De kunst van het loslaten van je ex # 153

Nou, net ook nog meer gezellig nieuws te horen gekregen.
Mijn ouders willen scheiden. Alweer. Voor de zoveelste keer.

Tijdens mijn studie paar jaar geleden hebben ze elk jaar van mijn studie ( en die duurde drie jaar) gezegd dat ze gingen scheiden. Maar dat is alweer 3 jaar geleden volgens mij. Dus ik weet niet hoe serieus ik het moet nemen.

Maar het gaat goed Not

hmm dat is ook wel heivy. Ga er maar vanuit dat het niet zo is en als ze het al 3 jaar roepen is het misschien wel beter als het wel gebeurd.

Hmmz.. opwarmmaaltijden en pizza.

Ik heb geen zin om voor mezelf te gaan koken

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 18:03 schreef LostInSpace het volgende:
Hmmz.. opwarmmaaltijden en pizza.

Ik heb geen zin om voor mezelf te gaan koken

Het helpt wel, want dan ben je ergens mee bezig en zit je niet de hele tijd met je gedachten bij hem/haar. Je kan wel gaan sikkeneuren voor de tv met je magnetronmaaltijd maar dat schiet natuurlijk niet op. Vooral in de periode net na de breuk moet je vaak zin maken. Maar op de lange termijn is dit wel het beste.

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 18:07 schreef goofy_goober het volgende:
Het helpt wel, want dan ben je ergens mee bezig en zit je niet de hele tijd met je gedachten bij hem/haar. Je kan wel gaan sikkeneuren voor de tv met je magnetronmaaltijd maar dat schiet natuurlijk niet op. Vooral in de periode net na de breuk moet je vaak zin maken. Maar op de lange termijn is dit wel het beste.

Ik heb eigenlijk nog geen enkele keer TV gekeken sinds de breuk. Dat is misschien nog wel erger (bedenk even dat ik dat altijd wel leuk vond en een heel multimedia gebeuren in de woonkamer heb staan) .. ik hang vooral achter mijn pc. Al zit ik er wel aan te denken om vanavond de stad in te gaan en ergens iets te gaan drinken.

Dan ben ik er tenminste even uit.

Het gekke is ook dat ik er nog geen enkele traan om heb gelaten. Zal vast nog wel komen, maar het is best gek. Misschien dat ik nog te kwaad op haar ben daarvoor ofzo.

[ Bericht 4% gewijzigd door LostInSpace op 18-02-2011 19:02:17 ]

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 18:10 schreef LostInSpace het volgende:

[..]

Ik heb eigenlijk nog geen enkele keer TV gekeken sinds de breuk. Dat is misschien nog wel erger (bedenk even dat ik dat altijd wel leuk vond en een heel multimedia gebeuren in de woonkamer heb staan) .. ik hang vooral achter mijn pc. Al zit ik er wel aan te denken om vanavond de stad in te gaan en ergens iets te gaan drinken.

Dan ben ik er tenminste even uit.

Het gekke is ook dat ik er nog geen enkele traan om heb gelaten. Zal vast nog wel komen, maar het is best gek. Misschien dat ik nog te kwaad op haar ben daarvoor ofzo.

Ik vond het heerlijk om series te kijken. Mijn ex hield daar niet van, maar ze vond het wel heel erg fijn om samen films te kijken. Heb nu dus een flinke verzameling films op m'n computer staan, die ik nu (voorlopig) niet ga kijken. Kan me er ook niet echt op concentreren.
Wil al tijden weer met m'n series verder gaan. Kan me er nog niet toe zetten, maar dat moet ik wel doen eigenlijk. Is toch afleiding, bij gebrek aan stappen. (Nog twee weken, dan is het carnaval, en ik heb er na vanmiddag iets meer zin in)

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 19:46 schreef Mr.Myst het volgende:

[..]

Ik vond het heerlijk om series te kijken. Mijn ex hield daar niet van, maar ze vond het wel heel erg fijn om samen films te kijken. Heb nu dus een flinke verzameling films op m'n computer staan, die ik nu (voorlopig) niet ga kijken. Kan me er ook niet echt op concentreren.
Wil al tijden weer met m'n series verder gaan. Kan me er nog niet toe zetten, maar dat moet ik wel doen eigenlijk. Is toch afleiding, bij gebrek aan stappen. (Nog twee weken, dan is het carnaval, en ik heb er na vanmiddag iets meer zin in)

Haha hier hetzelfde
Ik kon niet veel kijken omdat veel aandacht naar hem ging, maar nu kijk ik bijna elke avond voordat ik ga slapen nog even iets

Verder heb ik na die hele ervaring van gister avond geen andere gevoelens..
Ik was nog niet helemaal over hem heen, maar het is niet dat ik last heb van een terugval ofzo.
En dat vind ik wel fijn
Het is ook niet zo dat ik me beter voel, maar ik voel me ergens wel goed, want hoewel het niks meer word (wat ik geaccepteerd heb) was het wel een fijne avond voor ons allebei.

En nu ga ik naar een verjaardag toe

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 16:01 schreef Wanderingwhy het volgende:

[..]

@Bartinhoo: (inzake jouw reactie op Goofy)
Je leest niet wat er staat. Sommigen hier hebben echt een reality-check nodig (jij ook soms... ).
Ik ben zelf degene geweest die wel eens 'in de clinch' heeft gelegen met Goofy maar, nog steeds meelezende op dit forum, vind ik de posts van Goofy bij voortduring een duidelijke en heldere lijn hebben: Prima dat je verdriet hebt, maar maak ook je stappen om verder te komen....

Bovendien: Ik lees geen frustraties bij Goofy. Totaal niet

Wat Carooltje had aan die post? Precies wat Goofy zei: Hang je leven niet op aan je ex en zorg dat je er een leven naast hebt of krijgt.

Dat je het niet met me eens bent inzake mijn mening over goofy's post, betekent natuurlijk niet meteen dat ik niet gelezen heb wat er staat...

Ik heb in het verleden ( al vanaf het begin toen ik hier postte, zo'n 9 maanden geleden) ook vaak reacties van goofy gehad op mijn posts, en kan oprecht zeggen dat zijn posts tot de meest verhelderende en helpende posts behoorden van allemaal..

Toch ben ik van mening dat de post hierboven in mijn ogen een beetje onder de gordel is, vooral omdat er vooruit gelopen wordt op zaken ( het niet hebben van vrienden/een sociaal leven) terwijl het nog helemaal niet vastgesteld is of dit daadwerkelijk matcht met de realiteit...

Maargoed laten we er verder geen topic van maken, kwestie van een meningsverschil lijkt me...

Ik wil een nieuwe relatie
Ben mijn 2 meiden waar ik het over had afgelopen weken denk ik kwijt ( althans, het contact vermindert) De oud en nieuw meid sms'te me vorige week donderdagavond nog of ik uitging, maar na mijn antwoord dat ik niet ging heb ik niets meer gehoord... De andere meid waar ik elke dag mee sms'te vanaf november al ( met af en toe een 1/2 dagen niet) ,heb ik vanaf maandag nu ook al geen contact meer mee..
Probleem is een beetje dat ik gewoon vanuit mijn ex gewend ben dat zij haar best deed het gesprek in stand te houden. Hadden we even niets meer om over te ''sms'en'' dan verzon ze wel weer een nieuw onderwerp. Nu is/ was dat ook wel zo, maar in mindere mate en dat schrikt me meteen weer af...

Neo, volgens mij vindt die meid het heerlijk om 2 jongens om haar te zien strijden, hou er rekening mee dat mocht je zo doorgaan, je nog een tijdje aan het lijntje gehouden wordt totdat ze uiteinderlijk een keuze zal maken ( of niet, maar dan heb je er nog niets aan)...

Misschien moet je iets meer krijgen van het graag of niet principe. Ik begrijp hoe je je voelt, en toen mijn ex het uitmaakte schoof ik ook al mijn eigenwaarde aan de kant en kon ze me praktisch alles maken wat ze wou en nog had ik haar teruggenomen, maar laat jou dit niet overkomen, want over een paar maanden als je alles helder ziet, zul je jezelf rot voelen dat je je zo voor haar karretje hebt laten spannen...

Dat zou heel goed kunnen hoor, en uiteinderlijk ken jij haar natuurlijk het beste..

Punt is wel vaak dat je kijkt door een roze bril, ik dacht aan het begin ook '' Aan het lijntje houden? Dat zou ze nooit doen''.. Maar nu achteraf zie ik het allemaal een stuk duidelijker, en pas maanden later kwam ik erachter dat ze me die 3 % hoop liet houden, omdat ik haar daardoor aandacht bleef geven, en lieve dingen tegen haar bleef zeggen.
Als ze de deur 100 % had gesloten, dan had dat namelijk niet meer gebeurd. Voor haarzelf wist ze echter wel degelijk dat het nooit meer iets ging worden...

Mensen houden zich liever vast aan de 3 % dat iets goed komt, dan aan de 97 % dat het niets meer gaat worden namelijk...

quote:

Love isnt what hurts. Its losing love thats excruciating.

Slotje?

_{Nee natuurlijk geen slotje, maar dit is een waarheid als een}

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 21:06 schreef Bartinhoo het volgende:

Mensen houden zich liever vast aan de 3 % dat iets goed komt, dan aan de 97 % dat het niets meer gaat worden namelijk...

Hahah dat is zo ontzettend waar xD

Ergens blijf je altijd hoop houden, niet alleen met relaties, maar gewoon met heel veel dingen in het leven
En dat is ook wel goed denk ik..

Beter spijt van iets wat je wel gedaan of geprobeerd hebt dan dat je achteraf spijt hebt dat je iets niet gedaan hebt.
En liever een relatie aan gaan in de hoop dat het blijft dan nooit een relatie aangaan omdat je toch denkt dat het fout gaat

Dat is in ieder geval hoe ik er over denk.. Want niks is zeker en alles kan over gaan, maar als je alles hebt gegeven kun je in ieder geval tevreden terug kijken (meestal)

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 21:06 schreef Bartinhoo het volgende:
Mensen houden zich liever vast aan de 3 % dat iets goed komt, dan aan de 97 % dat het niets meer gaat worden namelijk...

Ja ik ken dat.

Relatie van 8 jaar gehad. Na 4 jaar had ze een affaire. Het ging om 1 jongen waar ze verliefd op was geworden na chatten. Ze wou mij echter absoluut niet kwijt, dus probeerde ze de tijd te verdelen en toen het over was met hem stond ze weer bij mij. Ze had ontzettend spijt en ze zou dit nooit meer laten gebeuren. En dat ze dit voortaan op tijd zou herkennen etc.

Dom als ik was, geloofde ik haar en had ik zoiets van "dit kan in elke relatie een keer gebeuren". Dus probeerde ik het weer met haar. Hierna ging het eigenlijk heel goed en leek het zelfs alsof onze relatie hechter was geworden. Ook zijn we samen gaan wonen.

Nu, na 8 jaar relatie is hetzelfde weer gebeurd. Het erge is dat ze weer enorm tegen mij aan het liegen was (over waar ze was, waarom ze daar was, dat het alleen vriendschappelijk was, etc), waardoor ik gewoon weet dat ik met haar niks meer kan opbouwen. Ik weet dat ik hier geen kinderen meer mee wil en dat ik er niet meer mee wil trouwen. En als je 30 bent, beginnen die dingen toch belangrijk te worden.

Ik heb het uitgemaakt, maar alsnog ben ik dan zo stom dat ik haar smsjes lees en als ik een tijd niks meer laat horen, dat ik dan toch mijn telefoon blijf checken enzo. Heb slecht geslapen.

En dan denk ik "waarom?"

Ik heb eigenlijk gewoon ruzie met mezelf. Aan de ene kant wil ik haar nog steeds graag terug, aan de andere kant kan ik het gewoon niet meer maken naar mezelf toe en zou ik mezelf een ontzettende loser vinden als ik haar weer in mijn leven laat.

Vervolgens ga je het haar vergeven in je gedachten, op andere momenten ben je weer enorm bitter en denk je dat het echt nergens op slaat. Het kan gewoon niet goedkomen. Klaar.

Maar het is best moeilijk om die situatie helemaal te accepteren. Het heeft waarschijnlijk tijd nodig. Ze was mijn alles.

[edit]
Het is ook echt het liegen tegen mij waardoor ik het niet meer trek. Als ze nog eerlijk tegen mij zou zijn erover, zou ik waarschijnlijk nog zo stom zijn om haar terug te willen winnen. Maar die leugens zijn echt killing. Het maakt haar "onbetrouwbaar" en "ongeschikt" in mijn hoofd.

[ Bericht 0% gewijzigd door LostInSpace op 19-02-2011 07:10:02 ]

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 06:55 schreef LostInSpace het volgende:

[..]

Ik heb eigenlijk gewoon ruzie met mezelf. Aan de ene kant wil ik haar nog steeds graag terug, aan de andere kant kan ik het gewoon niet meer maken naar mezelf toe en zou ik mezelf een ontzettende loser vinden als ik haar weer in mijn leven laat.

[edit]
Het is ook echt het liegen tegen mij waardoor ik het niet meer trek. Als ze nog eerlijk tegen mij zou zijn erover, zou ik waarschijnlijk nog zo stom zijn om haar terug te willen winnen. Maar die leugens zijn echt killing. Het maakt haar "onbetrouwbaar" en "ongeschikt" in mijn hoofd.

Je wilt haar terug(soms voor je gevoel), omdat je nog in de fase zit dat je denkt dat ie hetgene wat je hebt gehad, enkel en alleen met je ex kan hebben..
Dit is een naieve gedachte, want er zijn meer dan genoeg meiden waar je zoiets mee kunt opbouwen, alleen wil je dit de eerste weken/maanden nog niet horen..

Ten tweede voelt/voelde het met haar heel vertrouwd, vooral na 8 jaar. Enerzijds denk je nu dat je jezelf bij een ander nooit meer zo op je gemak zult voelen, anderzijds voel je momenteel waarschijnlijk niet de motivatie om op zoek te gaan naar een ander en je open te stellen...
Het onzekere gevoel dat je jezelf weer ''op de markt'' moet gaan begeven, en dat je daarnaast geen idee hebt hoe dit gaat uitpakken/hoelang het gaat duren voordat je weer een relatie hebt, dat is hetgene waarom je haar nog terug wilt...

Een beetje de iets is beter dan niets gedachte, maar zoals ik het lees moet je hier niet mee verder willen...
Heeft bij mij ook heel lang geduurt hoor voordat ik dit inzag... Ik denk dat het op dat vlak maar net is wat voor persoonlijkheid je bent.
Ikzelf ben (voor buitenstaanders) een behoorlijk afstandelijk en gesloten persoon. Ik geef mijn hart niet gauw bloot, en mijn ex was het eerste meisje waarbij ik dit wel deed..

Juist daardoor deed het extra veel pijn dat ze bij me wegging, omdat ik me niet gauw zo hecht met iemand voel en vooral het idee dat dit ook niet snel weer zal gebeuren..
Mijn ex is het tegenovergestelde. Is een open boek, kan iemand die ze net een paar weken kent al als haar beste vriend beschouwen, maar vindt ze daarna een andere beste vriend, laat ze nix meer van zich horen. Bindt zich heel makkelijk, maar doet ook heel gemakkelijk afstand van mensen. Niet alleen met relaties maar ook met vriendinnen is dat zo...

[ Bericht 10% gewijzigd door Bartinhoo op 19-02-2011 07:58:11 ]

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 07:51 schreef Bartinhoo het volgende:
Het onzekere gevoel dat je jezelf weer ''op de markt'' moet gaan begeven, en dat je daarnaast geen idee hebt hoe dit gaat uitpakken/hoelang het gaat duren voordat je weer een relatie hebt, dat is hetgene waarom je haar nog terug wilt...

Ik vind dit wel eng, maar het is niet de reden dat ik haar terug wil.

Dat komt omdat de rest van je reactie wel redelijk met mijn gevoel overeenkomt (dat wat ik met haar had uniek was, het op je gemak voelen bij haar). Die punten maken het zwaar en het feit dat we in principe ons hele volwassen leven met elkaar hebben gedeeld zowat (bij mij van 22 t/m 30, voor haar 18 t/m 26), waardoor alles wat ik zie en hoor in mijn omgeving mij aan haar doet denken. We hebben ontzettend veel leuke herinneringen.

Misschien moet ik wel verhuizen om er sneller vanaf te komen

Dat easy come easy go wat je ex heeft, lijkt me wel bizar trouwens.

[ Bericht 2% gewijzigd door LostInSpace op 19-02-2011 09:10:30 ]

Probeer je gewoon voor jezelf duidelijk te blijven maken dat er heus niet maar 1 persoon rondloopt waarmee je je op die manier verbonden zult voelen...
Ik dacht ook heel erg op jouw manier toen het uitging, maar op de een of andere manier hielp het mij heel erg om te denken, dat als ik enkele keuzes voor mijn relatie niet had gemaakt wat betreft uitgaan die ene avond/kiezen voor mijn bijbaantje bij die bewuste supermarkt destijds ipv ergens anders, als ik 3 maanden later teruggekomen was van wereldreis, dan had ik niet eens met mijn ex gehad...

Ik kwam voor haar gewoon precies op het juiste moment op de juiste plaats. Zij was alweer 4 maanden vrijgezel en had weer hard een vriend nodig. Daar kwam ik terug van 8 maanden weggeweest en zij zag haar kans schoon. Als ik een paar maanden later terug was gekomen had ze waarschijnlijk met een ander aangepapt....

Verder is jouw relatie een stuk langer geweest dan de mijne, ik 8 maanden, jij 8 jaar. Kan me echt moeilijk voorstellen hoe dat moet zijn. Na 8 maanden voelde mijn leven met haar al zo vertrouwd en standaard, laat staan hoe dit na 8 jaar moet zijn... Toch lijkt me wel dat met verloop van tijd dit misschien als een verlossing moet gaan voelen voor je. Althans, persoonlijk zou ik er nog niet aan moeten denken op mijn leeftijd ( bijna 22 ) dat ik mijn hele leven vast zal zitten aan iemand die ik vandaag of morgen tegenkom...

Het is en blijft voor mij inderdaad bizar om telkens weer te beseffen hoe makkelijk zij doorgaat/ door is gegaan met haar leven. Maar ik vergelijk mijn situatie met andere situaties in haar leven. Toen het uitging met mij was ze dag en nacht samen met haar ''aller beste vriendin'. Ze noemde elkaar zusjes , ze krabbelde zelfs met haar moeder, deden alles samen. Toen ik mijn ex een maand geleden tegen kwam zei ze die bewuste vriendin nooit meer te spreken, en dat ze daar ook geen behoefte meer aan had en dat het maar een zielig mens was. Ik vroeg of er wat gebeurd was tussen hen, maar dat was niet zo...
Ik denk ook, dat wanneer je je zo makkelijk hecht aan iemand als zij, en zo snel al je geheimen blootlegt aan iemand die je amper kent, je ook in je hersens niet een bepaalde affectie met mensen krijgt ( blijvend).. Als je je voor iedereen openstelt is het niets bijzonders meer, dus koester je de mensen waar je je wel voor openstelt ook minder...

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 09:40 schreef Bartinhoo het volgende:
1) Verder is jouw relatie een stuk langer geweest dan de mijne, ik 8 maanden, jij 8 jaar. Kan me echt moeilijk voorstellen hoe dat moet zijn. Na 8 maanden voelde mijn leven met haar al zo vertrouwd en standaard, laat staan hoe dit na 8 jaar moet zijn... Toch lijkt me wel dat met verloop van tijd dit misschien als een verlossing moet gaan voelen voor je. Althans, persoonlijk zou ik er nog niet aan moeten denken op mijn leeftijd ( bijna 22 ) dat ik mijn hele leven vast zal zitten aan iemand die ik vandaag of morgen tegenkom...

2) Het is en blijft voor mij inderdaad bizar om telkens weer te beseffen hoe makkelijk zij doorgaat/ door is gegaan met haar leven. Maar ik vergelijk mijn situatie met andere situaties in haar leven.

Ik denk ook, dat wanneer je je zo makkelijk hecht aan iemand als zij, en zo snel al je geheimen blootlegt aan iemand die je amper kent, je ook in je hersens niet een bepaalde affectie met mensen krijgt ( blijvend).. Als je je voor iedereen openstelt is het niets bijzonders meer, dus koester je de mensen waar je je wel voor openstelt ook minder...

1) Het is inderdaad heel anders. Na 8 maanden voelde het bij mij ook heel vertrouwd. Ik zag haar toen elk weekend en soms doordeweeks. We waren samen op vakantie geweest, etc, maar toch had ik in die tijd nog veel meer mijn eigen leven. Eigen vrienden en eigen dingen die ik deed in de tijd dat we elkaar niet zagen. Na 8 jaar is het leven veel meer met elkaar verwoven en heb je veel minder dingen die je 'zelf' doet.

Daardoor is het gat waar je in valt misschien ook wel dieper.

2) Toch is er misschien ook wel meer aan de hand met haar. Ik stel mezelf ook vrij snel open naar mensen toe, maar ik hecht mij ook aan ze. Het openstellen zelf vind ik inderdaad minder bijzonder, maar ik vind het een mooi iets als mensen dingen met elkaar kunnen delen en dezelfde interesses hebben. Ik vind het altijd jammer als contact verwatert.

Wat ik frappant vind aan jouw omschrijving van je ex, zijn de benamingen die worden gegeven aan mensen. Van "aller beste vriendin" naar "zielig mens". Dat impliceert enerzijds dat er echt iets gebeurd is tussen hen en zij het jou misschien niet wou vertellen. Maar het kan ook betekenen dat zij dingen erg zwart / wit ziet door een bepaald trauma.

Een manager heeft mij ooit eens verteld dat hij mensen selecteert die weinig extremen in gedrag vertonen, want dat zijn de mensen waar je het meeste aan hebt. Mensen die dus te enthousiast zijn, gaan anders om met een verbintenis. Ze raken sneller teleurgesteld, etc.

[ Bericht 2% gewijzigd door LostInSpace op 19-02-2011 10:09:35 ]

Dat lijkt mij inderdaad het ''enge'' van een langdurige vaste relatie, het is niet meer echt een kwestie van alleen maar bij elkaar willen zijn, maar je bent op een bepaalde manier ook echt vastgegroeid aan elkaar...
Na 8 maandjes weet je nog wel hoe je alles deed voor je relatie, maar na 8 jaar wordt het meer een kwestie van opnieuw leren leven lijkt mij...

Hmm ik denk niet dat er echt iets gebeurd is tussen hen. Ik weet wel dat die beste vriendin van haar een vriend/scharrel heeft gekregen en het zou best kunnen dat mijn ex daardoor op de 2e plek kwam en daardoor dit soort dingen zegt..
Maar verder, het is lastig uit te leggen, maar het is wel ongeveer hoe ze is.
Tijdens onze relatie ''hing'' ze heel erg aan mij, en ik vroeg haar vaak moet je niet eens iets met je vriendinnen gaan doen, je laat nooit meer iets van je horen?! ( ook omdat ik zelf wel eens wat meer ruimte wou)..
Ze reageerde met '' nee, ik heb jou toch? Ik heb helemaal geen behoefte aan hun... En nadat het uitging opeens weer die vriendinnen opbellen of ze een weekendje weg wouden met haar... Zo werkt dat imo. niet met mensen..

En datzelfde gedrag heb ik ondervonden. Het is aan of uit. Als het aan is doe je super lief en is je vriend je alles, als het uit is laat je nooit meer wat van je horen. Dat is de manier hoe zij het ziet, er is geen tussenweg lijkt het. Wel gemakkelijk als je zo kunt denken, ik veroordeel het niet maar begrijp het ook niet...

Maar misschien ligt het wel aan mijn manier van denken hoor, maar ik zal het volgende voorbeeld nooit vergeten. Ik liep thuis wel eens een beetje te klieren/spelen met mijn hond. Ze zei toen op een gegeven moment tegen me: Volgens mij geef je nog meer om die hond dan om mij, op een soort grappige manier maar met een serieuze ondertoon.
Een paar dagen later maakte ze het uit, en na een goed gesprek zei ze ( volgens mij had ze zelf de ondertoon van haar opmerking niet eens door ) van: ik ga je hond wel heel erg missen...

Ik dacht echt, wat een rare situatie is dit eigenlijk. Een paar dagen geleden zou het nog te raar voor woorden en heel kwetsend zijn als je meer om je hond te geven dan om je vriendin ( was niet zo overigens) en nu slechts een paar dagen later, zegt zij feitelijk hetzelfde maar nu is het volledig normaal, alleen door die 3 woordjes het is uit...

[ Bericht 12% gewijzigd door Bartinhoo op 19-02-2011 10:23:38 ]

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 10:17 schreef Bartinhoo het volgende:
1) Na 8 maandjes weet je nog wel hoe je alles deed voor je relatie, maar na 8 jaar wordt het meer een kwestie van opnieuw leren leven lijkt mij...

2) Hmm ik denk niet dat er echt iets gebeurd is tussen hen. Ik weet wel dat die beste vriendin van haar een vriend/scharrel heeft gekregen en het zou best kunnen dat mijn ex daardoor op de 2e plek kwam en daardoor dit soort dingen zegt..

3) Tijdens onze relatie ''hing'' ze heel erg aan mij, en ik vroeg haar vaak moet je niet eens iets met je vriendinnen gaan doen, je laat nooit meer iets van je horen?! ( ook omdat ik zelf wel eens wat meer ruimte wou)..
Ze reageerde met '' nee, ik heb jou toch? Ik heb helemaal geen behoefte aan hun... En nadat het uitging opeens weer die vriendinnen opbellen of ze een weekendje weg wouden met haar... Zo werkt dat imo. niet met mensen..

1) Zo voelt het ook.

2) Dat soort dingen zorgen wel vaak voor issues tussen vriendinnen. Soms vinden ze die jongen dan ook nog allebei leuk en dan is het in 1 keer ellende.

3) Nou ja dat is dus alarmerend gedrag. Hou oud was zij eigenlijk toen jullie een relatie hadden?

21, maar je zou kunnen zeggen dat ze wat betreft doen en laten nog in de puberleeftijd, ca. 17/18 jaar zat..
Niet bedoeld als naschoppen overigens, maar denk dat jullie objectief hetzelfde oordeel zouden vellen. Ikzelf wist dit ook voor de relatie, zo stond/staat ze hier ook bekend maar door de roze bril die zich langzaam vormde probeerde ik haar zoveel mogelijk te zien als een volwaardige leeftijdsgenoot.. Misschien daardoor ook wel mijn frustraties achteraf.. maargoed

@ LostInSpace

Ik snap wel dat het nu even lastig is, dat alles je aan haar doet denken.. Dat merk ik namelijk zelf ook al na 2 jaar en dat is af en toe best vervelend (hoewel de herinneringen wel allemaal mooi zijn).
Alleen is het wel goed dat je voor jezelf kiest. Zoals je al aangeeft moet je gaan denken aan een gezin etc. en dat werkt niet met een onbetrouwbaar persoon.

Zoals hier al vaak word gezegd word het vanzelf allemaal beter..

Ik moet er zelf ook nog goed mee om leren gaan, maar ik heb wel alle hoop dat het weer goed komt met mij, en met iedereen hier
En misschien duurt dat nog wel even, maar er komt vanzelf weer iets of iemand waardoor je je weer helemaal goed gaat voelen. En misschien nog wel beter dan met je ex..

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 11:43 schreef CeeZee het volgende:
En misschien duurt dat nog wel even, maar er komt vanzelf weer iets of iemand waardoor je je weer helemaal goed gaat voelen. En misschien nog wel beter dan met je ex..

Dat is iets waar ik nog wel eens mee zit...
Het feit dat ik nu dus een relatie achter de rug heb, brengt ook met zich mee dat mijn volgende relatie minstens net zo goed, of beter zal moeten zijn...
Nu is dat in principe in mijn geval niet zo'n probleem, want mijn ex en ik pasten totaal niet bij elkaar. Maar wat ik heel belangrijk vind, is dat ik me op mijn gemak voel bij iemand. Mijn ex was niet echt een doortrapt/doortanstend typ. Nogal naief en niet de intelligentste. Wel heel erg goed en lief.

Juist die combinatie van eigenschappen maakte dat ik mezelf eigenlijk al na 3 weken 100 % op mijn gemak bij haar voelde. Hoewel ik niet volledig voor haar kon gaan ( in de zin van echt mijn best voor haar doen, laten zien dat ik om haar gaf) kon ik wel helemaal mijzelf zijn bij haar. Ik schaamde me nergens voor, al is dat juist misschien de reden waarom de spanning er voor mij zo snel vanaf was...

Heb nu dus wel eens, nu ik ook bezig ben, met een flink wat slimmere meid, dat dit mij afschrikt. Heb dan constant het idee dat ik mijzelf daar heel anders bij moet gedragen dan bij mijn ex, of in iedergeval meer mijn best moet doen om mij van mn beste kant te laten zien. Daaruit volgt dat ik daardoor ''bang'' ben dat ik mijzelf niet ( of niet zo snel ) op mijn gemak zal voelen bij zo'n nieuwe meid...