abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
  woensdag 12 mei 2010 @ 18:12:10 #1
110987 ErwinRommel
De woestijnvos. Een legende.
pi_81350164
registreer om deze reclame te verbergen
Als drager van het Draaginsigne Gewonden vertel ik hierbij graag exclusief aan jullie mijn verhaal.
Ik zat er al langer aan te denken, maar had er de moed niet voor. Ook speelde mee dat het voor enkelen koren op de molen is om even "lekker te trollen". Maar dat gaat mij er dit keer niet meer van weerhouden.
Wellicht zal jullie kijk op mij wat anders zijn na het lezen van dit verhaal. So let it be!!

Allereerst wat informatie over het Draaginsigne Gewonden. Daaronder mijn verhaal.
quote:
Draaginsigne Gewonden

In 1990 verscheen de eerste veteranenbeleidsnota 'Zorg voor veteranen in samenhang'. Hierin werd gesteld dat alle militairen en veteranen die tijdens hun inzet onder oorlogsomstandigheden of daarmee overeenkomende situaties lichamelijk of psychisch letsel hebben opgelopen, een bijzondere blijk van erkenning verdienen. Op 11 oktober 1990 bracht de toenmalige minister van Defensie A.L. ter Beek dit beleidsvoornemen tot uitvoering met de instelling van het Draaginsigne Gewonden.

Sinds de meidagen van 1940 zijn er meer dan 650.000 Nederlandse militairen ingezet voor de verdediging van Nederland en de voormalige overzeese gebiedsdelen en voor de handhaving van recht en vrede over de gehele wereld. Tot op heden is – na behandeling van de aanvragen door een adviescommissie - aan ruim 4.300 van hen het Draaginsigne Gewonden toegekend. Hieruit blijkt het unieke karakter van het ereteken. Het door veteranen hooglijk gewaardeerde draaginsigne is vergelijkbaar met het bekende ‘Purple Heart’ in de Verenigde Staten.

Het Draaginsigne Gewonden wordt toegekend aan militairen en veteranen die onder oorlogsomstandigheden of tijdens vredesoperaties lichamelijk of psychisch letsel hebben opgelopen. Het Draaginsigne Gewonden is voor de betreffende militairen en veteranen een belangrijke vorm van erkenning voor hun militaire inzet en de offers die zij daarbij hebben gebracht.

Voor het toekennen van het Draaginsigne Gewonden gelden strikte criteria. Een lichamelijke verwonding moet het gevolg zijn van oorlogshandelingen (vijandelijke actie) die aantoonbaar ingrijpen van een arts en/of hospitalisatie noodzakelijk maakte. Verwonding door ziekte en ongevallen leiden zelden tot toekenning. Bij psychisch letsel moet er sprake zijn van behandeling en van het toekennen van een militair invaliditeitspensioen op psychische gronden van minstens tien procent.

De onderscheiding is voor alle Nederlandse (gewezen) militairen die het Koninkrijk dienen of hebben gediend onder oorlogsomstandigheden, of daarmee overeenkomende situaties, inclusief internationale vredesmissies binnen en buiten het verband van de Verenigde Naties bestemd. Ook de vaarplichtige zeelieden in oorlogstijd, de Nederlandse koopvaardij heeft in de Tweede Wereldoorlog zware verliezen geleden, en leden van het voormalige Koninklijk Nederlands Indisch Leger komen voor het insigne in aanmerking.

Men kan na lichamelijke verwondingen en psychisch letsel het insigne uitgereikt krijgen. Meestal is het aan de burgemeester van de woonplaats van de decorandus om het insigne uit te reiken.

Het Draaginsigne kan zowel op de uniform als op de burgerkleding worden gedragen maar het miniatuur wordt alleen op de burgerkleding gedragen. Militairen dragen hun insigne op hun linkerborst, op burgerkleding ziet men het insigne, een zilveren kruis met de Latijnse tekst "VVLNERATUS NEC VICTVS" oftewel "verwond maar niet overwonnen" meestal op de revers.

Volgens het instellingsbesluit zal "degene die zich onwaardig heeft gedragen" geen insigne mogen ontvangen.

De toekenning geschiedde tot 1 januari 1994 door een daarvoor ingesteld Comitť en sindsdien door een minister. Dat kan de Minister van Verkeer en Waterstaat (voor de Nederlandse Koopvaardij in oorlogstijd) of de Minister van Defensie zijn (voor militairen).


De tekst Vulneratus Nec Victus betekend Verwond maar niet Overwonnen.
Tot zover wat algemene info.
Nu mijn verhaal.

Zoals enkelen wel weten ben ik in 1994 met Dutchbat 1, 11 Infanterie Bataljon Luchtmobiel Garde Grenadiers, uitgezonden geweest naar BosniŽ. Het meerendeel zat ik in de enclave Srebrenica. Maar ook heb ik een deel van mijn tijd op Tuzla Airbase doorgebracht en enkele andere oorden.
Wij hebben daar bijzonder veel krijgsmans geluk gehad doordat er niemand van ons sneuvelde. Alsof er een engeltje over onze schouders mee keek. Ja, we zijn door het oog van de naald gekropen, en ik zag veel dingen die "apart" waren. Beschietingen meegemaakt, 1 keer omsingeld geweest door Bosnische Kroaten ivm 2 doden aan hun kant, lopen door mijnenvelden zonder enige protectie, de dood van "Elvis", de loodzware verkennings patrouilles, de nachtelijke schietpartijen over en weer, het wekenlang leven uit gevechtsrantsoenen (dat is nog op mijn gebid zichtbaar), en natuurlijk ook de constante bedreiging en stress die ik als medic meemaakte. Dit alles, in combinatie met de totale machteloosheid en een gebrek aan alles heeft mij enkele jaren na mijn uitzending flink geraakt. De achterklap.

Het eerste jaar nadat ik weer thuis was in Nederland gingen we gewoon weer verder met waar we voor de uitzending mee bezig waren. Oefenen oefenen en oefenen. De uitzending lag achter mij en ik dacht er tevreden op terug te kunnen kijken ondanks wat ik had meegemaakt.
Totdat de Enclave viel.

Ik zat thuis en hoorde en zag op het journaal wat er aan de hand was in mijn oude missie gebied, waar ik amper een jaar geleden nog zat. Ik zat dag en nacht aan de TV gekluisterd als het ware. Op de kazerne was het ook HET gesprek. Sommigen van mijn collega's riepen dat het goed was. Maar de meesten voelden zich totaal machteloos. Wij wilden onze collega's van het 13de bataljon helpen. Maar hoe???
Als het aan ons lag vlogen wij er direct heen met de gehele brigade. Dat gevoel van machteloosheid was gewoon beangstigend. Je kameraden niet kunnen helpen. Dat voelde als verraad!!!

De val van de Enclave was dus het startsein van de problemen die ik later zou ondervinden.

Aanvankelijk ging ales goed. Het werk moest toch gedaan worden en ik tekende mijn 3de contract bij Luchtmobiel. Veel van mijn buddies met wie ik daar gezeten had waren al afgezwaaid, op een enkeling na. Dus de nieuwe garde wist eigenlijk maar weinig van wat wij gedaan hadden en ik hield het dan ook maar voor me. Ik kon er eigenlijk niet over praten, ik wilde het eigenlijk liever ook niet. De val van Srebrenica was al erg zat. Al helemaal toen daarna de onzin verhalen de pers ingingen over het gedrag van de 3 bataljons aldaar die daar gezeten hadden. Dat onrecht knaagde verschrikkelijk. Mijn aversie tegen burgers werd steeds groter, want ze wisten het toch niet. Ze hadden geen idee. Met mijn familie praatte ik er ook nauwelijks over.
Dit wegdrukken, het willen vergeten van wat ik meegemaakt had, had ik achteraf beter niet kunnen doen.
Langzaamaan kwamen er nachtmerries en flashbacks. Het angstzweet brak mij spontaal uit, om niets. Ik werd meer en meer verbitterd en zocht mijn uitvlucht in de drank. Mijn werk deed ik overigens gewoon uitstekend en de oefeningen idem. Dat was een uitvlucht voor mij, naast de drank.
Toch kon ik niet voorkomen dat ik mij meer en meer ging afzonderen. Alleen met mijn gedachten, alleen met mijn herinneringen. Alleen met de drank. Op de legeringskamer. Ik had een kamer apart kunnen regelen.
Op een gegeven moment was dat ook niet meer genoeg en verliet ik de legeringskamer en sliep in mijn auto. Geplaagd door nachtmerries en constante flashbacks. Het dichtslaan van een deur deed me al dekking zoeken. De penetrante geur van brandhout zat constant in mijn neus.
Enfin, na de diensturen reed ik naar de lokale supermarkt en kocht daar steevast mijn drank. Eten? Dat deed ik maar weinig. Drank was voldoende.
In de auto had ik een jerrycan met water, wat eten, mijn toilet spullen, en drank. Veel drank.
Daar kon ik mij wel mee redden. De auto parkeerde ik in de avond op een verlaten bospad en dronk nog meer. Om in de auto uiteindelijk in slaap te vallen. Ja ik had een slaapzak en een kussen en een schoon uniform in de auto om toch enig comfort te hebben.

Op het werk merkte men niets aan mij. Ik functioneerde als ware op de robot. Deed wat mij gevraagd werd en thuis had ook niemand iets in de gaten.
Maar van binnen was ik gewoon een wrak geworden. Maar toch de schone schijn ophouden. Dat kostte me bijzonder veel energie zonder dat ik dat zelf wist.

De bom die in mij barstte!

Ik ging op een gegeven avond Arnhem in, om daar een kroeg binnen te lopen en me klem te zuipen. Alleen, tussen veel vreemden zat ik dus. Mijzelf verwensend in wat voor een luxe ik wel niet leefde, en met name de anderen die hun fun in vrijheid konden beleven. Ik had anders meegemaakt 3 jaar eerder in BosniŽ.
Op een gegeven moment kwam ik aan de praat met enkele jongeren. Hoe het erop kwam weet ik niet, maar eentje riep nog dat het op donderdag altijd stikte van de militairen en toen kwam men op Srebrenica.
Veel lulverhalen moeten aanhoren van onwetenden en door 1 opmerking barstte bij mij de bom. 1 jongen had het lef "ons" uit te maken voor lafaards. Ik vloog hem naar de keel en heb hem verrot geslagen. Als een dwaas ben ik het cafť uitgerent en naar de auto gelopen. Ik was ladderzat, en was het leven ook meer dan spuugzat. Ik wilde niet meer. Het was genoeg voor mij.
Met hoge snelheid verliet ik Arnhem en reed erg snel over b wegen en besloot mijzelf van kant te maken.
Ik was gewoon echt helemaal "op". Ik kon niet meer. Ik wilde dood.
In 1 stuurbeweging rukte ik het stuur naar links en boorde mijn auto tegen een boom. Wonderwel leefde ik nog maar de auto was total loss. Wat er daarna gebeurde weet ik niet meer.
Maar ik werd wakker op de kazerne, in mijn legeringskamer die ik nog steeds had. Vraag me niet hoe ik daarheen heb kunnen komen. Dat is een zwart gat voor mij. Wel wist ik wat er vooraf gebeurd was.
Ik had toen mijn broertje gebeld en hem verteld dat ik een einde aan mijn leven had willen maken. Hij belde gelijk naar iemand die hij kende op de kazerne en die lichtte toen de maatschappelijk werker in. Mijn broertje en die maatschappelijkwerker hadden al besloten wat ze met mij wilde doen na hun telefonisch gesprek.
De maatschappelijk werker kwam mij ophalen en bracht mij naar zijn kantoor waar mijn broertje inmiddels ook was aangekomen.
(mijn broertje zat ook bij Luchtmobiel).
Ze hadden op mij ingepraat dat het het beste was dat ik acuut werd opgenomen in het CMH, afdeling Militaire Psychiatrie. Omdat ik op was zei ik op alles, "ik vind het best, kan me niks meer schelen".

Zo begon een opname van 6 maanden aldaar. Ik zat daar tussen Nieuw Guinea veteranen, een enkele IndiŽ veteraan, enkele Libanon Veteranen en nog 2 BosniŽ veteranen. En tevens een paar schizofrenen en depri's.
Ik had daar de eerste week behoorlijk de pest in. Dacht bij mijzelf, ik moet hier asap weg, wat doe ik hier?
Daar dacht de psychiator, mijn CC en CSM plus maatschappelijk werker en familie toch wat anders over.
Wederom begon ik de schone schijn op te houden, er was niks mis met me. Totdat ik een conflicht kreeg met een militair verpleger. Dat conflict werd bewust opgezet om mij een ferme spiegel voorte houden.
Achteraf ben ik hem daar zeer dankbaar voor. Zodoende begon mijn proces in het CMH, en kreeg ik anti-depresiva etc etc.
Heel veel therapie en het leek beetje bij beetje weer wat beter met me te gaan.
Het was een "2 stappen terug, 3 vooruit". Met heel veel praten wist men echter nog niet wat ik nu had. Men dacht dat ik depressief was. Dus na die 6 maanden had men de diagnose "depressie" vastgesteld. Goed, het zal wel dacht ik bij mijzelf.
Maar ik begon weer op therapeutische basis te werken op de kazerne, halve dagen eerst, en later weer full-time.
Het einde van kijn 3de BBT contract naderde en wilde niet meer bijtekenen. Men liet mij dat Łberhaupt ook niet meer toe. Dus kreeg ik op mijn verzoek een omscholing als vrachtwagen chauffeur aangeboden.
Dat haalde ik met succes. Mijn eerste overwinning na de zelfmoord poging was binnen. Ik voelde me trots.
In het najaar van 1998 kreeg ik mijn eervol ontslag.

In het civiele leventje zocht ik dus gelijk werk als vrachtwagen chauffeur. Eerst als distributie chauffeur op een trekker oplegger, en later internationaal chauffeur. 2 maal per week naar Milaan en terug.
Dat lukte me 3 maanden. Ik kreeg nl. bericht dat een oude pelotons kameraad zelfmoord had gepleegd. Ik was weken van slag en keerde niet meer terug op mijn werk. Ik had een ferme terugslag.

Toch wist ik me daar zelf weer uit te werken. Ik werd toen maar internationaal koerier. Dat beviel mij uitstekend. Met een VW Caddy door Europa dingen afleveren. De vrijheid die ik had.
Helaas heeft dat maar 14 maanden geduurt omdat ik toen zware ziekte kreeg.
Ik was sterk vermagerd, zwak, en ziek. Men constateerde een zeldzaam virus in mijn longen.
Het zgn avium B a-typisch.
Na heel veel onderzoek kwam men tot de conclusie dat ik dat virus in BosniŽ heb moeten opgelopen.
3 maal ben ik in een speciaal longkliniek te Groesbeek opgenomen geweest voor behandeling.
Ik kwam dus in de WAO terecht.
Daardoor had ik dus weer helaas teveel tijd en kwam het oude zeer weer bovendrijven. Ik slikte medicijnen tegen dat virus, 7 verschillende per dag, 21 tabletten per dag.
Ook moest ik speciaal voedsel tot me nemen welke helaas niet door de verzekering werd vergoed.
Ik kwam dus in de schulden, en mede door dat oude zeer verging ik weer in mijn oude gedrag van drankmisbruik. De nachtmerries kwamen weer terug en de flashbacks waren nog heviger.
Gelukkig hadden die 6 maanden opname in Militaire Psychiatrie me wel een hoop ervaring mee gegeven. Nadat ik 1 jaar zo was doorgegaan lichtte ik toch maar weer eens defensie in dat het niet goed met me ging. En jawel, ik kreeg hulp. Mijn oude maatschappelijk werker werd mijn begeleider mbt mijn terugval. Later heeft mij mij angeraden lid te worden van de BNMO (Bond voor Nederlandse Militaire Oorlogsslachtoffers en Dienstslachtoffers). Ik kreeg ook van hun uit hulp en kwam weer in een molen terecht van keuringen en onderzoeken. Toen werd er PTSS geconstateerd en op basis daarvan ben ik 25% invalide verklaard geworden. En ik krijg dan ook daardoor een Militair Invaliditeits Pensioen.
Mede door al die hulp die ik kreeg, zowel vanuit defensie, het BNMO, maar zeker ook vanuit de familie kwam ik er langzaam mar zeker weer boven op.
Het was echt 2 stappen terug, 3 vooruit.
Maar ik zat weer op de rails.

Ik leerde het te accepteren, en leerde ermee te leven met wat PTSS nu was.
Mijn schulden werden ook geregeld en ik kreeg opeens 12000 gulden van het ABP.
Dit omdat de diagnose uit 1998 welke depressie luidde opeens PTSS was. Dus met terugwerkende kracht kreeg ik geld terug van de verkeerd gestelde diagnose.
Mijn maatschappelijk werker van het BNMO kwam me geregeld opzoeken en dat hielp met het accepteren van PTSS.
Die overwinning was goud waard, want ik wist wat ik had, ik wist wat mijn beperkingen konden zijn. Kortom, het was goed zo. Ik wilde mijn leven weer inhoud geven.
In 2002 leerde ik mijn huidige vrouw kennen via internet, geheel bij toeval.
In 2004 zat ik in Braziliť, en had mijn leventje in Nederland opgegeven.
Dat was een meesterzet van mij. De schepen achter mij verbranden maar wel leven met het verleden. Wetende dat PTSS nooit meer overgaat, maar er wel zelf een draaing aan kunt geven.
Nog steeds heb ik daar last van, mijn vrouw weet het ook. En ja nachtmerries blijven. Maar daar kan ik nu beter mee overweg.

In 2006 deed ik op aanraden van een oud-collega een aanvraag voor het Draaginsigne Gewonden (ja dat moet je zelf aanvragen) en die werd mij heel snel toegekent in 2007. Niet dat ik het draag, maar het is de erkenning van een (psygische) verwonding die mij getekend heeft voor het leven.
Ik kreeg toen 3 opties. Uitreiking tijdens de ISAF Medal Parade samenhangende met de Landelijke Veteranendag 2007 te Eindhoven voor een heel groot publiek, uitreiking door de ambassadeur of consul van Nederland in BraziliŽ, of per post toegestuurd krijgen. Ik koos voor dat laatste. Ik wilde het bescheiden houden.


In de tussentijd zijn er wel reeds 3 oude kameraden van mij die er niet meer zijn, hen die zichzelf niet hebben weten te redden.

Ik heb heel vaak de vraag gekregen of ik het over wilde doen. En dan zeg ik steevast en vastberaden JA!!
Alles wat ik heb meegemaakt had ik niet willen missen. En mijn hart ligt nog steeds bij Defensie.

Dit was in een "notendop" mijn verhaal welke uiteindelijk heeft geleidt tot het toekennen aan mij van het Draaginsigne Gewonden.

Hieronder de beschikking van toekenning, daaronder foto van DiG plus officieel document.





Nu jullie dit allemaal gelezen hebben, het staat jullie vrij om vragen te stellen mbt bovenstaande.
Ik zal echter niet ingaan, dat wil ik ook niet, op de discussie Srebrenica. Wel mogen jullie mij alles vragen mbt wat ik daar heb meegemaakt als Jan Soldaat, en hoe ik dat toen zag, en hoe ik daar nu over denk.
Ook over de nazorg, vraag mij en ik probeer mijn mening zo goed als het kan neer te zetten.
Ik wil dus geen politieke discussie zien, noch getroll of zgn. flame-bates. Daarop zal streng gemodereerd worden.

[ Bericht 0% gewijzigd door Da_Ripper op 13-05-2010 18:27:09 ]
Vulneratus nec Victus The Spirit Will Never Leave Us.
  woensdag 12 mei 2010 @ 18:19:35 #2
168777 Rave_NL
Obey the Dance Commander!
pi_81350395
Gelezen, sterk van je dat je dit zo openlijk durft en wilt vertellen. Hopelijk doet dit voorbeeld volgen en durven nu meerdere veteranen die toevallig googelen aan de rem te trekken.
Er zijn zaken die burgers zich voor kunnen stellen, er zijn zaken die militairen zich voor kunnen stellen, en er zijn zaken die enkel veteranen zullen begrijpen.

Sterkte en succes.

Gr.

[ Bericht 36% gewijzigd door Rave_NL op 12-05-2010 18:35:36 ]
Cobra4: "Twijfelen aan de kennis van Rave. :')
EllaN: Rave IS een parel. Mijn parel. Onze parel O+. Voor altijd.
Amphibisch getraind voor het zinkende [DEF]-schip
pi_81350832
zeer interessant en indrukwekkend verhaal. ik wens je een goede en rustige voortzetting van het leven toe
Op zaterdag 25 augustus 2012 11:03 schreef yvonne het volgende: Dag kindjes, nu weer braaf met je legerautootjes spelen.
  woensdag 12 mei 2010 @ 18:43:48 #4
15258 Eraser127
Dordrecht Hardcore!!!
pi_81351203
registreer om deze reclame te verbergen
Mooi man, dat je dit kan/wil delen met ons. Als oud-stoter weet ik genoeg over Srebrenica, een aantal oud-collega's zijn daar geweest (sgt, SM, CC, BC). Ook is er het boek Herinneringen aan srebrenica


Staat goed uitgelegd hoe de val is gegaan, is daar ook een oud-stoter overleden door een handgranaat op/in z'n ypr

[ Bericht 7% gewijzigd door Eraser127 op 12-05-2010 18:55:08 ]
AH-64D Spec AVT
  woensdag 12 mei 2010 @ 18:45:28 #5
110987 ErwinRommel
De woestijnvos. Een legende.
pi_81351261
quote:
Op woensdag 12 mei 2010 18:19 schreef Rave_NL het volgende:
Gelezen, sterk van je dat je dit zo openlijk durft en wilt vertellen. Hopelijk doet dit voorbeeld volgen en durven nu meerdere veteranen die toevallig googelen aan de rem te trekken.
Er zijn zaken die burgers zich voor kunnen stellen, er zijn zaken die militairen zich voor kunnen stellen, en er zijn zaken die enkel veteranen zullen begrijpen.

Sterkte en succes.

Gr.
Dank.

Ik ben blij dat ik dit nu eindelijk eens opgeschreven heb. Mijn verhaal, het verhaal van de zgn "aftermath".
Daarom ben ik ook een groot voorstander om huidige militairen die reeds op missie zijn geweest ook de status van veteraan te geven. Nu is dat nog niet zo.
Ik haal enkel maar even deze 2 dingen aan welke jij schrijft: er zijn zaken die militairen zich voor kunnen stellen, en er zijn zaken die enkel veteranen zullen begrijpen.

Nu snap ik best dat je als actief dienend militait na een missie je jezelf niet direct ziet als veteraan, want je bent immers militair. Maar geloof me, met de jaren komt dat toch wel meer naar boven drijven.
Vulneratus nec Victus The Spirit Will Never Leave Us.
  woensdag 12 mei 2010 @ 19:02:06 #6
110987 ErwinRommel
De woestijnvos. Een legende.
pi_81351966
quote:
Op woensdag 12 mei 2010 18:43 schreef Eraser127 het volgende:
Mooi man, dat je dit kan/wil delen met ons. Als oud-stoter weet ik genoeg over Srebrenica, een aantal oud-collega's zijn daar geweest (sgt, SM, CC, BC). Ook is er het boek Herinneringen aan srebrenica
[ afbeelding ]

Staat goed uitgelegd hoe de val is gegaan.
Dank voor de suggestie. In juli en augustus ben ik weer in Nederland en zal dat boek zeker aanschaffen.

Zelf heeft mijn CC dit boek uitgebracht:

http://www.bol.com/nl/p/n(...)#product_description
Vulneratus nec Victus The Spirit Will Never Leave Us.
  woensdag 12 mei 2010 @ 19:04:57 #7
17051 HAL9000S
you can become gitano...
pi_81352091
registreer om deze reclame te verbergen
Ben benieuwd, morgen maar eens lezen. Thanx for sharing.
Cop killer
Kill all the cops tonight
Kill them, cop killer
Kill all the cops in sight
  woensdag 12 mei 2010 @ 20:05:58 #8
267335 Vortix
No Charms Allowed
pi_81354895
Indrukwekkend. Hoop dat de toekomst zich rustig houdt voor je.
Als je niets zinvols te zeggen hebt kan je maar beter je bek houden | Last.fm | WOOHOO DRESS BLUES WITH A SWORD! | PSN: Private_Jarhead
pi_81355514
Indrukwekkend verhaal! Knap om het met ons mede te delen.
En meer dan terecht dat de gewonden insigne aan jou is uitgereikt.

respect
pi_81357331
ik kan er maar een ding op zeggen:

Respect!!
pi_81358567
Diep respect voor je verhaal
Altijd al diep respect gehad voor veteranen. Dat is me bijgebracht door mijn oma die geen gelegenheid onbenut liet om vooral veteranen en gesneuvelden die deelnamen aan Operation Market Garden te bedanken/respecteren tot haar dood. (Ze was een echte Arnhemmer)

Moedig om dit op een openbaar forum te delen.

Zoals je zelf al zei kan ik me er als militair wel wat bij voorstellen, maar weet ik niet hoe het is. PTSS is iets waar we allemaal voor gewaarschuwd worden, maar gelukkig weinig mee te maken krijgen. We denken allemaal: Dat gebeurt mij niet!

BosniŽ is nog van voor mijn tijd. Ik was destijds te jong om het interessant te vinden. Je hoorde weleens wat op het nieuws, maar oorlog was toen iets wat met veel bommen en geweren te maken had. Ik denk dat het eens hoog tijd wordt om me erin te verdiepen.
  woensdag 12 mei 2010 @ 21:24:18 #12
267335 Vortix
No Charms Allowed
pi_81358806
Belangrijk om als Nederlandse militair wat verstand van te hebben, BosniŽ. Maar echt vrolijk word je er niet van. Integendeel.
Als je niets zinvols te zeggen hebt kan je maar beter je bek houden | Last.fm | WOOHOO DRESS BLUES WITH A SWORD! | PSN: Private_Jarhead
pi_81358826
Heel indrukwekkend. Ik heb er verder geen woorden voor.
pi_81358833
Zeker indrukwekkend verhaal.

Het is tevens interessant om te lezen waar de knelpunten lagen. Bij het niet kunnen praten over de gebeurtenissen, bij het onbegrip aan de kant van de burgerij, bij het gevoel van machteloosheid. Dat zijn gouden lessen waarvan we allemaal kunnen leren, ongeacht de mening die we over de krijgsmacht hebben.
The problem is not the occupation, but how people deal with it.
pi_81363941
Diepe, diepe buiging voor het verhaal en de moed om het met ons te delen.
  woensdag 12 mei 2010 @ 23:17:26 #16
185423 Gierigesloeber
Maar als ik nou
pi_81364703
Een zeer goed verhaal, msichien is het wel belangerijk om het te delen met mensen die je totaal niet of nauwelijks kent. En ook dat de burgers weten dat militairen ook van dingen last kunnen krijgen, die zei niet beseffen. Dat ze 2x na mogen denken over hoe het reilt en zeilt in de wereld.
  woensdag 12 mei 2010 @ 23:17:54 #17
259510 TheGaffer
Armchair General
pi_81364730
Damn,

Kan me totaal niet voorstellen hoe zwaar dat heeft moeten zijn. Naja, dat je toch nog je leven op de rails heb kunnen zetten.

Helaas lukte dat sommige van je collega's niet....
Iedereen die dit leest is een figuur uit ťťn van de tekeningen van Tom of Finland.
  woensdag 12 mei 2010 @ 23:44:30 #18
77418 Tha_Flash
bijna 2020 !!!
pi_81366021
Knap dat je je verhaal hier durft op te schrijven.
Ik ben zelf in 1996 6 maanden uitgezonden geweest op een m-fregat om het handels en wapenembargo te handhaven voor de kust van voormalig Joegoslavie en daardoor ook "veteraan" maar dit valt in het niets met jullie op de wal hebben meegemaakt.
quote:
er zijn zaken die militairen zich voor kunnen stellen, en er zijn zaken die enkel veteranen zullen begrijpen.
ik begrijp als veteraan dit dus ook niet, maar kan het me enkel voorstellen.
pi_81366832
Heel knap dat je dit durft open te stellen nu. Ontzettende kracht, moed en karakter is er nodig om jezelf omhoog te trekken na zulke diepe dalen. Voor dit alleen al heb je mijn respect en waardering.

Hopelijk zet je deze lijn voort .
pi_81366878
´´Erwin´´,

Ik kan me alleen maar aansluiten bij bovenstaande reacties. Bedankt voor het delen van jouw, zeer persoonlijke, ervaringen. De vader van een vriendinnetje is ook, als militair, zeer nauw betrokken geweest bij Sebrenica en vandaar dat die hele gebeurtenis mij altijd ontzettend geboeid heeft. Al heb ik (toen) nooit stilgestaan bij de enorme impact die dit gehad moet hebben voor ´´onze jongens´´.

Hopelijk kun jij met deze achterliggende periode om blijven gaan zoals je momenteel doet.

Wish you the best!
  donderdag 13 mei 2010 @ 02:27:30 #21
74865 Pumatje
Wij stelen die kazen!
pi_81370622
Goed bezig M.


Nogmaals een note mensen!
Denk erg goed na voordat je post! Ga je hier per expres liggen fukken ben je de onze.

[ Bericht 83% gewijzigd door Pumatje op 13-05-2010 02:35:11 ]
[DEF] SC#8 Pumatje, niet geboren maar door de baas verstrekt
  Moderator / Redactie FP donderdag 13 mei 2010 @ 07:03:43 #22
168091 crew  Cobra4
Alba gu brŗth
pi_81371438
Een erg indrukwekkend verhaal Erwin. Erg moedig dat je jouw verhaal met ons wilt delen.
En dat jouw ervaringen een les voor de huidige en toekomstige veteranen mag zijn.

Dank je wel.
quote:
Daarom ben ik ook een groot voorstander om huidige militairen die reeds op missie zijn geweest ook de status van veteraan te geven. Nu is dat nog niet zo.
Goed nieuws, het zit er aan te komen.

Veteranenstatus ook voor actief dienende militairen

19 februari 2010, 14.31 uur

Staatssecretaris Jack de Vries heeft besloten dat ook actief dienende militairen die uitgezonden zijn geweest voor een vredesmissie, de veteranenstatus krijgen. Kamerlid Alexander Pechtold (D66) had hiertoe donderdag een motie ingediend die door een meerderheid van de Tweede Kamer is gesteund.

De komende tijd wordt het besluit uitgewerkt en wordt bekendgemaakt wat dit voor actief dienende militairen betekent.


Bron: www.defensie.nl
Today is only one day in all the days that will ever be. But what will happen in all the other days that ever come can depend on what you do today. It's been that way all this year. It's been that way so many times. All of war is that way.
  donderdag 13 mei 2010 @ 12:42:36 #23
56387 Bob-B
In Bob we trust
pi_81376687
Bedankt voor je verhaal, heb het bijna met ingehouden adem gelezen.
pi_81376819
Ik hoop van harte dat dit je geen schietschijf maakt op Fok. Indrukwekkend verhaal en het bewijst weer eens dat de gruwelen van een oorlog in feite niet door een buitenstaander te bevatten is. Knap hoe je je hebt kunnen ontworstelen uit alle problemen en ik wens je verder het allerbeste in het leven.
pi_81376973
Zeer interessant, zal er later dieper op ingaan.
pi_81378468
Indrukwekkend! En knap dat je toch je leven weer op de rit gekregen hebt.

Ik heb een amo instructeur gehad die soortgelijke ervaringen had(ook lmb btw) en ook een drankprobleem had. De man heeft in een dronken bui een auto ongeluk gehad, zn rug gebroken en pas daarna hulp gekregen/gevraagd. Uiteindelijk is hij KMS instructeur geworden en daarna als burger sport leraar aan het werk gegaan.

Ik hoop niet ooit zoiets mee te maken....
pi_81380916
Respect dat je dit verhaal hebt willen delen
Perhaps you've seen it, maybe in a dream.
A murky, forgotten land.
-----
Now only embers remain...
  donderdag 13 mei 2010 @ 15:05:52 #28
253713 Maitje
Hihi.. hai
pi_81381430
Wat een verhaal zeg.. tjee..

Aller eerst wil ik even zeggen dat ik het knap vind dat je je verhaal wilt en voor kan delen met ons. Het is natuurlijk niet zomaar iets.

Dit verhaal doet mij denken aan verschillende dingen. O.a. dat er zoals jijzelf al aangeeft veel meer militairen zijn die deze "stoornis" ptss hebben maar vaak niet erkend worden omdat ze er niet over kunnen praten of de schijn ophouden, maar ook bijv. aan mijn vader die in Libanon heeft gevochten, god wie weet wat die man wel niet allemaal denkt.. wie weet houd hij hier ook alle schijn op, hij praat er immers nooit over!

Nee, mooi stuk om te lezen en doet mensen nadenken.

Bedankt voor het vertellen!
Er was eens....
  donderdag 13 mei 2010 @ 15:19:29 #29
294271 drivehome
als je durft
pi_81381744
Zeer indrukwekkend verhaal. Knap dat je het hebt kunnen en willen delen. Bedankt en respect voor het delen van je verhaal.
Drivehome kwam, drivehome zag, drivehome sprak typte
  donderdag 13 mei 2010 @ 15:30:21 #30
20211 Da_Ripper
Follow your bliss
pi_81382042
quote:
Op donderdag 13 mei 2010 12:42 schreef Bob-B het volgende:
Bedankt voor je verhaal, heb het bijna met ingehouden adem gelezen.
dat.

Vraagje; na je crash en de 6 maanden opname in het CMH kwam je, uiteindelijk, weer full-time terug op de kazerne.
Hoe ging men daar met je situatie om?
In hoeverre wist men dat je op de afdeling Psychiatrie had gezeten en had je het gevoel dat men je wel begreep of dat ze nu op je neerkeken oid?

Waren er daar ook collega's met wie je kon praten/die je steunden of was het 'an elephant in the room'?
Wat je vindt, ...
pi_81382232
quote:
Op woensdag 12 mei 2010 18:12 schreef ErwinRommel het volgende:
< knip= persoonlijk relaas >
Allereerst dank voor je uitgebreide verhaal over een deel van je
verleden die ik in andere vormen ook al eerder had gelezen alleen
dat vertelt door andere veteranen.

Het is ook goed dat je het ooit van je afschrijft,iets wat ik zelf in het
verleden ook heb gedaan gezien mijn activiteiten en ervaringen
toen,om het daarna dan ook defintief te begraven en verder te
gaan met het leven ongeacht rang of stand.

Gezien je verdere verloop van je leven kan ik niets anders zeggen
dan dat je het goed hebt gedaan maar dat je ondanks alles nooit je
verleden je toekomst verder in de weg moet laten staan,en daarover
heb ik nog steeds wat twijfels gezien je wat frequente herhalingen van
bepaalde militaire zaken. Dat is geen verwijt maar een algemene constatering
en daarover verschillen wij gewoon van mening zoals al gezegd achter de
schermen.

Hoe dan ook, je bent een erbaar/eerzaam mens!
75 topics = FIN
  donderdag 13 mei 2010 @ 15:41:53 #32
33169 Magneet
Magnetic Enhanced
pi_81382422
Respect dat je het neer durft te zetten hoor en ook respect dat je je overal doorheen hebt weten te slaan.
  donderdag 13 mei 2010 @ 16:17:05 #33
110987 ErwinRommel
De woestijnvos. Een legende.
pi_81383598
quote:
Op donderdag 13 mei 2010 15:30 schreef Da_Ripper het volgende:

[..]

Vraagje; na je crash en de 6 maanden opname in het CMH kwam je, uiteindelijk, weer full-time terug op de kazerne.
Hoe ging men daar met je situatie om?
In hoeverre wist men dat je op de afdeling Psychiatrie had gezeten en had je het gevoel dat men je wel begreep of dat ze nu op je neerkeken oid?

Waren er daar ook collega's met wie je kon praten/die je steunden of was het 'an elephant in the room'?
Hah ja. Dat is een goede vraag.
Mijn CC en CSM kwamen geregeld langs tijdens mijn opname en praatten over van alles, ook over mijn terugkeer binnen de eenheid. Beiden hadden er alle begrip voor en deden er ook totaal niet moeilijk over.
Beiden hadden namelijk zelf in Libanon gezeten in de jaren 80.

Ook de rest van de compagnie was blij dat ik weer onder hen was. Dat heeft uiteraard veel geholpen om weer full-time aan de slag te gaan. Tuurlijk, er waren enkele lieden die met een scheef oog naar me keken, maar ik denk dat dat meer kwam omdat ze zich geen houding konden aannemen. Laat ik het zo zeggen, ze waren meer gereserveerd. Niet neerkijkend.

Onze bataljons doctor en maatschappelijk werker, een oud-commando, daar praatte ik veel mee. Dat was ook goed voor de reÔntegratie.

Maar problemen met mensen op de werkvloer? Nee niet gehad na terugkomst opname
Vulneratus nec Victus The Spirit Will Never Leave Us.
  donderdag 13 mei 2010 @ 16:22:54 #34
110987 ErwinRommel
De woestijnvos. Een legende.
pi_81383831
quote:
Op donderdag 13 mei 2010 15:36 schreef FP128 het volgende:

[..]


Gezien je verdere verloop van je leven kan ik niets anders zeggen
dan dat je het goed hebt gedaan maar dat je ondanks alles nooit je
verleden je toekomst verder in de weg moet laten staan,en daarover
heb ik nog steeds wat twijfels gezien je wat frequente herhalingen van
bepaalde militaire zaken
. Dat is geen verwijt maar een algemene constatering
en daarover verschillen wij gewoon van mening zoals al gezegd achter de
schermen.

Hoe dan ook, je bent een erbaar/eerzaam mens!
Klopt, dat is een juiste constatering
Ondanks wat mij is overkomen ben ik juist trots op mijn verleden.
Nu kan ik zeggen dat ik er sterker ben uitgekomen, maar met enkele beperkingen en gebreken.
Een daarvan is dat ik soms teveel over militaire zaken wil praten. Zie dat maar als een soort van uitlaatklep.
Het zal daarom ook altijd als een rode draad door mijn leven gaan.
Vulneratus nec Victus The Spirit Will Never Leave Us.
  donderdag 13 mei 2010 @ 17:51:25 #35
110987 ErwinRommel
De woestijnvos. Een legende.
pi_81387038
In de OP even extra bijlage toegevoegd met de beschikking van toekenning DiG.
Mijn naam staat daarin, hopelijk respecteren jullie mijn privacy. De vaste users hier geloof ik wel
Vulneratus nec Victus The Spirit Will Never Leave Us.
pi_81387145
Ik zou er toch voorzichtig mee zijn hoor. Iedereen kan zomaar op fok terecht komen.. Who knows wie het onder ogen komt en wat ermee gebeurt.

Just my 2 cents, maar het is aan jou natuurlijk .
  donderdag 13 mei 2010 @ 18:11:58 #37
185423 Gierigesloeber
Maar als ik nou
pi_81387687
quote:
Op donderdag 13 mei 2010 17:51 schreef ErwinRommel het volgende:
In de OP even extra bijlage toegevoegd met de beschikking van toekenning DiG.
Mijn naam staat daarin, hopelijk respecteren jullie mijn privacy. De vaste users hier geloof ik wel
Houd wel rekening met het feit, dat er ook guests kunnen zijn he
  donderdag 13 mei 2010 @ 18:14:14 #38
20211 Da_Ripper
Follow your bliss
pi_81387764
Ik ben zo brutaal geweest om even snel je prive-gegevens te verwijderen.
Wat je vindt, ...
  donderdag 13 mei 2010 @ 18:14:24 #39
168777 Rave_NL
Obey the Dance Commander!
pi_81387769
Ik ben van mening dat je er verstandig aan doet om je achternaam, adres, geboortedatum en telefoonnummer onleesbaar te maken.
Cobra4: "Twijfelen aan de kennis van Rave. :')
EllaN: Rave IS een parel. Mijn parel. Onze parel O+. Voor altijd.
Amphibisch getraind voor het zinkende [DEF]-schip
  donderdag 13 mei 2010 @ 18:23:39 #40
110987 ErwinRommel
De woestijnvos. Een legende.
pi_81388130
quote:
Op woensdag 12 mei 2010 21:19 schreef Remco026 het volgende:
[quote]Moedig om dit op een openbaar forum te delen.
Het heeft mij idd veel moed gekost ja. Maar ben nu blij dat ik het opgeschreven heb in een "kort" verhaal.
quote:
Zoals je zelf al zei kan ik me er als militair wel wat bij voorstellen, maar weet ik niet hoe het is. PTSS is iets waar we allemaal voor gewaarschuwd worden, maar gelukkig weinig mee te maken krijgen. We denken allemaal: Dat gebeurt mij niet!
Tja, tijdens de GV lessen voordat we vertrokken richting BosniŽ was er ook wel aandacht voor. 1 les was het naar ik meen van 1 uurtje GV. Wij dachten ook al van: "gvd wat is dit nu weer voor geouwehoer van de aalmoezenier". We zaten daar echt niet op te wachten en deden er wat lacherig over.
Ook de "debriefing" 3 weken na het terugkomst verlof, hoe we het ervaren hadden. Iedereen was stil en wilde zsm weer de zaal uit. Nee, alles was goed, ons mankeerde niks. We zijn toch niet gestoord?
Dat "macho" sfeertje hing er dus. Net terug, en dan dit "gezeik". Kom op, we zijn geen mietjes dachten we.
Net zoals een incident in BosniŽ zelf, waar wij, stoere Luchtmobielers een debriefing kregen van de omsingeling door Kroatische Bosniers. Enkelen van het LOGBat hadden wel het lef daar openlijk over te praten, maar wij? Stoere Rode Baretten? Kom op zeg...........
quote:
BosniŽ is nog van voor mijn tijd. Ik was destijds te jong om het interessant te vinden. Je hoorde weleens wat op het nieuws, maar oorlog was toen iets wat met veel bommen en geweren te maken had. Ik denk dat het eens hoog tijd wordt om me erin te verdiepen.
[/quote]

Het is het waard je daar als militair zijnde wat in te verdiepen. Je zult dan zien dat men itt vandaag de dag hun lessen wel degelijk uit heeft geleerd. Na Srebrenica is ook het bureau "Lessons Learned" opgericht. En diverse andere Kenniscentra. Dat is een hele goede zaak.
Vulneratus nec Victus The Spirit Will Never Leave Us.
  donderdag 13 mei 2010 @ 18:26:00 #41
110987 ErwinRommel
De woestijnvos. Een legende.
pi_81388213
quote:
Op donderdag 13 mei 2010 18:14 schreef Da_Ripper het volgende:
Ik ben zo brutaal geweest om even snel je prive-gegevens te verwijderen.
Ja jullie hebben gelijk. Dank voor deze snelle interventie
Vulneratus nec Victus The Spirit Will Never Leave Us.
  donderdag 13 mei 2010 @ 20:09:39 #42
110987 ErwinRommel
De woestijnvos. Een legende.
pi_81392314
En wie ben ik nu?
Wie is toch dat gezicht achter dit verhaal?
Dat mogen jullie zelf raden

Vulneratus nec Victus The Spirit Will Never Leave Us.
  donderdag 13 mei 2010 @ 20:13:23 #43
168777 Rave_NL
Obey the Dance Commander!
pi_81392476
Landmacht kennende die met die lange haren..
Cobra4: "Twijfelen aan de kennis van Rave. :')
EllaN: Rave IS een parel. Mijn parel. Onze parel O+. Voor altijd.
Amphibisch getraind voor het zinkende [DEF]-schip
pi_81393332


Landmacht en lange haren. Ik zie op de Peel weleens mariniers langskomen waarvan je zegt: Gast er zit hier een kapper in het KEK gebouw.
  donderdag 13 mei 2010 @ 20:33:09 #45
110987 ErwinRommel
De woestijnvos. Een legende.
pi_81393461
quote:
Op donderdag 13 mei 2010 20:30 schreef Remco026 het volgende:


Landmacht en lange haren. Ik zie op de Peel weleens mariniers langskomen waarvan je zegt: Gast er zit hier een kapper in het KEK gebouw.
Gniffel
Ok mannen, OT weer.
Jullie kennen nu ook het gezicht achter mijn verhaal. Laat je aub niet verleiden door de lieve blik van mijn vrouw.
Vulneratus nec Victus The Spirit Will Never Leave Us.
  donderdag 13 mei 2010 @ 20:35:43 #46
168777 Rave_NL
Obey the Dance Commander!
pi_81393576
quote:
Op donderdag 13 mei 2010 20:30 schreef Remco026 het volgende:


Landmacht en lange haren. Ik zie op de Peel weleens mariniers langskomen waarvan je zegt: Gast er zit hier een kapper in het KEK gebouw.
psst
SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Maar OT!
Cobra4: "Twijfelen aan de kennis van Rave. :')
EllaN: Rave IS een parel. Mijn parel. Onze parel O+. Voor altijd.
Amphibisch getraind voor het zinkende [DEF]-schip
pi_81393595
Vanwaar trouwens Brazilie? Ik snap dat je weg wilde uit Nederland, maar waarom Brazilie?
  donderdag 13 mei 2010 @ 20:42:07 #48
110987 ErwinRommel
De woestijnvos. Een legende.
pi_81393842
quote:
Op donderdag 13 mei 2010 20:36 schreef Remco026 het volgende:
Vanwaar trouwens Brazilie? Ik snap dat je weg wilde uit Nederland, maar waarom Brazilie?
Dat is ook een vraag die andere veteranen mij stelden.
Waarom BraziliŽ?
Laat ik zeggen dat het gewoon toeval is. Niet zozeer dat het voor mij een "vlucht" was"
Voor hetzelfde ge;d had ik mijzelf naar de VS geplaatst.

Op een juist moment leerde ik via ICQ (old Skool) mijn huidige vrouw kennen. Gewoon toeval. Dus via internet.
Het heeft haar achteraf heel veel moeite gekost om ook te leren leven met mij, mij als persoon met PTSS.
Maar we hebben ondanks tegenslagen toch een heel goed bestaan hier weten op te bouwen. Zoals ik reeds schreef, 2 stappen terug, 3 vooruit, en "assets" maken.
Vulneratus nec Victus The Spirit Will Never Leave Us.
  donderdag 13 mei 2010 @ 20:51:51 #49
253713 Maitje
Hihi.. hai
pi_81394259
quote:
Op donderdag 13 mei 2010 20:09 schreef ErwinRommel het volgende:
En wie ben ik nu?
Wie is toch dat gezicht achter dit verhaal?
Dat mogen jullie zelf raden

[ afbeelding ]
Wat een lieve foto!!
Er was eens....
pi_81394311
In die serie The Pacific, komt de soldaat ook op de psychiatrische afdeling terecht, echter kreeg ik daar totaal niet de indruk waarom, wat was er dan zo erg, wat zat hem dwars.

Series en films hebben de neiging om het te over-romantiseren, oorlog is goed, oorlog is nobel, maar de nadelen, die krijg je niet te horen. Als je echter een verhaal leest zoals hierboven, dan krijg je veel meer de indruk wat een oorlog echt met je kan doen.

Mensen op straat, de pers, mensen weten inderdaad wat er gebeurt wanneer er oorlog is.
Mensen hebben altijd een grote mond over hoe het wel of niet beter kan.

Mijn grootvader werd vaak midden in de nacht wakker, hij zocht naar z'n helm, toen hij een gewonde makker in de Ardennen moest redden was hij z'n helm kwijt. Hij kon niet terug en moest door het vuur naar die kameraard toe. Hij had gelukkig geen PTSS maar de littekens die waren er.
Vraag het anders de tweede generatie, de echtgenotes, ook zij zien wat oorlog echt met mensen
toch zou kunnen doen.

Voor de media en de burgers stopt de oorlog wanneer het vredesakkoord is getekend.
Wanneer de troepen weg zijn uit Irak of uit Afghanistan.
Maar voor de soldaten en hun familie gaat het veel langer door.

Zoals het hierboven beschreven is, dat is moedig, dat is knap en eigenlijk heb ik geen vragen.
Wat Steven Spielberg en Tom Hanks mij nooit zouden kunnen vertellen dat heb jij wel gedaan.
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')