De kunst van het loslaten van je ex #126

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 23:36 schreef MOD het volgende:

[..]

Nou vertel

Lees je posts gewoon eens terug. Je post hier wel elke 5 minuten zowat je wanhopige gedachten, maar je denkt niet realitisch vooruit.

Weet Mod misschien moet je even uit dit topic weggaan en even andere dingen gaan doen, het lijkt namelijk alsof je een beetje blijft steken en door constant bezig zijn met het loslaten van je ex kom je ook niet verder.
Probeer eens een paar dagen hier niet te posten en andere dingen te doen , want ik denk dat je juist steeds meer gaat malen en dan moet je even streng voor jezelf leren zijn en zeggen nu niet .

Ja dat is wel wat jullie van me lezen inderdaad. Ik hou me echter wel vast aan deze post die ik eerder maakte:

De kunst van het loslaten van je ex #126

Er schiet van alles door mijn hoofd. Maar ja, zolang ik nog niks uitgevoerd heb zal het wel zo blijven.

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 23:46 schreef formerjellybean het volgende:
Weet Mod misschien moet je even uit dit topic weggaan en even andere dingen gaan doen, het lijkt namelijk alsof je een beetje blijft steken en door constant bezig zijn met het loslaten van je ex kom je ook niet verder.
Probeer eens een paar dagen hier niet te posten en andere dingen te doen , want ik denk dat je juist steeds meer gaat malen en dan moet je even streng voor jezelf leren zijn en zeggen nu niet .

Jah true.. Ik peer em hier. Srry voor mijn rare posts.. Ik peer em hier even want je hebt ws gelijk. Genoeg te doen nog dus jah. Groeten!

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 23:47 schreef MOD het volgende:
Ja dat is wel wat jullie van me lezen inderdaad. Ik hou me echter wel vast aan deze post die ik eerder maakte:

De kunst van het loslaten van je ex #126

Er schiet van alles door mijn hoofd. Maar ja, zolang ik nog niks uitgevoerd heb zal het wel zo blijven.

Hou je liever vast aan deze post die je Barthinoo aanraadde:

quote:

Op maandag 18 oktober 2010 19:50 schreef MOD het volgende:
Dussssssss kom tot inkeer of wacht nog langer. Het is er niet meer en het zal nooit meer wat worden. Ga voor je zelf zorgen en niet voor jullie twee. Enkel dan kan je de deur ooit weer open zetten voor iets of iemand nieuws waar je wel gelukkig van wordt. Hoe kut en moeilijk het ook is.

Leer eerst zelf maar eens te accepteren dat het over is, voordat je anderen gaat adviseren over loslaten en verder gaan, want het wordt er niet geloofwaardiger op zo.

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 23:23 schreef MOD het volgende:

[..]

Ik snap ook dat het een compleet kansloze actie is die ik net bedacht heb. Maar ja.. Wat kan er gebeuren?

Begrijp me niet verkeerd, ik ben echt geen stalker of zo.

Ik begrijp je wel kerel. Maar dit is geen actie in de naam der wanhoop. Ik heb in slechtere situaties gezeten waar ik elk moment aangreep om contact op te nemen. En ik zie wel hoe het loopt. Misschien doe ik het niet. Maar ja.. Over is het toch al. Waarom niet tot the limit pushen...

Ik weet het, het is kansloos en misschien eng. Maar ik ben niet gek kerel. Hoog uit een beetje dom.

Als het goed is, kom je niet meer in dit draadje en lees je mijn reactie niet Maar ik wilde je niet op je pik trappen, hooguit een figuurlijke tik in je gezicht geven. Ik dacht: Misschien werkt een 'harder' antwoord. Sommige dingen moeten gewoon gezegd worden op een manier dat het tot je doordringt.

Maar pushen is echt verkeerd gast. Ik ga er van uit dat je nog jong bent (je hebt het over school) en leren doe je nog je hele leven. Ook over het leven en alles wat er bij hoort. Maar sluit dit hoofdstuk af. Als ik zo lees hoe je over jouw relatie dacht was het al gedoemd om te mislukken. Wens haar het beste, maar wens vooral jezelf het beste. Doe het haar niet aan, maar doe het ook vooral jezelf niet aan. Het is goed zo...

Ik kan eigenlijk alleen nog maar respect hebben voor de manier waarop mijn ex haar leven heeft herpakt...

Niet om alsnog te bashen, maar af en toe denk ik echt wat lijkt het me toch makkelijk om alleen maar simpel te kunnen denken. Gewoon een relatie uitmaken, het er een paar dagen moeilijk mee hebben en vervolgens lekker verder gaan met je leven...

Als je even niemand hebt om iets mee te doen, dan bel je gewoon mensen op waar je al tijden niet mee om bent gegaan, of je stort je gewoon via via in een nieuwe groep mensen.
Ik zit hier 4 maanden naar dato nog steeds te analyseren, en ik word een beetje gek van zoveel dezelfde mensen om me heen. Als ik me nu bedenk hoeveel aanbiedingen ik al heb gehad van mensen de afgelopen tijd om met hen iets te gaan doen, heb het allemaal afgewezen...

Mijn ex die ''propt'' zichzelf nu gewoon tussen groepjes mensen waar ze voorheen niet mee omging.. Ergens best vreemd, maar anderzijds zie je maar dat je door gewoon schijt te hebben je eigen leven een stuk aantrekkelijker kunt maken. Elk weekend heeft ze genoeg te doen, en dan ook nog eens elk weekend iets anders met nieuwe mensen. Terwijl ik elk weekend een beetje in de dorpskroeg zit te hangen met dezelfde vrienden....

quote:

Op vrijdag 22 oktober 2010 08:36 schreef Bartinhoo het volgende:

Als je even niemand hebt om iets mee te doen, dan bel je gewoon mensen op waar je al tijden niet mee om bent gegaan, of je stort je gewoon via via in een nieuwe groep mensen.
Ik zit hier 4 maanden naar dato nog steeds te analyseren, en ik word een beetje gek van zoveel dezelfde mensen om me heen. Als ik me nu bedenk hoeveel aanbiedingen ik al heb gehad van mensen de afgelopen tijd om met hen iets te gaan doen, heb het allemaal afgewezen...

Heel simpel denk ik, stop met analyseren en kom terug op de uitnodigingen die je hebt gehad.

quote:

Op vrijdag 22 oktober 2010 09:12 schreef Chanson het volgende:

[..]

Heel simpel denk ik, stop met analyseren en kom terug op de uitnodigingen die je hebt gehad.

Dat analyseren moet ik inderdaad mee stoppen. Soms komt de gedachte nog wel eens opzetten, maar dat verdring ik gewoon...
En tja, terugkomen op de uitnodigingen. Ik vind het af en toe lastig, ik heb mijn eigen vrienden waar ik dingen mee doe, en die uitnodigingen zijn dingen waar ik in eerste instantie eigenlijk helemaal geen zin in heb

Maar als ik dan kijk naar mijn ex, die nu via de vriend van haar zusje nieuwe contacten heeft gemaakt denk ik moet ik niet ook op die nieuwe mogelijkheden ingaan? Anderzijds denk ik moet ik niet gewoon accepteren dat ik anders ben als mijn ex en niet geforceerd nu opeens op dingen ingaan puur en alleen omdat zij dat ook doet, terwijk ik er eigenlijk helemaal geen behoefte aan heb...

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 23:49 schreef MOD het volgende:

[..]

Jah true.. Ik peer em hier. Srry voor mijn rare posts.. Ik peer em hier even want je hebt ws gelijk. Genoeg te doen nog dus jah. Groeten!

Als je het maar wel weer terugkomt als je weer van die rare plannen in je hoofd krijgt zodat we het even verbaal eruit kunnen timmeren

quote:

Op vrijdag 22 oktober 2010 09:58 schreef Bartinhoo het volgende:

[..]

Dat analyseren moet ik inderdaad mee stoppen. Soms komt de gedachte nog wel eens opzetten, maar dat verdring ik gewoon...
En tja, terugkomen op de uitnodigingen. Ik vind het af en toe lastig, ik heb mijn eigen vrienden waar ik dingen mee doe, en die uitnodigingen zijn dingen waar ik in eerste instantie eigenlijk helemaal geen zin in heb

Maar als ik dan kijk naar mijn ex, die nu via de vriend van haar zusje nieuwe contacten heeft gemaakt denk ik moet ik niet ook op die nieuwe mogelijkheden ingaan? Anderzijds denk ik moet ik niet gewoon accepteren dat ik anders ben als mijn ex en niet geforceerd nu opeens op dingen ingaan puur en alleen omdat zij dat ook doet, terwijk ik er eigenlijk helemaal geen behoefte aan heb...

Als je nou een paar van die uitnodigingen probeert, ongetwijfeld zul je tijdens/achteraf denken, oh wacht het is eigenlijk nog best leuk En als dat niet zo is, dan weet je dat ook Je hoeft niet alles te forceren, maar een klein beetje mag best.

Ik denk eerlijk gezegd dat als je een goede relatie had, en zeker voor wat langere tijd, je de ander echt niet zomaar bent vergeten hoor. Dat kun je wel proberen te forceren maar daar schiet je echt 0,niks mee op. Mijn relatie is nu 2.5 maand voorbij, maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Natuurlijk mis ik haar enorm, maar of ik haar terug zou willen zoals het was?

Ik accepteer dat ik haar gewoon enorm mis, ja het doet pijn. Maar ik kan er helemaal niks meer aan doen, dus ik zal wel zien hoe het loopt. Ben nog niet die meid tegen gekomen die de zon weer laat schijnen voor mij maar dat zal vast wel weer komen

quote:

Op vrijdag 22 oktober 2010 11:44 schreef Jolene22 het volgende:

[..]

Als je het maar wel weer terugkomt als je weer van die rare plannen in je hoofd krijgt zodat we het even verbaal eruit kunnen timmeren

Als ik je username zie, dan denk ik altijd hier aan...


Jolene, jolene, jolene, jolene
Im begging of you please don't take my man
Jolene, jolene, jolene, jolene
Please don't take him just because you can

Your beauty is beyond compare
With flaming locks of auburn hair
With ivory skin and eyes of emerald green
Your smile is like a breath of spring
Your voice is soft like summer rain
And I cannot compete with you, jolene

He talks about you in his sleep
There's nothing I can do to keep
From crying when he calls your name, jolene

And I can easily understand
How you could easily take my man
But you don't know what he means to me, jolene

Jolene, jolene, jolene, jolene
Im begging of you please don't take my man
Jolene, jolene, jolene, jolene
Please don't take him just because you can

You could have your choice of men
But I could never love again
Hes the only one for me, jolene

I had to have this talk with you
My happiness depends on you
And whatever you decide to do, jolene

Jolene, jolene, jolene, jolene
Im begging of you please don't take my man
Jolene, jolene, jolene, jolene
Please don't take him even though you can
Jolene, jolene




En voor de rest:

quote:

Op vrijdag 22 oktober 2010 13:06 schreef Cocktailprikker het volgende:

[..]

. Natuurlijk mis ik haar enorm, maar of ik haar terug zou willen zoals het was?

Tja het probleem in onze relatie was, dat de verhoudingen scheef lagen. Waar ik terugkijk op een relatie met een meid die super goed en lief voor me was, kijkt zij terug op een relatie met een vriend die haar het gevoel gaf minderwaardig te zijn en niet alles voor hem te zijn...

Ik mis haar nog elke dag, maar ondanks dat ook zij zegt veel van me gehouden te hebben, en het nog nooit zo moeilijk gehad te hebben met het uitmaken van een relatie, ga ik er vooralsnog maar gewoon vanuit dat ze niet meer aan me denkt. Waarom neemt ze anders al 2 maanden geen conctact met me op?

De zin die ik overigens gequote heb doet me best pijn in mijn concrete situatie. Ik moet haar niet eens terugwillen, en weet dat , mochten we weer opnieuw een relatie met elkaar krijgen ik snel weer de gedachte zal krijgen dat het ooit weer uit zal moeten gaan. Ze haalt niet het beste in mij naar boven, mijn ontwikkeling staat stil zodra ik met haar ga. Toch doet het me pijn, omdat zij kennelijk niet denkt van ''wat als het wel beter wordt met hem'' kennelijk heeft zij het er niet voor over om opnieuw te proberen, terwijl ze altijd gezegd heeft zoveel voor me te voelen...

Je moet wel begrijpen dat je dat soort dingen zegt op dat moment. Gevoelens veranderen.

Je ex zal ongetwijfeld nog wel eens aan je denken. Maar zij onderneemt wel de stappen om haar leven interessant te maken zonder jou en jij blijft erin hangen. Dat is het verschil.

quote:

Op vrijdag 22 oktober 2010 13:31 schreef goofy_goober het volgende:
Je moet wel begrijpen dat je dat soort dingen zegt op dat moment. Gevoelens veranderen.

Je ex zal ongetwijfeld nog wel eens aan je denken. Maar zij onderneemt wel de stappen om haar leven interessant te maken zonder jou en jij blijft erin hangen. Dat is het verschil.

Dat is ook zo dat gevoelens veranderen. Ik ga er ook niet vanuit dat ze nu nog steeds van me houdt/om me geeft oid Wat ik echter frustrerend blijf vinden, is het feit dat ik al heel lang doorhad dat ze het niet meer zo naar haar zin had met me. Daar probeerde ik ook met haar over te praten, maar ik kreeg er niets uit... Op een zondag waren we in Amsterdam wezen shoppen en op een terrasje gaan zitten, zij had haar hoogste hakken aangetrokken, maar toen we terug naar het CS wouden lopen leek het mij wel eens leuk om niet door de kalverstraat terug te lopen, maar een touristische route door de 9 straatjes, wallen etc....

Zij kent totaal de weg niet in amsterdam, en het leek me wel grappig om haar zonder het te weten naar de wallen te gidsen, dat is ze niet gewend en dat zou ze wel leuk vinden. Op een gegeven moment was ik echter zelf ook de weg een beetje kwijt, en kreeg ineens een ongekend felle reactie van haar dat ze NU linea reca naar het station wou, dat ik zelf de weg ook niet wist en dat ze altijd al achter mn reet aanliep en dat zat was...

Sindsdien kwamen er wel vaker van dat soort momentjes, dat ze eindelijk eens tegengas ging geven. Ik zag dat als een positieve ontwikkeling, en ondertussen bleef ze zeggen dat ze van me hield en nooit met een ander zou kunnen gaan. Een paar weekenden later maakte ze het na een soortgelijk stom voorvalletje uit, om vervolgens nooit meer op haar beslissing terug te komen... Soms begrijp ik het allemaal zo goed, maar soms kan ik het nog steeds niet plaatsen....

quote:

Op vrijdag 22 oktober 2010 13:28 schreef Bartinhoo het volgende:

[..]

Tja het probleem in onze relatie was, dat de verhoudingen scheef lagen. Waar ik terugkijk op een relatie met een meid die super goed en lief voor me was, kijkt zij terug op een relatie met een vriend die haar het gevoel gaf minderwaardig te zijn en niet alles voor hem te zijn...

Ik mis haar nog elke dag, maar ondanks dat ook zij zegt veel van me gehouden te hebben, en het nog nooit zo moeilijk gehad te hebben met het uitmaken van een relatie, ga ik er vooralsnog maar gewoon vanuit dat ze niet meer aan me denkt. Waarom neemt ze anders al 2 maanden geen conctact met me op?

De zin die ik overigens gequote heb doet me best pijn in mijn concrete situatie. Ik moet haar niet eens terugwillen, en weet dat , mochten we weer opnieuw een relatie met elkaar krijgen ik snel weer de gedachte zal krijgen dat het ooit weer uit zal moeten gaan. Ze haalt niet het beste in mij naar boven, mijn ontwikkeling staat stil zodra ik met haar ga. Toch doet het me pijn, omdat zij kennelijk niet denkt van ''wat als het wel beter wordt met hem'' kennelijk heeft zij het er niet voor over om opnieuw te proberen, terwijl ze altijd gezegd heeft zoveel voor me te voelen...

Nee.

Je haalt even iets door elkaar denk ik. Dat zij niks laat horen betekend niet dat ze niet aan je denkt, of dat nou is omdat ze zich afvraagt of je verandert bent, of omdat ze mist wat jullie samen hadden. Ze laat niks horen omdat ze weet dat ze er geen hol mee op schiet voor zichzelf. En jij ook niet.

Blijkbaar was er iets dusdanig scheef dat niet zomaar verandert is, thans dat wordt gedacht. Als ik het even op mezelf weerspiegel, ik ben wél enorm verandert in 2 maanden tijd maar dat is omdat ik in een extreme situatie zat. Het was gek worden of aan mezelf werken.

Als ik dan naar men ex kijk, die snapt het niet. Maar die zit/zat ook niet in die extreme situatie als ik, dus zij kán het niet begrijpen omdat ze het gewoon niet weet. Dan is verandering op korte termijn ook onmogelijk. Even heel kort door de bocht dus, maar meestal veranderen mensen niet zo in zon relatief korte tijd.

Moet je dan als maar blijven hopen op een toekomst samen, terwijl je denk dat de dingen die je anders zou willen zien, voorlopig nog niet gebeuren? Is dat het nou waard?

Ik ben hartstikke benieuwd wat men ex denkt, doet, wat haar bezig houdt en hoe ze nu naar alles kijkt. Maar heeft het zin om te laten weten dat ik haar mis? Wordt het er dan beter op voor allebei? Ik denk het niet. Want zij zal vast nog niet zodanig veranderd zijn dat ik er blijer van word. En ik wil haar geen valse hoop geven. Daarom laat ik niks van mij horen, omdat ik weet dat ik er meer pijn mee doe dan dat ik dingen recht zet.

Als de tijd daar is zal ik vast wel van haar horen. Wanneer dat is weet ik niet, misschien wel nooit.. Intussen ga ik door met wat ík belangrijk vind. Proberen te genieten van het leven zoals ík dat wil.

Er zit wat in je post, maar wat jij denk ik doet is in mijn ogen het houden van een soort ''ondergronds lijntje'' met je ex, om het maar even een naam te geven....

Als ik de situatie zou gaan zien zoals jij het in je post schetst, dan maak ik de afstand niet groot genoeg.

Ik weet namelijk ook helemaal niet of het haar uberhaupt ene reet interesseert of ik veranderd ben. Wel is het zo dat ze mij denk ik in mijn meest passie- en inspiratieloze periode van mijn leven heeft ontmoet, en alleen in deze 4 maandjes ben ik al veel opgeschoten in positieve zin. Maar als je altijd maar blijft denken van ''als ik genoeg veranderd ben'' dan zit er misschien weer een kans in, dat zou in mijn geval een foute spiegel voorhouden zijn...

Ik denk ook nog wel eens terug aan ons laatste gesprek over ''ons'' van 2 maanden geleden. De conclusie daaruit was, dat het nu echt niets meer ging worden, en dat de enige kans op de lange termijn EVENTUEEL nog had, was het laten rusten en er niet meer mee bezig zijn. Vrijwel gelijk aan 0 dus die kans...

Veranderen doe ik voor mezelf, en misschien stiekem een beetje met de hoop dat mijn ex naast mijn woorden nu ook aan mijn daden gaat merken dat ik veranderd ben. Maar ik weet heus wel dat het geen zin meer heeft allemaal, en ik denk daarbovenop trouwens dat, wanneer ik de magische woorden '' ik wil het nog een keer metje proberen'' uit haar mond hoor, de lol er plotsklaps af is. Mijn ego is dan weer op gezond niveau, denk eigenlijk dat dit het enige is waar het allemaal om draait voor mij...

quote:

Op vrijdag 22 oktober 2010 13:47 schreef Cocktailprikker het volgende:

[..]
Ik ben hartstikke benieuwd wat men ex denkt, doet, wat haar bezig houdt en hoe ze nu naar alles kijkt. Maar heeft het zin om te laten weten dat ik haar mis? Wordt het er dan beter op voor allebei? Ik denk het niet. Want zij zal vast nog niet zodanig veranderd zijn dat ik er blijer van word. En ik wil haar geen valse hoop geven. Daarom laat ik niks van mij horen, omdat ik weet dat ik er meer pijn mee doe dan dat ik dingen recht zet.

Dit stukje is eigenlijk best wel mooi. De breuk is er niet voor niets geweest. Dat ligt aan mij én aan haar. Ik ben nu aan het veranderen, best veel vind ik, maar zou zij dat ook doen? Als zij niet zo is verandert, waarvan ik de kans op 99% schat, dan ga ik niet blij van haar worden. Het werkt dus gewoon (nog) niet.

Ik voel me wel goed de laatste dagen, ben gestopt met analyseren en begin het te accepteren. Ik weet niet of ik echt al zo ver kan zijn na 4 weken? Maar op zich voelt het goed. Zit alleen nog met de enge gedachte dat het me wel lastig lijkt alleen te blijven...

quote:

Op vrijdag 22 oktober 2010 13:06 schreef goofy_goober het volgende:

[..]

Als ik je username zie, dan denk ik altijd hier aan...

Haha daar heb ik hem ook vandaan. Was dat nr aan het luisteren toen ik mn user aanmaakte op FOK

quote:

Op vrijdag 22 oktober 2010 14:03 schreef Bartinhoo het volgende:
Er zit wat in je post, maar wat jij denk ik doet is in mijn ogen het houden van een soort ''ondergronds lijntje'' met je ex, om het maar even een naam te geven....

Hoe bedoel je dit?

quote:

Op vrijdag 22 oktober 2010 20:35 schreef Cocktailprikker het volgende:

[..]

Hoe bedoel je dit?

Ik kan het natuurlijk fout hebben hoor, maar ik refereerde hiermee naar de vetgedrukte stukken. Ik had het idee dat je nog op een bepaalde manier verbondenheid met je ex voelt/voelde, en zodoende nog dit soort dingen zei. Op een manier van, we zijn uit elkaar, maar wellicht is de situatie straks anders, en komen we weer bij elkaar...

Mar misschien zit ik er wel helemaal naast...

quote:

[..]

Nee.

Je haalt even iets door elkaar denk ik. Dat zij niks laat horen betekend niet dat ze niet aan je denkt, of dat nou is omdat ze zich afvraagt of je verandert bent, of omdat ze mist wat jullie samen hadden. Ze laat niks horen omdat ze weet dat ze er geen hol mee op schiet voor zichzelf. En jij ook niet.

Blijkbaar was er iets dusdanig scheef dat niet zomaar verandert is, thans dat wordt gedacht. Als ik het even op mezelf weerspiegel, ik ben wél enorm verandert in 2 maanden tijd maar dat is omdat ik in een extreme situatie zat. Het was gek worden of aan mezelf werken.

Als ik dan naar men ex kijk, die snapt het niet. Maar die zit/zat ook niet in die extreme situatie als ik, dus zij kán het niet begrijpen omdat ze het gewoon niet weet. Dan is verandering op korte termijn ook onmogelijk. Even heel kort door de bocht dus, maar meestal veranderen mensen niet zo in zon relatief korte tijd.

Moet je dan als maar blijven hopen op een toekomst samen, terwijl je denk dat de dingen die je anders zou willen zien, voorlopig nog niet gebeuren? Is dat het nou waard?

Ik ben hartstikke benieuwd wat men ex denkt, doet, wat haar bezig houdt en hoe ze nu naar alles kijkt. Maar heeft het zin om te laten weten dat ik haar mis? Wordt het er dan beter op voor allebei? Ik denk het niet. Want zij zal vast NOG niet zodanig veranderd zijn dat ik er blijer van word. En ik wil haar geen valse hoop geven. Daarom laat ik niks van mij horen, omdat ik weet dat ik er meer pijn mee doe dan dat ik dingen recht zet.

Als de tijd daar is zal ik vast wel van haar horen. Wanneer dat is weet ik niet, misschien wel nooit.. Intussen ga ik door met wat ík belangrijk vind. Proberen te genieten van het leven zoals ík dat wil.

Zwak momentje hier dus..

[ Bericht 34% gewijzigd door ova op 23-10-2010 00:31:27 ]

quote:

Op vrijdag 22 oktober 2010 21:06 schreef Bartinhoo het volgende:

[..]

Ik kan het natuurlijk fout hebben hoor, maar ik refereerde hiermee naar de vetgedrukte stukken. Ik had het idee dat je nog op een bepaalde manier verbondenheid met je ex voelt/voelde, en zodoende nog dit soort dingen zei. Op een manier van, we zijn uit elkaar, maar wellicht is de situatie straks anders, en komen we weer bij elkaar...

Mar misschien zit ik er wel helemaal naast...

Natuurlijk voel ik mij nog verbonden met men ex... Meer dan anderhalf jaar zijn we samen geweest, ze heeft zo enorm veel voor mij betekend. Dat is in mijn ogen niet zomaar weg, we zijn ook niet met een knallende ruzie of vreemdgaan uit elkaar gegaan. Ik durf zelf niks over de toekomst te zeggen wat betreft de liefde. Als er iets onvoorspelbaar is is dat het wel

Dus ik zeg ook niet per direct nee tegen men ex voor altijd.

En ja verdorie ik hoop echt wel dat ik haar ooit nog spreek eigenlijk. We hebben heel belangrijke dingen meegemaakt samen, denk dat het goed is om daar over te kunnen praten. Is geen moeten maar ik sta er wel voor open

Geen contact het blijft moeilijk voor me, maar dat is haar keus geweest. Voorlopig hoeft dat van mij ook niet want men hart is nog regelmatig in gevecht met men hoofd. En ik ben bang dat als ik nu men hart volg dat er dan alleen maar verliezers zijn

Zo. De eerste tijd hem niet spreken ging me eigenlijk heel erg goed af.

Helaas begint het nu te kriebelen. Ik mis de smsjes, hem zien en de seks.

Ik kan er toch niets aan veranderen dusja, nog even doorgaan en dit gevoel is ook weer weg. Ik had een paar dagen geleden een heel lang smsje getypt met alles wat ik miste aan hem. En dat hielp wel. Niet gestuurd natuurlijk, alleen getypt.

Nu slapen. Zzz.

[ Bericht 2% gewijzigd door Tegan op 23-10-2010 02:48:35 ]

Tsja, kan niks anders zeggen dan herkenbaar Net had ik ook even een kleine terugval, heb het van me af geschreven en daarna verbrand. Voel me nu stukken beter Zo ook maar eens mijn lege bed opzoeken

trusten