PDD [Autisme, Asperger, PDD-NOS] deel 41: We zijn sterk!

quote:

Op zondag 14 maart 2010 16:04 schreef francis998 het volgende:

[..]

praat me er niet over..aan het einde van de dag is de verveling zo groot, dat ik overstuur raak en gewoon tijdelijk depressief word...
Nog een circeltje..het leven is volgens mij gewoon een grote circel
[..]

precies

Ben ik even blij dat ik morgen weer mag gaan werken. Dat zorgt voor afleiding
Ik was van plan om vandaag wat nuttigs te gaan doen. Maar daar is eigenlijk niets van te recht gekomen.

Hallo allemaal. Volgens mij is dit een goed moment om mijzelf even te introduceren. Ik lees al een tijdje mee met de topics maar dit wordt mijn eerste post omdat ik iets niet heel erg veel langer kan stilhouden.

Ik heb al een aantal jaar het vermoeden dat ik "iets autisme/asperger-achtigs" heb. Sommige dingen doe en denk ik gewoon anders dan de meeste mensen. De mensen die ik wel op de een of andere manier beter kan aanvoelen hebben allemaal wel iets uit het autisme spectrum.
Toen een vriend van de basisschool waarbij ik dat had later werd gediagnosticeerd met asperger ben ik dus het een en ander erover gaan opzoeken. Dat was op de middelbare school, volop aan het opgroeien en jezelf ontdekken dus. Toen ik wat verhalen en lijstjes over autisme/asperger las kon ik voor mezelf een heleboel vakjes aankruisen omdat ik mezelf erin herkende. Maar aan de andere kant kon ik geen autisme hebben omdat ik nog gewoon functioneerde. (Niet al te veel vrienden ofzo, maar voor de rest was ik gewoon gewoon. Toch??)
Dat heeft een flinke tijd heen en weer geslingerd tussen wel of niet er iets mee gaan doen.
Middelbare school op VWO afgemaakt met 1 jaartje blijven zitten en door naar de universiteit. Daar de verkeerde studie gekozen, in het donkere gat gevallen van op kamers gaan zonder iemand te kennen en ik heb na een paar maanden de studie opgegeven. Ongeveer een half jaar mezelf redelijk kapot geleefd achter de computer terwijl ik mijn ouders vertelde dat alles goed ging. Totdat die een brief kregen dat ik er toch wel heel erg slecht voor stond. (Als je denkt dat je het slecht hebt doordat je zoveel moet liegen moet je eens je moeder half in paniek en doodongerust aan de telefoon krijgen op zo een moment ).

De knoop toen doorgehakt in die zomervakantie en een onderzoek voor autisme aangevraagd. Na ongeveer een half jaar kon ik naar het eerste gesprek, maar dat was niet echt nuttig omdat de psych in opleiding en haar begeleider liever mijn ouders erbij hadden.
Uiteindelijk met mijn hart in mijn voeten en op van de zenuwen toch mijn moeder verteld over het onderzoek enzovoort. Dit heeft wel een impact gehad maar geen van mijn ouders maakte er een probleem van gelukkig.

Het gesprek dat de psych in opleiding had met mij en mijn ouders samen een paar weekjes later was volgens mij een even groot succes als het eerste gesprek. Ze was enorm gefocust op de dingetjes die traditioneel tot autisme en kleine kinderen worden gerekend zonder naar iets anders te vragen. Ik had geen problemen met taal (kon al lezen voordat ik naar de basisschool ging, had de kinderafdeling van de bieb al uit in groep 7), ik had geen probleem met sociale contacten (met een iq waarmee je zelfs de leraar omver kan blazen kan je aardig wat verhullen op die leeftijd. Nu is het wat anders aangezien mensen wat gemakkelijker door je toneelstukje heen prikken) en maakte geen rare fladderbewegingen of ander dwangmatig gedrag (waren bij mij de kleine dingetjes zoals hoe de dop op je pen zit. Ik heb niet zitten schommelen in mijn stoel voor uren wat de psych eigenlijk wou horen volgens mij).

Ik heb morgen weer een gesprek, en ik ben erg bang dat ze daar doodleuk zegt dat er niks is dat ongewoon aan mij is. Ik heb er echt geen zin in om nog een keertje het diagnose circus te moeten doorstaan nu ik wel een leuke studie heb.
Want dat is wel goed gekomen. Ik ben een andere studie op de universiteit gaan doen die veel lichter en misschien een beetje onder mijn niveau is. Maar het is wel echt leuk om te doen dus dat gaat wel goed komen als ik niet al te veel dingen er om heen probeer te doen. Tenzij je natuurlijk verplichte discussie groepen moet gaan doen, dan val ik nog steeds aardig door de mand als ik mijn toneelstukje laat vallen


Sorry voor de lange lap tekst, maar ik moest het even kwijt. Reageer en vraag er maar op los als je wilt.


Meer on-topic: ik had vandaag ook nuttig moeten werken, maar ik kan mezelf niet zo goed concentreren met al die dingen die naast mijn studie bezig zijn. Maar och, het duurt nu alleen wat langer voordat mijn werk af is.


p.s. ik zie autisme en nt gedrag als een lange rechte lijn. Op een punt ligt wat "normaal" is, een eind verderop ligt 100% autisme. Ergens daar tussenin kan je alle mensen opdelen. Sommige zitten een beetje boven de lijn, anderen er een beetje onder. Maar op een gegeven moment zitten ze zo dicht bij het autisme punt en zijn ze zo ver weg van het normale punt dat je er een stickertje op kan plakken.

[ Bericht 5% gewijzigd door Aperture-Science op 14-03-2010 17:38:01 ]

quote:

Op zondag 14 maart 2010 16:10 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Ben ik even blij dat ik morgen weer mag gaan werken. Dat zorgt voor afleiding
Ik was van plan om vandaag wat nuttigs te gaan doen. Maar daar is eigenlijk niets van te recht gekomen.

Het leven is soms even minder, altijd jammer maar als alleenstaande lijkt het ook dat stelletjes schatrijk zijn en mensen zonder partner arm omdat ze de liefde missen.

Ik zit ook in een mindere periode, omdat aan een jarenlange vriendschap een einde is gekomen. Ik kreeg naarmate de omgang vorderde gevoelens die helaas niet wederzijds waren. Toch ben ik nog gaan hardlopen. De komende maanden zullen wel geen vetpot worden. Misschien moet ik maar eens naar de autistensoos, om een en ander te kunnen relativeren. Want echt slecht gaat het ook weer niet.

quote:

Op zondag 14 maart 2010 17:42 schreef sempron2400 het volgende:

[..]

Het leven is soms even minder, altijd jammer maar als alleenstaande lijkt het ook dat stelletjes schatrijk zijn en mensen zonder partner arm omdat ze de liefde missen.

Ik zit ook in een mindere periode, omdat aan een jarenlange vriendschap een einde is gekomen. Ik kreeg naarmate de omgang vorderde gevoelens die helaas niet wederzijds waren. Toch ben ik nog gaan hardlopen. De komende maanden zullen wel geen vetpot worden. Misschien moet ik maar eens naar de autistensoos, om een en ander te kunnen relativeren. Want echt slecht gaat het ook weer niet.

Dat is juist goed nieuws, iemand waarbij het niet slecht gaat.
En toch goed dat jezelf zover krijgt om te hardlopen. En ach...bij iedereen gaat het wel eens minder.
Tja..ik ben al mijn hele leven single..en waarom weet ik niet? Nog nooit de juiste persoon tegen gekomen, eigenlijk nog nooit iemand tegengekomen......

quote:

Op zondag 14 maart 2010 17:29 schreef Aperture-Science het volgende:
Hallo allemaal. Volgens mij is dit een goed moment om mijzelf even te introduceren. Ik lees al een tijdje mee met de topics maar dit wordt mijn eerste post omdat ik iets niet heel erg veel langer kan stilhouden.

Ik heb al een aantal jaar het vermoeden dat ik "iets autisme/asperger-achtigs" heb. Sommige dingen doe en denk ik gewoon anders dan de meeste mensen. De mensen die ik wel op de een of andere manier beter kan aanvoelen hebben allemaal wel iets uit het autisme spectrum.
Toen een vriend van de basisschool waarbij ik dat had later werd gediagnosticeerd met asperger ben ik dus het een en ander erover gaan opzoeken. Dat was op de middelbare school, volop aan het opgroeien en jezelf ontdekken dus. Toen ik wat verhalen en lijstjes over autisme/asperger las kon ik voor mezelf een heleboel vakjes aankruisen omdat ik mezelf erin herkende. Maar aan de andere kant kon ik geen autisme hebben omdat ik nog gewoon functioneerde. (Niet al te veel vrienden ofzo, maar voor de rest was ik gewoon gewoon. Toch??)
Dat heeft een flinke tijd heen en weer geslingerd tussen wel of niet er iets mee gaan doen.
Middelbare school op VWO afgemaakt met 1 jaartje blijven zitten en door naar de universiteit. Daar de verkeerde studie gekozen, in het donkere gat gevallen van op kamers gaan zonder iemand te kennen en ik heb na een paar maanden de studie opgegeven. Ongeveer een half jaar mezelf redelijk kapot geleefd achter de computer terwijl ik mijn ouders vertelde dat alles goed ging. Totdat die een brief kregen dat ik er toch wel heel erg slecht voor stond. (Als je denkt dat je het slecht hebt doordat je zoveel moet liegen moet je eens je moeder half in paniek en doodongerust aan de telefoon krijgen op zo een moment ).

De knoop toen doorgehakt in die zomervakantie en een onderzoek voor autisme aangevraagd. Na ongeveer een half jaar kon ik naar het eerste gesprek, maar dat was niet echt nuttig omdat de psych in opleiding en haar begeleider liever mijn ouders erbij hadden.
Uiteindelijk met mijn hart in mijn voeten en op van de zenuwen toch mijn moeder verteld over het onderzoek enzovoort. Dit heeft wel een impact gehad maar geen van mijn ouders maakte er een probleem van gelukkig.

Het gesprek dat de psych in opleiding had met mij en mijn ouders samen een paar weekjes later was volgens mij een even groot succes als het eerste gesprek. Ze was enorm gefocust op de dingetjes die traditioneel tot autisme en kleine kinderen worden gerekend zonder naar iets anders te vragen. Ik had geen problemen met taal (kon al lezen voordat ik naar de basisschool ging, had de kinderafdeling van de bieb al uit in groep 7), ik had geen probleem met sociale contacten (met een iq waarmee je zelfs de leraar omver kan blazen kan je aardig wat verhullen op die leeftijd. Nu is het wat anders aangezien mensen wat gemakkelijker door je toneelstukje heen prikken) en maakte geen rare fladderbewegingen of ander dwangmatig gedrag (waren bij mij de kleine dingetjes zoals hoe de dop op je pen zit. Ik heb niet zitten schommelen in mijn stoel voor uren wat de psych eigenlijk wou horen volgens mij).

Ik heb morgen weer een gesprek, en ik ben erg bang dat ze daar doodleuk zegt dat er niks is dat ongewoon aan mij is. Ik heb er echt geen zin in om nog een keertje het diagnose circus te moeten doorstaan nu ik wel een leuke studie heb.
Want dat is wel goed gekomen. Ik ben een andere studie op de universiteit gaan doen die veel lichter en misschien een beetje onder mijn niveau is. Maar het is wel echt leuk om te doen dus dat gaat wel goed komen als ik niet al te veel dingen er om heen probeer te doen. Tenzij je natuurlijk verplichte discussie groepen moet gaan doen, dan val ik nog steeds aardig door de mand als ik mijn toneelstukje laat vallen


Sorry voor de lange lap tekst, maar ik moest het even kwijt. Reageer en vraag er maar op los als je wilt.


Meer on-topic: ik had vandaag ook nuttig moeten werken, maar ik kan mezelf niet zo goed concentreren met al die dingen die naast mijn studie bezig zijn. Maar och, het duurt nu alleen wat langer voordat mijn werk af is.


p.s. ik zie autisme en nt gedrag als een lange rechte lijn. Op een punt ligt wat "normaal" is, een eind verderop ligt 100% autisme. Ergens daar tussenin kan je alle mensen opdelen. Sommige zitten een beetje boven de lijn, anderen er een beetje onder. Maar op een gegeven moment zitten ze zo dicht bij het autisme punt en zijn ze zo ver weg van het normale punt dat je er een stickertje op kan plakken.

Hmmm...weet niet zo goed wat te zeggen hierop. Alleen dat het goed is dat je zelf de stappen hebt genomen, om iig duidelijkheid te krijgen.
En ach, als je geen autisme hebt krijg je alleen meer inzicht. Verder kan ik ook niet echt veel zeggen hierop behalve dat ik hoop dat je er iig geval wat mee opschiet.


Verder...tja de verveling ben ik dus meer dan zat, maar heb ook niet echt de kracht/wil/motivatie om er iets aan te doen. Want het feit bij mij is dat het sociale leventje dat ik leidt meer dan zat ben, maar het gevoel heb het niet te kunnen veranderen.
Want net als veel autisten heb ik vaak het gevoel gehad anders te zijn, en deels ben ik dat ook. Maar niet zoals autisten, ik heb heel andere interessen en heb tot nog toe nooit een vriendschap gevonden die duurde.
Want of het aan mij ligt of niet weet ik niet, maar ik leer super makkelijk mensen kennen maar om de een of de andere reden is niemand blijvend. Net zoals ze opeens verschijnen verdwijnen ze.
En daardoor het feit dat ik graag ergens anders zou willen zijn, waar ik iig de familie heb, en oke..ze zijn niet perfect en er zitten meerdere frustratie gevallen bij..ik heb tenminste iemand om te zeggen, hé ik ga ff langs bij X..en dat wordt geaccepteerd

Ik zelf heb iets meer moeite met contact leggen en daarna vasthouden. Ik spreek niemand meer van de basisschool of de middelbare school. Iets van uit het oog uit het hart lijkt het op, maar ook op de universiteit heb ik weinig mensen waarmee ik echt vrienden ben. Er is bijvoorbeeld nog niemand op mijn kamer gekomen voor gewoon een middagje ofzo. Ik zie mensen op die dag op school en doe dan gewoon mee, en daarna ga ik naar huis en ben weer op mezelf.
Een gesprek over koetjes en kalfjes kan ik ook moeilijk op gang houden. Het voelt dan erg geforceerd met een heleboel van die pijnlijke stiltes. Het zou wel leuk zijn als het lukt, maar ik voel niet echt hoe ik moet reageren

Wat ik wel kan dat is een gesprekje met vrouwen bij mij hier in het studentenhuis of op de uni. Dat is niet doordat ik zo een geweldige versierder ben, maar ik heb gewoon een keer naar mijn moeder geluisterd toen zij aan de telefoon hing met een vriendin en ik in de buurt aan het lezen was. Copy-paste haar stijl van reacties naar een gesprek met een vrouw en het gaat meestal redelijk goed. Wordt je bestempeld als iemand die goed kan luisteren

Het gevoel dat ik heb is dat ik eigenlijk redelijk normaal ben. Ik ben het alleen op een andere manier dan de meeste mensen. En dat werkt soms goed en soms niet. Waarschijnlijk zit ik op het randje van net wel of net niet autistisch.

quote:

Op zondag 14 maart 2010 19:25 schreef Aperture-Science het volgende:
Ik zelf heb iets meer moeite met contact leggen en daarna vasthouden. Ik spreek niemand meer van de basisschool of de middelbare school. Iets van uit het oog uit het hart lijkt het op, maar ook op de universiteit heb ik weinig mensen waarmee ik echt vrienden ben. Er is bijvoorbeeld nog niemand op mijn kamer gekomen voor gewoon een middagje ofzo. Ik zie mensen op die dag op school en doe dan gewoon mee, en daarna ga ik naar huis en ben weer op mezelf.
Een gesprek over koetjes en kalfjes kan ik ook moeilijk op gang houden. Het voelt dan erg geforceerd met een heleboel van die pijnlijke stiltes. Het zou wel leuk zijn als het lukt, maar ik voel niet echt hoe ik moet reageren

Wat ik wel kan dat is een gesprekje met vrouwen bij mij hier in het studentenhuis of op de uni. Dat is niet doordat ik zo een geweldige versierder ben, maar ik heb gewoon een keer naar mijn moeder geluisterd toen zij aan de telefoon hing met een vriendin en ik in de buurt aan het lezen was. Copy-paste haar stijl van reacties naar een gesprek met een vrouw en het gaat meestal redelijk goed. Wordt je bestempeld als iemand die goed kan luisteren

Het gevoel dat ik heb is dat ik eigenlijk redelijk normaal ben. Ik ben het alleen op een andere manier dan de meeste mensen. En dat werkt soms goed en soms niet. Waarschijnlijk zit ik op het randje van net wel of net niet autistisch.

tja, geloof me je bent niet de enige(hier) die daarmee zit. Als ik dit kleine stukje zo lees lijkt het net alsof ik dat heb geschreven

Ik heb er exxact hetzelfde last van. Alhowel ik het koetjes/kalfjes gesprek mezelf heb aangeleerd, maar het gaat nog altijd niet makkelijk.

En tja..ik ben een vrouw, maar geen typisch vrouwtje..heel veel dingen die voor een vrouw vanzelfsprekend zijn of interesante onderwerpen zijn dat voor mij niet. Ik heb mischien het gedrag van het tegenovergestelde geslacht gekopieerd, maar kon het altijd beter vinden met de mannen vooral kwa interessen. Maar er komt een moment waarop je voor de mannen iets anders wordt.

En ik heb nog nooit echt iemand uit interesse bij mij thuis gehad, was altijd of om ff iets voor school te doen. Maar voor de lol niet.
En ach..ik heb me er deels ook wel geewoon bij neergelegd..maar probeer jezelf anders te trainen op gesprekken..

quote:

Op zondag 14 maart 2010 20:31 schreef robuust89 het volgende:

[..]

welkom!

hoe oud ben je nu eigenlijk?

en verder weet ik eigenlijk niks te vragen, haha

wel interesante vraag!

Ik ben wettelijk helemaal zelfstandig nu met 21 jaar.
Die gesprekken ben ik onbewust al wel aan het oefenen, zo ongeveer 20 jaar om precies te zijn. Dat is een normaal menselijk iets volgens mij, jezelf proberen aan te passen aan de omgeving.

Bedenk net dat over koetjes en kalfjes praten helemaal niet zo moeilijk hoeft te zijn. Koetjes smaken lekker en geven de wereld kaas. Kalfjes zijn gewoon

quote:

Op zondag 14 maart 2010 21:05 schreef Aperture-Science het volgende:
Ik ben wettelijk helemaal zelfstandig nu met 21 jaar.
Die gesprekken ben ik onbewust al wel aan het oefenen, zo ongeveer 20 jaar om precies te zijn. Dat is een normaal menselijk iets volgens mij, jezelf proberen aan te passen aan de omgeving.

Bedenk net dat over koetjes en kalfjes praten helemaal niet zo moeilijk hoeft te zijn. Koetjes smaken lekker en geven de wereld kaas. Kalfjes zijn gewoon

Ik zit ook in grijze gebied of wel of niet autistisch zijn. Maar ik heb wel handvatten gekregen waarmee ik iets kan. Ik weet nu beter waar mijn grenzen liggen bijvoorbeeld.

Dus jij kan ook best wel baat hebben bij zo'n diagnose want zoals ik het goed begrijp uit je verhaal kan je redelijk goed meekomen in de maatschappij.

Wat studeer je eigenlijk?

Een diagnose kan inzicht geven, maar ook het risico dat je jezelf als anders gaat zien dan anderen. Dat je jezelf helemaal gaat analyseren. Het kan ook leiden tot onbegrip. Zo van: ‘Jij autistisch, laat me niet lachen.’ Er zijn al mensen met autisme afgewezen voor een overlijdensrisicoverzekering (die heb je nodig voor een hypotheek). En ook als je wilt gaan lessen, is een officieel gediagnosticeerde psychische stoornis lastig. De vraag is of Aperture-Science echt behoefte heeft aan professionele hulp, of dat ze wel kan putten uit de informatie op het internet. Ze geeft al te kennen het gevoel te hebben redelijk normaal te zijn.

Een diagnose is leuk voor een staatspensioen (lees: Wajong-uitkering, ik heb er zelf een wel 0 euro omdat ik werk) of als de problemen significant zijn, maar kan ook deuren sluiten. Denk ook in de relationele sfeer. Ik kan in feite niet meer zeggen tegen een toekomstige vriendin: ik wist het niet dat ik geen Asperger heb.

Ik heb niet zo veel moeite met zelfstandig wonen. Zelf eten koken, boodschappen doen, schoonmaken enzovoort gaat allemaal goed. De belasting hebben mijn ouders tot nu toe geregeld, maar dat moet niet al te moeilijk zijn lijkt me. Het zijn die overige dingetjes die niet gaan zoals "het zou moeten".

Dat mezelf analyseren doe ik al een hele tijd. Ik probeer niet op een wolkje te leven waarin alles goed en schattig is. Als er iets fout is probeer ik te ontdekken wat er fout is. Dit klinkt wat deprimerend misschien, maar ik probeer niet iemand anders te zijn dan wie ik ben.
Eventuele uitsluitingen zie ik later nog wel. Ik ben niet gek of gevaarlijk, dus officiële instanties mogen hierover niet al te veel problemen maken. (lees: mogen ). Gelukkig is archeologie een beetje een geiten wollen sokken opleiding waarin een heleboel mislukte studenten terecht komen, dus ook hier hoef ik me niet echt bang te maken over onbegrip en dergelijke


Een laatste dingetje: Aperture-Science is mannelijk Sempron

Archeologie

Die studie doe je niet in de eerste plaats voor het geld

http://www.nobiles.nl/index.php?id=37&article=5629

Maar iemand met autisme mag sowieso in zijn handen wrijven als die uberhaupt 2000 bruto per maand kan maken.

De werkgelegenheid trekt weer aan, geloof ik

Omhoog dus

@Sempron, het is waar. Een diagnose kan zowel voor als nadelen hebben, maar je moet altijd zelf afwegen of het echt nodig is.
En volgens mij heeft aperture de diagnose en behandeling op zich niet zo zeer nodig maar zoekt hij juist duidelijkheid om te weten waar zijn problematiek vandaan komt.
Correct me if i'm wrong!

@Aperture:
Koetjes en kalfjes gesprekken zijn niet zo moeilijk, maar het is lastig als je het niet gewend bent. Bijvoorbeeld ik vindt praten over het weer lastig want vaak heb ik dan zoiets van, ja klopt het gaat regenen ofzo...maar dat was het gesprekje..en het draait allemaal om simpele dingen extra langdradig te maken. En geloof me, dat kan echt een pain in the ass zijn.
En de manier waarop je bezig bent, is juist prima in mijn ogen, je probeert je problemen onder ogen te zien en daardoor kan je ze weer beter aanpakken. En tuurlijk voor anderen kan het deprimerend lijken maar dat is het juist niet!
Respect daarvoor, want je moet echt sterk zijn om dat te doen, want je komt heel veel minpunten tegen.

Nou..ik ga me maar ff aankleden..tot later

Oww...enne aardig wat vaste stamgasten van hier zijn verdwenen merk ik net ff op

quote:

Op zondag 14 maart 2010 23:32 schreef sempron2400 het volgende:
Die studie doe je niet in de eerste plaats voor het geld

http://www.nobiles.nl/index.php?id=37&article=5629

Maar iemand met autisme mag sowieso in zijn handen wrijven als die uberhaupt 2000 bruto per maand kan maken.

Tja, als ik het nog moest doen, dan maar tandarts

Ik heb gisteravond heel lang staan kijken bij een grote brand bij ons in de buurt
Er stond een oude sloopkerk volledig in lichterlaaie. Was echt supermooi om te zien.
En een hele hijsa met heel veel brandweer, en ook CoPi container en groot water transport etc.

@auti, wow...dat ziet er niet echt prettig uit. en jeetje wat gebeurd er veel bij jou in de buurt!

quote:

Op zondag 14 maart 2010 17:29 schreef Aperture-Science het volgende:
Hallo allemaal. Volgens mij is dit een goed moment om mijzelf even te introduceren. Ik lees al een tijdje mee met de topics maar dit wordt mijn eerste post omdat ik iets niet heel erg veel langer kan stilhouden.

Ik heb al een aantal jaar het vermoeden dat ik "iets autisme/asperger-achtigs" heb. Sommige dingen doe en denk ik gewoon anders dan de meeste mensen. De mensen die ik wel op de een of andere manier beter kan aanvoelen hebben allemaal wel iets uit het autisme spectrum.
Toen een vriend van de basisschool waarbij ik dat had later werd gediagnosticeerd met asperger ben ik dus het een en ander erover gaan opzoeken. Dat was op de middelbare school, volop aan het opgroeien en jezelf ontdekken dus. Toen ik wat verhalen en lijstjes over autisme/asperger las kon ik voor mezelf een heleboel vakjes aankruisen omdat ik mezelf erin herkende. Maar aan de andere kant kon ik geen autisme hebben omdat ik nog gewoon functioneerde. (Niet al te veel vrienden ofzo, maar voor de rest was ik gewoon gewoon. Toch??)
Dat heeft een flinke tijd heen en weer geslingerd tussen wel of niet er iets mee gaan doen.
Middelbare school op VWO afgemaakt met 1 jaartje blijven zitten en door naar de universiteit. Daar de verkeerde studie gekozen, in het donkere gat gevallen van op kamers gaan zonder iemand te kennen en ik heb na een paar maanden de studie opgegeven. Ongeveer een half jaar mezelf redelijk kapot geleefd achter de computer terwijl ik mijn ouders vertelde dat alles goed ging. Totdat die een brief kregen dat ik er toch wel heel erg slecht voor stond. (Als je denkt dat je het slecht hebt doordat je zoveel moet liegen moet je eens je moeder half in paniek en doodongerust aan de telefoon krijgen op zo een moment ).

De knoop toen doorgehakt in die zomervakantie en een onderzoek voor autisme aangevraagd. Na ongeveer een half jaar kon ik naar het eerste gesprek, maar dat was niet echt nuttig omdat de psych in opleiding en haar begeleider liever mijn ouders erbij hadden.
Uiteindelijk met mijn hart in mijn voeten en op van de zenuwen toch mijn moeder verteld over het onderzoek enzovoort. Dit heeft wel een impact gehad maar geen van mijn ouders maakte er een probleem van gelukkig.

Het gesprek dat de psych in opleiding had met mij en mijn ouders samen een paar weekjes later was volgens mij een even groot succes als het eerste gesprek. Ze was enorm gefocust op de dingetjes die traditioneel tot autisme en kleine kinderen worden gerekend zonder naar iets anders te vragen. Ik had geen problemen met taal (kon al lezen voordat ik naar de basisschool ging, had de kinderafdeling van de bieb al uit in groep 7), ik had geen probleem met sociale contacten (met een iq waarmee je zelfs de leraar omver kan blazen kan je aardig wat verhullen op die leeftijd. Nu is het wat anders aangezien mensen wat gemakkelijker door je toneelstukje heen prikken) en maakte geen rare fladderbewegingen of ander dwangmatig gedrag (waren bij mij de kleine dingetjes zoals hoe de dop op je pen zit. Ik heb niet zitten schommelen in mijn stoel voor uren wat de psych eigenlijk wou horen volgens mij).

Ik heb morgen weer een gesprek, en ik ben erg bang dat ze daar doodleuk zegt dat er niks is dat ongewoon aan mij is. Ik heb er echt geen zin in om nog een keertje het diagnose circus te moeten doorstaan nu ik wel een leuke studie heb.
Want dat is wel goed gekomen. Ik ben een andere studie op de universiteit gaan doen die veel lichter en misschien een beetje onder mijn niveau is. Maar het is wel echt leuk om te doen dus dat gaat wel goed komen als ik niet al te veel dingen er om heen probeer te doen. Tenzij je natuurlijk verplichte discussie groepen moet gaan doen, dan val ik nog steeds aardig door de mand als ik mijn toneelstukje laat vallen


Sorry voor de lange lap tekst, maar ik moest het even kwijt. Reageer en vraag er maar op los als je wilt.


Meer on-topic: ik had vandaag ook nuttig moeten werken, maar ik kan mezelf niet zo goed concentreren met al die dingen die naast mijn studie bezig zijn. Maar och, het duurt nu alleen wat langer voordat mijn werk af is.


p.s. ik zie autisme en nt gedrag als een lange rechte lijn. Op een punt ligt wat "normaal" is, een eind verderop ligt 100% autisme. Ergens daar tussenin kan je alle mensen opdelen. Sommige zitten een beetje boven de lijn, anderen er een beetje onder. Maar op een gegeven moment zitten ze zo dicht bij het autisme punt en zijn ze zo ver weg van het normale punt dat je er een stickertje op kan plakken.

Welkom

Benieuwd wat er voor je uit gaat komen...... Een diagnose heeft voor en nadelen die goed zijn verwoord door semprom2400.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 12:28 schreef francis998 het volgende:
@auti, wow...dat ziet er niet echt prettig uit. en jeetje wat gebeurd er veel bij jou in de buurt!

Het was gelukkig een sloopkerk, stond al jaren zo.. en nu moet hij echt weg want ze gaan een weg bouwen en een stadspark, dus héél toevallig brand hij nu volledig af .. vorige week stond hij ook al in de brand. Ze hebben hem vanacht nog gesloopt, alleen het torentje staat er nog.. die gaat vandaag om.

En ach, bij mij in de buurt gebeurt er niets meer dan normaal hoor Er ligt nu ook nog een duizendponder bom uit de 2e Wereldoorlog op een lastige plek in de haven Die moeten ze ook nog even opruimen en opblazen.. moeten ze iets van een cirkel van 400 meter ontruimen ofzo

Ik vind het wel mooi vermaak, het zijn mooie shows.. Het was gister ook gewoon gezellig bij die brand, heel veel mensen komen dan bij elkaar en dan zie je weer eens bekende of je praat wat mee met een onbekend groepje. Net een soort kerstboomverbranding.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 12:01 schreef EchtGaaf het volgende:

[..]

Tja, als ik het nog moest doen, dan maar tandarts

Goeie keuze, hoef je niet zoveel te communiceren

quote:

Op zaterdag 13 maart 2010 19:58 schreef Satsuma het volgende:

[..]

Vermoedelijk. De ironie is dat vorig jaar een of ander blad kwam met een onderzoek dat intelligentie de beste voorspeller is voor hoe je je werk doet, terwijl intelligentie een van de laatste taboes is.
[..]

Als in: dat intelligentie juist wel of juist niet de beste voorspeller is van hoe je je werk doet?
Ik vermoed juist wel als het gaat om hoe je echt je werk doet; hoe dit door je baas/werkgever ervaren wordt is een heel ander verhaal: vaak ziet men het niet of men ziet een slimmer persoon als een bedreiging.

quote:

Ja, maar er zit altijd wel iets bij wat ik niet had verwacht. Of ze vragen naar waarom ik gestopt ben met m'n studie en dat was zo'n rotperiode, dan komen die gevoelens weer naar boven en dan gaat het gewoon niet goed. Gaat m'n stem trillen en zo.

Dan is het op zich wel begrijpelijk dat een recruiter een mindere indruk van je krijgt. Dat je je studie niet afgemaakt hebt is geen pre (als er veel alternatieve sollicitanten zijn die wel de studie afgemaakt hebben), maar als je dat niet goed en rustig kunt toelichten kom je al snel op het stapeltje [x] onschikt terecht.

Ik vrees dat je dit toch echt moet verwerken / onder controle moet zien te krijgen voor succesvol solliciteren.

quote:

[..]

Weinig. Met werkissues zeggen mensen nogal snel 'dat iedereen dat heeft' en adt je 'gewoon moet blijven proberen' en zo. Maar ik heb het gevoel dat het bij mij echt niet zo makkelijk gaat als bij anderen.

Dat gevoel zullen meer mensen in dit topic herkennen.

quote:

[..]

Ik zit nu onderaan, maar dan bedoel ik ook écht onderaan in een mbo-functie. En vooruit komen gaat niet zo makkelijk. Dat is de reden dat ik bij m'n vorige baan weg ben gegaan - ondanks de hoogste score op een intelligentietest en goede score op persoonlijkheidstest (ik was stabiel, vonden ze... ) werd me verteld dat ik niet voldoende niveau had, wat echt onzin was. Die persoon die erover ging vond me eerst al te jong, toen ik die man eenmaal overtuigd had om die test te doen vond ie me arrogant, en toen met die uitslag was ie gewoon nog steeds niet van plan mee te werken. Toen ben ik dus verder gaan zoeken, uiteindelijk terecht gekomen waar ik nu zit en daar zit ik nu al bijna twee jaar in de functie waarin ik begonnen ben. Het duurt me allemaal veel te lang, ik verveel me dood, maar er zit gewoon geen schot in. En je denkt toch niet echt dat mensen aan de top die ongeveer in hun hersens hebben wat ik in m'n pink heb zitten, inzien dat ik meer kan?

Besef dat veel minder slimme mensen merken dat je niet hun hun golflengte zit (zonder wellicht door te hebben dat het komt door een verschil in intelligentie. Daarnaast zien veel mensen slimmere mensen onder / naast zich als een bereiging. Veel managers zijn geneigd mensen om zich heen te verzamelen die sterk op zich zelf lijken, ookal is bewezen dat dat niet het meest effectief / het beste voor het bedrijf is.

quote:

[..]

Misschien. Maar het hangt dus voor een heel groot deel samen met m'n werk. Ik voel me rot over mezelf omdat ik niet aan werk op niveau kan komen, dat ik dus niet 'goed genoeg' ben. Verder heb ik er normaal niet echt veel last van. Ik probeer er wel aan te werken hoor, maar ik weet ook niet hoe. Vroeger was ik onzeker met andere dingen, die kon ik wel beter oplossen. Bijv. onzeker qua kleding, maar da's een kwestie van aantrekken en merken dat mensen je niet uitlachen, dus dan is het wel ok en dan gaat het over. Maar zo simpel ligt het hier niet mee. Ik analyseer wel wat ik denk en waarom, maar eerlijkgezegd heb ik op dit moment gewoon positieve feedback nodig van andere mensen. Ik kan het even niet alleen meer.

Hier wilde ik dus een knuffelsmiley invoegen, maar ik zie nu dat Fok die niet heeft.

quote:

Op zaterdag 13 maart 2010 22:19 schreef francis998 het volgende:

[..]

Nu zit ik deels weer te trippen.. door het gedooe rondom door of stoppen met de psych..maar het is toch wel duidelijk dat de psych mij niet kan helpen. En ik weet wel dat ik naar een psych of hulp nodig heb, want ik krijg mijzelf niet gemotiveerd nog voor keuze 1 of keuze 2, en loop ik redelijk schommelig kwa stemming, maar de psych..tja..heb niet echt het idee dat dat wat helpt..

Aangezien die de vorige keer toen ik zei dat ik niet wist waarvoor ik daar kwam..en het idee had een leuk verhaaltje te vertellen..en daarna is het verhaaltje afgelopen, had zij zoiets van als jij niet weet waarbij ik je moet helpen, dan kan ik je niet helpen.. goede instelling dus van de psych ..en zoals ik een keer aangaf..ik zit met die keuze..maar ik snap niet hoe ZIJ kan helpen erbij..en dan heeft ze zoiets van ehmm..ja dan kunnen we een pauze inlassen..ja..maar hoe vertelt een pauze mij..hoe zij mij kan helpen?

Volgens mij zit het probleem bi de psych..ik weet al niet wat ik nou moet doen(met mezelf), en zij als proffesional zou toch wat aansturing moeten kunnen geven, of iig helpen mijzelf weer op een rechte lijn te krijgen..maar als ik daar ben geweest ga alleen voor 2 a 3 dagen nog meer schommelen..en dan kom ik deels weer overeind..en da weer schommelen..zonder enige vorm van verbetering..iig imo

Pffff..nu zit er zelf ff doorheen..ga zo maar ff licht uitdoen..en slapen(als dat lukt) ook al is het uit verveling..

Ik denk dat je psych probeert door de bal terug bij jou te leggen je te prikkelen er zelf over na te denken. Dat is dus niet gelukt. Je zou het er over kunnen hebben dat je vindt dat het niet zo lekker gaat en je verwachtingen uitspreken. Maar als er zo wie zo geen "klik" is en je dat ook niet meer goed ziet komen zou je kunnen vragen om een ander.

quote:

Op zondag 14 maart 2010 14:55 schreef Satsuma het volgende:

[..]

Tja, wat zou ik voor actie moeten ondernemen qua thuis? Mijn ouders zijn allebei gewoon gek en er valt niet mee te praten. Ik wou dat ze m'n ouders niet waren, maar het is een beetje laat om me nog te laten adopteren denk ik.

Dit klinkt niet zo positief...

quote:

[..]

En bewijzen? Hoe moet ik me nog verder bewijzen? Dat ik academisch denkniveau heb is bewezen, lijkt me. Ik heb bij verschillende bedrijven tests moeten doen die ik allemaal goed gemaakt heb. In m'n huidige functie ben ik samen met iemand anders de beste - de rest volgt op afstand. En nog gebeurt er geen flikker. Ik krijg de kans niet om me te bewijzen. Daar zit het probleem. Niet dat ik het niet kan, niet dat ik me niet wil bewijzen, maar dat ik de kans niet krijg omdat ik geen leuk aaibaar sociaal poppetje ben.

Profileer je je wel genoeg? Veel beslissers gaan eerder af op "gezellige ja-knikkers" dan op mensen die hun werk werkelijk goed doen.

quote:

De promotie waar ik op zit te wachten gaat mogelijk aan m'n neus voorbij omdat iemand toevallig een goede indruk gemaakt heeft op een directeur - die kwam langs toen diegene iets aan het doen was wat ik ook al vier keer heb gedaan, maar ja, bij mij is ie die vier keer nooit langs geweest, dus weet ie niet dat ik het ook kan. Want als directeur hoef je je natuurlijk niet al te veel met je personeel te bemoeien. Een keer per jaar kom je iedereen eens een fijne kerst wensen en af en toe bepaal je zonder mensen te kennen of te weten hoe ze werken wie er goed genoeg is.

Zie hierboven.

quote:

[..]

Ik zou niet weten wat ik daarmee moet. Het enige wat ik kan doen is proberen om bij mezelf recht te breien wat m'n ouders verziekt hebben en daar werk ik hard genoeg aan. En een assertiviteitscursus is leuk voor mensen die gaan stotteren omdat ze geen nee durven te zeggen, maar daar zit m'n probleem niet bepaald.

Mijn indruk is dat je qua ouders nog wel het e.e.a. te verwerken hebt. Ik vermoed dat dat (deels) beter functioneren in de weg staat.
Daarnaast: een assertiviteitscursus misschien niet, maar ben je het met me eens (accepteer je) dat enige vorm van "hulp"(wat dat dan ook zijn mag) je zou kunnen helpen?

quote:

Op zondag 14 maart 2010 17:42 schreef sempron2400 het volgende:

[..]

Het leven is soms even minder, altijd jammer maar als alleenstaande lijkt het ook dat stelletjes schatrijk zijn en mensen zonder partner arm omdat ze de liefde missen.

Als stel is het leven ook goedkoper: je deelt woonruimte / eten / vakanties etc. Dit verklaart het verschil in financieël opzicht.

quote:

Ik zit ook in een mindere periode, omdat aan een jarenlange vriendschap een einde is gekomen. Ik kreeg naarmate de omgang vorderde gevoelens die helaas niet wederzijds waren. Toch ben ik nog gaan hardlopen. De komende maanden zullen wel geen vetpot worden. Misschien moet ik maar eens naar de autistensoos, om een en ander te kunnen relativeren. Want echt slecht gaat het ook weer niet.

Succes en blijf positief (denken).

quote:

Op zondag 14 maart 2010 18:19 schreef francis998 het volgende:

[..]

Dat is juist goed nieuws, iemand waarbij het niet slecht gaat.

Niet met iedereen gaat het slecht, gelukkig. Daarnaast is het ook een kwestie van hoe je er tegen aan kijkt (glas halfvol / halfleeg) en wat je er zelf aan doet. Ik geloof erin dat je veel zaken in het leven zelf kunt beïnvloeden (dat schijnt een moral agent te heten).

quote:

[..]

Verder...tja de verveling ben ik dus meer dan zat, maar heb ook niet echt de kracht/wil/motivatie om er iets aan te doen. Want het feit bij mij is dat het sociale leventje dat ik leidt meer dan zat ben, maar het gevoel heb het niet te kunnen veranderen.

[..]

Probeer iets te vinden wat je motiveert en wat regelmaat in je leven brengt. Dat kan enorm schelen, zowel qua stemming als qua energie. Ik heb ooit ruim een half jaar thuis aan mijn afstudeerscriptie gewerkt (dat was nadat ik al een half jaar bij een bedrijf had gezeten; ik hoefde "alleen nog maar" mijn scriptie af te maken). Dat schoot voor geen meter op; ik werd erg depressief en had nergens energie voor. Uiteindelijk heb ik besloten alvast te gaan werken. Vervolgens heb ik terwijl ik werkte in de avonduren mijn scriptie afgemaakt. Dat ging uiteindelijk veel sneller dan toen ik daar de hele dag de tijd voor had.

quote:

Op zondag 14 maart 2010 17:29 schreef Aperture-Science het volgende:
Hallo allemaal. Volgens mij is dit een goed moment om mijzelf even te introduceren. Ik lees al een tijdje mee met de topics maar dit wordt mijn eerste post omdat ik iets niet heel erg veel langer kan stilhouden.

Welkom!

quote:

[..]

p.s. ik zie autisme en nt gedrag als een lange rechte lijn. Op een punt ligt wat "normaal" is, een eind verderop ligt 100% autisme. Ergens daar tussenin kan je alle mensen opdelen. Sommige zitten een beetje boven de lijn, anderen er een beetje onder. Maar op een gegeven moment zitten ze zo dicht bij het autisme punt en zijn ze zo ver weg van het normale punt dat je er een stickertje op kan plakken.

Daar zou wat in kunnen zitten. Ik ben alleen benieuwd of mensen gelijk verdeeld zij over deze lijn of dat er fluctuaties in zitten, bijvoorbeeld omdat het een som is van meerdere (normale?) verdelingen met verschillende spreiding. Ik kan me voorstellen dat hoogbegaafde Aspergers wat verder richting normaal zitten (qua kunnen functioneren bijvoorbeeld) dan mensen met een wat zwaardere vorm van autisme die niet het geluk hebben dit deels de kunnen compensren / camoufleren met een hoog IQ.

quote:

Op zondag 14 maart 2010 20:13 schreef francis998 het volgende:

[..]

En tja..ik ben een vrouw, maar geen typisch vrouwtje..heel veel dingen die voor een vrouw vanzelfsprekend zijn of interesante onderwerpen zijn dat voor mij niet. Ik heb mischien het gedrag van het tegenovergestelde geslacht gekopieerd, maar kon het altijd beter vinden met de mannen vooral kwa interessen. Maar er komt een moment waarop je voor de mannen iets anders wordt.

Kun je dat "geen typisch vrouwtje" toelichten? En wat voor mannelijke interesses moet ik aan denken?

--
Een andere, algemen vraag: hebben vrouwelijke autisten ook fiepen? Zo ja: wat voor fiepen? Bij mannen is dat meer algemeen (bv. auto's, audio, muziek, sport), maar bij vrouwen kan ik me zo snel geen voorstelling maken.

quote:

En ik heb nog nooit echt iemand uit interesse bij mij thuis gehad, was altijd of om ff iets voor school te doen. Maar voor de lol niet.
En ach..ik heb me er deels ook wel geewoon bij neergelegd..maar probeer jezelf anders te trainen op gesprekken..

Mag ik vragen ofwel eens verliefd geweest bent? (NB: als je geen zin hebt hier op in te gaan, skip je het maar).

quote:

Op zondag 14 maart 2010 23:32 schreef sempron2400 het volgende:
Die studie doe je niet in de eerste plaats voor het geld

http://www.nobiles.nl/index.php?id=37&article=5629

Maar iemand met autisme mag sowieso in zijn handen wrijven als die uberhaupt 2000 bruto per maand kan maken.

Kun je dit onderbouwen?

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 11:55 schreef francis998 het volgende:
[..]

Oww...enne aardig wat vaste stamgasten van hier zijn verdwenen merk ik net ff op

Wie mis je zoal?

[ Bericht 0% gewijzigd door Ferrobarr op 15-03-2010 14:15:20 ]

@ ferobarr, net ff je reacties gelezen, ga er strakkies ff op in..ga nu lunchen...en mag ook nog ff stofzuigen..maar over fiepen en vrouwelijke autisten kan ik dus weinig zeggen aangezien ik zelf geen autist ben.

Maar kan je het verschijnsel FIEPEN ff uitleggen? Die snap ik nog niet..en heb er nog nooit echt van gehoord.

Nou..tot later.

Fiepen is (voor mij): obcessief opgaan in een bepaalde interesse. Zoals EchtGaaf (en met name ik) eerder in dit topic deden over geluidsapparatuur.

Ik had ook nog nooit van het woord fiepen gehoord hoor, maar het is dus gelijk aan obsessie. En daar heb ik er ook wel wat van. En bij mij is het ook computers jah! Maar ik ben echt veel meer van hardware en overclocken en benchmark records enzo dan van het sofware gedeelte.

En computers zijn voor mij samen met internet gewoon een groot onderdeel van mijn leven, maar dat is een ander hoofdstuk. Qua liefhebberij zijn het die onderdeeltjes en koelingconstructies en gave gadgets etc. Het is alleen veel te duur om er echt zelf mee bezig te zijn.. Ik heb wel lekker lopen rommelen en heel veel geld uitgegeven aan die gein, maar wat ik wil dat kan ik nooit betalen.. en daar heb ik vrede mee.

Dus dan volg ik zo nu en dan een beetje die scene, ik ben bijvoorbeeld erg fan van TeamJapan
Maar als ik het echt heel erg veel ga volgen dan raak ik weer helemaal hyper en dan volgen ook impulsieve aankopen enzo

Dat is mijn nadeel met fieps, ik kan heel erg impulsief zijn en een fiep kan voor mij ALLES betekenen en het allerbelangrijkste ter wereld zijn, en dan wijkt dus ook alles daarvoor.. terwijl dat niet kan of zou moeten.

Ik ben helemaal gek op computers in elkaar zetten en aanpassen en upgraden/tunen.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 13:48 schreef sempron2400 het volgende:

[..]

Goeie keuze, hoef je niet zoveel te communiceren

Nou, niet helemaal. Je moet goed met de patiënt kunnen communiceren.


Maar het verdient wel erg goed

quote:

Op maandag 15 maart 2010 14:06 schreef Ferrobarr het volgende:

[..]

[quote][..]

Ik denk dat je psych probeert door de bal terug bij jou te leggen je te prikkelen er zelf over na te denken. Dat is dus niet gelukt. Je zou het er over kunnen hebben dat je vindt dat het niet zo lekker gaat en je verwachtingen uitspreken. Maar als er zo wie zo geen "klik" is en je dat ook niet meer goed ziet komen zou je kunnen vragen om een ander.

Tja, het punt is deels dat ik snap dat de psych de bal teruggooit om erover te denken, maar als je dan nagaat dat ik sinds october aan het denken ben maar er zelf niet uit kom zal ze toch wat meer input moeten geven.
Net zoals de laatste keer dat ik samen met mijn moeder ging, mijn moeder vroeg eigenlijk om een diagnose, kortom X is het probleem..maar dat kon de psych niet zeggen. En daaruit maak ik op of dat ze het probleem nog niet doorheeft of dat ze gewoon deels zoiets heeft, van oke het is jou probleem..jij lost het maar lekker op, en ondertussen luister ik maar ff naar je.
En het punt is dat ik er een beetje doorheen zit kwa psychologen, want dit is inmiddels de 3e psycholoog...en tot nu toe ben ik er eigenlijk nooit veel mee vooruitgegaan.
En tuurlijk..het kan aan mijn persoonlijkheid liggen..maar niet zo erg dat er 3 psychs zijn die de problemen niet door krijgen.
Maar de psych neemt alles te licht op...zoals ik vertelde haar dat ik LAST had van gesprekken in mijn hoofd tussen mij en andere personen, maar vorige keer toen ik aangaf dat ik er overstuur van raak neemt ze het pas serieus..tja...dat is toch ook niet helemaal logisch.
En echt veel verwachtingen had ik niet van de psych behalve dat ik mij stuk voor stuk wat beter zou gaan voelen en iig meer duidelijkheid krijg in wat voor besluit ik wil nemen. Maar de psych heeft zoiets van dat moet jij besluiten..en ik heb zoiets van oke..dat is logisch..maar wat hulp kan ik wel gebruiken als ik al meer dan 3 maanden in hetzelfde besluitloze circeltje draai.

quote:

Niet met iedereen gaat het slecht, gelukkig. Daarnaast is het ook een kwestie van hoe je er tegen aan kijkt (glas halfvol / halfleeg) en wat je er zelf aan doet. Ik geloof erin dat je veel zaken in het leven zelf kunt beïnvloeden (dat schijnt een moral agent te heten).
[..]

Hmm..hier ben ik het grotendeels mee eens, er zijn dingen waar je wel invloed op hebt en dingen waar je geen tot weinig invloed op hebt.

quote:

Probeer iets te vinden wat je motiveert en wat regelmaat in je leven brengt. Dat kan enorm schelen, zowel qua stemming als qua energie. Ik heb ooit ruim een half jaar thuis aan mijn afstudeerscriptie gewerkt (dat was nadat ik al een half jaar bij een bedrijf had gezeten; ik hoefde "alleen nog maar" mijn scriptie af te maken). Dat schoot voor geen meter op; ik werd erg depressief en had nergens energie voor. Uiteindelijk heb ik besloten alvast te gaan werken. Vervolgens heb ik terwijl ik werkte in de avonduren mijn scriptie afgemaakt. Dat ging uiteindelijk veel sneller dan toen ik daar de hele dag de tijd voor had.

En ziedaar mijn probleem, ik kan niet echt iets vinden wat mij motiveerd. Zolang ik me ergens of ergenb bij goed voel gaat alles makkelijker.
Bijvoorbeeld een studie gaat mij makkelijker af als ik het samen met andere kan delen, maar dan mensen bij wie ik me goed voel..en dat is iets wat behoorlijk zeldzaam is.

quote:

Kun je dat "geen typisch vrouwtje" toelichten? En wat voor mannelijke interesses moet ik aan denken?

Met dat geen typisch vrouwtje bedoel ik weinig "vrouwelijke interesses", bijvoorbeeld nooit van mijn leven heb ik make up gebruikt, vindt dat veel te veel gedoe en tijd in beslag nemen.
En verder tja, het is lastig uit te leggen, maar ik heb een soort van mannelijk gedrag overgenomen, aangezien mijn beste vrienden altijd mannen/jongens zijn geweest.

Maar ik bedoel dus niet zo'n vrouwelijke stijl, maar meer de praktische easy going mannelijke stijl. Bijvoorbeeld ik ben een typetje dat zich bijna niet optut, dat het stom vindt om over nieuwe rokejes/kleding te praten. Oké houdt redelijk van shoppen, maar als iets nodig is, ben niet het typetje dat ff lekker de stad in gaat om te shoppen tenzij er iets wat ik wil, en da ga ik doelgericht op zoek.
En heb ook niet zo'n vrouwelijke diplomatiek, van subtiel zijn en hints enzo..nee..gewoon recht voor je raap.
En tja..kwa uiterlijk ben ik ook niet echt helemaal vrouwelijk(ik ben o zo vaak als lesbienne bestempeld terwijl mensen me niet kennen.)
Maar ja, ik speelde altijd veel liever met de lego of auto'tjes of thunderbirds poppen of powerrangers, of voetballen...maar die standaard meisjes spelletjes zoals met poppen of barbies spelen..dat vond ik maar saai...
zulk soort dingen bedoel ik...en ook bij het stappen merk ik het..ik neig dan in het "mannelijke" dansrol te vallen...(de muziek die ik dans heeft een duidelijk man/vrouw rol) en aangezien ik niet lenig ben..neig ik meer naar de stijve minder bewegingsrol te vallen en die is bijna altijd de mannen rol.

quote:

Mag ik vragen ofwel eens verliefd geweest bent? (NB: als je geen zin hebt hier op in te gaan, skip je het maar).

Hmmm..het kost mij wat moeite omdat ik me er deels voor schaam, maar 1x heb ik iemand zo leuk gevonden dat ik het bijna "verliefd" zou noemen.
Maar daar kwam al gauw een eind aan, aangezien het een vriend van me was die ik sinds mijn 10 ofzo ken en hij in spanje woont. En toen ik via de mail de moed bijelkaar had gekregen en een mailtje gestuurd van joh..ik vind je wel errug leuk kreeg ik een mailtje terug.
En o....wat schrok ik ervan..hij bleek homoseksueel te zijn
En zo vaak had ik "gefantaseerd" over hem als persoon en zijn reactie. Dus tja..dat dat een gigantische afknapper was..is wel te begrijpen.
Maar verder heb ik dit ook nooit aan iemand verteld..julie zijn de eersten

En verder..tja zoals ik eerder aangaf maak ik heel makkelijk contact met mensen maar om de een of andere reden krijg ik dat contact bijna nooit verder dan studie gerelateerd enzo..dus tja..verliefd worden is lastig..want daarvoor is toch een iets meer persoonlijk contact voor nodig.

quote:

Een andere, algemen vraag: hebben vrouwelijke autisten ook fiepen? Zo ja: wat voor fiepen? Bij mannen is dat meer algemeen (bv. auto's, audio, muziek, sport), maar bij vrouwen kan ik me zo snel geen voorstelling maken.
[..]

Ja, tenminste niet autist zijnde heb ik er toch last van, bijvoorbeeld computers, of tja..dan weer het land waar ik graag zou leven is zowat een obsessie ik kan er uren en uren over praten..en ga helemaal uit mijn dak als ik iemand vindt waarmee dat lukt
Of ik heb maanden waarin in ik helemaal into jeans ben_{raar maar waar}en kan ik echt iedere dag in de winkels gaan kijken naar de jeans..en als ik geld heb..dan kan het snel misgaan..en ook sneakers(gympen) ik ben er dol op, en kan uren naar de modellen lopen kijken op internet en kan al gauw een redelijke verzameling van 7 paar bijelkaar krijgen.
En nog een andere fiep maar die hou ik liever voor mezelf

nou..nu moet ik toch echt ff verder gaan met stofzuigen

[ Bericht 1% gewijzigd door francis998 op 15-03-2010 16:59:24 ]

quote:

Op maandag 15 maart 2010 16:31 schreef EchtGaaf het volgende:

[..]

Nou, niet helemaal. Je moet goed met de patiënt kunnen communiceren.


Maar het verdient wel erg goed

Dan is anasthesist een nog beter beroep, hoef je alleen de eerste paar minuten even met de patiënt te overleggen.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 17:00 schreef sempron2400 het volgende:

[..]

Dan is anasthesist een nog beter beroep, hoef je alleen de eerste paar minuten even met de patiënt te overleggen.

Hmmm, wat dacht je van communicatie met het overige OK-personeel?

Maauruh: ik keek gisteren naar een programma over uitvaartverzorging. Het werk van de ovenist

Je hoeft niet bang te zijn dat je verwijten krijgt dat je te heet stookt van de cliënt in kwestie

quote:

Op maandag 15 maart 2010 17:04 schreef EchtGaaf het volgende:

[..]




Hmmm, wat dacht je van communicatie met het overige OK-personeel?

Maauruh: ik keek gisteren naar een programma over uitvaartverzorging. Het werk van de ovenist

Je hoeft niet bang te zijn dat je verwijten krijgt dat je te heet stookt van de cliënt in kwestie

quote:

Op maandag 15 maart 2010 14:28 schreef Ferrobarr het volgende:
Fiepen is (voor mij): obcessief opgaan in een bepaalde interesse. Zoals EchtGaaf (en met name ik) eerder in dit topic deden over geluidsapparatuur.

Luidsprekers

quote:

Op maandag 15 maart 2010 17:57 schreef EchtGaaf het volgende:

[..]

Luidsprekers

doe mij maar liever een goede man..dan kan ik miss wel heel fieperig zijn

maar weer stilte

Mijn fiep is ook eigenlijk wel computers, net zoals Autidude. Een beetje met hardware aanrommelen enzo. Vroeger was ik ook helemaal into sterrenkunde. Kan gelukkig mezelf wel beheersen tegen impulsaankopen en dergelijke.


Vandaag in ieder geval het gesprekje gehad. Er was inderdaad geen bewijs voor autisme in mij, hoewel ik wel aan best wel wat voorwaarden voldeed. Niet autistisch genoeg waarschijnlijk

quote:

Op maandag 15 maart 2010 19:09 schreef Aperture-Science het volgende:
Mijn fiep is ook eigenlijk wel computers, net zoals Autidude. Een beetje met hardware aanrommelen enzo. Vroeger was ik ook helemaal into sterrenkunde. Kan gelukkig mezelf wel beheersen tegen impulsaankopen en dergelijke.


Vandaag in ieder geval het gesprekje gehad. Er was inderdaad geen bewijs voor autisme in mij, hoewel ik wel aan best wel wat voorwaarden voldeed. Niet autistisch genoeg waarschijnlijk

Hmm..eigenlijk is het mischien wel beter zo, niet specifiek autistisch te zijn. Dan heb je er niet veel moeite mee, en dan zit je ook niet met het dillema wel/niet vertellen.

Iig, blijf nog gewoon lekker hangen hierzo..je kan er miss wel wat van leren..van alle autisten hierzo..ik dus wel.
En ik ben ook geen autist!

En tegen impulsaakopen kan ik me ook redelijk weren. Maar tegen FIEP aankopen juist weer niet...

quote:

Op maandag 15 maart 2010 19:09 schreef Aperture-Science het volgende:
Mijn fiep is ook eigenlijk wel computers, net zoals Autidude. Een beetje met hardware aanrommelen enzo. Vroeger was ik ook helemaal into sterrenkunde. Kan gelukkig mezelf wel beheersen tegen impulsaankopen en dergelijke.


Vandaag in ieder geval het gesprekje gehad. Er was inderdaad geen bewijs voor autisme in mij, hoewel ik wel aan best wel wat voorwaarden voldeed. Niet autistisch genoeg waarschijnlijk

Gefeliciteerd! Autisme is een glijdende schaal, iets wat je volgens mij al noemde (of iemand anders in dit draadje). Schaal 1 dan ben je helemaal normaal, schaal 17 is zwaar autistisch. Op sommige forums tref je heel vreemde autisten aan,met de ondertitel ‘Proud certified Aspie since 1970’. Dat is pas mogelijk vanaf schaal 14.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 20:21 schreef sempron2400 het volgende:

[..]

Gefeliciteerd! Autisme is een glijdende schaal, iets wat je volgens mij al noemde (of iemand anders in dit draadje). Schaal 1 dan ben je helemaal normaal, schaal 17 is zwaar autistisch. Op sommige forums tref je heel vreemde autisten aan,met de ondertitel ‘Proud certified Aspie since 1970’. Dat is pas mogelijk vanaf schaal 14.

Waar is die schaalverdeling. Ik ben wel benieuwd waar ik zit eigenlijk

Ik ben schaal 18!! Dat is heel ernstig, dat is als je helemaal niet in te delen valt en je absoluut uniek bent. Ook wel hokloos, danwel niet in een hokje te plaatsen.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 20:51 schreef Autidude het volgende:
Ik ben schaal 18!! Dat is heel ernstig, dat is als je helemaal niet in te delen valt en je absoluut uniek bent. Ook wel hokloos, danwel niet in een hokje te plaatsen.

Nee jij bent schaal oneidig zo uniek dat er geen omschrijving van mogelijk is.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 20:54 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Nee jij bent schaal oneidig zo uniek dat er geen omschrijving van mogelijk is.

Maar wat is dan de definitie van uniek?

quote:

Op maandag 15 maart 2010 20:59 schreef Autidude het volgende:

[..]

Maar wat is dan de definitie van uniek?

Jij?

Geen idee

quote:

Op zondag 14 maart 2010 15:05 schreef francis998 het volgende:
Tja, ik weet ook niet ook niet precies hoe oud je bent, maar anders op jezelf gaan wonen, of een kamer.. of anders zijn er volgens mij ook opties voor minderjarigen maar die weet ik zelf niet.

Ik woon op mezelf. Het probleem is gewoon dat ik door mijn opvoeding gewoon bepaalde dingen mis. Zelfvertrouwen, initiatief, vertrouwen in de mensheid, dat soort dingen. Ik werk eraan, maar dat gaat maar langzaam.

quote:

En het leven leuk maken dat moet je toch echt zelf doen, want een leuk leven hebben is voor iedereeen anders.
En geloof me ik zit zelf met hetzelfde dillema, ik ben het huis en school leven ook zat..maar omdat te veranderen moet je zelf actie ondernemen. Hou je van sporten, ga bij een club of desnoods een 1persoons sport, hou je van reizen..wel ga reizen..je moet het zelf leuk maken, hou je van uitgaan..vraag aan een mede fokker(van hier) of ie mee wil...er zal heus wel iemand tussen zitten die er zin in heeft...

Ik heb geen geld voor wat ik wil. Ik wil zangles, vioolles, reizen. Maar da's gewoon te duur. Het kan wel, maar dan kan ik geen opleiding doen, en werk is prioriteit. Werk bepaalt 90% van mijn plezier (of gebrek daaraan) en om werk te vinden moet ik ws. een andere opleiding doen. Dus daar zit ik voorlopig gewoon nog in vast. Zo voel ik het.

quote:

Verder weet ik ook niet precies of je begeleiding hebt, maar miss is een psycholoog niet echt een slecht idee, die kan je helpen beter met de situatie te leren omgaan en al met al kleine stapjes richting een leuk leven te maken(tenminste dat is de bedoeling van een psych)

Ik overweeg het. Al maanden.

quote:

En met jezelf bewijzen zou ik zeggen, probeer een uitdaging te vinden bij het werk, ga naar je baas toe..en vraag naar het feit of er miss interesante projecten lopen, of ga zelf met een voorstel naar hem toe om het werk interesanter te maken?

Zulk werk is het niet. Het is gewoon saai werk en er valt niks extra's te doen, tenzij ik gigantische promotie maak. En dat zit er voorlopig gewoon niet in.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 21:00 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Jij?

Geen idee

Sommige auti’s pronken ermee. Ik noemde al Autsider. Daar kun je de diagnoses lezen in het onderschrift. Hoe meer, hoe beter. Uniek zijn betekent daar je zo veel mogelijk afzetten van de gevestigde wereld. Zo vind je er ook een klassieker!

quote:

Op maandag 15 maart 2010 21:14 schreef sempron2400 het volgende:

[..]

Sommige auti’s pronken ermee. Ik noemde al Autsider. Daar kun je de diagnoses lezen in het onderschrift. Hoe meer, hoe beter. Uniek zijn betekent daar je zo veel mogelijk afzetten van de gevestigde wereld. Zo vind je er ook een klassieker!

Heb je die schaalverdeling ergens?

quote:

Op maandag 15 maart 2010 21:15 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Heb je die schaalverdeling ergens?

Moet ik toch eens gaan zoeken. Nee, die verdeling bestaat niet
Soms verzin ik weleens wat. Het is een denkbeeldige variant van het BBRA van de Rijksoverheid (die officieel loopt vanaf 1 tot en met 18). Op mijn directie loopt het uiteen van 9 tot en met 17 (directeur).

Het dichtst in de buurt komt nog een zekere lijst met 16 kenmerken. Als je er 9 van hebt, voldoe je aan het criteria voor autisme, zo vertelde mijn jobcoach. Maar dat boekje ‘Een medewerker met autisme’ (van de NVA) heb ik niet meer. Ik ben wel een beetje van de getalletjes

quote:

Op maandag 15 maart 2010 21:20 schreef sempron2400 het volgende:

[..]

Moet ik toch eens gaan zoeken. Nee, die verdeling bestaat niet
Soms verzin ik weleens wat. Het is een denkbeeldige variant van het BBRA van de Rijksoverheid (die officieel loopt vanaf 1 tot en met 18). Op mijn directie loopt het uiteen van 9 tot en met 17 (directeur).

Het dichtst in de buurt komt nog een zekere lijst met 16 kenmerken. Als je er 9 van hebt, voldoe je aan het criteria voor autisme, zo vertelde mijn jobcoach. Maar dat boekje ‘Een medewerker met autisme’ (van de NVA) heb ik niet meer. Ik ben wel een beetje van de getalletjes

Dan weet ik het goed gemaakt. Dan ga jij die schaalverdeling nu ontwerpen

1 op de schaal van Sempron

quote:

Op maandag 15 maart 2010 14:06 schreef Ferrobarr het volgende:

[..]

Als in: dat intelligentie juist wel of juist niet de beste voorspeller is van hoe je je werk doet?
Ik vermoed juist wel als het gaat om hoe je echt je werk doet; hoe dit door je baas/werkgever ervaren wordt is een heel ander verhaal: vaak ziet men het niet of men ziet een slimmer persoon als een bedreiging.

Ja, wel dus. Ironisch toch, dat juist hetgene wat bepaalt hoe je je werk doet iets is wat je niet mag vertellen?

quote:

Dan is het op zich wel begrijpelijk dat een recruiter een mindere indruk van je krijgt. Dat je je studie niet afgemaakt hebt is geen pre (als er veel alternatieve sollicitanten zijn die wel de studie afgemaakt hebben), maar als je dat niet goed en rustig kunt toelichten kom je al snel op het stapeltje [x] onschikt terecht.

Ik vrees dat je dit toch echt moet verwerken / onder controle moet zien te krijgen voor succesvol solliciteren.

Ja, klopt. Ik vrees het ook. Wat me eigenlijk alleen maar irriteert omdat het weer iets is wat niets te maken heeft met hoe ik werk.

quote:

Besef dat veel minder slimme mensen merken dat je niet hun hun golflengte zit (zonder wellicht door te hebben dat het komt door een verschil in intelligentie. Daarnaast zien veel mensen slimmere mensen onder / naast zich als een bereiging. Veel managers zijn geneigd mensen om zich heen te verzamelen die sterk op zich zelf lijken, ookal is bewezen dat dat niet het meest effectief / het beste voor het bedrijf is.

Ja, ik heb al een paar keer duidelijk het gevoel gehad dat ik afgewezen ben omdat ik te slim was. Als er iemand zit die mbo gedaan heeft en tien jaar erover gedaan heeft om een bepaalde functie te krijgen, wil ie mij niet als assistent natuurlijk...

quote:

Hier wilde ik dus een knuffelsmiley invoegen, maar ik zie nu dat Fok die niet heeft.

Ironie, autisten die knuffelsmileys willen...

quote:

Profileer je je wel genoeg? Veel beslissers gaan eerder af op "gezellige ja-knikkers" dan op mensen die hun werk werkelijk goed doen.

True. Soms vraag ik me af of mensen nou een werknemer zoeken of een partner.

quote:

Mijn indruk is dat je qua ouders nog wel het e.e.a. te verwerken hebt. Ik vermoed dat dat (deels) beter functioneren in de weg staat.

Klopt. Voorbeeld, ik heb altijd te horen gekregen dat ik nieuwe dingen niet mocht omdat ik ze toch niet zou kunnen. Als je dat van kleins af aan hoort, onderneem je vanzelf niks nieuws meer en je gelooft ook nooit dat je iets nieuws zal kunnen op het moment dat het moet. En dat merk ik nu. Ik ben me hier eigenlijk pas sinds ca. anderhalf jaar van bewust en ik merk in steeds meer opzichten hoe het mij beperkt. Het is makkelijk te analyseren en te beredeneren, maar daadwerkelijk dat patroon doorbreken is iets heel anders.

(En dan heb ik het nog niet over angst voor verandering op zich of over het feit dat ik me simpelweg geen voorstelling kan maken van nieuwe situaties en daardoor geen beeld kan vormen van hoe dingen werken als ik ze nog nooit heb gezien, of hoe bepaald werk eruit ziet als ik het nog nooit heb gedaan...).

quote:

Daarnaast: een assertiviteitscursus misschien niet, maar ben je het met me eens (accepteer je) dat enige vorm van "hulp"(wat dat dan ook zijn mag) je zou kunnen helpen?

Ja.


Wat me verder niet bepaald helpt is mijn koppige instelling: een sollicitatiegesprek zou niet moeten gaan over hoe je eruit ziet en hoe aardig je bent, dus wil ik me daar ook niet op richten. Ik vind dat net eigenlijk hetzelfde als seks met de baas om hogerop te komen - het zou om je werk moeten gaan en ik wil er komen door te werken en niet anders.

Mijn afgebroken studie komt door twee dingen: thuissituatie werd te veel op dat moment en daardoor is mijn scriptie/studie verbonden met al die herinneringen waardoor ik er niet mee verder wil. Het tweede is mijn probleem met overzicht; 40 pagina's is gewoon te veel. Ik ben een beelddenker, dat weet ik ook pas een paar jaar. Ik had tijdens m'n studie steeds al problemen met dingen verwoorden, omdat ik voor m'n gevoel alle informatie in m'n hoofd niet kwijt kon in de 'lineaire' structuur van een essay. Veel informatie hoort op meerdere plaatsen tegelijk en dat kan niet, of ik zie een verband maar kan dit niet goed in woorden uitdrukken. Maar met een scriptie heb ik dat nog eens extra. Dingen tot ca. 10 - 15 pagina's (double-spaced) gaan wel. Ik kan dingen namelijk niet uitzetten in een structuur, dus ik denk over een onderwerp (niet eens actief, het borrelt gewoon in m'n hoofd zeg maar) en dan opeens heb ik een idee en dat schrijf ik dan in één keer op. En op een andere manier kan ik gewoon niet werken. Ik werk ook niet met citaten en bronnen - ik pas een theorie toe op een text bijvoorbeeld en dat is het. Dat doe ik zelf, ik bedenk alles zelf en kreeg ook complimenten omdat ik andere dingen zie dan andere mensen, andere verbanden leg, etc. Maar 40 pagina's is dus te veel. En daardoor heb ik nu een algehele schrijfangst ontwikkeld, omdat die 40 pagina's niet lukt en eigenlijk voor het eerst in m'n leven een school/studiegerelateerde opdracht niet is gelukt, voel ik me onzeker over leren en over schrijven. Er is nog nooit in m'n leven iets niet gelukt op dat gebied. Voor m'n gevoel was dat het enige waar ik goed in was (ik ben altijd gepest, maar iedereen vond me wel slim - dat is het enige positieve wat mensen over me zeiden... dus eigenlijk is mijn intelligentie mijn identiteit geworden, ik 'heb' niks anders voor m'n gevoel) en dat kon ik dus blijkbaar ook niet, dus kan ik niks. Zo voelt het voor mij. Ik wéét wel dat die gedachtengang niet klopt, maar ik kom er niet uit.

[ Bericht 10% gewijzigd door Satsuma op 15-03-2010 21:38:47 ]

quote:

Op maandag 15 maart 2010 21:24 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Dan weet ik het goed gemaakt. Dan ga jij die schaalverdeling nu ontwerpen

1 op de schaal van Sempron

Het klinkt als de schaal van Richter