dan bij mijn ex, of in iedergeval meer mijn best moet doen om mij van mn beste kant te laten zien. Daaruit volgt dat ik daardoor ''bang'' ben dat ik mijzelf niet ( of niet zo snel ) op mijn gemak zal voelen bij zo'n nieuwe meid...

Daar ben ik het helemaal mee eens.. Ik zou geen genoegen nemen met minder.
Maar ik denk dat je het best een kans kan geven.. Want het zal nooit in het begin meteen zo zijn zoals het met je ex was. Een nieuwe relatie moet je wel een echte kans geven natuurlijk
En als dan na een tijdje blijkt dat je toch niet helemaal jezelf kan zijn ofzo, dan moet je dat meteen duidelijk maken, want dan heeft er mee door gaan denk ik weinig nut..

En dat het een ander type is, hoeft helemaal niet slecht te zijn natuurlijk. Wie weet blijkt dat NOG wel beter te werken

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 10:38 schreef Bartinhoo het volgende:
Niet bedoeld als naschoppen overigens, maar denk dat jullie objectief hetzelfde oordeel zouden vellen.

Je kan wel gelijk hebben. Zij was pas 18 en ik was met mijn 22 jaar nog onervaren. Tsja.

PS:
Mijn ex zei vroeger altijd dat ze een hekel had aan mensen die vreemdgingen. Go figure.

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 11:43 schreef CeeZee het volgende:
Ik snap wel dat het nu even lastig is, dat alles je aan haar doet denken.. Dat merk ik namelijk zelf ook al na 2 jaar en dat is af en toe best vervelend (hoewel de herinneringen wel allemaal mooi zijn).
Alleen is het wel goed dat je voor jezelf kiest. Zoals je al aangeeft moet je gaan denken aan een gezin etc. en dat werkt niet met een onbetrouwbaar persoon.

Zoals hier al vaak word gezegd word het vanzelf allemaal beter..

Ik moet er zelf ook nog goed mee om leren gaan, maar ik heb wel alle hoop dat het weer goed komt met mij, en met iedereen hier
En misschien duurt dat nog wel even, maar er komt vanzelf weer iets of iemand waardoor je je weer helemaal goed gaat voelen. En misschien nog wel beter dan met je ex..

Laten we het hopen met z'n allen

Sommige dingen kan ik niet met iemand anders meemaken, omdat veel "voor de eerste keer" was en dat maakte veel dingen wel erg speciaal. Het begon allemaal erg lief en onschuldig.

Maar ja, het komt maar zelden voor dat iemand zijn hele leven bij zijn eerste liefde blijft. Ik hoopte altijd dat ik een uitzondering zou zijn.

Tsja. Op zich denk ik wel dat ik weer een fijne relatie kan hebben met iemand en daar heel gelukkig in zou kunnen zijn. Maar dan moet het wel een ander type zijn dan mijn ex.

Need some help...

Na de break 2,5 maand geleden mijn ex 2 maand niet gezien, wel eens op msn gesproken maar verder niet zoveel contact, ik heb dat ook een beetje vermeden...heb nog gevoel voor haar en ik wou dat ik een kans kreeg, om het opnieuw te proberen dat gevoel blijft!...maar het mag niet zo zijn ze was immers opgelucht dat ze het uit heeft gemaakt, en haar leven is nu beter...maar we zijn als maatjes/ goede vrienden uitelkaar gegaan, dat spreek je zo af dan..

Heb haar dus eergisteren gezien (na 2maand), het was maar 5 min. en oppervlakkig gesproken, maar ***zooi, daar zat ze dan, degene waar ik al 2 maand mee in mijn hoofd loop, werd er zenuwachtig van het vertrouwde gevoel wat ik zo intens met haar had was er niet meer, eingelijk was ze bijna een vreemde voor mij! kon me niet voorstellen dat ik zo close met haar ben geweest, ze is uiterlijk ook veranderd, afgevallen, nieuwe kleren..echt heel raar!! Maar ik besefte ook, ze is wel mijn type is en echt iemand waar ik op zou vallen!

Ze gaat dus als een goede vriend met mij om, weet zeker als ik haar nu bel dat ze zo naief is om gewoon met mij af te spreken als vrienden..ze nodigt mij ook gewoon uit om samen op stap te gaan of als ze alleen aan het oppassen is..kan ik gerust langs komen...maar ze ziet dit echt als vriendschap....In mijn beleving bestaat dat niet, je kan toch niet doen als er niks is geweest/gebeurd tussen ons...hoe kan ze dat??

Ik weet niet wat ik ermee aan moet..haar zeggen dat ik het niet meer als vrienden wil, zou de deur dicht doen...haar zeggen dat ik nog om haar geef zou de deur ook dicht doen, gewoon het `spelletje` meespelen, zoals ik nu doe helpt me niks verder, en zo goed als het ging, de laatste 2 weken dat ik amper contact heb gehad, begon ik steeds minder aan haar te denken dat voelde redelijk goed....sinds eergisteren droom ik weer van haar, ze zit weer 24/7 in mijn hoofd...

Ik zit eraan te denken om wat met haar te gaan drinken, bijpraten kijken hoe ze erin staat op dit moment, de twijfels slopen mij nu...maar ik zou ook een klap kunnen krijgen omdat ze daar zo gezellig als vriend gaat zitten te doen, dat ik het helemaal niet meer snap (wat het meest voor de hand ligt)....

Natuurlijk de deur dicht doen, en verder gaan, doeggg! maar nee, ik zou het graag weer willen proberen...

Wat te doen????

[ Bericht 1% gewijzigd door H6-4ever op 19-02-2011 13:53:47 ]

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 13:22 schreef LostInSpace het volgende:

[..]

Laten we het hopen met z'n allen

Sommige dingen kan ik niet met iemand anders meemaken, omdat veel "voor de eerste keer" was en dat maakte veel dingen wel erg speciaal. Het begon allemaal erg lief en onschuldig.

Maar ja, het komt maar zelden voor dat iemand zijn hele leven bij zijn eerste liefde blijft. Ik hoopte altijd dat ik een uitzondering zou zijn.

Tsja. Op zich denk ik wel dat ik weer een fijne relatie kan hebben met iemand en daar heel gelukkig in zou kunnen zijn. Maar dan moet het wel een ander type zijn dan mijn ex.

Het komt inderdaad heel zelden voor, maar ik dacht ook dat ik de uitzondering was. Bij mij was dit ook mijn eerste liefde, en hoewel de relatie net geen twee jaar heeft mogen duren, was het voor mij duidelijk dat ze degene was waarmee ik mijn leven wilde delen. Dat was voor haar ook zo, tot aan de laatste dag. Dat maakt het voor mij zo moeilijk te accepteren dat het binnen een dag ineens anders was, zonder dat daar een aanwijsbare reden voor is geweest. Geen ruzie, meningsverschillen, problemen...

Hoewel ik nog steeds alles volop aan het verwerken ben, komt eigenlijk sinds gisteren het besef dat het misschien toch wel anders kan. Beter wil ik niet zeggen, want dat kan pas beoordeeld worden op het moment dat ik een nieuwe relatie zou hebben. Voor mij was dit namelijk de perfecte relatie, en uit haar woorden bleek dat dat ook voor mijn ex zo was. Waarom het dan uit is? Ik weet het niet. Ik begrijp het niet, en zal het ook nooit kunnen begrijpen. Als er een reden was, zou ik het kunnen accepteren. Nu moet ik het ook accepteren, maar kost het me grote moeite, het lukt me eigenlijk niet.
Vaak heb ik het gevoel nog geen dag verder te zijn dan de dag waarop het uit ging. Dat frustreert me, want ik wil het zo graag anders zien. Ik weet dat ik verder moet, maar de manier waarop ik verder zou willen, die is niet mogelijk. Dat moet ik van me afzetten, en dat probeer ik ook. Het lukt me alleen niet goed.

Ik begrijp ook dat het heel erg meespeelt dat ze de eerste was waarmee ik een relatie heb gehad. Waarmee ik alles gedeeld heb (en andersom), waarmee ik een ontzettend fijne tijd heb gehad, en een relatie waar menigeen jaloers op kan zijn. Vooral als je door de buitenwereld ook wordt gezien als 'het perfecte stel'. Dat was niet alleen naar de buitenwereld zo, voor ons was dat ook zo.

Dat gevoel lijkt niet mogelijk te zijn met een ander. Maar dat is misschien mijn onervarenheid in relaties, en mijn liefdesverdriet en gevoel voor haar.
De tijd zal het leren. Ik moet voor mezelf wat positiever naar het leven kijken, werken aan mezelf.
Ik kan heel hard gaan roepen dat ik nog niet toe ben aan een nieuwe relatie, maar een nieuwe relatie komt zelden 'verwacht'. Ik heb iig geen datum op de kalender gezet waarop ik een relatie ga beginnen.

Wat dat betreft heeft CeeZee helemaal gelijk! Ik had tot nu toe ook iets van: Mocht er ooit een ander komen, wil ik wel iemand die hetzelfde 'type' is als mijn ex, want dat was zo fijn... Maar iedereen is verschillend, een tweede '...' ga je toch niet vinden. Dat moet je ook niet willen. Het gaat om 'de klik' die je met een bepaald persoon hebt. Dat is veel belangrijker dan iemand die lijkt op je ex, en je daardoor dus ook aan je vorige relatie doet denken.

@H6-4ever: Dit is even heel belangrijk. Hoewel ik er niet teveel op in wil gaan, heb ik bepaalde raakvlakken in je laatste post, waarmee ik nu ook zit.

Bedenk jezelf wat jij wilt met dit contact! Heel praktisch misschien: Pak een papiertje, maak twee kolommen (wel contact / geen contact), en verdeel die onder in positief en negatief.
Zo zet je praktisch op papier wat dit contact voor jou betekent, wat het met je gevoel doet en wat voor jou het beste is. Neem daar je tijd voor, lees het als je het af hebt een paar keer door, en maak dan pas je beslissing.

@ Mr Myst

Ik begrijp precies wat je bedoeld met dat iedereen je als het perfecte koppel ziet en dat het dan zonder waarschuwing opeens over is. Dat doet nog het meest pijn, dat het zo snel voorbij was zonder aanleiding of iets..

Dit was niet mijn eerste liefde, maar de 2e.
De eerste was een vakantie liefde die nog een half jaar langer doorging. Ik was helemaal verliefd, maar die jongen was 3 jaar ouder en dat verschil was toen duidelijk te merken, hij gedroeg zich ook echt volwassen. De afstand en de verschillen in ons gedrag werden gewoon te groot, ik heb het na een onzekere periode definitief uitgemaakt.
2 maanden later kwam de volgende, 2 jaar ouder, maar we zaten echt op 1 lijn. Serieus als het nodig was, maar vooral lekker gek als we de kans hadden en zo veel mogelijk samen zijn. Dit duurde 20 maanden, zonder ruzies of problemen.

Het waren 2 heel verschillende relaties, maar ik heb wel van hun allebei gehouden en terwijl ik met ze had was ik ook echt gelukkig met allebei, met allebei had ik op goede momenten zoiets van dit wil ik best voor altijd hebben.
Mijn ervaring leert dat de 2e relatie voor mij beter werkt op dit moment, maar wie weet, als ik iemand nieuws tegen kom ben ik misschien wel klaar voor een nieuw level ofzo

Ze waren beide speciaal voor me, omdat ik met beide dingen deelde die ik met niemand anders had. En die dingen ben ik nu kwijt, maar met iemand anders krijg ik weer nieuwe dingen. Het is gewoon een klik, een gevoel, dat ik nodig heb om serieus met iemand te zijn.
En geen idee wat dat is of wanneer ik dat vind, maar dat maakt het alleen maar leuker als het
wel weer op mijn pad komt

Dus wees niet verdrietig als je eerste relatie niet blijft, misschien had je dit nodig als opstapje naar iets beters

(En ja, ik was ook iemand die hoopte dat mijn eerste voor altijd zou blijven, maar dat gaat hem niet meer worden, dus ik hoop nu maar gewoon dat ik mijn ware liefde vanzelf tegen kom en dat ik hem niet meer kwijt raak En verder ben ik gewoon blij met alles wat ik wel met de anderen heb morgen delen, want dat waren ook leuke mooie momenten)

Ik heb net mijn gitaar gepakt en gewoon een heel nummer geschreven Hele tekst erbij.

Zit er met verbazing naar te luisteren. Creativiteit komt echt op de meest moeilijke momenten (het lukt anders nooit!).

Ik moet het nog een keer in betere kwaliteit opnemen.

[ Bericht 2% gewijzigd door LostInSpace op 19-02-2011 18:37:34 ]

@ H6-4Ever

Wees duidelijk voor jezelf, kies voor wat jij wilt.

Mijn ex kwam donderdag ook langs als gewone vrienden en ik kon me ook niet voorstellen hoe dat moest gaan. Maar het was heel gezellig, dezelfde grapjes, veel gelachen, alleen zonder knuffels en kusjes, wat natuurlijk wel moeilijk was.

En toen hielden we het allebei niet langer meer en hadden we seks, terwijl dit voor allebei nooit de bedoeling was geweest. We hebben het erover gehad (het was lekker en fijn en we hebben er allebei geen spijt van en hij wil, zoals ik al wist, geen relatie meer) maar we vinden beide vriendschap belangrijker dan deze uitspattingen

Ik vroeg me ook af hoe je opeens vrienden kan zijn en hoe die ander alles kan vergeten.
Maar diegene is niet alles vergeten, hij/zij weet het nog wel, maar heeft daar niet meer die warme diepe gevoelens bij als wij. Je ex denkt gewoon dat het een leuke dag/avond/vakantie/etc was, bij ons zit het nog veel dieper.
Maar dat word vanzelf minder, en daarom hoop ik wel vrienden te blijven met mijn ex, want over een tijd zullen we op hetzelfde niveau zitten en dan kunnen we gewoon als vrienden aan alle leuke/mooie/grappige momenten terug denken

Dus als je wil, probeer het!
Misschien is het wel gezellig, misschien ook niet, maar dan weet je het in ieder geval

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 18:48 schreef CeeZee het volgende:
@ H6-4Ever

Ik vroeg me ook af hoe je opeens vrienden kan zijn en hoe die ander alles kan vergeten.
Maar diegene is niet alles vergeten, hij/zij weet het nog wel, maar heeft daar niet meer die warme diepe gevoelens bij als wij. Je ex denkt gewoon dat het een leuke dag/avond/vakantie/etc was, bij ons zit het nog veel dieper.
Maar dat word vanzelf minder, en daarom hoop ik wel vrienden te blijven met mijn ex, want over een tijd zullen we op hetzelfde niveau zitten en dan kunnen we gewoon als vrienden aan alle leuke/mooie/grappige momenten terug denken

Ja omdat het bij mij veel dieper zit, begin ik toch te twijfelen aan haar gevoelens voor mij tijdens de relatie..en als die gevoelens bij mij nu ook eens wat minder werden wordt het ook een stuk makkelijker, ik denk niet zo van, het was een leuke vakantie/avond/enz. ik denk; dat krijg ik nooit meer samen met haar en dat doet nog pijn
Mischien moet ik gewoon nog afstand houden totdat ik op de zelfde lijn zit als haar, maar in de tussentijd wil ik de deur ook niet dicht doen...
Op dit moment kan ik me gewoon nog niet voorstellen dat ik, haar als echte vriend kan zien, dat het gevoel minder wordt..
Maar jullie, hier als ervaringsdeskundige zeggen dat dat zal gebeuren! daar moet ik maar op hopen dan....heel hard hoop ik daar op, mischien wel teveel, en daarom lukt het niet...

@Mr.Myst..
Ja voor en nadelen..zolang er contact is, heb ik nog hoop dat er iets valt te redden en blijf ik van haar op de hoogte, en eventueel vrienden blijven...bij geen contact, dan vergeet ik haar sneller..maar dan ben ik ook mijn maatje en leuke herineringen kwijt..
Hoe dan ook, ik moet verder...maar kan dat ook als ik contact hou, wil het proberen iig!

[ Bericht 9% gewijzigd door H6-4ever op 19-02-2011 19:15:55 ]

Wees voor jezelf duidelijk.
Wil je wel contact, maar wil je ook dat je gevoelens minder worden, zorg dan dat je niet te afhankelijk word. Neem niet te vaak contact op en ook niet te persoonlijk worden. Dus doe het niet omdat je hoopt dat het nog goed komt, dat is namelijk niet 'verder gaan'.. En geloof me, ik weet hoe moeilijk dat is.. Ik zeg dit ook een beetje om mezelf er aan te herinneren waaom ik hier ben, ik moet hem loslaten, niet meer zien als mijn vriend, maar gewoon als een vriend.. En dat is lastig..

Maar als je op den duur vrienden wil blijven zul je toch een keertje iets moeten gaan drinken ofzo, om te kijken hoe het is. Maar wacht niet TE lang (neem wel rustig de tijd ), want die drempel moet je een keer over als je contact wilt houden, alleen als je lang wacht vervreemd je van elkaar.
En dan bedoelik niet dat je gevoelens minder worden (want dat is juist goed), maar ik bedoel dat je elkaar dan niet meer kent, dat je niks meer gemeen hebt waardoor het ook niet gezellig meer is. Dit heb ik geleerd na mijn eerste break up, en dat wil ik nu niet nog een keer, idd ik wil niet ook mijn maatje kwijt en daarom heb ik het wel geprobeerd donderdag

Hoellang had je hem niet gezien en hoellang zijn jullie al uitelkaar? voor dat jullie besloten, om weer af te spreken? ff nieuwschierig

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 19:15 schreef CeeZee het volgende:
Wees voor jezelf duidelijk.
Wil je wel contact, maar wil je ook dat je gevoelens minder worden, zorg dan dat je niet te afhankelijk word. Neem niet te vaak contact op en ook niet te persoonlijk worden. Dus doe het niet omdat je hoopt dat het nog goed komt, dat is namelijk niet 'verder gaan'.. En geloof me, ik weet hoe moeilijk dat is.. Ik zeg dit ook een beetje om mezelf er aan te herinneren waaom ik hier ben, ik moet hem loslaten, niet meer zien als mijn vriend, maar gewoon als een vriend.. En dat is lastig..

Dat is heel lastig, vraag me af als dat wel mogelijk is? Ik denk namelijk nu niet, over een half jaar mischien wel, maar dan is het waarschijnlijk te laat....

wat een proza's hier mensen. Hoop dat het jullie wat helpt en dat het oplucht.

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 19:31 schreef H6-4ever het volgende:

[..]

Dat is heel lastig, vraag me af als dat wel mogelijk is? Ik denk namelijk nu niet, over een half jaar mischien wel, maar dan is het waarschijnlijk te laat....

No offense, maar jij zit duidelijk met restgevoelens. Vriendschap gaat dan in mijn ogen niet werken. Klaar. Jij wordt continu geconfronteerd met je gevoelens voor haar en het feit dat dat er niet meer is. En geloof me, ik weet waar ik over praat.

Volgens mij is ze duidelijk geweest dat ze niet verder met je wil. Jij zou graag verder met haar willen. Gaat (nu) niet gebeuren. Houdt af en toe mail-contact, evt. MSN. Afspreken is te confronterend. Misschien dat het over een maand of twee maanden wel lukt.
Mocht je deze beslissing maken, geef het dan ook duidelijk aan bij je ex. 'Ik wil graag weten hoe het met je gaat, leuke dingen doen, maar op het moment lukt me dit niet. Misschien lukt dat over een tijdje wel'.

Er zijn maar weinig gevallen waarbij er vriendschap ontstaat na een relatie. Natuurlijk is het mooi als dat uiteindelijk gaat gebeuren, maar wat is op dit moment het verstandigst voor jou? Telkens geconfronteerd te worden met je gevoelens voor haar, wetende dat het uit is en zij anders over de situatie denkt dan jij dat doet, óf afstand nemen, haar missen, maar niet geconfronteerd te worden.

Wie weet heb ik over een half jaar/jaar ook weer een échte vriendschap met mijn ex. Op dit moment denk ik dat dat niet gaat gebeuren, maar wie weet... Niemand kan in de toekomst kijken.

Je moet uiteindelijk zelf weten wat je doet, ik zal de laatste zijn die 'I told you so' zou zeggen. Iedere situatie is verschillend, en dit is gebaseerd op mijn ervaring.
Ik wil op dit moment dolgraag deel uit maken van het leven van mijn ex, leuke dingen met haar doen, alles met haar bespreken (zoals het tijdens onze relatie was), maar dat kan niet. Ik moet accepteren dat dat niet meer kan.
Mijn situatie is ook wel iets anders dan de jouwe, maar ik zie wel enige gelijkenissen.

We waren 20 maanden bij elkaar en nu 2 maanden uit elkaar, besloten om toch af te spreken omdat we allebei wel iets van vriendschap willen behouden. Alleen werd het donderdag dus toch wat meer toen we elkaar weer zagen. Dus ik zal je ook niet snel veroordelen, aangezien ik mezelf ook nog niet helemaal in de hand heb.
Voor hem was het vriendschap en lust, voor mij ook nog een restje liefde.. Stom, ik weet het, maar ik voelde me weer even gewild en het was verder heel fijn, dus ik ben blij dat ik achteraf geen spijt heb
Maar ik weet wel dat het niet meer goed komt qua relatie. Dat is wel belangrijk hoor, want als je dat niet beseft dan blijft die hoop en dat is echt niet goed om verder te komen.

Ik denk wel dat vriendschap kan werken, zie het in mijn vriendengroep ook gebeuren. Ze zijn niet meer zo close als eerst, maar ze kunnen wel gezellig met elkaar omgaan.
En vaak word dat beter zodra ze allebei weer een nieuwe relatie krijgen, dan heb je iemand om alles mee te doen en een goede vriend, van wie je heel veel hebt geleerd en met wie je veel hebt meegemaakt.

Hou de deur zo veel mogelijk gesloten zolang je nog hoopt hebt. Een laatste beetje gevoelens kunnen volgens mij niet veel kwaad (want ik denk dat je altijd wel iets voor je ex blijft voelen, wie het ook uit maakt, je blijft toch speciaal voor elkaar, als de relatie goed was tenminste) maar je moet wel beseffen dat alles nu anders is en blijft. Dus niet hopen dat het weer een relatie word.

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 20:14 schreef CeeZee het volgende:
We waren 20 maanden bij elkaar en nu 2 maanden uit elkaar, besloten om toch af te spreken omdat we allebei wel iets van vriendschap willen behouden. Alleen werd het donderdag dus toch wat meer toen we elkaar weer zagen. Dus ik zal je ook niet snel veroordelen, aangezien ik mezelf ook nog niet helemaal in de hand heb.
Voor hem was het vriendschap en lust, voor mij ook nog een restje liefde.. Stom, ik weet het, maar ik voelde me weer even gewild en het was verder heel fijn, dus ik ben blij dat ik achteraf geen spijt heb
Maar ik weet wel dat het niet meer goed komt qua relatie. Dat is wel belangrijk hoor, want als je dat niet beseft dan blijft die hoop en dat is echt niet goed om verder te komen.

Ik denk wel dat vriendschap kan werken, zie het in mijn vriendengroep ook gebeuren. Ze zijn niet meer zo close als eerst, maar ze kunnen wel gezellig met elkaar omgaan.
En vaak word dat beter zodra ze allebei weer een nieuwe relatie krijgen, dan heb je iemand om alles mee te doen en een goede vriend, van wie je heel veel hebt geleerd en met wie je veel hebt meegemaakt.

Hou de deur zo veel mogelijk gesloten zolang je nog hoopt hebt. Een laatste beetje gevoelens kunnen volgens mij niet veel kwaad (want ik denk dat je altijd wel iets voor je ex blijft voelen, wie het ook uit maakt, je blijft toch speciaal voor elkaar, als de relatie goed was tenminste) maar je moet wel beseffen dat alles nu anders is en blijft. Dus niet hopen dat het weer een relatie word.

Wat kun jij het mooi verwoorden. Ik vind je posts erg verhelderend en fijn om te lezen.

Vriendschap kan zeker werken, maar het verschilt per situatie. Ik heb het nog niet meegemaakt in mijn omgeving, maar dat wil niet zeggen dat het onmogelijk is.

Ik zit zelf dus ook nog met restgevoelens, ik heb haar gisteren weer gezien, na ruim drie maanden. Dat was best lastig, maar ik heb er bewust voor gekozen om samen te gaan wandelen, in plaats van bij elkaar op de slaapkamer te zitten. Ook om dit soort dingen uit de weg te gaan, hoewel ik eigenlijk wel zeker weet dat er niks zou zijn gebeurd als we samen op haar slaapkamer waren geweest.

Op het moment heb ik geen hoop meer, maar ik zou nog wel graag willen dat het goed zou komen. Bij onze wandeling gisteren had ik ook geen hoop dat het goed zou komen. Wilde serieuze dingen met haar bespreken, hoe het met mij ging, en hoe we de carnaval zouden moeten vieren. Daar hadden we beiden dezelfde gedachten over, dus dat was fijn. Het gesprek was ook fijn, alleen is het zo ontzettend anders. Er zit meer afstand tussen ons, dat is logisch, maar ook ontzettend moeilijk. Vooral omdat ik het zo graag anders had gezien. Dát maakt het voor mij onmogelijk om een echte vriendschap te hebben.
Mijn ex heeft gisteren ook aangegeven dat ze dat nog niet zag zitten, omdat we het beiden nog niet genoeg verwerkt hebben. Dat vond ik een wonderlijke uitspraak, want zij heeft het immers uitgemaakt, en gaat 'normaal' verder met haar leven. Ik heb haar gevraagd hoe ze dat bedoelde, ze vond het nog 'te vers' om vriendschap te hebben, elkaar 'elke week' te zien en leuke dingen te doen. Duidelijk, en ik ben het daarmee eens.

Ik wil ontzettend graag deel uitmaken van haar leven, wat ik al aangegeven heb. Echter is het niet realistisch, het kan niet, niet zo close als het was. En dan bedoel ik nog niet eens zozeer het intieme, maar ook het delen van je dag, je gevoelens (over alles), een filmpje kijken, enzovoorts.
Maar misschien is dat ook wel het missen van een relatie. Ik zie dat op dit moment alleen voor me met mijn ex, maar realistisch gezien kan dat net zo goed een ander leuk meisje zijn...
Rationeel ja, gevoelsmatig ...

Jullie hebben allebei een punt, maar zoals ik eerder al omschreef toen ik haar afgelopen donderdag voor het eerst weer zag (5min) oppervlakkig gesproken, leek ze een vreemde voor mij te zijn geworden..kon het me niet voorstellen dat ik zo close, en 2jaar bij haar was geweest, en zij al 2 maand door mijn hoofd heeft gespookt..was haar stem al vergeten..!!..dit vond ik zo raar, maar wel het resultaat van 2 maanden bewust afstand houden...eingelijk zou ik blij moeten zijn..maar dat ik nu aan de levende lijfen heb vernomen dat ik op een of ander manier die afstand had gemaakt die er nu is...maakt me toch wat angstig....daardoor zou ik wel weer contact willen maken, maar kans op een enorme terugval is ook aanwezig.....

Fijn dat jullie er wat aan hebben Hahah!
Ik herken ook veel dingen van mezelf in jullie verhalen

@ Mr Myst

Ik was ook niet van plan naar boven te gaan.. Wilden beneden spelletjes doen maar mijn ouders hadden opeens het huis vol zitten met mensen.. Dat is natuurlijk geen excuus, maar ik wil niet het idee geven dat ik hem meteen mee naar boven hem gesleurd Ik wilde juist geen moves maken..

Verder is het al erg goed dat je zegt dat je sommige dingen ook met iemand anders kan hebben. Dat is al een lastige stap om te zetten, toegeven dat je eigenlijk gewoon iemand mist en dus niet per definitie je ex.

En ik snap dat je het graag anders had gezien, dat heb ik nu ook nog steeds. Maar daar is helaas niks meer aan te doen. De vriendschap met je ex zal ook niet zo worden als met gewone vrienden, daar voor is er te veel gebeurd in de meeste gevallen..
En daarom is vriendschap die ik op den duur op wil bouwen niet die van elkaar elke week zien, maar gewoon af en toe iets leuks doen, omdat ik vooral niet te afhankelijk wil worden en mijn verstand moet blijven gebruiken zoals Neo zegt. Je kan het beter rustig aan doen, dan zie je vanzelf wel wat er van komt.

Het is vaak rationeel allemaal heel duidelijk en simpel idd, maar je er aan houden is een heel ander verhaal

Ik ga proberen niet meer over haar te schrijven en haar niet meer te sms-en.

Heb het idee dat het mij eigenlijk niet zo goed helpt. Ik blijf er teveel in hangen.

Zucht.

Ik meld me hier ook maar even

Sinds vrijdag avond is het zo goed als uit met mn vriendin na een relatie van 3 jaar

Zij loopt 10 maanden stage bij een hotel in schotland, we zagen elkaar om de maand.
Plan was dat als zij terug was dat we samen gingen wonen baan zoeken etc.

Maar inmiddels heeft ze t het daar zo naar haar zin dat ze daar langer wil blijven
daarbij komt er nog bij dat ze een contract aangeboden heeft gekregen voor 1,5 jr en dat het goed voor haar cariere/cv is, dus een heel gesprek gehad, wat ideeen uitgwisseld ook het idee dat ze hier weer terug zou gaan kwam aanbod, en uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat we elkaar om de maand blijven zien want de afgelopen 8 maanden gingen ook goed ...tot zover niks aan de hand

Maar een paar weken geleden begon ze er over dat het gevoel wat weg begon te raken en dat het door de afstand kwam ze wist niet goed wat ze er mee aanmoest maargoed ze kwam 2 weken terug hier heen en alles leek weer goed te gaan gewoon zoals vanouds.

Afgelopen vrijdag hakte ze de knoop door ..ik heb echt het idee dat er op haar in is gepraat
en wat mij nog het meest kwaad maakt is dat het via msn gebeurde terwijl dat ze 26 feb hier heen zou komen ..

[ Bericht 0% gewijzigd door michiel_merk op 20-02-2011 12:33:33 ]

Kut man...
Een totaal nieuwe leefomgeving/ nieuwe mensen kan veel met iemand doen. Daarnaast is het natuurlijk niet bepaald ideaal om elkaar eens in de maand te blijven zien..
Het lijkt me dat, wanneer je elkaar zo weinig ziet, je misschien ook wat minder met elkaar bezig bent. Zij is druk met haar stage daar, jij hier, momenteel maken jullie niet echt deel uit van elkanders dagelijks leven, misschien dat haar gevoelens daardoor verdwijnen...

Dit is misschien niet iets dat je wilt horen, maar is er een mogelijkheid van een evt nieuwe lover daar?

Hier gaat het overigens niet echt top. 10 Maanden verder inmiddels, en het is allemaal wel een stuk dragelijker geworden in de zin van dat ik er nu gewoon mijn eigen leven naast kan leiden, en ook weer naar andere meiden kan kijken. Maar de gevoelens voor haar zijn er nog steeds in onverminderde vorm. Ik hoorde laatst dat ze verdrietig over iets was, en ik wou haar zo graag troosten, in mn armen houden etc. Maar dat mag ik nooit meer, ze toont al maanden 0,0% aandacht, heeft een nieuwe vriend etc etc...

Vind het ook kut, dat ze met haar ex VOOR mij op de een of andere manier nog wel gewoon contact heeft af en toe. Tijdens onze relatie had ze een nieuwe auto gekocht, en die wou ze ook heel graag aan hem laten zien. Ik vond het onschuldig, omdat ik dacht dat ze echt gek op me was... Maar ik zie haar hier echt niet langs komen met iets, of een soortgelijke actie. Met mij lijkt ze totaal geen ''band'' meer te hebben, maar met de ex voor mij wel..
En dat terwijl ze me vertelde een paar dagen nadat ze het uitmaakte, dat ze het nog nooit zo moeilijk heeft gehad met het uitmaken van een relatie, en dat ze nog nooit zoveel heeft moeten huilen daarom...
Just don't get it all

@ jiggyj
Het is lastig idd, je moet maar proberen te accepteren dat je nooit zult begrijpen, hoe of wat...daar krijg je geen antwoorden meer op... Het feit dat je na 10 maand er nog steeds meezit, geeft aan hoeveel jij wel om haar gaf..en dat is mooi ! wat dan ben je een gezonde jongen en die aandacht moet je gaan richten op iemand die het wel verdiend!

Maar idd... easy said, i know

quote:

Op zondag 20 februari 2011 12:21 schreef michiel_merk het volgende:
Maar een paar weken geleden begon ze er over dat het gevoel wat weg begon te raken en dat het door de afstand kwam ze wist niet goed wat ze er mee aanmoest maargoed ze kwam 2 weken terug hier heen en alles leek weer goed te gaan gewoon zoals vanouds.

Afgelopen vrijdag hakte ze de knoop door ..ik heb echt het idee dat er op haar in is gepraat
en wat mij nog het meest kwaad maakt is dat het via msn gebeurde terwijl dat ze 26 feb hier heen zou komen ..

Als ik eerlijk mag zijn denk ik dat ze iemand anders is tegen gekomen. Er zal ook wel een reden achter steken dat ze het via MSN heeft beeindigd. Ze wilde kennelijk geen gezeik. Waarom belde ze je niet? Vind het best respectloos om het na al die tijd op zo'n manier te beeindigen. Ik zou er geen genoegen mee nemen.