'Handje ophouden' Een dubbele moraal?

quote:

Op maandag 6 september 2010 05:57 schreef Lyrebird het volgende:
Vanaf nu werk ik dus zonder zijwieltjes. Dat er nog veel (onderzoekers) mogen volgen, die hetzelfde avontuurlijke pad gaan bewandelen.

Maar ik geloof dat jij ook weer terug wil naar de VS.... vanuit Japan, waar je nu zit. Als je nou in de VS een functie krijgt aangeboden waar WEL zijwieltjes aan vast zitten, zou je deze dan weigeren? Ook als dat zou betekenen dat je dan niet meer terug kan keren naar de VS?

quote:

Op dinsdag 7 september 2010 21:58 schreef Gia het volgende:

[..]

Mensen die heden ten dage onterecht in de WAO (WIA) zitten?

Weet jij wel hoe streng die keuringen tegenwoordig zijn?

Iemand die zwaar spastisch is, maar toch in staat is 2 dagdelen te werken, wordt geacht dan ook wel minimaal 5 dagdelen te kunnen werken. Zo erg is het tegenwoordig.

En nog zijn er zat die tussen de mazen doorglippen, wat dat betreft is de keuring voor sommigen te streng, maar voor anderen totaal niet, zeker wanneer het op het geestelijke vlak komt, dan komen er toch nog verrekt veel te veel in.

quote:

Op dinsdag 7 september 2010 22:50 schreef DS4 het volgende:

[..]

Je schreef dat "teren op" het probleem zou zijn. Vrouwen hebben doorgaans inderdaad problemen met een partner die op hen teert. Andersom is het meestal geen probleem.

Maar eigenlijk is het te gek voor woorden dat financiële overwegingen een rol spelen bij partnerkeuze in een land als NL.

Wat dat betreft zijn mannen of vrouwen echt niet veel verschillend van elkaar hoor.

Ik vind alles best maak me er ook echt niet druk over.
Heerlijk...!

quote:

Op dinsdag 7 september 2010 23:18 schreef Zhe-AnGeL het volgende:
Ik vind alles best maak me er ook echt niet druk over.
Heerlijk...!

Ach af en toe wat mensen tegen je het harnas in jagen is ook wel leuk.

quote:

Op dinsdag 7 september 2010 21:58 schreef Gia het volgende:
Mensen die heden ten dage onterecht in de WAO (WIA) zitten?

Weet jij wel hoe streng die keuringen tegenwoordig zijn?

Iemand die zwaar spastisch is, maar toch in staat is 2 dagdelen te werken, wordt geacht dan ook wel minimaal 5 dagdelen te kunnen werken. Zo erg is het tegenwoordig.

Nou.... ik weet niet hoe het NU is.... maar toen mijn pa in 2007 nog werkte klaagde hij over een collega die tijdelijk in de WAO moest vanwege stress.... en er in 2007 al bijna 3 jaar in zat. Uiteindelijk kwam die vrouw dan weer terug na bijna 4 jaar (ergens in 2008).... en had ze binnen 2 weken de functie weer helemaal onder de knie en werkte ze weer volledig - je merkte niet aan haar dat ze ooit stress had gehad zeg maar.

Dan vraag ik me toch af of die vrouw ook ECHT 4 jaar nodig had om van de "stress" te herstellen, of dat ze het systeem zo lang mogelijk uitmolk.

quote:

Op dinsdag 7 september 2010 23:18 schreef klipper het volgende:

Wat dat betreft zijn mannen of vrouwen echt niet veel verschillend van elkaar hoor.

Ik hoor andere dingen. Maar ik heb wel voornamelijk omgang met WO geschoolde vrouwen, dus misschien dat dat scheelt.

quote:

Op dinsdag 7 september 2010 23:25 schreef DS4 het volgende:

[..]

Ik hoor andere dingen. Maar ik heb wel voornamelijk omgang met WO geschoolde vrouwen, dus misschien dat dat scheelt.

Kijk liever de wetenschappelijke onderzoeken na, dat geef meer duidelijkheid dan een vriendenkring van 2 mannen en een vrouw.

quote:

Op dinsdag 7 september 2010 23:32 schreef klipper het volgende:

Kijk liever de wetenschappelijke onderzoeken na, dat geef meer duidelijkheid dan een vriendenkring van 2 mannen en een vrouw.

Je moet jouw leven niet projecteren op anderen...

quote:

Op dinsdag 7 september 2010 23:20 schreef klipper het volgende:

[..]

Ach af en toe wat mensen tegen je het harnas in jagen is ook wel leuk.

Ach weet je mensen ergeren zich teveel denk ik.
Bedoel als je wat te doen hebt denk je anders vermoed ik?
Het zal verveling zijn dat sommigen zich enorm druk maken om van alles.
Voor mijn part rijdt mijn buurman een dikke BMW en heeft hij een zwembad in de tuin omdat hij zwart werkt ik zal hem nooit verraden nml

quote:

Op dinsdag 7 september 2010 22:50 schreef DS4 het volgende:

[..]

Je schreef dat "teren op" het probleem zou zijn. Vrouwen hebben doorgaans inderdaad problemen met een partner die op hen teert. Andersom is het meestal geen probleem.

Maar eigenlijk is het te gek voor woorden dat financiële overwegingen een rol spelen bij partnerkeuze in een land als NL.

Eens, er bestaat nog steeds een grote groep mannen die geen problemen zou hebben met een minder ambitieuze, maar meer zorgzame en loyale huisvrouw. Een vrouw die bij voorbaat voor een werkeloze man kiest? Nee, dan wordt dat snel als falen gezien.

quote:

Op dinsdag 7 september 2010 23:42 schreef GSbrder het volgende:

Eens, er bestaat nog steeds een grote groep mannen die geen problemen zou hebben met een minder ambitieuze, maar meer zorgzame en loyale huisvrouw. Een vrouw die bij voorbaat voor een werkeloze man kiest? Nee, dan wordt dat snel als falen gezien.

Het is maatschappelijk ook nog altijd wat minder geaccepteerd om "huisman" te zijn...

quote:

Op dinsdag 7 september 2010 22:50 schreef DS4 het volgende:

[..]

Je schreef dat "teren op" het probleem zou zijn. Vrouwen hebben doorgaans inderdaad problemen met een partner die op hen teert. Andersom is het meestal geen probleem.

Maar eigenlijk is het te gek voor woorden dat financiële overwegingen een rol spelen bij partnerkeuze in een land als NL.

Ben ik met je eens. Hé! Ik ben het met je eens. Bel de krant, stop de persen.

Maar toch is het heel wat als je een relatie hebt met iemand die gehandicapt is en waarvan je weet dat die, mocht de wajong niet bestaan, nooit een inkomen zal hebben, naast het hoofdinkomen van jou. Dat betekent dan dat je het met één inkomen moet zien te redden. En zeg nou eerlijk, dat is tegenwoordig bijna niet te doen als je een simpel administratief baantje of zo hebt en helemaal al niet als je een minimumloon hebt.

quote:

Op dinsdag 7 september 2010 23:16 schreef klipper het volgende:

[..]

En nog zijn er zat die tussen de mazen doorglippen, wat dat betreft is de keuring voor sommigen te streng, maar voor anderen totaal niet, zeker wanneer het op het geestelijke vlak komt, dan komen er toch nog verrekt veel te veel in.

In mijn directe omgeving zijn mensen die vanwege psychische klachten afgekeurd zijn, al jaren en geloof me, hun herkeuringen zijn gebasseerd op rapporten van psychiaters, huisartsen, begeleiders enz..... niet te misselijk. 't Is echt niet zo dat je kunt faken dat je depressief bent en met een prozac per dag in de WAO kunt blijven.

quote:

Op woensdag 8 september 2010 00:06 schreef Gia het volgende:

Dat betekent dan dat je het met één inkomen moet zien te redden. En zeg nou eerlijk, dat is tegenwoordig bijna niet te doen als je een simpel administratief baantje of zo hebt en helemaal al niet als je een minimumloon hebt.

Het is altijd te doen... Makkelijk is anders natuurlijk, maar in het begin van de relatie kijk je doorgaans niet zo ver en als je echt voor iemand gaat dan neem je de kwade dingen naast de goede dingen.

Ik denk b.v. schoonmoeders...

quote:

Op dinsdag 7 september 2010 23:21 schreef maartena het volgende:

[..]

Nou.... ik weet niet hoe het NU is.... maar toen mijn pa in 2007 nog werkte klaagde hij over een collega die tijdelijk in de WAO moest vanwege stress.... en er in 2007 al bijna 3 jaar in zat. Uiteindelijk kwam die vrouw dan weer terug na bijna 4 jaar (ergens in 2008).... en had ze binnen 2 weken de functie weer helemaal onder de knie en werkte ze weer volledig - je merkte niet aan haar dat ze ooit stress had gehad zeg maar.

Dan vraag ik me toch af of die vrouw ook ECHT 4 jaar nodig had om van de "stress" te herstellen, of dat ze het systeem zo lang mogelijk uitmolk.

Huh? Dus als iemand jaren ziek is, therapie krijgt, weer geneest en weer volledig aan 't werk kan, denk jij dat die ziekte dan dus onzin was?

quote:

Op woensdag 8 september 2010 00:10 schreef DS4 het volgende:

[..]

Het is altijd te doen... Makkelijk is anders natuurlijk, maar in het begin van de relatie kijk je doorgaans niet zo ver en als je echt voor iemand gaat dan neem je de kwade dingen naast de goede dingen.

Ik denk b.v. schoonmoeders...

Haha, mijn zus zegt altijd: "Mijn schoonmoeder is een engel"
Dan zegt haar partner: "Jij hebt geluk, de mijne (mijn moeder) leeft nog"

Maar om even serieus op je post in te gaan, nogmaals, ik geef je gelijk, maar in de huidige consumptiemaatschappij denk ik dat het bij velen toch een grote rol speelt dat de partner een inkomen moet hebben. Men heeft tegenwoordig ook aparte bankrekeningen en daarnaast één gezamelijke voor de rekeningen. Dat opofferen en de kwade dingen voor lief nemen is er vaak niet meer bij.

quote:

Op woensdag 8 september 2010 00:16 schreef Gia het volgende:

Maar om even serieus op je post in te gaan, nogmaals, ik geef je gelijk, maar in de huidige consumptiemaatschappij denk ik dat het bij velen toch een grote rol speelt dat de partner een inkomen moet hebben. Men heeft tegenwoordig ook aparte bankrekeningen en daarnaast één gezamelijke voor de rekeningen. Dat opofferen en de kwade dingen voor lief nemen is er vaak niet meer bij.

Als je echt verliefd bent tellen die dingen toch wel een stuk minder, ook al geloof je er in.

In dat verband: mijn vrouw en ik hebben ook eigen rekeningen en een gezamelijke rekening (ook al omdat we gescheiden vermogens hebben daar we beiden ondernemer zijn). Toch zou ik, mocht ze om wat voor reden dan ook gehandicapt raken en ik daardoor voor haar moeten zorgen, niet weglopen omdat ik financieel beter af zou zijn zonder haar. Ook al betekent het dat in the long run het geld bij ons dan ook op raakt. Dat is toch wel een keuze die je maakt in het huwelijk, althans voor mij dan.

Als anderen een andere keuze maken staat ze dat vrij, maar ik vind dat getuigen van een morele leegte. En ik kan mij ook niet voorstellen dat je gelukkig met jezelf kan zijn als je op die manier moet leven.

quote:

Op woensdag 8 september 2010 00:10 schreef Gia het volgende:
Huh? Dus als iemand jaren ziek is, therapie krijgt, weer geneest en weer volledig aan 't werk kan, denk jij dat die ziekte dan dus onzin was?

Dat zeg ik niet. Ik weet alleen dat die vrouw in kwestie met stress naar huis is gegaan, dat het in eerste instantie 3 maanden zou duren, dan opeens 6 maanden, en vervolgens is ze 4 jaar thuis.... Ik weet de details er niet van, maar er zijn maar bitter weinig landen waar je zolang voor stress thuis mag blijven zitten.

Maar wat eigenlijk het ECHTE probleem was in dit geval, is dat het aangemerkt werd als tijdelijk, dat daardoor de werkgever ook in de buidel moest tasten, en haar officieel niet mocht ontslaan. Een ziekte mag inderdaad terecht zijn, maar ik ben toch van mening dat als we 2 jaar verder zijn, dat de werkgever ook een keer moet kunnen zeggen: Nu is het genoeg, we zoeken een vervanger voor je, en je kunt nu puur op kosten van de staat verder.

quote:

Op woensdag 8 september 2010 00:24 schreef DS4 het volgende:

[..]

Als je echt verliefd bent tellen die dingen toch wel een stuk minder, ook al geloof je er in.

In dat verband: mijn vrouw en ik hebben ook eigen rekeningen en een gezamelijke rekening (ook al omdat we gescheiden vermogens hebben daar we beiden ondernemer zijn). Toch zou ik, mocht ze om wat voor reden dan ook gehandicapt raken en ik daardoor voor haar moeten zorgen, niet weglopen omdat ik financieel beter af zou zijn zonder haar. Ook al betekent het dat in the long run het geld bij ons dan ook op raakt. Dat is toch wel een keuze die je maakt in het huwelijk, althans voor mij dan.

Als anderen een andere keuze maken staat ze dat vrij, maar ik vind dat getuigen van een morele leegte. En ik kan mij ook niet voorstellen dat je gelukkig met jezelf kan zijn als je op die manier moet leven.

Maar er is natuurlijk wel een verschil tussen getrouwd zijn/samen wonen en je partner raakt dan gehandicapt, of verkering krijgen met een gehandicapte die in de bijstand zit, omdat Wajong in die post niet zou bestaan, en je vooraf er al voor kiest om het met één inkomen te doen.

Ik denk dat het voor veel jonggeliefden toch wel fijn is als een gehandicapte een zeker inkomen heeft.
Ben zelf niet zo, hoor (wel gehandicapt, maar zou mijn man niet in de steek laten indien enz....). Wij hebben dus ook geen aparte rekeningen. Gewoon één betaalrekening en/of, en één spaarrekening.

Maar goed, dit is wel één van de redenen waarom ik de Wajong toch wel belangrijk vind om in stand te houden. Ik zou er nog eerder voorstander van zijn om de AOW geleidelijk af te schaffen. Mensen die dan niks geregeld hebben voor hun oude dag, krijgen dan bijstand. Uiteraard zonder sollicitatieplicht. Kan dan gewoon hetzelfde bedrag zijn als de huidige AOW.
Afschaffen dient dan trapsgewijs te gebeuren. Je krijgt dan wat je tot nu toe betaald hebt, ik ben 46, dus krijg dan 62 %, de rest moet ik aanvullen. De inleg kan dan ook trapsgewijs naar beneden.

quote:

Op woensdag 8 september 2010 00:34 schreef maartena het volgende:

[..]

Dat zeg ik niet. Ik weet alleen dat die vrouw in kwestie met stress naar huis is gegaan, dat het in eerste instantie 3 maanden zou duren, dan opeens 6 maanden, en vervolgens is ze 4 jaar thuis.... Ik weet de details er niet van, maar er zijn maar bitter weinig landen waar je zolang voor stress thuis mag blijven zitten.

Maar wat eigenlijk het ECHTE probleem was in dit geval, is dat het aangemerkt werd als tijdelijk, dat daardoor de werkgever ook in de buidel moest tasten, en haar officieel niet mocht ontslaan. Een ziekte mag inderdaad terecht zijn, maar ik ben toch van mening dat als we 2 jaar verder zijn, dat de werkgever ook een keer moet kunnen zeggen: Nu is het genoeg, we zoeken een vervanger voor je, en je kunt nu puur op kosten van de staat verder.

Daar is die WAO toch voor!! Je kwam in mijn tijd na één jaar ziektewet automatisch in de WAO, moest dan gekeurd worden enz.... 4 Jaar in de ziektewet kan volgens mij helemaal niet. Ze zal dan toch wel in de WAO terecht zijn gekomen. En dat is niet op kosten van de werkgever.

quote:

Op woensdag 8 september 2010 00:36 schreef Gia het volgende:

Maar er is natuurlijk wel een verschil tussen getrouwd zijn/samen wonen en je partner raakt dan gehandicapt, of verkering krijgen met een gehandicapte die in de bijstand zit, omdat Wajong in die post niet zou bestaan, en je vooraf er al voor kiest om het met één inkomen te doen.

Dat is wel zo, maar ik zou mij er niet door laten leiden...

quote:

Maar goed, dit is wel één van de redenen waarom ik de Wajong toch wel belangrijk vind om in stand te houden.

Eens.

quote:

Ik zou er nog eerder voorstander van zijn om de AOW geleidelijk af te schaffen. Mensen die dan niks geregeld hebben voor hun oude dag, krijgen dan bijstand. Uiteraard zonder sollicitatieplicht. Kan dan gewoon hetzelfde bedrag zijn als de huidige AOW.

Niet mee eens. Je hebt er voor betaald en als iemand zijn oude dag in Thailand oid door wil brengen kan dat wel met AOW en niet met bijstand. En van mij mag iemand na jarenlang werken ook nog wat tijd voor zichzelf hebben.

Wel graag naar 67... doorgroeiende naar 70.

quote:

Afschaffen dient dan trapsgewijs te gebeuren. Je krijgt dan wat je tot nu toe betaald hebt, ik ben 46, dus krijg dan 62 %, de rest moet ik aanvullen.

Wat je in het verleden betaald hebt is meer waard dan wat je nog moet betalen (oprenting).

Maar belangrijker: niet iedereen is in staat om zich te verzekeren voor het resterende deel. Gewoon zo laten dus (maar wel die leeftijd omhoog).

quote:

Op woensdag 8 september 2010 00:38 schreef Gia het volgende:
Daar is die WAO toch voor!! Je kwam in mijn tijd na één jaar ziektewet automatisch in de WAO, moest dan gekeurd worden enz.... 4 Jaar in de ziektewet kan volgens mij helemaal niet. Ze zal dan toch wel in de WAO terecht zijn gekomen. En dat is niet op kosten van de werkgever.

Het zal inderdaad de WAO geweest zijn.... maar op een of andere manier mocht de werkgever haar nog steeds niet ontslaan. Hoe dat dan weer geregeld is, snap ik ook verder niet.

quote:

Op woensdag 8 september 2010 00:16 schreef Gia het volgende:

[..]

Haha, mijn zus zegt altijd: "Mijn schoonmoeder is een engel"
Dan zegt haar partner: "Jij hebt geluk, de mijne (mijn moeder) leeft nog"

Maar om even serieus op je post in te gaan, nogmaals, ik geef je gelijk, maar in de huidige consumptiemaatschappij denk ik dat het bij velen toch een grote rol speelt dat de partner een inkomen moet hebben. Men heeft tegenwoordig ook aparte bankrekeningen en daarnaast één gezamelijke voor de rekeningen. Dat opofferen en de kwade dingen voor lief nemen is er vaak niet meer bij.

Dat ligt meer aan het onafhankelijk van elkaar blijven en omdat de ander dat ook doet.
Wij hebben bijvoorbeeld geen aparte rekeningen, of je moet de diverse spaarrekeningen als apart zien, maar zelfs die zijn gezamenlijk.
Zowel ik als mijn vrouw zijn totaal niet afhankelijk van het inkomen van de ander, de enige die er wat van zou merken als er een van ons beiden zonder werk zou komen is de spaarrekening waar dan wat minder terecht op zou komen.

Vaak is het zo dat hoe minder men verdient des te belangrijker geld wordt.
De meest stabiele relaties zijn natuurlijk ook de relaties op basis van gelijkwaardigheid, en zodra de een geheel afhankelijk is van de ander dan is de verhouding vaak al mis.