0 tot 10 jaar ('77-'86): De leukste albums uit de platencollectie van m'n vader vond ik de verzamelaars van BZN, Simon & Garfunkel en ABBA, en zijn beste aankoop daarna was Graceland van Paul Simon. Mijn eerste en enige eigen LP was er een van de Smurfen

gekocht van m'n zakgeld! Daarnaast kreeg ik links en rechts behoorlijk wat van de Top40 mee.
10-12 jaar ('87-'88): Ik koop een radio-cassetterecorder en m'n eerste originele bandje is van Simply Red (Men and Women). Daarna volgen o.a. George Michael (Faith), de Traveling Wilburys, Tanita Tikaram en UB40. Mijn broer koopt Bad van Michael Jackson op cassette, stoer! Mijn eerste vinyl-singletje wordt Het Oranjelied van De Hollanders (EK voetbal!), en speciaal voor het verjaardagsfeest van mijn schoolmeester koop ik The Look van Roxette om in de klas te draaien. Dan koopt mijn pa een cd-speler, en mijn broer koopt de eerste cd: Brothers in Arms van Dire Straits, die we als voorlopig enige aanwezige cd dan ook grijs draaien. Mijn eerste cd-singletje wordt Lily was Here van Dave Stewart en Candy Dulfer, en ik haal jarenlang iedere week trouw iedere week het gedrukte Top40-exemplaar bij de platenboer.
12-15 jaar ('89-'92): Ik ben helemaal wég van Synthesizer Greatest, waardoor ik Jean Michel Jarre leer kennen waar ik later bijna alles van op CD zal kopen. Ik maak kennis met Queen (album The Miracle) en ga met de overstap naar CD's richting de house met de Turn Up The Bass-serie en The KLF. Verder draai ik o.a. Mariah Carey en Phil Collins, maar leer ik ook wat hardere rock waarderen door Nirvana (Nevermind), Metallica (black album) en Guns n' Roses (de Use your Illusions).
15-20 jaar ('93-'96): Vooral house en dance: 2 Unlimited, Scooter, Charly Lownoise & Mental Theo, Marusha, Snap!, Dune etc. Daarnaast hardcore (Thunderdome albums) en trance.
20-25 jaar ('97-'01): Naast elektronische muziek zoals Tiësto, Air, Moby, Faithless, Depeche Mode en The Chemical Brothers krijg ik meer interesse in gitaarmuziek zoals Live, U2 (met terugwerkende kracht alles aangeschaft), Radiohead, Red Hot Chili Peppers, Limp Bizkit, Rammstein en Oasis. Verder vind ik de eerste twee albums van Eminem erg goed, en draai ik de eerste plaat van Acda en De Munnik grijs.
25-30 jaar ('02-'06): Naast nieuwere artiesten als Coldplay, Novastar en Nelly Furtado begin ik vooral met het (her-)ontdekken van Fleetwood Mac, Dire Straits, The Who, Pink Floyd en Prince.
30 jaar-nu ('07-'10): Ontdekking van het solowerk van John Frusciante (van de Peppers) en Lindsey Buckingham (van Fleetwood Mac). Daarnaast meer terugwerkende-kracht ontdekkingen zoals Jimi Hendrix, Lenny Kravitz, David Bowie, The Beatles, Pearl Jam en Massive Attack. Ik merk dat weinig nieuwe artiesten me echt kunnen boeien (shit, word ik oud?!) en dat in het afgelopen decennium veel muziek herkauwd is met slechte remakes, dance interesseert me daardoor een stuk minder. Wel interessant vind ik de retro-opleving, en Lady Gaga is een artiest die ik het nog ver zie schoppen als ze het goed aanpakt en blijft verrassen als een soort nieuwe Madonna.
Nothing has changed. Everything has changed.