De kunst van het loslaten van je ex #126

Jep, dat is dus precies waar ik me al de hele week op sta in te stellen.
Het heeft lang genoeg geduurd en ik ga me er niet meer in laten mee slepen.
Ik begin het steeds meer realistischer in te zien en dat bevalt me wel. Het blijft natuurlijk een nare gedachte om zo iemand los te laten, maar wat doe je er mee als je nu beseft dat het toch echt over is. Dan kan ik als een kleuter blijven stampen maar het heeft toch geen zin.

Ik weet wat ik de afgelopen week heb geplaatst hier en sommige dingen slaan kant noch wal maar ik ben er echt op vooruit gegaan. Vooral gister kreeg ik een helder moment. En mn gevoel is in eens gewoon de goede kant op aan het gaan. Dus vol houden die hap. Gaan met die banaan.

Missen zal ik toch wel blijven. Dat verhaal dat jij quote is ook echt keiharde waarheid van me. Maar we moeten vooruit.

quote:

Op maandag 18 oktober 2010 23:36 schreef MOD het volgende:
Jep, dat is dus precies waar ik me al de hele week op sta in te stellen.
Het heeft lang genoeg geduurd en ik ga me er niet meer in laten mee slepen.

That' s the good spirit ik ga hetzelfde proberen...

Ik heb nog eens goed na zitten denken en eigenlijk neem ik alles veeel en veeel te zwaar op..
Soms heb ik buien dat ik alles heel helder kan bekijken, en dan bedenk ik me gewoon dat we slechts 8 maanden hebben gehad. Voor mij waren dit 8 maanden vol twijfel. Mijn eerste aanraking met de liefde, maar niet met de liefde van mijn leven. Anders had ik toch wel mijn stinkende best voor haar gedaan?

Waarom die roze bril maar niet bijkleurt weet ik niet, vroeg of laat zal dit hopelijk wel gaan gebeuren. Wel ben ik erachter gekomen dat ik gewoon weer moet gaan genieten. Tijdens de relatie kon ik de hele dag bezig/blij zijn met een applicatie die ik op mn iphone had gedownload. Zei ik thuis dat ik naar school ging, ging vervolgens met de trein naar schiphol een hamburger eten bij de burgerking en vervolgens weer terug naar huis zeggend dat ik weer veel had geleerd Slappe hap was ik en nu ben ik aan mezelf aan het werken...

Nu komt alles me echter toe wat ik altijd al heb gewenst, echt grote dingen waar ik vorig jaar te slap voor was om er achteraan te gaan. Een leuk aanbod voor een nieuwe baan: binnen, een kamer in een super leuk huis: voor elkaar! Een passende studie; heb ik ook. Voor het eerst in jaren weer strak en afgetraind: ook gelukt... Ik ga weer genieten van het nu...

In dat kader heb ik ook besloten hier de komende 1.5/2 weken even niet te posten. Ik begin in herhaling te vallen en daarnaast blijf ik misschien juist in een negatieve spiraal hangen door elke dag hier mijn sores weer neer te zetten. Volgende keer is er wellicht echte progressie en heb ik weer wat nieuws te melden;) tot dan!

Hmmmm... ook hier is de hoop nog niet weg elke keer als ik de brievenbus open maak hoop ik iets te vinden, nu lag er iets in waarbij het handschrift op dat van men ex leek maar het was iets anders.

Bartinhoo lijkt me een goed idee om even een postpauze in te lassen en je dingen misschien eens terug te lezen

Ik denk vaak aan mijn ex maar dat is vooral als ik alleen thuis zit o.i.d. Als ik dan met een leuke gozer praat denk ik echt niet meer aan hem

Gek hoe zo een dag kan lopen. Sta je op, de eerste 30 seconden niks aan de hand. Vervolgens de hele dag staan malen en niet weten waar je het moet zoeken om dat gekke gevoel kwijt te kunnen. Kom je thuis, gaat lekker zitten en eten, kom je tot rust, denk je "het komt wel goed" (in algemene zin) hou je dat een tijdje vast en flikker je weer van je stoel.

lalala

quote:

Op dinsdag 19 oktober 2010 19:51 schreef MOD het volgende:
Gek hoe zo een dag kan lopen. Sta je op, de eerste 30 seconden niks aan de hand. Vervolgens de hele dag staan malen en niet weten waar je het moet zoeken om dat gekke gevoel kwijt te kunnen. Kom je thuis, gaat lekker zitten en eten, kom je tot rust, denk je "het komt wel goed" (in algemene zin) hou je dat een tijdje vast en flikker je weer van je stoel.

lalala

Heel herkenbaar. Zo denk je bij jezelf 'hey ik heb al twee dagen niet meer aan hem gedacht' en voel je je weer een beetje op je gemak en het volgende moment is er weer wat kleins wat je eraan doet herinneren en ben je voor je gevoel terug bij af.

Had dat vorige week nog. Niks aan de hand kleine bij het kdv opgehaald, normale dag. Wordt ineens dat ene nummer van Coldplay weer op de radio afgespeeld en was weer helemaal in puin. Mannetje snapte er niks van zat me echt aan te kijken van 'wat doe jij nou?'. Vervolgens zegt hij na een tijdje 'mama aai' en kon ik weer een beetje lachen . Het is maar liefdesverdriet en ben nog jong dus weet ook wel dat er echt nog wel een ander komt maar ben dat gevoel echt zwaar zat. Zeker omdat je weet dat het toch nooit meer goed komt.

Hier ook die dip. Vandaag weer, dus al 2 dagen down. Dit weekend was juist zo leuk en ik voelde me goed! Komt omdat ik nu non stop aan het studeren ben, vanwege allerlei deadlines. Meer dan achter m'n bureau zitten, papers maken en boeken lezen doe ik dus niet. Dan dwalen je gedachten altijd wel zo'n beetje af..

Ik denk alleen maar aan hem, vergelijk alle mannen die ik zie met hem, zelfs als ik ergens om moet lachen denk ik 'o, dat had [ex] ook leuk gevonden!'... En zo stom!! Ik kon mezelf niet bedwingen om zijn twitter te checken. Wilde gewoon weten wat ie aan het doen was. Er stond natuurlijk niets boeiends, maar ik voel me nu alsof ik weer bij het begin ben. Ik was net zo lekker bezig! Nog op geen enkele manier contact gezocht en dat ga ik ook echt niet doen, hoe moeilijk dat ook is..
Godver wat mis ik hem. En ik voel me echt heel alleen en eenzaam, zelfs als ik helemaal niet alleen ben.

Hoop dat morgen een betere dag wordt.

Het ligt niet aan de dag maar aan je eigen instelling.

quote:

Op dinsdag 19 oktober 2010 21:18 schreef goofy_goober het volgende:
Het ligt niet aan de dag maar aan je eigen instelling.

Da's waar! Nou, dan bij deze! Morgen is het over met mijn zelfmedelijden en wordt het sowieso beter

quote:

Op dinsdag 19 oktober 2010 21:26 schreef Amede het volgende:

[..]

Da's waar! Nou, dan bij deze! Morgen is het over met mijn zelfmedelijden en wordt het sowieso beter

Ik ga mee met dit mooie vooruitzicht Eens zien of het inderdaad werkt.

Als ik topic's lees met dat sommigen hun ex na een jaar of een paar jaar nog steeds niet vergeten.
Bah, ik ben echt bang dat dat ook bij mij gaat gebeuren en dit wil ik echt absoluut niet!

Het gaat niet om het vergeten van, maar het accepteren dat je het je ex is

Gisteravond en vanavond veel met een maat over de situatie gepraat.. Helpt wel enigzins

[ Bericht 36% gewijzigd door Cocktailprikker op 20-10-2010 01:08:41 ]

quote:

Op dinsdag 19 oktober 2010 21:26 schreef Amede het volgende:

[..]

Da's waar! Nou, dan bij deze! Morgen is het over met mijn zelfmedelijden en wordt het sowieso beter

dat heeft mij wel geholpen, na een bepaald weekend heb ik echt bewust die knop omgezet
vooral ook bepaalde muziek niet opzetten enzo en extra actief andere leuke dingen doen
het heeft geholpen in het geheel!

Nou, ik heb het een hele dag volgehouden hier niet te posten

Ben ook stom geweest wat dat betreft, want heb vanmorgen voor het eerst in weken weer op haar hyves gekeken. Voor mijn gevoel moest het er toch een keer van komen, een soort drempel waar ik overheen moest. Vroeg of laat krijg je het toch wel te horen als ze een nieuwe vriend heeft...

Ik schaam mezelf er eigenlijk gewoon voor, maar als het om mijn ex gaat word ik opeens zo jaloers/kinderachtig. Ze is jarig geweest en ik was serieus blij dat ze minder felicitatiekrabbels had dan ik

Ben wel tot de realisatie gekomen dat het echt gewoon klaar is en dat ze door is gegaan, en mij niet -niet - meer sms' t om me te willen vergeten, maar dat ze waarschijnlijk ook echt ''vergeten'' is..

Ze werkt fulltime maandag tot en met vrijdag van half 9 tot 5, en haar weekenden zitten bomvol gepland. Ik kan het van 2 kanten bekijken. Ze doet er echt alles aan om haar weekenden vol te krijgen. Paar weken geleden een weekendje maastricht geforceerd met vriendinnen. Dit omdat van haar ''vriendinnen'' maar 1 iemand meewou, en vervolgens maar een paar meiden heeft opgetrommeld die ze al meer dan een jaar niet gesproken had. Verder is ze nu elk weekend in de stad waar ook de vriend van haar zus woont, om met die vriendengroep uit te gaan en op zondag bij zijn voetbal te gaan kijken. Soms vraag ik me af is dit nu echt wat je wilt? Ze haat voetbal, en ze houdt van een feestje maar 3 dagen partyen is helemaal niets voor haar...

Maar ik denk dat ik de waarheid stiekem wel weet, en ik ben denk ik gewoon jaloers. Zo erg dat ik alle dingen die ik zelf heb in het niets lijk te plaatsen bij haar leven..

Ik had weer minimaal sms-contact met mijn ex omdat ik gewoon wilde weten hoe het met hem ging. En mijn gevoelens komen ineens weer omhoog waar ik helemaal geen zin in heb. Ik raak er van in de war en aangezien mijn ex in therapie zit ga ik het niet moeilijker maken dan dat het al is.

Het is allemaal zo klote gelopen. Ik hou van hem, hij van mij. Maar hij verpeste onze relatie omdat hij gewoon niet alles op een rijtje heeft.
Ik zou zo naar hem toe kunnen als ik dat wil.. hij staat altijd voor me open, altijd die deur op een kier, maar het wordt gewoon niks meer.

Ik hoop echt voor hem dat hij op een gegeven moment z'n dingen weer op een rijtje heeft en gelukkig kan worden.

Wat me in jouw situatie nog het fijne lijkt melanie, is dat jullie niet elkanders ogen uit willen steken en gewoon respectvol met elkaar om kunnen gaan..

Hoewel ik en mijn ex beiden als ''goede vrienden'' uit elkaar zijn gegaan heb ik constant het gevoel dat mijn ex mij op elke mogelijke manier probeert te laten weten hoe geweldig ze het nu wel niet heeft...

Elk dagje uit wordt grootschalig op haar hyves aangekondigd, van een simpel avondje stappen staan de opvolgende zondag gegarandeerd minimaal 100 foto' s op haar profielsite. Het eerste dat ze nu zal doen wanneer ze een nieuwe vriend heeft, is langskomen op mijn werk in de hoop dat ik er ben, en waarschijnlijk zal ze me nog negeren ook.....

Ik snap echt totaal niet waar dat opeens vandaan komt. Vooral omdat we de eerste maand nog wel respectvol met elkaar om konden gaan. Goed, dat nu het contact verwaterd is kan ik begrijpen en accepteren, maar de sneren richting mij lijken steeds harder te worden..

Soms heb ik wel eens de neiging om aan haar spelletje mee te gaan doen, en ook een fototoestel mee te nemen naar elke avond die ik onderneem maar tot nu toe kan ik erboven blijven staan ::P

Respect is het niet.. wilde meer gewoon weten hoe het met hem ging nadat we met ruzie uit elkaar zijn gegaan. Ik kon er niet tegen om elkaar te negeren en áls ik hem tegenkom wil ik normaal kunnen doen.
Hij heeft vaak tegen me gelogen waardoor hij gewoon alles heeft verpest. En toen ik het uitmaakte had meneer ineens spijt blabla. Om daarna het zelfde te flikken Aan de andere kant is het een super lieve gozer, en wist me altijd blij te maken. Dát mis ik. Maar nog een kans zal hij niet krijgen. Ik wil geen relatie die ten koste gaat van mezelf. Het vertrouwen is weg, het is ook echt een klootzak geweest.

Misschien heeft jouw ex besloten om na die lange tijd dat ze achter je kont heeft aangelopen toch haar eigen leven te gaan leiden. Groot gelijk dat ze haar vrije tijd vol plant, ik doe namelijk hetzelfde. Ik heb te vaak mijn vrienden aan de kant gezet voor mijn ex.

quote:

Op woensdag 20 oktober 2010 14:31 schreef melanie_x het volgende:
Respect is het niet.. wilde meer gewoon weten hoe het met hem ging nadat we met ruzie uit elkaar zijn gegaan. Ik kon er niet tegen om elkaar te negeren en áls ik hem tegenkom wil ik normaal kunnen doen.
Hij heeft vaak tegen me gelogen waardoor hij gewoon alles heeft verpest. En toen ik het uitmaakte had meneer ineens spijt blabla. Om daarna het zelfde te flikken Aan de andere kant is het een super lieve gozer, en wist me altijd blij te maken. Dát mis ik. Maar nog een kans zal hij niet krijgen. Ik wil geen relatie die ten koste gaat van mezelf. Het vertrouwen is weg, het is ook echt een klootzak geweest.

Misschien heeft jouw ex besloten om na die lange tijd dat ze achter je kont heeft aangelopen toch haar eigen leven te gaan leiden. Groot gelijk dat ze haar vrije tijd vol plant, ik doe namelijk hetzelfde. Ik heb te vaak mijn vrienden aan de kant gezet voor mijn ex.

Misschien is respect dan niet het juiste woord, maar jij durft/wilt in ieder geval nog op een bepaalde manier interesse tonen. Mijn ex en ik zijn nog heel (te) lang als vrienden met elkaar omgegaan, en op 2 september hebben we nog een avond ''gezellig'' bij mij zitten kletsen.

Vervolgens is er een klein voorvalltje gebeurd ( ze wou een nieuwe opleiding gaan doen en ik heb dat het opvolgende weekend tegen een vriend verteld, volgens haar was dit vertrouwelijk en had ik dit niet door mogen vertellen, terwijl ze dat er niet bij heeft gezegd, en ik daar ook absoluut geen reden voor zie )
De volgende ochtend belde ze me op, ik maar verontschuldigingen aangeboden en vervolgend knalde ze de hoorn erop. Ik nog 2 sms' jes gestuurd dat het me speet. Niets meer van haar vernomen sinds dien...

En dat terwijl we dus als vrienden uit elkaar zijn gegaan, ik zie de reden niet in waarom ze 2 maanden nadat het uitging alsnog zo van vriendschappelijke houding naar vijandelijke houding veranderde zonder dat er echt iets gebeurde. Ze had het altijd heel moeilijk met ruzies, maar dat ze nu er vrede mee heeft dat we geen contact meer hebben na zo' n situatie dat snap ik niet. Ik zie haar inmiddels ook echt niet spontaan meer een sms naar mij sturen hoe het met me gaat, zoals jij nog wel met je ex doet. Ik zou dat denk ik toch zien als een bepaalde vorm van waardering. Net als jouw ex heb ook ik dingen goed fout gedaan, maar waarom konden we de eerste 2 maanden nadat het uit was prima met elkaar opschieten, volgens mij zocht ze gewoon een reden om de vriendschappelijke band om te buigen in een vijandelijke...

Jullie/jij hebt dit niet, en je kunt je ego opzij zetten en hem toch vragen hoe het met hem gaat. dat vind ik toch wel iets goeds..

Hmm.. Dan heb ik nu ook een beeld van hoe mijn ex er over denkt waarschijnlijk.
Ik ben ook niet zo snugger geweest om te laten denken dat ik constant leugens verkondig. Dat is niet zo, maar ik heb wel het een en ander niet goed aangepakt. Dan kan ik begrijpen dat het vertrouwen zo weg is gegaan.

Dan kan ik er nog zo veel spijt van hebben, vertrouwen is gewoon moelijk terug te krijgen. En daar naast, waarom zou je verder gaan als er nog zo veel andere jongens zijn.

Bah. Rationeel gezien ben ik er helemaal over uit. Ik doe het alleen met tegenzin en het is elke dag weer klote om op te staan en de realiteit in te kijken.

Ik mis haar zo.

Maar ja, ik zal wel een zwak moment hebben of zo.

quote:

Op woensdag 20 oktober 2010 14:13 schreef Bartinhoo het volgende:
Wat me in jouw situatie nog het fijne lijkt melanie, is dat jullie niet elkanders ogen uit willen steken en gewoon respectvol met elkaar om kunnen gaan..

Hoewel ik en mijn ex beiden als ''goede vrienden'' uit elkaar zijn gegaan heb ik constant het gevoel dat mijn ex mij op elke mogelijke manier probeert te laten weten hoe geweldig ze het nu wel niet heeft...

Elk dagje uit wordt grootschalig op haar hyves aangekondigd, van een simpel avondje stappen staan de opvolgende zondag gegarandeerd minimaal 100 foto' s op haar profielsite. Het eerste dat ze nu zal doen wanneer ze een nieuwe vriend heeft, is langskomen op mijn werk in de hoop dat ik er ben, en waarschijnlijk zal ze me nog negeren ook.....

Ik snap echt totaal niet waar dat opeens vandaan komt. Vooral omdat we de eerste maand nog wel respectvol met elkaar om konden gaan. Goed, dat nu het contact verwaterd is kan ik begrijpen en accepteren, maar de sneren richting mij lijken steeds harder te worden..

Soms heb ik wel eens de neiging om aan haar spelletje mee te gaan doen, en ook een fototoestel mee te nemen naar elke avond die ik onderneem maar tot nu toe kan ik erboven blijven staan ::P

Het makkelijkste is om haar gewoon uit je hyves te schoppen, dan heb je er ook geen last meer van. Want je zoekt het ook wel een beetje op zo, dat je precies weet wat ze doet, waar ze naartoe gaat en met wie. Het is vrij normaal dat iemand een draai van 180 graden maakt na een relatie en opeens dingen doet die ze nooit deed bij of met jou. Maar gezien ze nog geen contact heeft opgenomen met je zal ze zich niet vervelen.

Ik heb mijn ex ook niet spontaan gesmst.. we hebben hiervoor een tijd geen contact gehad vanwege die ruzie. En ik wilde weten hoe het met hem ging omdat hij depressief is en hoe het met zijn therapie gaat. Hij is geestelijk niet in orde en heeft hier veel te lang mee rondgelopen. Het zijn dan ook geen luchtige sms'jes geweest. Vandaar dat het me ook zwaar valt.

Het lijkt er meer op dat jouw ex gewoon een excuus zocht voor die ruzie.. het gaat ook nergens over. Misschien is ze zich nadat het uit was steeds meer gaan realiseren dat ze zich ook kan vermaken zonder jou. Jij hebt nog steeds ergens hoop dat het goed komt maar die hoop moet je echt laten varen. Het komt niet meer goed anders had ze echt wel wat van zich laten horen.

quote:

Op woensdag 20 oktober 2010 15:06 schreef melanie_x het volgende:
Ik heb mijn ex ook niet spontaan gesmst...hoop moet je echt laten varen. Het komt niet meer goed anders had ze echt wel wat van zich laten horen.

Met spontaan bedoelde ik dan ook: vanuit eigen initiatief. Als ik niets van me laat horen dan durf ik er goud op in te zetten dat ik nooit meer enig teken van leven op mijn telefoon zal zien wanneer het om contact met mijn ex gaat. Misschien volgend jaar april als ik jarig ben maar dan nog mag ik tevreden zijn.

Ik heb je verhaal wel een beetje gevolgd, en ik vind het toch best klasse dat je gewoon wat van je laat horen/jezelf niet te goed vindt om wat van je te laten horen. Het doet me best pijn dat ik helemaal niets meer van mijn ex hoor.

Ergens hoop ik dat het een machtsstrijd blijft. Ze is tenslotte flink afgevallen sinds het uit is met mij, en dat maakt de kans natuurlijk vele malen groter dat ze mij nog eens extra wil laten voelen hoe goed ze het nu voor elkaar heeft...
Het is de grootste fout die ik gemaakt heb, een relatie waarbinnen de machtsverhoudingen totaal scheef liggen. De laatste tijd besef ik het pas. Altijd bepaalde ik wat we gingen doen, ruzies kwamen altijd uit eigen initiatief maar deden mij weinig en haar enorm pijn, zij hield zo veel van me, zou het nooit uitmaken, had nog nooit zoveel voor een ander gevoeld etc etc...

Nu lijkt het net alsof ik tijdens die relatie een ander persoon was, hoe kan ik dat allemaal ooit gedaan hebben? Ik geef haar groot gelijk dat ze het uit heeft gemaakt maar het doet wel dubbel zoveel pijn dat ze nu totaal geen behoefte meer heeft aan het hebben van contact, terwijl ze voor een paar maanden terug al buikpijn kreeg als ik een dag niet terug sms' te...

Ik ben gewoon echt slecht voor haar geweest, en nu voel ik me terecht een ongelooflijke loser. Heb haar moeder/zus/werk alles afgekraakt tegenover haar, zo vaak aan het huilen gemaakt. Nooit zal ik een meisje slaan of uitschelden maar ik heb echt hele smerige psychologische spelletjes met haar gespeeld. EN het feit dat ze door haar naiviteit zo' n gemakkelijk doelwit maakt maakt alleen maar meer dat ik echt walg van mezelf...

@ Goofy... Tsja dat is misschien ook het beste. Moet zeggen dat ik me verder aardig kan beheersen hoor, was ook voor het eerst sinds weken. Maar ik doe het vooral uit bescherming tegen mezelf omdat ik zo ontzettend jaloers ben op alles wat ze doet..

Daarom juist. Hoe minder je weet van haar hoe beter en hoe meer je je kan concentreren op je eigen leven ipv dat van haar.

Ik denk dat jij eerst maar eens die schuldgevoelens die je hebt moet loslaten. Dat is nu verspilde energie. En ach, het feit dat je je zo gedroeg geeft ook wel aan dat er al iets niet goed zat in de relatie. Gebruik het liever als een leerpunt voor je volgende verovering.

En als het je echt zo dwars zit... stuur dr een mail ofzo. Grote kans dat je geen reactie krijgt (en daar moet je je ook op voorbereiden) maar dan heb je iig iets ondernomen. En je kan het ook gewoon voor jezelf schrijven.

Misschien doet ze al die dingen niet om jou 'terug te pakken' of er een machtsstrijd van te maken, maar om zichzelf weer beter te voelen. Ik herken me namelijk wel ergens in jouw ex, ik doe ook hele andere en nieuwe dingen dan toen ik nog samen met mijn ex was. Ben ook bezig met mijn uiterlijk, ga ook veel meer uit dan de afgelopen jaren, probeer allerlei nieuwe dingen/sporten en leg weer contact met mensen die ik uit het oog verloren was. Niet omdat ik wil laten zien aan hem van 'ha! kijk mij eens!', maar omdat ik me er beter door voel. Ik word er zekerder van en dat heb ik wel nodig nu ik er na zo'n tijd weer alleen voor sta.

Het feit dat ze ruzie zocht om niks is natuurlijk vrij klote als jullie eerst goed met elkaar omgingen, maar misschien heeft ze dat ook gedaan om een afstand te creëren. Het is veel makkelijker los laten wanneer je boos bent op iemand, dan wanneer je nog 'leuk' met elkaar om gaat.

Bekijk het gewoon ook van de andere kant. Sommige dingen komen op jou misschien over als terug pakken of voelen als een trap na, maar zoals Goofy al zei.. Het is niet zo gek dat iemand volledig andere dingen gaat doen nadat een relatie verbroken is. En niet meer op d'r hyves kijken, dan maak je het jezelf veel te moeilijk!

quote:

Op woensdag 20 oktober 2010 15:48:26 schreef goofy_goober het volgende:
En als het je echt zo dwars zit... stuur dr een mail ofzo. Grote kans dat je geen reactie krijgt (en daar moet je je ook op voorbereiden) maar dan heb je iig iets ondernomen. En je kan het ook gewoon voor jezelf schrijven.

Dit heb ik trouwens ook gedaan en ik kreeg er een uiterst negatieve reactie op, maar ik heb in ieder geval mijn zegje gedaan waardoor ik het ook eindelijk kon afsluiten voor mezelf. Ik heb mezelf na de relatie vaak als een lul gedragen waarin ik mezelf nauwelijks herkende en ik ben blij dat ik haar toen heb laten weten waarom ik zo deed, ook al was haar reactie dus niet echt positief te noemen. Ik heb er ook vrede mee dat ze geen vriendjes wil zijn. So be it. Ik ben er niet slechter van geworden en ik heb juist geleerd van de fouten die ik bij haar heb gemaakt, waardoor mijn nieuwe relatie alleen maar beter en sterker kan worden dan wat ik met haar had.

Hmm ja het gaat beter om je ex te vergeten als er haatgevoelens zijn.
Toen laatst zat ze nog zo op het bankje te huilen en dat ik me zo kut voelde en haar wilde troosten.
En dan met zo een opmerking komen dat we het nu ff moesten laten zakken "en hoopte dat ze me zo erg ging missen en dat ik dat ook deed en dan uiteindelijk zien waar het naar toe zou gaan"

Ergo, ik heb gewoon zo geen rede om kwaad te zijn omdat ik gewoon geen bevestiging krijg dat het ook echt over is, behalve dan dat ik geen smsjes meer krijg en dergelijk, er is geen contact meer. En daar zit de key van het succes. Zoek geen contact meer. Kijk niet wat ze aan het doen is en ga er gewoon in je eentje wat van maken.

Het voelt eerder als of ze een lange reis is gaan maken en ooit weer terug komt, zo voelt het. Maar Het is gewoon over. Dusss..

Trouwens die gedachtes dat ik nu mijn liefde met een ander meisje moet delen wordt ik ook suf van. Ik heb het ansich naar mijn zin op de goede momenten, maar nu voel ik mij verplicht mijn liefde te delen met een ander terwijl iedereen ondergeschikt is aan mijn ex.

Zeer flauwe gedachten, omdat ik best het hof zou maken met dat ene meisje uit groep 8 (nee niet basisschool )

Haatgevoelens helpen niet bepaald je ex te vergeten, vind ik dan.

Er over heen komen. Dan heb je een geschikte reden om in te zien dat het niet meer gaat werken en gaat het verwerken sneller.
Mijn ex heeft die reden ook voor haar zelf. Ik niet, ik zie het als mijn vrouwtje. Wat ze ook roept.

Je kunt ook inzien waarom een relatie niet meer gaat werken zonder haatgevoelens.
Ik verwerk het in ieder geval niet sneller door al die negatieve gevoelens. Ik probeer mijn ex te vergeven, voor mezelf, omdat ik anders wrok blijf koesteren. Maar goed, dat is blijkbaar voor iedereen anders.

Amede, daar heb je denk ik ook gelijk in. In een periode van slechts 4 maanden is ze echt een ander pesoon geworden, in ieder geval wat betreft uiterlijk. Ze was vrij zwaar, en dat is iets waar ze best mee gezeten heeft. Dat was denk ik haar enige grote onzekerheid, en nu die is weggevallen geniet ze volop van het leven...

Komt nog bij dat ze al het leven leidt van een vrouw van 40, fulltime werken en alleen in de zomer 3 weken en in de winter 3 weken vakantie. Al haar sociale activiteiten moet ze dus in het weekend proppen en tsja dat ze dan geen behoefte heeft om haar spaarzame vrije tijd ook nog eens met haar ex die haar zelfvertrouwen destijds ook nog eens een grote deuk heeft bezorgd door te brengen is best goed te begrijpen...

Waarschijnlijk heb ik gewoon nog steeds last van een gekrenkt ego. Toen wel goed genoeg voor haar, en nu ze af is gevallen moet ze niets meer van me weten. Mijn verstand weet wel beter en de eigenlijke oorzaak voor de breuk ligt bij mijn enorm kinderlijke karakter en denkwijze. Ik hoop echt dat ik ervan geleerd heb.
Nog steeds denk ik wel eens van '' je moet niet denken dat jij het nu leuker hebt dan ik'' oid
We hebben beiden ons eigen (sociale) leven, maar ik weet wel dat zij het er niet langer moeilijk mee heeft. Ze heeft er niet eens tijd voor, en ik heb juist een enorme overvloed aan vrije tijd.

@ Goofy, tsja zo' n mail... Heb haar een maand nadat het uit was al een soortgelijke mail gestuurd. Waarin ik haar vertelde dat de gevoelens die ik altijd voor haar had echt waren, en dat ik terugkijk op een mooie tijd met haar. Haar antwoord was dat ze blij was dat ik er zo over dacht, en dat we vast een goede vriendschap tegemoet gingen. Dan blijft het jammer dat het door zo' n domme ruzie alsnog wat venijnig wordt allemaal maar ik kan er niets meer aan redden.... Ik denk dat als ik nu nog een mail aan haar stuur, dat echt hetzelfde zou zijn als dat ik een mail aan een wildvreemde stuur. Qua uiterlijk lijkt ze iemand anders, ze gaat met mensen om waar ik tijdens mijn relatie met haar nog nooit van gehoord heb, draagt andere kleding etcc.. Denk dat ik mezelf daarmee alleen nog maar meer pijn doe..

Ik volg dit topic al een aantal dagen en heb heel veel herkenningspunten. Zeker bij het verhaal van Bartinhoo.

Ik heb 2,5 jaar een relatie gehad, ik ben 19 jaar net als mijn ex, en sinds 3 weken is mijn relatie over. Wij hebben elkaar best wel vrij gelaten tijdens de relatie. Echter was mijn ex wel veel bij mij (haar thuissituatie was niet geweldig). In de zomervakantie zei mijn, toen nog, vriendin dat ze niet meer verliefd op mij was. Ik was toen best bang geworden en dacht dat het kwam omdat ik te veel aan het werk was en haar te weinig aandacht gaf. Ik heb dat toen verbeterd en ik heb het idee gehad dat alles weer oké was maar toen voor mij vanuit het niets kreeg ik even een mail dat het over was.

Ik ben toen werkelijk in de hell beland. Kon nergens anders meer aan denken. Mijn ex kon niet vertellen waarom ze niet meer verliefd was en wilde er ook niet aan werken. Het was over voor haar. Ik ben die dagen heel erg gaan nadenken en ben erachter gekomen dat ik heel veel fout heb gedaan. Ook dat mijn leven geen goede balans had/heeft (zat te veel thuis en het ontbreekt/ontbrak aan motivatie en levenslust). Ik volgde alleen een aantal avonden avondschool dus heb die dinsdag gelijk een baantje gevonden bij een bedrijf dat echt iets voor mij is. Op dit moment houdt het me ook wel staande.
Daarnaast heb ik gewoon heel erg het gevoel dat ik mijn ex verwaarloosd heb. Ik heb haar de eerste week redelijk veel gesproken en dit beaamde mijn ex eigenlijk wel. Ik kon nooit echt heel goed praten met mijn ex. Als er iets was moest ik gaan raden wat er was.

Ik heb net als Bartinhoo het gevoel dat ik haar te weinig heb laten zien hoeveel ik van haar hou. Hoewel ik ook momenten heb gehad (en vanaf begin af aan al) zei dat het niet echt iets was voor de langere termijn. Volgens mij loop ik nu ook tegen het problemen dat ik alles ga romatiseren. Als ik nu een stelletje in de stad zie lopen zou ik een moord plegen dat weer met mijn ex mee te maken hoewel ik het vroeger nooit zo boeiend vond. Ik heb een periode heel erg gewalgd van mezelf en kan het eigenlijk nog steeds niet uitstaan dat ik geen kans meer krijg van mijn ex. Die zegt namelijk wel dat wij later, als we ouder zijn, weer bij elkaar komen.

Na 1 week heb ik gezegd dat ik het contact wilde verbreken. Kreeg toch nog wat vragen van haar die eigenlijk onnodig waren of verhalen dat haar broertje in de shit zat. Heb hier nooit op gereageerd. Hoopte eigenlijk dat ze erachter ging komen wat ze heeft laten schieten. Een week later heb ik al mijn spullen opgehaald en weer gezegd dat ik haar nog steeds niet wil spreken. Heb naar ook geunfollowed op twitter en ontvriend op Facebook. Kreeg toen de vraag waarom ik dat deed en toen heb ik uitgelegd dat ik de pijn niet aan kan om te lezen hoe leuk ze het zonder mij heeft. Ik heb toen weer e horen gekregen dat ze mij eigenlijk niet mist en opgelucht is dat we ermee gestopt zijn. Hierdoor walg ik nog meer van mezelf maar ben ik ook boos op haar dat ze nooit tegen mij heeft gepraat dat ze zich niet prettig voelt.

Op dit moment kan ik gewoon moeilijk van het leven genieten. Ik blijf aan haar denken en maak de herinneringen mooier als ze waren, ben bang om alleen te blijven, bang dat zij gelukkiger is zonder mij, bang dat ze nooit meer terug komt en heel erg gefrustreerd omdat ik er wel alles aan wil doen. Soms gaat een dag heel goed maar de andere dag wil ik haar gewoon echt heel graag terug.

Kut gedachtes spoken door me hoofd dat ze nu opeens wel heel veel tijd heeft voor haar nieuwe lover bah!
Maar het gaat goed en nu nog steeds wel maar waarom blijft dit zo spoken

quote:

Op woensdag 20 oktober 2010 21:49 schreef Chanson het volgende:
Ik volg dit topic al een aantal dagen en heb heel veel herkenningspunten. Zeker bij het verhaal van Bartinhoo.

Ik heb 2,5 jaar een relatie gehad, ik ben 19 jaar net als mijn ex, en sinds 3 weken is mijn relatie over. Wij hebben elkaar best wel vrij gelaten tijdens de relatie. Echter was mijn ex wel veel bij mij (haar thuissituatie was niet geweldig). In de zomervakantie zei mijn, toen nog, vriendin dat ze niet meer verliefd op mij was. Ik was toen best bang geworden en dacht dat het kwam omdat ik te veel aan het werk was en haar te weinig aandacht gaf. Ik heb dat toen verbeterd en ik heb het idee gehad dat alles weer oké was maar toen voor mij vanuit het niets kreeg ik even een mail dat het over was.

Ik ben toen werkelijk in de hell beland. Kon nergens anders meer aan denken. Mijn ex kon niet vertellen waarom ze niet meer verliefd was en wilde er ook niet aan werken. Het was over voor haar. Ik ben die dagen heel erg gaan nadenken en ben erachter gekomen dat ik heel veel fout heb gedaan. Ook dat mijn leven geen goede balans had/heeft (zat te veel thuis en het ontbreekt/ontbrak aan motivatie en levenslust). Ik volgde alleen een aantal avonden avondschool dus heb die dinsdag gelijk een baantje gevonden bij een bedrijf dat echt iets voor mij is. Op dit moment houdt het me ook wel staande.
Daarnaast heb ik gewoon heel erg het gevoel dat ik mijn ex verwaarloosd heb. Ik heb haar de eerste week redelijk veel gesproken en dit beaamde mijn ex eigenlijk wel. Ik kon nooit echt heel goed praten met mijn ex. Als er iets was moest ik gaan raden wat er was.

Ik heb net als Bartinhoo het gevoel dat ik haar te weinig heb laten zien hoeveel ik van haar hou. Hoewel ik ook momenten heb gehad (en vanaf begin af aan al) zei dat het niet echt iets was voor de langere termijn. Volgens mij loop ik nu ook tegen het problemen dat ik alles ga romatiseren. Als ik nu een stelletje in de stad zie lopen zou ik een moord plegen dat weer met mijn ex mee te maken hoewel ik het vroeger nooit zo boeiend vond. Ik heb een periode heel erg gewalgd van mezelf en kan het eigenlijk nog steeds niet uitstaan dat ik geen kans meer krijg van mijn ex. Die zegt namelijk wel dat wij later, als we ouder zijn, weer bij elkaar komen.

Na 1 week heb ik gezegd dat ik het contact wilde verbreken. Kreeg toch nog wat vragen van haar die eigenlijk onnodig waren of verhalen dat haar broertje in de shit zat. Heb hier nooit op gereageerd. Hoopte eigenlijk dat ze erachter ging komen wat ze heeft laten schieten. Een week later heb ik al mijn spullen opgehaald en weer gezegd dat ik haar nog steeds niet wil spreken. Heb naar ook geunfollowed op twitter en ontvriend op Facebook. Kreeg toen de vraag waarom ik dat deed en toen heb ik uitgelegd dat ik de pijn niet aan kan om te lezen hoe leuk ze het zonder mij heeft. Ik heb toen weer e horen gekregen dat ze mij eigenlijk niet mist en opgelucht is dat we ermee gestopt zijn. Hierdoor walg ik nog meer van mezelf maar ben ik ook boos op haar dat ze nooit tegen mij heeft gepraat dat ze zich niet prettig voelt.

Op dit moment kan ik gewoon moeilijk van het leven genieten. Ik blijf aan haar denken en maak de herinneringen mooier als ze waren, ben bang om alleen te blijven, bang dat zij gelukkiger is zonder mij, bang dat ze nooit meer terug komt en heel erg gefrustreerd omdat ik er wel alles aan wil doen. Soms gaat een dag heel goed maar de andere dag wil ik haar gewoon echt heel graag terug.

Tsjee wat eng herkenbaar zeg!

Verschil is wel dat ik gelukkig duidelijk wist wat ik fout had gedaan en waarom ze niet verliefd meer was. Het was niet eens alleen zo dat ik niet mijn best deed haar te laten voelen wat ik voor haar voelde, ik wou haar ook constant het gevoel geven dat ik elk moment bij haar weg zou gaan wanneer ze even niet deed wat ik wou.... Om de kleinste dingen enorm dwarsliggen etc....

Daarnaast was vorig jaar ook voor mij een lusteloos jaar geweest. Ik was aangemeld voor mijn studie, maar daar bleef het dan ook bij. Naar school ging ik eigenlijk amper, en ik heb geneen tentamen gehaald. Beetje werken bij de supermarkt, en de dromen die ik echt had zag ik als te ingewikkeld om daadwerkelijk een poging te doen deze te gaan realiseren. Door de hele dag op mijn reet te zitten, amper te bewegen en veel te eten ook nog eens een stuk zwaarder geworden deze periode. Ik kan me nu heel goed voorstellen dat dit een van de grootst denkbare afknappers is die er bestaat...

Wat ik heel duidelijk herken uit je verhaal is het moeite hebben met het feit dat je vriendin niet kan praten over problemen. Zonder arrogant over te komen, denk ik dat ik qua uiterlijk best gewild ben als vriend. Mijn ex ging vanuit het niets achter me aan, en eigenlijk ben ik de relatie met haar ingestapt zonder dat er echt een persoonlijke click was. Ging wel echt van dat meisje houden, en we voelden ons ook echt op ons gemak bij elkaar, maar kan me niet herinneren dat we ooit een goed gesprek hebben gehad samen. De diepere onderwerpen/praten over problemen moest altijd vanuit mij komen, en wanneer ik moeilijke vragen op relationeel gebied aan haar stelde was het vaak '' Ja ik weet niet waarom, ja gewoon, ik kan gewoon niet zonder je''....

Op een gegeven moment hadden we weer eens ruzie en moest mijn ex weer huilen. Ik nam haar toen maar weer in mijn armen en vroeg haar iets dat ik haar al een tijd wou vragen: Je zegt altijd dat je zo van me houdt en niet zonder me kan, maar zo leuk ben ik niet voor je hoe kan dat?'' Dit was vlak voordat het uitging en haar antwoord was: kan het niet uitleggen, kan gewoon niet zonder je....

Achteraf heb ik overal wel mijn bedenkingen bij maar als ik nu denk waarom ik er nog steeds zo mee zit is dat grotendeels omdat ik nooit een volwassen gesprek heb kunnen voeren over het wat en waarom van onze problemen.... Kreeg altijd oppervlakkig antwoord terug, meer zit er denk ik ook niet in haar. Nu ben ik ook wel iemand die alles op zijn diepst uit probeert te denken...

quote:

Op woensdag 20 oktober 2010 22:03 schreef Bartinhoo het volgende:

[..]

Tsjee wat eng herkenbaar zeg!

Verschil is wel dat ik gelukkig duidelijk wist wat ik fout had gedaan en waarom ze niet verliefd meer was. Het was niet eens alleen zo dat ik niet mijn best deed haar te laten voelen wat ik voor haar voelde, ik wou haar ook constant het gevoel geven dat ik elk moment bij haar weg zou gaan wanneer ze even niet deed wat ik wou.... Om de kleinste dingen enorm dwarsliggen etc....

Sjah.. Ik dacht dat ik echt niet goed bezig was. Wij hadden dan wel diepe gesprekken maar ik was altijd standvastig op mijn eigen mening en nooit meegaand met haar. Fuck dat, ik doe hoe ik het wil. Maar zo gaat dat niet in een relatie.

Anyway, kerel, dat is echt geen houding. Verplaats je even in haar okay. Hoe denigerend is het om te dreigen weg te gaan, enkel om je zin te krijgen. Dat heeft een andere ex van mij ook een keer geprobeerd om fucking lippenstift en ik vertelde haar dat ze dan ook maar weg kon gaan ook.

Je ex miste gewoon een persoon in dr leven waar ze tegen aan kon kruipen etc. Maar als er verder geen diepgang in zit én je vertoont dat soort gedrag, kan ik me wel inbeelden dat ze niet met je verder wilt.

Als de verliefdheid weg is en je gaat de andere kant van de persoon bekijken dan ga je andere dingen zien en het op een andere manier bekijken. Zo ziet jouw ex je nu ws als een onderdrukkend figuur.

Ik weet het mod, en als ik er nu op terugkijk dan snap ik er helemaal niets van. Was ik het echt die dat gedrag vertoonde? Helaas wel. Ik heb ervan geleerd, en zal een meid nooit meer zo behandelen, en merk ik dat ik weer die kant op ga dan zal ik een punt achter de relatie zetten....

Het was niet zo, dat ik in woorden zei '' als je dit of dat niet doet, dan ga ik bij je weg'' hoor...
Maar ik kon over iets heel kleins enorme ophef maken, en dan tijdens een ''gesprek'' tussen ons waarin zij met tranen in haar ogen zat, enorm hard en kil zijn. Pas toen onze relatie over was besefte ik, dat telkens wanneer we er zo bijzaten zij het gevoel gehad moest hebben dat ik het elk moment uit kon gaan maken...

En zoiets kwam bijna elke maand wel voor. Dat ik boos was om iets kleins, haar dit nijdig in een sms liet weten en vervolgens uren lang niets terugstuurde. Stond ze een keer om 2 uur smiddags voor mn huis terwijl ze tot 5 moest werken. Huilend, ze mocht eerder weg omdat ze overstuur was dat ik niets van me liet horen na een boze sms. Nu pas begrijp ik hoe zij zich gevoeld moet hebben als iemand waarom je geeft zich zo naar je gedraagt, en je denkt dat je hem misschien vandaag wel kwijt gaat raken. Nu ik dit typ zit ik gewoon bijna met tranen in mijn ogen, hoe kan ik dat in godsnaam gedaan hebben?

Dat ik gewoon doodleuk in haar gezicht liep te verkondigen dat ik haar zus niet mocht en haar moeder een ordinaire schreeuwerd vond, en me op dat moment geen seconde afvroeg of ik niet belachelijk bezig was. Ik kon wel eens lieve woordjes tegen haar zeggen, maar nooit kwam ik eens spontaan langs, deed ik eens iets bijzonders liefs voor haar. ik verdiende haar echt niet....en nooit meer helaas

quote:

Op woensdag 20 oktober 2010 23:07 schreef Bartinhoo het volgende:
Ik weet het mod, en als ik er nu op terugkijk dan snap ik er helemaal niets van. Was ik het echt die dat gedrag vertoonde? Helaas wel. Ik heb ervan geleerd, en zal een meid nooit meer zo behandelen, en merk ik dat ik weer die kant op ga dan zal ik een punt achter de relatie zetten....

Het was niet zo, dat ik in woorden zei '' als je dit of dat niet doet, dan ga ik bij je weg'' hoor...
Maar ik kon over iets heel kleins enorme ophef maken, en dan tijdens een ''gesprek'' tussen ons waarin zij met tranen in haar ogen zat, enorm hard en kil zijn. Pas toen onze relatie over was besefte ik, dat telkens wanneer we er zo bijzaten zij het gevoel gehad moest hebben dat ik het elk moment uit kon gaan maken...

En zoiets kwam bijna elke maand wel voor. Dat ik boos was om iets kleins, haar dit nijdig in een sms liet weten en vervolgens uren lang niets terugstuurde. Stond ze een keer om 2 uur smiddags voor mn huis terwijl ze tot 5 moest werken. Huilend, ze mocht eerder weg omdat ze overstuur was dat ik niets van me liet horen na een boze sms. Nu pas begrijp ik hoe zij zich gevoeld moet hebben als iemand waarom je geeft zich zo naar je gedraagt, en je denkt dat je hem misschien vandaag wel kwijt gaat raken. Nu ik dit typ zit ik gewoon bijna met tranen in mijn ogen, hoe kan ik dat in godsnaam gedaan hebben?

Dat ik gewoon doodleuk in haar gezicht liep te verkondigen dat ik haar zus niet mocht en haar moeder een ordinaire schreeuwerd vond, en me op dat moment geen seconde afvroeg of ik niet belachelijk bezig was. Ik kon wel eens lieve woordjes tegen haar zeggen, maar nooit kwam ik eens spontaan langs, deed ik eens iets bijzonders liefs voor haar. ik verdiende haar echt niet....en nooit meer helaas

Aii, sommige dingen komen me soort van bekend voor. Mijn ex kon ook af en toe zo doen..

Je kan blijven hangen in je schuldgevoel, maar wat gedaan is, is gedaan. Het enige wat je kan doen is er echt van leren -zoals je zegt dat je hebt gedaan- en verder gaan.

Kennen of hebben jullie ook zo een moment gehad dat na dat het uit was en het ook echt klaar was, na alles te hebben uitgesproken etc.. Je hoofd zo ontzettend leeg is?

Ik kan me niks meer bedenken wat ik nog tegen haar wil zeggen, behalve dan dat gene waar ze me de laatste keer de kans niet voor gaf.

Het was zo turbulent de laatste tijd. En nu is het klaar en officieel en alles glijdt gewoon van me af. Waar ik anderhalf jaar voor gevochten heb, dat is er niet meer. De stress en zorgen zijn gewoon helemaal voor bij.

Het is enkel nog het gemis en mja.. een soort van ongenoegen en een mix van andere gevoelens.

Maar voor de rest is mijn hoofd gewoon leeg. Kan me niet echt focussen op mn huiswerk en leerwerk. Het is een beetje raar allemaal.

Voel me voor de rest relatief goed verder. Maar het is zo raar allemaal....

Sorry voor de vage post.

quote:

Op woensdag 20 oktober 2010 21:49 schreef Chanson het volgende:
Ik volg dit topic al een aantal dagen en heb heel veel herkenningspunten. Zeker bij het verhaal van Bartinhoo.

Ik heb 2,5 jaar een relatie gehad, ik ben 19 jaar net als mijn ex, en sinds 3 weken is mijn relatie over. Wij hebben elkaar best wel vrij gelaten tijdens de relatie. Echter was mijn ex wel veel bij mij (haar thuissituatie was niet geweldig). In de zomervakantie zei mijn, toen nog, vriendin dat ze niet meer verliefd op mij was. Ik was toen best bang geworden en dacht dat het kwam omdat ik te veel aan het werk was en haar te weinig aandacht gaf. Ik heb dat toen verbeterd en ik heb het idee gehad dat alles weer oké was maar toen voor mij vanuit het niets kreeg ik even een mail dat het over was.

Ik ben toen werkelijk in de hell beland. Kon nergens anders meer aan denken. Mijn ex kon niet vertellen waarom ze niet meer verliefd was en wilde er ook niet aan werken. Het was over voor haar. Ik ben die dagen heel erg gaan nadenken en ben erachter gekomen dat ik heel veel fout heb gedaan. Ook dat mijn leven geen goede balans had/heeft (zat te veel thuis en het ontbreekt/ontbrak aan motivatie en levenslust). Ik volgde alleen een aantal avonden avondschool dus heb die dinsdag gelijk een baantje gevonden bij een bedrijf dat echt iets voor mij is. Op dit moment houdt het me ook wel staande.
Daarnaast heb ik gewoon heel erg het gevoel dat ik mijn ex verwaarloosd heb. Ik heb haar de eerste week redelijk veel gesproken en dit beaamde mijn ex eigenlijk wel. Ik kon nooit echt heel goed praten met mijn ex. Als er iets was moest ik gaan raden wat er was.

Ik heb net als Bartinhoo het gevoel dat ik haar te weinig heb laten zien hoeveel ik van haar hou. Hoewel ik ook momenten heb gehad (en vanaf begin af aan al) zei dat het niet echt iets was voor de langere termijn. Volgens mij loop ik nu ook tegen het problemen dat ik alles ga romatiseren. Als ik nu een stelletje in de stad zie lopen zou ik een moord plegen dat weer met mijn ex mee te maken hoewel ik het vroeger nooit zo boeiend vond. Ik heb een periode heel erg gewalgd van mezelf en kan het eigenlijk nog steeds niet uitstaan dat ik geen kans meer krijg van mijn ex. Die zegt namelijk wel dat wij later, als we ouder zijn, weer bij elkaar komen.

Na 1 week heb ik gezegd dat ik het contact wilde verbreken. Kreeg toch nog wat vragen van haar die eigenlijk onnodig waren of verhalen dat haar broertje in de shit zat. Heb hier nooit op gereageerd. Hoopte eigenlijk dat ze erachter ging komen wat ze heeft laten schieten. Een week later heb ik al mijn spullen opgehaald en weer gezegd dat ik haar nog steeds niet wil spreken. Heb naar ook geunfollowed op twitter en ontvriend op Facebook. Kreeg toen de vraag waarom ik dat deed en toen heb ik uitgelegd dat ik de pijn niet aan kan om te lezen hoe leuk ze het zonder mij heeft. Ik heb toen weer e horen gekregen dat ze mij eigenlijk niet mist en opgelucht is dat we ermee gestopt zijn. Hierdoor walg ik nog meer van mezelf maar ben ik ook boos op haar dat ze nooit tegen mij heeft gepraat dat ze zich niet prettig voelt.

Op dit moment kan ik gewoon moeilijk van het leven genieten. Ik blijf aan haar denken en maak de herinneringen mooier als ze waren, ben bang om alleen te blijven, bang dat zij gelukkiger is zonder mij, bang dat ze nooit meer terug komt en heel erg gefrustreerd omdat ik er wel alles aan wil doen. Soms gaat een dag heel goed maar de andere dag wil ik haar gewoon echt heel graag terug.

Het klinkt mij alsof je teveel de schuld bij jezelf legt.

Ik maak nou niet echt op uit je relaas dat jij hier de schuldige bent. Je zegt namelijk zelf dat je niet goed op de hoogte was van de situatie omdat je ex zo'n binnenvetter is en haar mond niet open heeft getrokken. Je ex kon niet vertellen waarom ze niet meer verliefd was en weigerde ook om er aan te werken.

Ligt die verantwoordelijkheid bij jou? Dacht het niet.

Je zou toch bijna denken dat ze hierop heeft aangestuurd, want naderhand was ze opgelucht dat het over is, maar ze wilde wel vriendjes wil blijven (en je in de buurt houden) zodat ze haar problemen nog bij jou kon dumpen. Goed van je dat je dat hebt geweigerd. Zoals jij het beschrijft klinkt ze namelijk als een profiteur.

Ik vraag me af waarom je uberhaupt nog een kans wil bij haar. Ze mist je niet en ze is opgelucht dat het over is, hoe duidelijk wil je het hebben? En zo te horen moet je ook maar blij zijn dat ze je vriendin niet meer is.

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 00:30 schreef MOD het volgende:
Kennen of hebben jullie ook zo een moment gehad dat na dat het uit was en het ook echt klaar was, na alles te hebben uitgesproken etc.. Je hoofd zo ontzettend leeg is?

Ik snap wel wat je bedoelt, en dat gevoel heb ik niet gehad maar geloof me het is beter van wel...

Ik ben de 4 maanden uit ruim gepasseerd maar ik heb pas sinds ong. 2 weken het gevoel van ey er is niets meer tussen ons, zelfs niet een klein beetje. Ik maak nog minder kans bij haar dan elke willekeurige jongen hier uit de omgeving...
Iedereen kan haar een aardig sms' je oid sturen en ze zullen vriendelijk antwoord terugkrijgen, behalve ik ik word genegeerd...

Het is het beste om dit zo snel mogelijk te realiseren. Ik heb mezelf nog heel lang verteld dat we heus nog wel speciaal voor elkaar zijn en dat ze heus nog wel gevoelens voor me heeft. Dat ze heus nog wel behoefte heeft aan contact, maar dat haar ego gewoon wil laten zien dat ze me niet nodig heeft. Inmiddels weet ik beter en ze is gewoon helemaal klaar met mij.....

Ik heb me eens verplaatst in haar, en als er voor een vrouw iets ingrijpend is, dan is het voor het eerst in je leven zoveel afvallen dat je eindelijk een keer echt slank bent/leuke kleren kan dragen etc..

Ze voelt zich helemaal geweldig nu, terwijl ik haar juist onzeker liet voelen. Ik zou ook zo graag nog eens een keer iets met haar drinken oid, maar ze ziet mij als horend bij haar ''oude ik'', terwijl ze daar op alle vlakken mee wou breken.

@Bartinhoo waarom deed jij eigenlijk zo? Heeft dat ook geen onderliggende reden? Doe je bij andere ook zo of is dat alleen bij je ex? Ik vraag me af waarom je je zo gedroeg als je er zelf niet blij mee bent. Je zal echt niet zo willen zijn. Vreet jezelf niet teveel op.

Ik had ook vaak bij mijn ex dat ik mijn mening over een situatie gaf en dan klaar was met mijn verhaal en dan geen reactie kreeg. Ik vroeg dan waarom ze niets zei en dan kreeg ik te horen 'ik weet niet wat ik moet zeggen'. Dat was voor mij 1 bonk frustratie. Wat denk je dan?

Ik vind het tot op zeker hoogte ook heel fijn alles uit te denken en analyseren wat er nu is gebeurd. Het frustrerende is dan wel dat ik denk dat ik het snap maar een ander niet krijg uitgelegd.


Over het algemeen balen we hier allemaal van ons eigen gedrag. Ergens denk ik nu ook waarom deden we dat dan? Ik heb het idee dat je je ex ook te veel romantiseert. Ik merk dat bij mezelf wel. Ik had tijdens de relatie wel eens momenten dat ik dacht met haar zou ik nooit oud en gelukkig zou kunnen worden. Nu denk ik dat ik dat dolgraag zou willen. Hier ga ik volgens mij al de fout in. Ik maak de relatie en mooie momenten in mijn hoofd misschien wel veel mooier als ze waren. Zou alleen wel dolgraag willen weten waarom ik dat doe en hoe je zoiets stopt.


@Goofy thx voor je post. Ergens heb je ook wel gelijk. Ik ben alleen weer bang om alleen te zijn of geen leuker persoon tegen te komen. Maar ik denk dat zoiets tijd nodig heeft. Laatste dagen gaat het wel weer oké met me.

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 08:22 schreef Bartinhoo het volgende:

[..]
Ze voelt zich helemaal geweldig nu, terwijl ik haar juist onzeker liet voelen. Ik zou ook zo graag nog eens een keer iets met haar drinken oid, maar ze ziet mij als horend bij haar ''oude ik'', terwijl ze daar op alle vlakken mee wou breken.

Heb je haar nog wel eens een brief gestuurd met bijvoorbeeld wat je denkt dat je fout hebt gedaan. Niet als laatste redding maar om jezelf toch wat meer te kunnen vergeven. Zodat mensen weten dat je zo eigenlijk helemaal niet bent.

Tja ik heb mezelf gewoon in een lastige situatie gebracht...

Kende mijn ex eigenlijk al mijn hele leven, maar vanuit het niets toen ik terugkwam van wereldreis ging ze vrij opvallend achter me aanzitten. Ik voelde eigenlijk niet zo veel voor haar, maar ze bleef volhouden...

Ik vond het echt een lief/aardig meisje, en doordat ze vol bleef houden liet ik het ook een beetje toe allemaal. Na onze 2e echte date vroeg ze of ik een relatie met haar zou willen. Ik heb toen geantwoord dat ik niet wist of ik daar wel aan toe was, maar dat ik het wel graag zou willen proberen met haar

Ben er veel te snel ingestapt, en voor ik het wist zat ik binnen 2 dagen overal helemaal in. De dag erop was ze jarig, dus meteen geintroduceerd aan de hele familie. Werd vorstelijk onthaald en ze waren daar wel blij met me had ik het idee. Goed ik had natuurlijk overal zelf beslissingen over kunnen maken, maar op het moment voelde het wel speciaal voor me. Had nog nooit een serieuze relatie gehad, en mijn vriendin en schoonfamilie behandelde me echt alsof ze een miljoenencontract hadden binnengehaald...

Het was niet zo dat ik niets voelde voor mijn ex hoor, en met verloop der maanden ben ik echt veel van haar gaan houden, maar altijd weer die achterliggende gedachte van ''het moet toch een keer uit, ik zie mezelf niet oud worden met haar'' en ook de verschillen in opvoeding/intelligentie hetgeen soms enorme irritaties mijnerzijds meebracht droeg aan mijn gedrag bij. Maar vooral het feit dat ik me best wel het binkie voelde doordat zij zo haar best voor mij had gedaan, en ik er niets voor heb hoeven doen. Dat zij helemaal stond te popelen om een relatie te beginnen terwijl ik er heel neutraal instond...

Heel triest hoor mijn gedrag... En misschien daarom wel dat ik me de afgelopen maanden zo onder haar heb gerangschikt qua gedrag, om haar zelfvertrouwen omhoog te brengen en mezelf omlaag. Om alles weer een beetje recht te trekken. Nu eet ik daar de zure vrucht van, want zij voelt zich nu ook daadwerkelijk te goed voor me.. Naja het zal wel terecht zijn

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 09:35 schreef Chanson het volgende:

[..]

Heb je haar nog wel eens een brief gestuurd met bijvoorbeeld wat je denkt dat je fout hebt gedaan. Niet als laatste redding maar om jezelf toch wat meer te kunnen vergeven. Zodat mensen weten dat je zo eigenlijk helemaal niet bent.

Tsja ik heb op dat gebied eigenlijk al te veel gedaan... Vooral de eerste weken dat het uitwas. Met haar naar de bios geweest, waarna ik haar bij het thuisbrengen in de auto nog een uur een pleidooi heb gehouden over hoe erg het me speet. Vervolgens nog een keer wezen varen, filmpje gekeken bij haar thuis, telkens weer hele preken gehouden over hoe schuldig ik me voelde, maar het mocht niet meer baten..

Ik denk dat het kut voelen ook steeds meer overgaat in een vreemd gevoel van acceptatie oid...

Heb altijd al moeite gehad met veranderingen en kan soms minutenlang filosoferen over hoe grappig/vreemd het is hoe dingen lopen in het leven.
Het idee dat ik vroeger dagelijks omging met sommige gasten, waarvan ik nu geneens meer een idee heb waar ze wonen kan me best raken. Nu begin ik dat dus te krijgen met mijn ex. Het idee dat ik straks over een paar jaar zal zeggen van oh ''ex'' , die heb ik echt al jaren niet gesproken. Misschien heeft ze wel kinderen, weet niet waar ze woont. Een beetje dat idee, dat maakt me best emotioneel op de een of andere manier

[ Bericht 30% gewijzigd door Bartinhoo op 21-10-2010 15:13:44 ]

Na de tips hier om je ex een brief te schrijven met alles wat je nog dwars zat en waar je spijt van had, heb ik dat maar gewoon eens gedaan en mijn ex een mail gestuurd.

Er waren wel wat dingen waar ik spijt van had en waar ik mee zat. Mijn gedrag naar hem toe was nou ook niet heel respectvol af en toe. Ik kon heel onzeker overkomen en bang zijn dat hij bij me weg zou gaan, waardoor ik heel vervelend tegen hem begon te doen. Ik zeurde, zocht continu bevestiging (die ik vervolgens niet geloofde), was telkens bang dat hij een leuker en beter meisje zou tegen komen etc.
Daar heb ik nu veel spijt van, want zo ben ik helemaal niet. Wij haalden het slechtste in elkaar naar boven op bepaalde momenten en mijn slechtste kant was die enorme onzekerheid en misschien ook wel ergens een vorm van verlatingsangst.

Dat is gewoon zo stom, want die angst om hem kwijt te raken, is juist voor een deel de aanleiding geweest dat ik hem daadwerkelijk kwijt raakte.
Ik zie nu in wat ik fout heb gedaan en snap niet dat ik zo heb kunnen zijn. Ik voel me nu zo zeker, zie dat ik het in mijn eentje ook red en dat ik hartstikke leuk ben, zoals ik ben en dat hij mij ook daarom leuk vond. En dat die angst dat hij weg zou gaan dus totaal ongegrond was.

Ik heb hem dus gemaild, dat ik spijt heb van bepaalde dingen die ik gedaan heb en dat ik hoop dat hij ondanks alles vooral de mooie kanten van ons kan zien. Ik ben totaal geen onzeker zeur-persoon, maar dat werd ik wel een beetje in onze relatie.
Dit voelt serieus goed, beetje als nog meer afsluiting want alles wat me dwars zat heb ik nu wel tegen m gezegd. Vanaf hier kan het alleen maar beter gaan

Verwacht je of hoop je nu ook op een reactie? Stiekem?

Ik zit er ook aan te denken maar ik twijfel nog omdat ik niet nog meer afstand wil creeeren ondanks dat het uit is.

Ik heb het wel lastig met het idee alleen te zijn. Zouden er wel leuke dames zijn die mij ook willen? Worstel daar wel beetje mee.

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 09:43 schreef Bartinhoo het volgende: Het was niet zo dat ik niets voelde voor mijn ex hoor, en met verloop der maanden ben ik echt veel van haar gaan houden, maar altijd weer die achterliggende gedachte van ''het moet toch een keer uit, ik zie mezelf niet oud worden met haar'' en ook de verschillen in opvoeding/intelligentie hetgeen soms enorme irritaties mijnerzijds meebracht droeg aan mijn gedrag bij.

Dit heb ik ook heel erg gehad, 'jij bent niet degene die mij in mijn leven gelukkig kan maken'. Vooral als we wat inhoudelijker gingen praten hadden we vaak wel dezelfde idealen maar onze weg er naar toe lag denk ik te veel uit elkaar. Daarnaast heb ik ook het idee dat door opvoeding (kon trouwens ook niet echt opschieten met schoonfamilie, was daar niet graag) en intelligentie. Ik wil er niet vervelend over doen maar ik voelde dat wij op een ander level zaten. Praten zoals ik hier met jullie kan kon met haar niet. Ik denk dat dat de kop heeft gekost.

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 15:15 schreef MOD het volgende:
Verwacht je of hoop je nu ook op een reactie? Stiekem?

Ik zit er ook aan te denken maar ik twijfel nog omdat ik niet nog meer afstand wil creeeren ondanks dat het uit is.

Tuurlijk hoop ik nog stiekem op reactie, ik kijk uit naar de dag dat ik dat niet meer doe, want dan ben ik over hem heen
Maar heb het niet gestuurd met de hoop dat hij opeens ziet dat hij totaal de verkeerde beslissing heeft gemaakt door het uit te maken, meer zoals al eerder werd gezegd om het voor mezelf af te sluiten ipv dat schuldgevoel te houden en te laten zien dat ik niet zo ben.

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 15:35 schreef Chanson het volgende:
Ik heb het wel lastig met het idee alleen te zijn. Zouden er wel leuke dames zijn die mij ook willen? Worstel daar wel beetje mee.
[..]

Dit heb ik ook heel erg gehad, 'jij bent niet degene die mij in mijn leven gelukkig kan maken'. Vooral als we wat inhoudelijker gingen praten hadden we vaak wel dezelfde idealen maar onze weg er naar toe lag denk ik te veel uit elkaar. Daarnaast heb ik ook het idee dat door opvoeding (kon trouwens ook niet echt opschieten met schoonfamilie, was daar niet graag) en intelligentie. Ik wil er niet vervelend over doen maar ik voelde dat wij op een ander level zaten. Praten zoals ik hier met jullie kan kon met haar niet. Ik denk dat dat de kop heeft gekost.

Je doet niet vervelend, ik heb dat gevoel namelijk ook heel erg gehad. Hoe gek mijn ex en ik ook op elkaar waren, we zaten ook niet op hetzelfde level. We hadden andere interesses, andere soort ambities, instelling/houding en dromen. Bovendien daagde hij me niet uit op intellectueel of emotioneel vlak. Ik wilde wel oud met hem worden, maar eerlijk gezegd stoorde ik me wel aan al die verschillen tussen ons.
Het ging nu uit om andere redenen, maar kan me zo goed voorstellen dat dit inderdaad voor veel mensen een deal breaker zou zijn.

quote:

[..]

Dit heb ik ook heel erg gehad, 'jij bent niet degene die mij in mijn leven gelukkig kan maken'. Vooral als we wat inhoudelijker gingen praten hadden we vaak wel dezelfde idealen maar onze weg er naar toe lag denk ik te veel uit elkaar. Daarnaast heb ik ook het idee dat door opvoeding (kon trouwens ook niet echt opschieten met schoonfamilie, was daar niet graag) en intelligentie. Ik wil er niet vervelend over doen maar ik voelde dat wij op een ander level zaten. Praten zoals ik hier met jullie kan kon met haar niet. Ik denk dat dat de kop heeft gekost.

Nare situatie is dat he Vooral als je daadwerkelijk wel om iemand geeft, en iemand dan zo je best voor je ziet doen, terwijl je eigenlijk al vrij snel in je hoofd hebt dat het niet eeuwig zo door kon gaan. Ik heb haar op het ''hoogtepunt'' van onze relatie zo rond februari heb ik haar zelfs nog op subtiele wijze proberen aan te tonen, dat ik nog niet zo ver was dat ik met haar iets zag op de lange termijn....

En inderdaad qua intelligentie. Af en toe had ik ook het gevoel dat er totaal geen interesse in mijn leven ''achter'' onze relatie was. Als ik weer naar school was ze geweest vroeg ze misschien hooguit wat voor vak had je? Maar nooit eens verder in de zin van wat wil je eigenlijk bereiken later, heb je het naar je zin oid, ik weet niet gewoon de iets diepere geinteresseerdere vragen miste ik...

Mijn band met mijn schoonouders was ook heel oppervlakkig. In het begin maakten ze me heel duidelijk dat ik alles mocht. Als ik een biertje wou stond er een koelkast in de schuur, als ex vroeg moest werken dan mocht ik gewoon doorslapen als ik maar wel alle deuren even goed afsloot..

Maar ik had geen behoefte aan zo' n ''close'' band met hun. Ook door een aantal voorvalletjes van voornamelijk haar moeder tegen mijn ex tekeer is gegaan om kleine dingen. Dit begonnen ze wel te merken en ik denk dat ze me nu niet graag meer terugzien in de familie. Ze hebben ook wel eens aan mijn ex gevraagd of ik het wel leuk vond bij hun thuis, omdat ik er altijd zo vermoeid bij zat

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 15:09 schreef Amede het volgende:
Na de tips hier om je ex een brief te schrijven met alles wat je nog dwars zat en waar je spijt van had, heb ik dat maar gewoon eens gedaan en mijn ex een mail gestuurd.

Er waren wel wat dingen waar ik spijt van had en waar ik mee zat. Mijn gedrag naar hem toe was nou ook niet heel respectvol af en toe. Ik kon heel onzeker overkomen en bang zijn dat hij bij me weg zou gaan, waardoor ik heel vervelend tegen hem begon te doen. Ik zeurde, zocht continu bevestiging (die ik vervolgens niet geloofde), was telkens bang dat hij een leuker en beter meisje zou tegen komen etc.
Daar heb ik nu veel spijt van, want zo ben ik helemaal niet. Wij haalden het slechtste in elkaar naar boven op bepaalde momenten en mijn slechtste kant was die enorme onzekerheid en misschien ook wel ergens een vorm van verlatingsangst.

Dat is gewoon zo stom, want die angst om hem kwijt te raken, is juist voor een deel de aanleiding geweest dat ik hem daadwerkelijk kwijt raakte.
Ik zie nu in wat ik fout heb gedaan en snap niet dat ik zo heb kunnen zijn. Ik voel me nu zo zeker, zie dat ik het in mijn eentje ook red en dat ik hartstikke leuk ben, zoals ik ben en dat hij mij ook daarom leuk vond. En dat die angst dat hij weg zou gaan dus totaal ongegrond was.

Ik heb hem dus gemaild, dat ik spijt heb van bepaalde dingen die ik gedaan heb en dat ik hoop dat hij ondanks alles vooral de mooie kanten van ons kan zien. Ik ben totaal geen onzeker zeur-persoon, maar dat werd ik wel een beetje in onze relatie.
Dit voelt serieus goed, beetje als nog meer afsluiting want alles wat me dwars zat heb ik nu wel tegen m gezegd. Vanaf hier kan het alleen maar beter gaan

Je klinkt als mijn 'ex'. Zag ze dit ook maar eens in. Maar als ik haar een beetje ken is ze alweer in haar oude patroon vervallen. Jammer voor haar volgende lover.

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 15:59 schreef Bartinhoo het volgende:

[..] En inderdaad qua intelligentie. Af en toe had ik ook het gevoel dat er totaal geen interesse in mijn leven ''achter'' onze relatie was. Als ik weer naar school was ze geweest vroeg ze misschien hooguit wat voor vak had je? Maar nooit eens verder in de zin van wat wil je eigenlijk bereiken later, heb je het naar je zin oid, ik weet niet gewoon de iets diepere geinteresseerdere vragen miste ik...

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 15:49 schreef Amede het volgende:

[..] Bovendien daagde hij me niet uit op intellectueel of emotioneel vlak. Ik wilde wel oud met hem worden, maar eerlijk gezegd stoorde ik me wel aan al die verschillen tussen ons.

Ik heb eigenlijk ook heel erg die gesprekken gemist. Dingen over ingewikkelde dingen zoals gevoel en de toekomst. Ik heb ook niet echt het idee dat zij nu echt is gaan nadenken 'waarom ben ik niet meer verliefd' maar gewoon zeggen dat is mijn gevoel, klaar. De inhoud ontbrak te veel denk ik.

Had altijd het idee dat je alleen als vrienden zulke ingewikkelde en eindeloze gesprekken kon hebben maar dat is dus een nieuw criteria (ben al zo kieskeurig).

Ik zit me echt af te vragen of ik nou echt super dom ben. Ik heb geleerd van mijn ex dat liefde voorop staat. Vertrouwen en alles. Je weet wel.

Dat ik dan vreemd ben gegaan en daardoor onze relatie en vriendschap als het ware vermoord heb.
Ik ben dom geweest en dat zie ik zelf ook in.

En als ik dan naar haar kijk, als we samen zijn, zie ik dat zij het ook niet makkelijk heeft en nog zo aanhankelijk kan zijn. Dat ze me wilt vertrouwen en nog zo veel van me houdt.

Maar als het na anderhalf jaar aantrekken en afstoten nog niks is. En zij eigenlijk gewoon verder is gegaan met haar leven. Hoe kijkt zij dan uiteindelijk terug op de situatie?

Is ze me uiteindelijk gaan haten? Dat ze nu zo doet? Ze weet hoe ik ben, dat ik al die tijd nog achter haar aan ben gaan lopen. Dat ik zo van haar hou en dat ik zo enorm veel spijt heb.

Dat als je dan ooit zo verliefd bent geweest en zo veel om iemand heb gegeven en uiteindelijk zo gekwetst wordt..

Is het dan raar om te denken, dat na al die tijd dat we nog om elkaar heen zijn blijven draaien, de ratio het uiteindelijk gewonnen heeft en dat gene wat zij voor mij gevoeld heeft, met de zelfde diepgang is omgevormd tot haat?

Dat ze me uiteindelijk is gaan haten en met haar verstand er bij, dat ze wist dat ik nog zo om haar gaf en achter haar aan zat, misbruik heeft gemaakt van de situatie en bewust mij aan het lijntje heeft gehouden, net zo lang tot dat zij alle moed verzameld had om rechtsomkeer te maken en net zoals ik met een ander gezoend te hebben om mij zo kut te laten voelen?

Is dat mogelijk? Ben ik dan dom om constant achter haar aan te rennen? Ben ik dan dom om te geloven dat zij oprecht en eerlijk is tegen over mij? Dat ze echt nog van mij hield maar dat het niks meer ging worden? Ook als ik haar zie en gewoon niet in kan zien dat ze glashard aan het liegen is, omdat ik haar ken?

Wat denken jullie?

Na anderhalf jaar wordt het wel eens tijd dat je je niet meer om haar bekommert maar eens aan jezelf gaat werken, ipv te blijven hangen bij die mislukte relatie. De rest doet er verder niet meer toe, want het is over afgelopen uit. Je maakt je druk om dingen die er niet meer zijn. Je kunt je tijd beter besteden lijkt me zo?

Dat klopt als een bus, ben er mee bezig, maar dit houdt mij bezig en dat hoort ook bij verwerken. Terug kijken naar je gedrag, je inleven en je afvragen waarom dingen zo gelopen zijn. Ik probeer er verder ook niet bij stil te staan maar het gaat automatisch. Ondertussen gewoon door gaan. Maar het zit er wel en daarom vroeg ik het me af.

Maar je probeert haar gedrag in te vullen. En dat gaat je niet lukken, hoeveel je ook analyseert.

Beter dat je je realiseert dat het ook verder geen nut meer heeft, dat overanalyseren van jullie relatie. De waarheid blijft toch in het midden.

Dat is waar, ik zal nooit de waarheid boven tafel krijgen als ik haar niet geloof. Het is dan ook niet de vraag wat de waarheid is, maar waar ik de waarheid van maak.

Uiteindelijk kies ik toch wel eieren voor mijn geld, er is niks meer van te maken. Het boeit me eigenlijk niet heel veel meer, maar de gevoelens zitten er nog steeds. Ik wil gewoon even alles op een rijtje hebben. Zo dat ik mijn gevoel er naar kan maken. Dus jah. Daarom stel ik dat soort vragen.

Dus wat denk jij als je inhoudelijk op mijn vraag in gaat?

Me handen kriebelen zo erggg om haar wat te sms'en
Maar niet omdat ik haar terug wil of iets en het voelt wel een beetje dat mijn gevoel weg voor haar is alleen dat ik haar niet wil verbannen uit mijn leven gewoon vrienden of iets of zou dit nog te vroeg zijn?
Het is al 2 maanden uit. En ze heeft al een nieuwe boyfriendd

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 17:38 schreef MOD het volgende:
Dat is waar, ik zal nooit de waarheid boven tafel krijgen als ik haar niet geloof. Het is dan ook niet de vraag wat de waarheid is, maar waar ik de waarheid van maak.

Uiteindelijk kies ik toch wel eieren voor mijn geld, er is niks meer van te maken. Het boeit me eigenlijk niet heel veel meer, maar de gevoelens zitten er nog steeds. Ik wil gewoon even alles op een rijtje hebben. Zo dat ik mijn gevoel er naar kan maken. Dus jah. Daarom stel ik dat soort vragen.

Dus wat denk jij als je inhoudelijk op mijn vraag in gaat?

Wat is precies de vraag?

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 17:15 schreef MOD het volgende:
Ik zit me echt af te vragen of ik nou echt super dom ben. Ik heb geleerd van mijn ex dat liefde voorop staat. Vertrouwen en alles. Je weet wel.

Dat ik dan vreemd ben gegaan en daardoor onze relatie en vriendschap als het ware vermoord heb.
Ik ben dom geweest en dat zie ik zelf ook in.

En als ik dan naar haar kijk, als we samen zijn, zie ik dat zij het ook niet makkelijk heeft en nog zo aanhankelijk kan zijn. Dat ze me wilt vertrouwen en nog zo veel van me houdt.

Maar als het na anderhalf jaar aantrekken en afstoten nog niks is. En zij eigenlijk gewoon verder is gegaan met haar leven. Hoe kijkt zij dan uiteindelijk terug op de situatie?

Is ze me uiteindelijk gaan haten? Dat ze nu zo doet? Ze weet hoe ik ben, dat ik al die tijd nog achter haar aan ben gaan lopen. Dat ik zo van haar hou en dat ik zo enorm veel spijt heb.

Dat als je dan ooit zo verliefd bent geweest en zo veel om iemand heb gegeven en uiteindelijk zo gekwetst wordt..

Is het dan raar om te denken, dat na al die tijd dat we nog om elkaar heen zijn blijven draaien, de ratio het uiteindelijk gewonnen heeft en dat gene wat zij voor mij gevoeld heeft, met de zelfde diepgang is omgevormd tot haat?

Dat ze me uiteindelijk is gaan haten en met haar verstand er bij, dat ze wist dat ik nog zo om haar gaf en achter haar aan zat, misbruik heeft gemaakt van de situatie en bewust mij aan het lijntje heeft gehouden, net zo lang tot dat zij alle moed verzameld had om rechtsomkeer te maken en net zoals ik met een ander gezoend te hebben om mij zo kut te laten voelen?

Is dat mogelijk? Ben ik dan dom om constant achter haar aan te rennen? Ben ik dan dom om te geloven dat zij oprecht en eerlijk is tegen over mij? Dat ze echt nog van mij hield maar dat het niks meer ging worden? Ook als ik haar zie en gewoon niet in kan zien dat ze glashard aan het liegen is, omdat ik haar ken?

Wat denken jullie?

Denk dat dat de vragen zijn?

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 19:42 schreef Fellows het volgende:

[..]

Denk dat dat de vragen zijn?

Haha ja daarom, de hele post bestaat uit vragen Dus ik vroeg me af op welke specifieke vraag MOD antwoord wilde

Jammer genoeg zijn het vragen die niemand van ons kan beantwoorden denk ik.

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 17:23 schreef goofy_goober het volgende:
Na anderhalf jaar wordt het wel eens tijd dat je je niet meer om haar bekommert maar eens aan jezelf gaat werken, ipv te blijven hangen bij die mislukte relatie. De rest doet er verder niet meer toe, want het is over afgelopen uit. Je maakt je druk om dingen die er niet meer zijn. Je kunt je tijd beter besteden lijkt me zo?

Dat lijkt mij ook. Fouten maakt iedereen, ik had wellicht dit of dat ook beter of anders kunnen oplossen. Maar constant in dat gevoel blijven hangen is gewoon niet goed. Je moet verder, MOD.

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 19:30 schreef Fellows het volgende:
Me handen kriebelen zo erggg om haar wat te sms'en
Maar niet omdat ik haar terug wil of iets en het voelt wel een beetje dat mijn gevoel weg voor haar is alleen dat ik haar niet wil verbannen uit mijn leven gewoon vrienden of iets of zou dit nog te vroeg zijn?
Het is al 2 maanden uit. En ze heeft al een nieuwe boyfriendd

Vrienden met iemand die je zo behandelt heeft Je verdient wel beter

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 20:13 schreef Cocktailprikker het volgende:

[..]

Vrienden met iemand die je zo behandelt heeft Je verdient wel beter

Bovendien lijkt het me ook nogal moeilijk, omdat je er nog helemaal niet over heen bent. Dan wil je wel vrienden met haar zijn en continu geconfronteerd worden met haar nieuwe vriend?

En MOD, wij kunnen inderdaad geen antwoord geven op al je vragen. Maar zoals Pan.da en Goofy al gezegd hebben, je moet echt door. Dit soort gedachten moet je loslaten, in plaats van 'ze op een rijtje willen zetten'. Dat gaat je namelijk niet lukken. Je bent aan het bedenken wat er allemaal achter haar handelingen zit, je denkt voor haar en gaat nu dingen zien die er (waarschijnlijk) niet zijn.
Het doet er niet meer toe, hoe graag je ook zou willen. Het is uit en hoe je door moet gaan is het enige wat je op een rijtje moet zetten.

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 19:30 schreef Fellows het volgende:
Me handen kriebelen zo erggg om haar wat te sms'en
Maar niet omdat ik haar terug wil of iets en het voelt wel een beetje dat mijn gevoel weg voor haar is alleen dat ik haar niet wil verbannen uit mijn leven gewoon vrienden of iets of zou dit nog te vroeg zijn?
Het is al 2 maanden uit. En ze heeft al een nieuwe boyfriendd

NIET DOEN! Laat haar maar. Echt, zij zit er niet op te wachten. Jij zit er niet op te wachten om opnieuw gekwetst te worden. Ga lekker stappen en leer andere meiden kennen NIet meer aan haar denken, ook al is dat moeilijk. Maar denk bij deze vooral aan jezelf!

Mijn relatie is ook pas 2 maanden uit (of al, tis maar net hoe je het bekijkt). Heb alleen niet de 'problemen' met haar die jij met je ex hebt.

edit

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 20:20 schreef Amede het volgende:

[..]

Bovendien lijkt het me ook nogal moeilijk, omdat je er nog helemaal niet over heen bent. Dan wil je wel vrienden met haar zijn en continu geconfronteerd worden met haar nieuwe vriend?

En MOD, wij kunnen inderdaad geen antwoord geven op al je vragen. Maar zoals Pan.da en Goofy al gezegd hebben, je moet echt door. Dit soort gedachten moet je loslaten, in plaats van 'ze op een rijtje willen zetten'. Dat gaat je namelijk niet lukken. Je bent aan het bedenken wat er allemaal achter haar handelingen zit, je denkt voor haar en gaat nu dingen zien die er (waarschijnlijk) niet zijn.
Het doet er niet meer toe, hoe graag je ook zou willen. Het is uit en hoe je door moet gaan is het enige wat je op een rijtje moet zetten.

Allright.. True, fuck it. Ben al te lang bezig met analyseren. Kan het nog duizend keer overdenken en alles. Het er nog zo mee oneens zijn en alle rare acties bedenken in de naam der liefde, whatever. Ik heb genoeg te doen. Ik zie wel of ik haar nog tegen kom op school.

Iemand zei dit tegen me:

Ik denk dat jouw ex je misschien toch wel mist, maar niet met je verder wil. Maar als ze duidelijk is en zegt het is echt voorbij, dan weet ze dat ze je echt kwijt is.

Vandaar dus die kankerreactie van "Maar ik hou wel van je" en "Ik hoop dat ik je ga missen en jij ook etc"

Fuck it, ik ga niet nog langer achter dr reet aan lopen. We hadden nog één afspraak en de rest is geschiedenis.

Bedankt voor de reacties iig. Kijken of ik me een beetje koest kan houden.

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 20:31 schreef MOD het volgende:

[..]

Allright.. True, fuck it. Ben al te lang bezig met analyseren. Kan het nog duizend keer overdenken en alles. Het er nog zo mee oneens zijn en alle rare acties bedenken in de naam der liefde, whatever. Ik heb genoeg te doen. Ik zie wel of ik haar nog tegen kom op school.

Iemand zei dit tegen me:

Ik denk dat jouw ex je misschien toch wel mist, maar niet met je verder wil. Maar als ze duidelijk is en zegt het is echt voorbij, dan weet ze dat ze je echt kwijt is.

Vandaar dus die kankerreactie van "Maar ik hou wel van je" en "Ik hoop dat ik je ga missen en jij ook etc"

Fuck it, ik ga niet nog langer achter dr reet aan lopen. We hadden nog één afspraak en de rest is geschiedenis.

Bedankt voor de reacties iig. Kijken of ik me een beetje koest kan houden.

Zolang je dit nog uberhaupt wilt horen ben je denk ik niet goed bezig. Mijn ex heeft mij dit een maand nadat het uit was ook verteld. Ik hou heus nog wel van je, maar als vrienden Je moet dat niet eens willen horen, want in feite slaat het gewoon nergens op. Jij bent niet meer goed/leuk genoeg voor haar om door te gaan en waarschijnlijk zal het ook niet meer lang duren voordat ze van iemand anders gaat houden..

Denk dan maar zo, wanneer ze met een nieuwe jongen samen is zal ze echt weinig tot niet meer denken aan de tijd met jou en dat houden van zal dan ook als sneeuw voor de zon verdwijnen, voor zover het uberhaupt nog bestaat. Dat is de manier waarop ik dan maar denk, zoveel mogelijk afstand creeren tussen jezelf en je ex, dan is het straks in iedergeval makkelijker te accepteren als ze een nieuwe vriend krijgt.

Wil je dit soort dingen nog steeds graag horen, dan hecht je nog steeds waarde aan dat soort uitspraken terwijl ze eigenlijk geen waarde meer hebben...

Haha ironisch! Ik zit hier mooi te zeggen dat iedereen zijn/haar ex moet vergeten. Zie ik net mijn ex online op FB (zit in buitenland), voel ik de pijn in mijn hart . Ze heeft niet met mij gesproken overigens. Las wel een bericht van haar in mijn feed. Maarrrr, ik blijf er bij: Het is uit, en ik zit niet meer in die fase dat ik haar terug wil Komt ook omdat ik alles heel rationeel bekijk. Het is niet uitgegaan omdat je voor de lol een punt achter een relatie zet. En dat laatste is het belangrijkste. Willen jullie jezelf niet meer kwellen, dan moet je alles heel rationeel bekijken en naar morgen kijken. Niet naar het verleden of hoe de toekomst had kunnen zijn met je ex.

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 20:24 schreef Pan.da het volgende:

[..]

NIET DOEN! Laat haar maar. Echt, zij zit er niet op te wachten. Jij zit er niet op te wachten om opnieuw gekwetst te worden. Ga lekker stappen en leer andere meiden kennen NIet meer aan haar denken, ook al is dat moeilijk. Maar denk bij deze vooral aan jezelf!

Mijn relatie is ook pas 2 maanden uit (of al, tis maar net hoe je het bekijkt). Heb alleen niet de 'problemen' met haar die jij met je ex hebt.

Ik heb het niet gedaan heb wel echt een half uur met me telefoon in me handen gezeten.
Maar ik ben net zo trots op mezelf dat ik nu 3 weken gewoon geen contact meer heb opgenomen en voor mij is dat echt heel wat en dat ga ik niet laten verpesten door zo een stom smsje.

Goed bezig!

Uit ervaring kan ik je vertellen dat het steeds gemakkelijker gaat worden, en geloof het of niet: op een gegeven moment kom je er echt achter dat je haar niet eens meer zou willen sturen. Je hebt jezelf genoeg pijn gedaan, jij bent kennelijk niet meer belangrijk voor je ex...

Wat bij mij heel erg heeft geholpen, is de gedachte dat het ook weer helemaal nieuw kan zijn met een ander meisje. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik zie mezelf momenteel echt nog niet met een ander meisje gaan, maar als ik me bedenk dat er ook meisjes zijn die wel uit eigen initiatief met mij zouden willen zijn, wel geinteresseerd in me zijn en eigenlijk hetzelfde geinteresseerde gedrag in mij tonen als dat mijn ex deed bij het begin van onze relatie, dan denk ik waarom zou ik mezelf pijn blijven doen door alleen maar mijn ex te willen..

Het is trekken aan een dood paard en mocht ze al medewerking verlenen/terug sms' en dan is het hoogstwaarschijnlijk puur en alleen omdat ze je aandacht niet kwijt wil. Bedenk als gouden regel maar, dat wanneer zij weer geinteresseerd raakt in jou, ze vanzelf wel contact met je op zal nemen. En mocht je daar nog op hopen komt daar ook nog eens bij, dat de grootste kans om haar weer geinteresseerd te laten worden in je is door je afstandelijk op te stellen en niet meer te sms' en. Win win situatie dus..

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 22:24 schreef Bartinhoo het volgende:
Goed bezig!

Uit ervaring kan ik je vertellen dat het steeds gemakkelijker gaat worden, en geloof het of niet: op een gegeven moment kom je er echt achter dat je haar niet eens meer zou willen sturen. Je hebt jezelf genoeg pijn gedaan, jij bent kennelijk niet meer belangrijk voor je ex...

Wat bij mij heel erg heeft geholpen, is de gedachte dat het ook weer helemaal nieuw kan zijn met een ander meisje. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik zie mezelf momenteel echt nog niet met een ander meisje gaan, maar als ik me bedenk dat er ook meisjes zijn die wel uit eigen initiatief met mij zouden willen zijn, wel geinteresseerd in me zijn en eigenlijk hetzelfde geinteresseerde gedrag in mij tonen als dat mijn ex deed bij het begin van onze relatie, dan denk ik waarom zou ik mezelf pijn blijven doen door alleen maar mijn ex te willen..

Het is trekken aan een dood paard en mocht ze al medewerking verlenen/terug sms' en dan is het hoogstwaarschijnlijk puur en alleen omdat ze je aandacht niet kwijt wil. Bedenk als gouden regel maar, dat wanneer zij weer geinteresseerd raakt in jou, ze vanzelf wel contact met je op zal nemen. En mocht je daar nog op hopen komt daar ook nog eens bij, dat de grootste kans om haar weer geinteresseerd te laten worden in je is door je afstandelijk op te stellen en niet meer te sms' en. Win win situatie dus..

Klinkt goed man! Zo hoort het ook te zijn. Vooruit kijken!

In de naam der faalheid ga ik gewoon nog een actie uithalen. Met het oog op een toch al gedoemde relatie en alle mislukkelingen, boeit het me geen fuck meer ook. Ik ben rationeel en het is echt uit.
Om dan nog wat meer olie op het vuur te smijten en het voor mij compleet af te sluiten, vraag ik of ze bij me wilt intrekken.

Verkeerde keuze? Ik heb geen idee. Wat maakt het nog uit als dit alles toch al lang is uitgesproken. Dan kan ik haar beter nog verder van mij weg jagen door dit soort wartaal uit te slaan zodat ik zeker weet dat al mijn kansen verkeken zijn.

Of ze doet het wel en ben ik met stomheid geslagen, maar dan nog zou het dik feest zijn natuurlijk.

Ik weet nog niet wanneer, ik zie het wel. Binnenkort een update.

Schijt aan.

Hehe klinkt als heel wat idd..
Ben nog niet zover als het klinkt helaas hoor:P

Telkens als ik terugdenk aan ''vorig jaar rond deze tijd'' dan breek ik. Probeer dat dan ook te vermijden. Als ik nu had mogen kiezen hadden we gewoon direct helemaal uit elkaar gegaan. Hooguit the day after nog een afsluitend gesprek gehad en daarna over en uit..

We zijn nog veel te lang doorgegaan met dingen ondernemen als vrienden, waardoor ik nu alleen maar met meer vragen zit. Waarom komt ze 2 maanden geleden nog alles wat ze nieuw heeft aan me laten zien en is het contact anderhalve maand geleden opeens afgelopen na dat stomme voorvalletje? Het voelt eigenlijk een beetje alsof ze het twee keer heeft uitgemaakt....

quote:

Op donderdag 21 oktober 2010 22:37 schreef MOD het volgende:
In de naam der faalheid ga ik gewoon nog een actie uithalen. Met het oog op een toch al gedoemde relatie en alle mislukkelingen, boeit het me geen fuck meer ook. Ik ben rationeel en het is echt uit.
Om dan nog wat meer olie op het vuur te smijten en het voor mij compleet af te sluiten, vraag ik of ze bij me wilt intrekken.

Verkeerde keuze? Ik heb geen idee. Wat maakt het nog uit als dit alles toch al lang is uitgesproken. Dan kan ik haar beter nog verder van mij weg jagen door dit soort wartaal uit te slaan zodat ik zeker weet dat al mijn kansen verkeken zijn.

Of ze doet het wel en ben ik met stomheid geslagen, maar dan nog zou het dik feest zijn natuurlijk.

Ik weet nog niet wanneer, ik zie het wel. Binnenkort een update.

Schijt aan.

Gast ben je gek geworden?