Jonge moeders (<25)

quote:

Op woensdag 30 december 2009 16:36 schreef m@x het volgende:

[..]

En het liefst zelfs nog je shirt willen optillen zodat ze met hun vieze handen aan je blote buik kunnen voelen. Ieuw

En dan vragen ze nog "Mag ik?" maar ze houden hun handen al uitgestoken en zitten op anderhalve centimeter van je buik
Vreselijk vind ik het eigenlijk want ik heb de ballen niet aan mijn lijf om hun vragen te weigeren...

quote:

Op woensdag 30 december 2009 15:59 schreef huuphuup het volgende:

Ik vind mezelf geen jonge moeder, maar dat komt meer omdat mijn moeder mij (bewust, heel erg gepland) kreeg toen ze 21 was, ik vind mezelf dus eerder gewoon normaal qua leeftijd. Maar als ik eerlijk ben en om me heen kijk dan zie ik wel dat ik blijkbaar wel jong ben. Zéker met een academische achtergrond is het blijkbaar absurd om voor je 30e en bovenaal vóór je "cariere" aan kinderen te beginnen. Idioot vind ik persoonlijk want een ieder moet gewoon doen wat hij wil. Ik was enorm "toe" aan kinderen dus zijn we eraan begonnen. Niet anders dan dat, er zit geen diepere gedachte achter.

Mijn moeder is ook in het begin van haar twintiger jaren zwanger geraakt van mij (jawel, een ongelukje), maar ik vond het om die reden niet vanzelfsprekend om ook jong aan kinderen te beginnen. Sterker nog, ik heb altijd gevonden dat ze veel te snel een gezinnetje heeft gesticht waardoor ze nooit alleen en onafhankelijk is geweest. Eén ding wist ik altijd zeker: ik wilde (financieel) onafhankelijk zijn voor ik aan kinderen begon (als ik die überhaupt al wilde). Mijn moeder was dus altijd een voorbeeld van hoe ik het niet wilde.

Uiteindelijk heb ik toch veel eerder een kind genomen dan ik tevoren in gedachten had. Na mijn promotie zou ik wel weer verder zien, maar tijdens mijn promotie bleek ineens dat ik eraan toe was. Ik begrijp dus heel goed dat 'er gewoon klaar voor zijn' ongeacht leeftijd. Toch is het vrij uitzonderlijk dat jij het praktisch allemaal voor elkaar weet te krijgen. Ik kon mijn studie, mijn huur en mijn overige vaste lasten maar amper betalen terwijl ik er behoorlijk veel naast werkte. Een kind had ik me alleen kunnen veroorloven als ik een oudere vriend had gehad die financieel meer ingebracht had (of die thuis was gebleven met het kind).

Oeh ik hoor hier ook

Ik was 23 toen ik zwanger raakte (dwz een maand voor mijn 24e verjaardag dus) en nu dus 24.
Ik dacht voordat ik zwanger was en het aan mijn ouders had verteld dat vooral hun het (te) jong vonden haha, Ben de jongste thuis en iedereen riep altijd: Son, nee die wil nog geen kinderen. Nou uh verrassing
Uiteindelijk vinden ze het heel erg leuk voor ons. Maar onze thuissituatie is op zich ook wel prima. Hebben een ruim huis, financieel zitten we goed. Als ik zonder werk kom hebben we nog geen problemen enzo. En we zijn ook al bijna 6 jaar samen, dus wat dat betreft klopt het ook wel.
Mijn vriend is ook 24 dus zijn allebei jonge ouders
Tot nu toe heeft 1 iemand gedacht dat het een ongelukje was.

Ik wilde zelf altijd pas als ik 26 was aan kinderen beginnen hehe. Dat was in de tijd dat ik nog studeerde en in de veronderstelling was mijn studie af te maken en te specialiseren enzo.
Maar dat is dus iets vervroegd.

Net zoals Huups moeder was mijn moeder ook jong toen mijn zus geboren werd. Ze was nog net 20. En 23 bij mij. Ik vond het altijd leuk om een jonge moeder te hebben, dus wilde zelf ook niet te laat aan kinderen beginnen.
Pas op mijn 30e ofzo was echt geen optie (mits ik natuurlijk geen relatie zou hebben maar daar dacht ik vroeger nooit overna haha).

En vind het ook wel interessant om te lezen over moederschap en studie combineren. Aangezien ik misschien ooit ook wel weer een opleiding wil gaan doen

quote:

Op woensdag 30 december 2009 16:55 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Mijn moeder is ook in het begin van haar twintiger jaren zwanger geraakt van mij (jawel, een ongelukje), maar ik vond het om die reden niet vanzelfsprekend om ook jong aan kinderen te beginnen. Sterker nog, ik heb altijd gevonden dat ze veel te snel een gezinnetje heeft gesticht waardoor ze nooit alleen en onafhankelijk is geweest. Eén ding wist ik altijd zeker: ik wilde (financieel) onafhankelijk zijn voor ik aan kinderen begon (als ik die überhaupt al wilde). Mijn moeder was dus altijd een voorbeeld van hoe ik het niet wilde.

nouja mijn moeder is ook niet bepaald mn voorbeeld met een hoop dingen
Maar het was binnen mijn familie zo normaal om jong kinderen te krijgen, gepland en getrouwd en wel enzo dat ik er eigenlijk nooit raar van op heb gekeken toen ik zelf ook begon te rammelen na mn 20e.

quote:

Uiteindelijk heb ik toch veel eerder een kind genomen dan ik tevoren in gedachten had. Na mijn promotie zou ik wel weer verder zien, maar tijdens mijn promotie bleek ineens dat ik eraan toe was. Ik begrijp dus heel goed dat 'er gewoon klaar voor zijn' ongeacht leeftijd. Toch is het vrij uitzonderlijk dat jij het praktisch allemaal voor elkaar weet te krijgen. Ik kon mijn studie, mijn huur en mijn overige vaste lasten maar amper betalen terwijl ik er behoorlijk veel naast werkte. Een kind had ik me alleen kunnen veroorloven als ik een oudere vriend had gehad die financieel meer ingebracht had (of die thuis was gebleven met het kind).

Mja we hebben wel heel goed gekeken naar alle financiën voordat we begonnen moet ik zeggen hoor. En geld was ook wel ons grootste bezwaar maar uiteindelijk konden we niet echt een reden bedenken waarom het financiëel niet zou kunnen. Ik moet er wel bij zeggen dat geld wel meer een issue is als we aan een tweede kindje beginnen. Dan wil ik dat of mijn vriend of ikzelf een vaste fulltime baan heeft/heb met een redelijk salaris. Ik wil twee of meer kinderen ook kunnen bieden wat ik Amélie nu biedt (minstens) en daar is gewoon meer geld voor nodig dan.

Ik werd zwanger en moeder van de eerste op m'n 23e, en van de 2e op mijn 26e. Ben nu 29. 'k Heb niet zoveel commentaar gehad op het jong moeder zijn, pas toen de oudste naar school ging viel dat meer op (iig bij de school zelf ).
Wat kan meespelen in het 'betuttelen' door cb ed is dat je als jonge moeder vaak een lager gezinsinkomen hebt en in een wat minder goed bekend staand postcodegebied woont, voor hen een risicofactor (je telt officieel vaak ook nog mee als tienermoeder tot een jaar of 23). Maar dat zal ook afhankelijk zijn van hoe je verder op hen overkomt.
Mijn moeder was 21 bij haar 1e (en had er 5 op haar 30e dus ik haal haar niet meer in ook. )

[ Bericht 11% gewijzigd door poemojn op 30-12-2009 17:22:33 ]

quote:

Op woensdag 30 december 2009 17:13 schreef Cantare het volgende:

[..]

Dat verschil merk ik zelf ook heel erg. Ik kom uit een christelijk milieu en daar is het heel normaal om jong aan kinderen te beginnen. Als ik mij buiten dat milieu begeef dan merk ik hoe wereldvreemd dat soms wordt gevonden. Met name op de universiteit.
[..]

Da's goed om te weten, want als alles goed gaat dan studeer ik dit schooljaar af, dus ook met scriptie schrijven enzo. Het zal me benieuwen.

Ik weet niet hoeveel moeite je zelf hebt met het schrijven van papers en dergelijke maar ik zou je adviseren om alvast te beginnen met de scriptie als dat mogelijk is en je scriptie-begeleider ook in te lichten over je zwangerschap.

Ikzelf had mn scriptie in no-time af toen al het leeswerk eenmaal achter de rug was maar toen was ik niet zwanger, dat scheelt een slok op een borrel Ik heb gemerkt dat met name mijn concentratie-span enorm afnam na de 30 weken zwangerschap en dat ik het overzicht minder had, conclusies trekken en verbanden leggen ging moeizamer. Het is voor jezelf waarschijnlijk prettiger als de grote dingen wat je studie betreft alvast uit de weg zijn.

Concentreren vond ik na de bevalling ook nog lange tijd moeilijk. Vooral lange lappen tekst en ingewikkeldere dingen, dagelijkse dingen lukten wel. Maar dat kan ook komen doordat ik redelijk wat bloedarmoede had toen (teveel verloren bij de bevalling). Heeft zeker een maand of 6 geduurd voordat ik weer normaler was.

quote:

Op woensdag 30 december 2009 17:23 schreef poemojn het volgende:
Concentreren vond ik na de bevalling ook nog lange tijd moeilijk. Vooral lange lappen tekst en ingewikkeldere dingen, dagelijkse dingen lukten wel. Maar dat kan ook komen doordat ik redelijk wat bloedarmoede had toen (teveel verloren bij de bevalling). Heeft zeker een maand of 6 geduurd voordat ik weer normaler was.

ik ook ja
ik ben heel blij dat ik pas in februari weer naar college hoef. Amélie is dan 5.5 maand, dan moet het goed gaan met een beetje discipline denk hoop ik. Heb er nu al zin in

Het lijkt me overigens moeilijker om een vergevorderde carrière te onderbreken dan een startende carrière. Maar evengoed moet er nog wel voldoende brood op de plank komen natuurlijk. Mijn man en ik gaan allebei van fulltime naar 4 dagen in de week werken, dus financieel gaan we er op achteruit. Maar omdat ik nu nog op een starterssalaris zit verwacht ik de komende jaren dat gat wel weer op te kunnen vullen met loonsverhogingen.

Ik ben intussen 27, maar ben op mijn 22ste moeder geworden en heb nu drie dochters. Ik heb wel wat gemerkt van vooroordelen over zo jong moeder worden, en denk dat het in de praktijk bij mij ook wel deels 'waar' was, omdat ik nog zo weinig ervaring met kinderen had. Maar dat lag niet aan mijn leeftijd, maar meer mijn jeugd en opvoeding, weinig weten van baby's en denken dat je het allemaal wel vanzelf zult leren.
Verder geen nadelen ondervonden van het jong kinderen krijgen, behalve wat meer zwangerschapsstriemen...

Ik ben nog steeds blij dat ik zo'n jonge moeder ben, en moet er niet aan denken dat ik nu 40 zou zijn met een jongste kind van 3...die kom ik ook nog vaak tegen op school. Maar goed, dat is dan weer mijn persoonlijke mening. Petje af voor de oudere moeders, want het lijkt me zwaarder worden met de jaren als ik eerlijk ben. ik vond het al heel zwaar om zwanger te zijn en voelde me vaak echt ziek, het wordt (lijkt mij) alleen maar zwaarder als je lichaam toch al met het verouderingsproces bezig is, om het maar eens klinisch te stellen.
Maar goed, daar kan ik ook weer helemaal de plank mee mis slaan... het is denk ik heel erg persoonlijk hoe iedereen het ervaart.

Was 19 toen ik zwanger raakte van de eerste en 22 bij de tweede. Volgens mij nooit echt vervelende opmekingen gehad, ik herinner me het ieder geval niet dus zal wel meevallen. Wel grote ogen naar mijn buik maar dat had dan meestal met de grootte te maken

En zoals eerder aangehaald hier; al wáren het ongelukjes, dan nog! Uiteindelijk kies je er bewust voor om het te houden en er met alle liefde voor te zorgen.....

Vind trouwens wel dat je er sneller volwassen door wordt. Je moet wel en dat heb ik bij mezelf gemerkt maar merk dat ook heel vaak in mijn omgeving. Ken een meisje die net 19 is geworden en bijna gaat bevallen. En als je dan zo met haar praat merk je gewoon dat ze met alle liefde voor het kindje willen gaan zorgen en hoe ze in die maanden zwangerschap groeien, vind ik altijd erg mooi om te zien.

quote:

Op woensdag 30 december 2009 12:12 schreef debuurvrouw het volgende:

[..]

Nou ja, ik was dus 25 en had bekkeninstabiliteit. en énorme Striae Overflakkee (vanwege nog jong en dus sterk bindweefsel?? ) dus wat dat aangaat zegt het ook niks.

Hier nog zo een met een landkaart op d'r buik

Het enige dat ik merk is dat veel mensen botweg vragen of 't een ongelukje was. Ook wildvreemden. Dat blijf ik raar vinden. En ongelukje is een rotwoord.

Oh, en ik heb het hele "afstuderen tijdens de zwangerschap" een beetje te licht ingeschat En afstuderen met baby in huis ook. Vooral tijdens de zwangerschap heb ik rondgelopen met een hoofd vol watten, ik had echt geen zin om me op school te concentreren.

Wat ik wel jammer vind, is dat niemand in mijn omgeving met hetzelfde bezig is. Geen van mijn vriendinnen gaat nu aan kinderen beginnen. Of, nou ja, ik heb zeg maar een groepje mensen die ik ken van vóór de zwangerschap, en een groep mensen die ik voornamelijk ken dóór de zwangerschap (incl Fok! dames ).

Overigens ben ik 23. Wat wel verschil maakt voor de reacties van mensen, denk ik, is dat mijn vriend ouder is.

Ik was (nog net) 24 toen ik zwanger raakte en nu dus 25 met kind. Het was gepland, we hadden alleen niet verwacht dat het meteen raak zou zijn. Dus ik ben afgestudeerd met een 37-wekenbuik
Ik herken veel wat hier geschreven is, vooral de vraag of 'het wel de bedoeling was'. Erg bijdehand, maar aan de andere kant wel prettiger dan geklets achter je rug.
En wat innepin ook zegt, dat mijn vriendinnen veel minder bezig zijn met huisje-boompje-beestje. Maar ach, dat verschil speelt ook al jaren (vriend en ik wonen alweer 6 jaar samen) en blijkt overkomelijk. Daarom vind ik Fok! ook wel fijn om te kletsen met mensen in dezelfde fase

Dat van die verschillen in fase blijft dus. ik heb nu veel oudere vriendinnen omdat die kinderen in dezelfde leeftijd hebben. En de dames van mijn eigen leeftijd zitten allemaal in de voedingen en luiers en slaapjes en sapjes en weet-ik-wat. Tja, wij zoeken een middelbare school inmiddels.

Volgens mij is het voor iedereen wel persoonlijk.

Ik ben zelf net 28 en vindt mezelf niet te jong en niet te oud voor kinderen. (mijn moeder was 36 toen ze mij kreeg en ik ben de oudste dat wilde ik dan weer niet)

Toen ik een jaar of 23 was riep ik nog dat ik misschien helemaal niet eens kinderen wilde. Ik had er helemaal niks mee (en nog steeds niet heel erg veel eigenlijk, ik heb misschien 3x in mijn leven een baby vastgehouden)

Maar op mijn 26e ofzo begon het toch wel te kriebelen, net of is dat biologisch bepaald ofzo. Mijn vriend was er echter nog niet aan toe, dus al met al heeft het nog wel een jaartje geduurd voordat we ervoor gingen.

Ik moet er wel bij zeggen dat ik de afgelopen 3/4 jaar ontzettend veel over mezelf nog heb geleerd, met name toen ik begonnen ben met werken na mijn studie. Ik weet beter hoe ik in het leven sta en hoe ik reageer enzo. Kortom ik ken mezelf veel beter. Misschien heeft een ander dat eerder hoor, maar ik ben soms wel geneigd om te denken dat je een stukje levenservaring mist als je nog rond de 20 bent. Ik zal er echter nooit over oordelen, je weet niet wat een ander al wel of niet heeft meegemaakt natuurlijk. Maar een stuk levenservaring zul je natuurlijk altijd meenemen en overbrengen op je kinderen. Dat zie ik dan wel weer als voordeel.

Ik vind het wel leuk dat een vriendin van mij nu ook bezig is met zwanger worden. Dus hopelijk lukt dat snel, want lijkt me leuk om samen met haar zwanger te zijn.
Is mijn oudste vriendin, ken haar al sinds ik 2,5 ben.

En omdat mijn zus en schoonzus ook zwanger zijn heb k wel mensen in mijn omgeving die hier ook mee bezig zijn.

Hier ook jong moeder.
Zwanger op mijn 21ste, bevallen toen ik 22 was.

Hier was het niet gepland, wel heel welkom. En als het niet voor de logistieke uitdaging hier was, dan waren we allang voor een 2e gegaan. Dat is het nadeel van ongepland jong moeder, een 2e zit er voorlopig nog even niet in helaas (naja tenzij die weer als cadeautje komt).

Een studie met zwangerschap/kind combineren is hier de grote uitdaging.
Mijn studie (geneeskunde) is er absoluut NIET op berekend. Qua examens verplaatsen/overdoen etc is er totaal niets mogelijk en kolven op college dagen was de grote uitdaging.
Reacties varieerden van "ja maar dan dump je dat kind toch gewoon bij je ouders", "ik had het weg laten halen" tot "jemig zoiets doe je toch niet tijdens je studie" en "nu ga je vast wel stoppen"

Maar we worden er wel assertief en handig van

Op het ogenblik combineer we hier thuis fulltime co-schappen, deeltijd mbo-v, 2 parttime banen 24 + 12 uur pw met een peuter en een huishouden. Waarbij alleen het huishouden er vaak bij inschiet.

Dus op mijn cv kan straks in ieder geval, ruime ervaring met het oplossen van logistieke problemen en goed in multi-tasken en time-management.
Dan komt het met die carrière vast ook nog wel goed.

p_iglet, dat jouw medestudenten, toch intelligente mensen neem ik aan, zulke domme opmerkingen kunnen maken zeg en dat zijn dat de artsen van de toekomst...lekkere instelling...

quote:

Op donderdag 31 december 2009 12:14 schreef Belana het volgende:
p_iglet, dat jouw medestudenten, toch intelligente mensen neem ik aan, zulke domme opmerkingen kunnen maken zeg en dat zijn dat de artsen van de toekomst...lekkere instelling...

dat moet straks naar onze ouderdomskwaaltjes kijken en onderzoeken

quote:

Op woensdag 30 december 2009 17:31 schreef Suzanna het volgende:
Ik ben nog steeds blij dat ik zo'n jonge moeder ben, en moet er niet aan denken dat ik nu 40 zou zijn met een jongste kind van 3...die kom ik ook nog vaak tegen op school.

Ik vraag me trouwens af hoe je hier bij komt. Waarom denk je dat?
Als 'oudere' moeder kun je makkelijker terugkijken naar hoe je jong was en hoe kinderen daar in gepast zouden kunnen hebben.. Als 'jongere' moeder kun je toch onmogelijk in de toekomst kijken?
Wellicht dat die15 jaar extra levenservaring voor veel meer rust zorgen bijv.

quote:

Op woensdag 30 december 2009 12:10 schreef debuurvrouw het volgende:
blijkbaar gaat ieders biologische wekker op een ander tijdstip tikken. Of geeft er op een ander tijdstip gehoor aan.

Nee hoor, ik had op mijn 21e ook al dolgraag een kind willen krijgen. Maar ik ben er gewoon niet aan toe. Ik wil eerst mijn carriere zo ontwikkelen dat ik me nooit meer druk hoef te maken, en ook niet afhankelijk hoef te zijn van mijn vriend/man! Daar past een kind nu gewoon echt niet bij. Ik ben écht oprecht jaloers als ik een zwangere vrouw zie, maar ik ben iets te realistisch om het dan maar door te zetten.

quote:

Op woensdag 30 december 2009 17:31 schreef Suzanna het volgende:
Ik ben nog steeds blij dat ik zo'n jonge moeder ben, en moet er niet aan denken dat ik nu 40 zou zijn met een jongste kind van 3...

Wat is daar mis mee? Mijn moeder was ook 40 toen ze beviel van mijn broertje, en die is inmiddels 7, ik heb een hele vlotte moeder en vader (ze kregen mijn broer toen zij 22 was, en mij toen ze 24 was), dus wat is het probleem? Zolang het lichaam het aankan, en accepteert....

Ik vind het eigenlijk om te gillen dat jonge grietjes met een kind zoiets zeggen, alsof dat écht niet kan, op oudere leeftijd kinderen krijgen.

quote:

Op donderdag 31 december 2009 12:32 schreef E.T. het volgende:
Als 'oudere' moeder kun je makkelijker terugkijken naar hoe je jong was en hoe kinderen daar in gepast zouden kunnen hebben.. Als 'jongere' moeder kun je toch onmogelijk in de toekomst kijken?

Terugkijken naar een leven met kind kun je als 'oude' moeder ook niet, omdat je die kinderen niet had, en je gewoon niet weet hoe je leven was verlopen als je wel al jong kinderen had gekregen. Waarschijnlijk heel anders. Als ik geen kinderen had had ik nu waarschijnlijk fulltime gewerkt, skivakantie gehad, rug gebroken, thuis met WAO.

quote:

Op donderdag 31 december 2009 12:38 schreef poemojn het volgende:
skivakantie gehad, rug gebroken, thuis met WAO.

Dan had je misschien beter een skilesje kunnen nemen!