Worden volledig afgekeurde mensen regelmatig opnieuw gekeurd

quote:

Op woensdag 24 februari 2010 13:49 schreef SonicB het volgende:
Hmm. Allemaal keuringartsen in dit Topic!!

Alsof alleen deskundigen iets mogen posten. Het is Tweakers niet..._{Al twijfel ik daar ook aan de kennis van de users daar.}

Zolang er nog perfect gezonde mensen werkloos rondwandelen vind ik het nogal belachelijk 100% afgekeurden te dwingen te gaan werken, zowel voor de afgekeurde persoon als de werkgever die op allerlei kosten gejaagd wordt om werkplekken aan te passen,etc

quote:

Op woensdag 27 oktober 2010 22:00 schreef Vhiper het volgende:
Zolang er nog perfect gezonde mensen werkloos rondwandelen vind ik het nogal belachelijk 100% afgekeurden te dwingen te gaan werken, zowel voor de afgekeurde persoon als de werkgever die op allerlei kosten gejaagd wordt om werkplekken aan te passen,etc

Het gaat om de cijfertjes. Hoe minder mensen er arbeidsongeschikt zijn verklaard, hoe gezonder het land lijkt te zijn.
Dat 90% van al die mensen die goedgekeurd zijn, nu in de bijstand zitten, maakt Den Haag niets uit.

quote:

Op woensdag 27 oktober 2010 22:02 schreef mazaru het volgende:

[..]



Het gaat om de cijfertjes. Hoe minder mensen er arbeidsongeschikt zijn verklaard, hoe gezonder het land lijkt te zijn.
Dat 90% van al die mensen die goedgekeurd zijn, nu in de bijstand zitten, maakt Den Haag niets uit.

Daar heb je gelijk in, helaas. Echter, het blijft van de zotte afgekeurden te verplichten te gaan werken, terwijl er nog genoeg gezonde werklozen zijn. Geen werkgever zit hierop te wachten.

quote:

Op woensdag 27 oktober 2010 22:08 schreef Vhiper het volgende:

[..]

Daar heb je gelijk in, helaas. Echter, het blijft van de zotte afgekeurden te verplichten te gaan werken, terwijl er nog genoeg gezonde werklozen zijn. Geen werkgever zit hierop te wachten.

Nee, en logisch ook. Als ik werkgever was, dan nam ik ook niet iemand aan die eerst 20 jaar in de WAO heeft gezeten.
Ook al is die nu ineens wonderbaarlijk goedgekeurd.
En verbergen is ook heel moeilijk, hoe verberg je een gat van 20 jaar? Dat is het eerste waar ze naar vragen. Je kunt moeilijk zeggen dat je vakantie nogal is uitgelopen.

Snap dat dan,, zo kan NL lekker blijven zeggen dat er maar 3% ofzow werklozen zijn hierzo.. Is niet zo gek als je de rest zogenaamd afkeurt... Zoals andere al zeiden, zolang er genoeg werklozen zijn die 100% fit zijn en meer kans maken op jobs (die ze al niet krijgen) kan je net zogoed die andere groep kansloze onder de noemer van ziek of weet ik veel wat afkeuren. Alles voor de cijfertjes mensen..

Ik zou wel eens willen weten of het aantal afgekeurde hier hoger ligt dan in andere landen.

quote:

Op woensdag 27 oktober 2010 22:14 schreef mazaru het volgende:
En verbergen is ook heel moeilijk, hoe verberg je een gat van 20 jaar?

Je stelt je voor als Tanja Nijmeijer?!

'Handje ophouden' Een dubbele moraal?

Ik vind het serieus schokkend om sommige reacties hier te lezen. Ik ben zelf ook volledig en afgekeurd (zonder kans op herstel) en denk je dat ik het fijn vind om als relatief jonge vrouw aan de zijkant te staan? Denk je dat het voelt als een grote, betaalde vakantie voor de rest van mijn leven? Dat het fijn is om geen deel meer uit te maken van de werkende samenleving? Nee!

Maar wat is het alternatief? Voor een paar uurtjes per week aan het werk gaan en dan compleet geen energie meer hebben wat dan ook? Oh, shame on me dat ik wel energie heb om achter mijn laptop te zitten en hier te reageren! En dan ben ik ook nog zwanger, hoe durf ik? Als ik wel energie heb (daar hopen we maar op) om een kindje op te voeden, dan had ik toch ook kunnen gaan werken? Maar mijn partner moet zelfs nog een handje helpen in het huishouden omdat ik dat, ondanks dat ik dus niet meer werk, niet in mijn eentje voor elkaar krijg. Gelukkig heb ik een lot uit de loterij getroffen, iemand die me afremt als dat nodig is.

En bedenk je dan eens, wie neemt mij aan? De kans dat ik duurzaam inzetbaar ben is bijna gelijk aan nul, daar wil geen enkele baas aan. Als ik een terugval heb dan ben ik zo een paar maanden uit de running. Mijn aandoening is progressief, dus _{(al gaat het gelukkig langzaam tot nu toe!)} het wordt er niet meer beter op. Bedenk je eens wat het met je doet als je van de ene op de andere dag niet meer rechtop kan staan of bijna niets meer ziet? Dat is na een hele tijd wel weer redelijk opgeknapt, maar zo komt er regelmatig iets langs waarbij de restschade telkens zorgt voor blijvende klachten.

Moet ik daar dan voor gaan boeten? Ik heb altijd een goed loon gehad _{(en dus ook premies betaald)} en moet ik dan nu maar gaan teren op de zak van mijn partner? Want een bijstandsuitkering zou ik natuurlijk niet krijgen omdat hij ook verdient. Moeten wij al onze dromen (en dan bedoel ik niet een reisje naar de Malediven of andere luxe) maar opgeven omdat ik de botte pech heb om deze ziekte te krijgen? Gelukkig had ik een UWV-arts en arbeidsdeskundige tegenover me die wel verder keken dan hun neuzen lang waren. Zieke mensen boeten al voor alles wat ze lichamelijk in moeten leveren, moet je dan ook maar op een houtje gaan bijten omdat je niet meer kunt werken? Wat is dat voor wrede vorm van 'gevoel voor gerechtigheid'?

Bedenk je dus eens hoe het voelt om als profiteur te worden uitgemaakt door mensen die niet weten waar ze het over hebben. Als ik vandaag nog weer gezond zou kunnen worden en weer 40 uur kunnen gaan werken dan zou ik het meteen doen! Maar in plaats daarvan mag ik nu tot aan mijn pensioen (die ik nog wel zelf bij elkaar moet gaan sparen) mijn handje ophouden .

Hoe droevig is het om 'jaloers' te zijn op iemand die een uitkering krijgt?

_{Pffff, waarom reageer ik ook eigenlijk?}

Ik zou ook dolgraag willen werken maar er is echt niemand die me zal aannemen.

Zit in de wajong overigens.. zelfs toen ik aangaf dat ik wilde werken bij mn herkeuring (inmiddels 2 jaar geleden bijna) werd ik ook weer 100% afgekeurd.

Levert heel veel stress (en faalangst) op dat gevoel dat je niets kan en niets kan bereiken.
Daar komt bij dat ik er eigenlijk alleen voor sta hier.. heb wel een moeder, maar die zit zelf zo in de shit dat ze ook niets kan doen feitelijk, niet voor zichzelf en ook al niet voor mij dus.

Bovendien zit ze in diepe schulden, wat los staat van mijn problematiek overigens maar ja ik zit automatisch ook met haar schulden opgescheept.
Als ik zou stoppen met het helpen van betalen van rekeningen komt ze op straat te staan.
Tja dat staat geen enkel kind toe mag ik aannemen.
Nadeel is wel dat ik nog letterlijk geen 10'tje overhou aan het einde van de maand.

Ik heb een lieve (supermooie) vriendin maar die woont helaas best ver weg zelfs voor nederlandse begrippen en kan me ook niet 1,2,3 helpen.
Liefst zou ik naar haar toe willen verhuizen of minstens in dezelfde stad willen gaan wonen maar ja geen geld.

Hell ik heb niet eens geld voor een pak of een fatsoenlijke outfit voor bijv. een solliciatiegesprek mocht het daar ooit van komen. (wat ik ernstig betwijfel maar enfin)

Het is via internet zo gemakkelijk mensen af te straffen voor wat je in eerste instantie wellicht opvat als een zwakte... tot je diegene beter leert kennen en het gaat begrijpen hoe alles tot stand is gekomen.

Die laatste twee posters hier, hebben gewoon dubbel pech,, pech dat ze ziek zijn en pech dat er zoveel mensen doen alsof ze een ziekte hebben. Probleem daarbij is dat iedereen haast wel iemand kent die gewoon de boel zit op te lichten. En als ik dan dingen hoor als, een huisje kopen, kinderen krijgen, een nieuwe blackberry,,, tsja dan denken vele met mij

Nogmaals wie gehandicapt etc is, die moeten geholpen worden, maar er zijn gewoon teveel profiteurs.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 12:19 schreef DAMH het volgende:

En als ik dan dingen hoor als, een huisje kopen, kinderen krijgen, een nieuwe blackberry,,, tsja dan denken vele met mij

En wat is daar mis mee? Waarom zouden afgekeurde mensen dat niet mogen?

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 12:30 schreef Alicey het volgende:

[..]

En wat is daar mis mee? Waarom zouden afgekeurde mensen dat niet mogen?

Het gaat me niet om wel of niet mogen,, het gaat erom hoe sommige erover zeiken,,, alsof het allemaal vanzelfsprekend is.. Veel van die klanten begrijpen dat niet,, dat ook voor mij (de meeste mensen) niks vanzelfsprekend is...

Zelfde als bv geestelijk gehandicapten, vb daarvan is dat ze in flats worden geplaatst met begeleiders en van alles. Wat blijkt nou, dat naast dat alles voor ze betaalt worden ze ook nog een uitkering krijgen. Meeste van deze mensen weten niet eens wat ze met geld moeten doen, dus wat krijg je. Sommige hebben 30 000 op de rekening staan, andere kopen er onzin van maar bij de meeste wordt het doorgesluist naar de ouders. Dit vind ik kwalijke zaken. Helemaal als je weet dat de begeleiding vaak niet goed genoeg geschoold is etc. Dan heb ik zoiets van oke geef ze wat zakgeld en gebruik de rest voor de zorg, en waarom moet die kloothommel van een directeur van een zorginstelling 2,5 ton vangen.. achso ik draaf door..

Enige wat ik wil zeggen is, ik zou nooit met een ziek persoon willen ruilen, maar ik wil dit en ik wil dat mentaliteit mag wel iets minder...

Een vriend van me is ook afgekeurd maar die zit gewoon 16 uur per dag WoW te spelen. Na een traject bij een psychiater is ie voorgoed arbeidsongeschikt verklaard en is nu al jaren niet gekeurd. Hij is psychisch niet 100% en ik zou niet met 'm willen ruilen maar het is gewoon zo dat als je het kan opbrengen 16 uur per dag WoW te spelen (ook nog eens in een top guild, waar de druk en je inzet toch vergelijkbaar is als bij een bedrijf) dat je ook betaald werk zou kunnen doen.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 12:43 schreef DAMH het volgende:

[..]

Het gaat me niet om wel of niet mogen,, het gaat erom hoe sommige erover zeiken,,, alsof het allemaal vanzelfsprekend is.. Veel van die klanten begrijpen dat niet,, dat ook voor mij (de meeste mensen) niks vanzelfsprekend is...

Zelfde als bv geestelijk gehandicapten, vb daarvan is dat ze in flats worden geplaatst met begeleiders en van alles. Wat blijkt nou, dat naast dat alles voor ze betaalt worden ze ook nog een uitkering krijgen. Meeste van deze mensen weten niet eens wat ze met geld moeten doen, dus wat krijg je. Sommige hebben 30 000 op de rekening staan, andere kopen er onzin van maar bij de meeste wordt het doorgesluist naar de ouders. Dit vind ik kwalijke zaken. Helemaal als je weet dat de begeleiding vaak niet goed genoeg geschoold is etc. Dan heb ik zoiets van oke geef ze wat zakgeld en gebruik de rest voor de zorg, en waarom moet die kloothommel van een directeur van een zorginstelling 2,5 ton vangen.. achso ik draaf door..

Enige wat ik wil zeggen is, ik zou nooit met een ziek persoon willen ruilen, maar ik wil dit en ik wil dat mentaliteit mag wel iets minder...

Leuk maar 30000 op je rekening met een uitkering kan niet eens dan krijg je geen uitkering meer.
Verder is het zo dat niet alles betaald word hoor met zulke begeleiding.
Je hebt alleen lagere huur.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 12:48 schreef Kworb het volgende:
Een vriend van me is ook afgekeurd maar die zit gewoon 16 uur per dag WoW te spelen. Na een traject bij een psychiater is ie voorgoed arbeidsongeschikt verklaard en is nu al jaren niet gekeurd. Hij is psychisch niet 100% en ik zou niet met 'm willen ruilen maar het is gewoon zo dat als je het kan opbrengen 16 uur per dag WoW te spelen (ook nog eens in een top guild, waar de druk en je inzet toch vergelijkbaar is als bij een bedrijf) dat je ook betaald werk zou kunnen doen.

Tsja, mijn lief heeft na ~10 jaar leuren bij doktoren en ziekenhuizen eindelijk haar dystrofie zover onder controle dat ze succesvol kan opereren op de arbeismarkt, een vriendin van haar die ze nog kent uit 1 van haar revalidatie periodes is 100% afgekeurd, maar kan wel op de boerderij helpen met kalveren, de beesten voeren en de administratie bijhouden.

Jammer genoeg zijn er legio van dat soort gevallen waar je over hoort, en die verpesten het toch deels voor de mensen die echt terug moeten vallen op een uitkering, al was het alleen maar door een stukje begrip weg te halen bij de niet uitkering ontvangende mensen.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 12:48 schreef Kworb het volgende:
Een vriend van me is ook afgekeurd maar die zit gewoon 16 uur per dag WoW te spelen. Na een traject bij een psychiater is ie voorgoed arbeidsongeschikt verklaard en is nu al jaren niet gekeurd. Hij is psychisch niet 100% en ik zou niet met 'm willen ruilen maar het is gewoon zo dat als je het kan opbrengen 16 uur per dag WoW te spelen (ook nog eens in een top guild, waar de druk en je inzet toch vergelijkbaar is als bij een bedrijf) dat je ook betaald werk zou kunnen doen.

Dan is hij waarschijnlijk autistisch.

Het is een stuk makkelijker achter een computer te zitten waar je eigenlijk letterlijk maar 1 ding doet dan dat je in aanraking komt met allerlei dingen "moeten" doen en het hele echte sociale aspect.

Je moet het breder leren zien.. hij is waarschijnlijk gewoon aan het vluchten en verstoppen achter games.
Dat heb ik zelf ook heel lang gedaan en soms nog steeds.

Maar ja ik kom al bijna 10 jaar niet meer echt buiten.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 12:43 schreef DAMH het volgende:

Het gaat me niet om wel of niet mogen,, het gaat erom hoe sommige erover zeiken,,, alsof het allemaal vanzelfsprekend is.. Veel van die klanten begrijpen dat niet,, dat ook voor mij (de meeste mensen) niks vanzelfsprekend is...

Het verschil is echter wel dat jij kunt werken en dus zelf keuzes kunt maken daar in. Wanneer je afgekeurd bent valt er weinig meer te kiezen. Dergelijke gevoelens van ongenoegen bij afgekeurden vind ik dan ook niet heel vreemd.

quote:

Zelfde als bv geestelijk gehandicapten, vb daarvan is dat ze in flats worden geplaatst met begeleiders en van alles. Wat blijkt nou, dat naast dat alles voor ze betaalt worden ze ook nog een uitkering krijgen. Meeste van deze mensen weten niet eens wat ze met geld moeten doen, dus wat krijg je. Sommige hebben 30 000 op de rekening staan, andere kopen er onzin van maar bij de meeste wordt het doorgesluist naar de ouders. Dit vind ik kwalijke zaken. Helemaal als je weet dat de begeleiding vaak niet goed genoeg geschoold is etc. Dan heb ik zoiets van oke geef ze wat zakgeld en gebruik de rest voor de zorg

Dat is misschien een betere benadering. Zo werkt het ook bij bejaarden die in een verzorgingstehuis terecht komen..

quote:

, en waarom moet die kloothommel van een directeur van een zorginstelling 2,5 ton vangen.. achso ik draaf door..

Omdat het managen van een zorginstelling iets is wat mensen die het kunnen niet voor minder willen doen. Kortom, dat is de prijs van die man of vrouw. Afhankelijk van het werk dat ik moet leveren kom ik ook pas mijn bed uit als er een bepaald minimumbedrag wordt geboden. Dat is mijn prijs voor dat werk. Voor jou is dat niet veel anders, gok ik. Maar als het anders is dan hoor ik dat graag.

quote:

Enige wat ik wil zeggen is, ik zou nooit met een ziek persoon willen ruilen, maar ik wil dit en ik wil dat mentaliteit mag wel iets minder...

Die mentaliteit vloeit mede voort uit het feit dat zo dra iemand afgekeurd is iedereen meent te moeten gaan bepalen wat iemand wel en niet kan, ook al denkt die persoon er zelf anders over. Laat dat eerst maar eens veranderen.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 12:48 schreef Kworb het volgende:
Een vriend van me is ook afgekeurd maar die zit gewoon 16 uur per dag WoW te spelen. Na een traject bij een psychiater is ie voorgoed arbeidsongeschikt verklaard en is nu al jaren niet gekeurd. Hij is psychisch niet 100% en ik zou niet met 'm willen ruilen maar het is gewoon zo dat als je het kan opbrengen 16 uur per dag WoW te spelen (ook nog eens in een top guild, waar de druk en je inzet toch vergelijkbaar is als bij een bedrijf) dat je ook betaald werk zou kunnen doen.

Dat is niet zo. In een bedrijf wordt bijv. ook bepaald sociaal gedrag verwacht. Het zou best kunnen dat zijn psychische ongeschiktheid nu juist daarmee samen hangt.

Oordeel niet te snel.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 12:30 schreef Alicey het volgende:

[..]

En wat is daar mis mee? Waarom zouden afgekeurde mensen dat niet mogen?

Een blackberry met bijbehorende contract is iets waar ik als belastingbetaler toch wat moeite mee heb, en kan je ook niet met droge ogen een eerste levensbehoefte noemen. Voor ettelijke honderden euro's minder (als we kijken naar een toestel + abbo) heb je een prepaid toestel waar je ook mee kan bellen en smssen.

Ik ben van mening dat mensen met een uitkering hun geld daar niet aan uit zouden moeten geven, maar dat afdwingen gaat me te ver. Ik vind het desondanks wel jammer dat er een groep mensen is met een uitkering die menen recht te hebben op dat soort extra's op kosten van de gemeenschap.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:02 schreef fruityloop het volgende:

Een blackberry met bijbehorende contract is iets waar ik als belastingbetaler toch wat moeite mee heb, en kan je ook niet met droge ogen een eerste levensbehoefte noemen.

Waarom heb je er moeite mee dat iemand die afgekeurd is meer wil dan alleen eerste levensbehoeften?

quote:

Voor ettelijke honderden euro's minder (als we kijken naar een toestel + abbo) heb je een prepaid toestel waar je ook mee kan bellen en smssen.

Vindt jij.

quote:

Ik ben van mening dat mensen met een uitkering hun geld daar niet aan uit zouden moeten geven, maar dat afdwingen gaat me te ver.

Ik ben van mening dat mensen die afgekeurd zijn daar zelf over moeten beslissen. Niet meer of minder dan "de belastingbetaler".

quote:

Ik vind het desondanks wel jammer dat er een groep mensen is met een uitkering die menen recht te hebben op dat soort extra's op kosten van de gemeenschap.

Het is een algemeen probleem dat mensen overal maar recht op menen te hebben tegenwoordig..

Op donderdag 28 oktober 2010 12:56 schreef Alicey het volgende:

[..]

Het verschil is echter wel dat jij kunt werken en dus zelf keuzes kunt maken daar in. Wanneer je afgekeurd bent valt er weinig meer te kiezen. Dergelijke gevoelens van ongenoegen bij afgekeurden vind ik dan ook niet heel vreemd.
[..]

quote:

Het verschil is, is dat ik MOET werken, daarin heb ik niet zoveel keuze he. Gevoelens, tsja gevoelens zijn niet vreemd, maar daarom hoef je ze nog niet altijd te uiten

Dat is misschien een betere benadering. Zo werkt het ook bij bejaarden die in een verzorgingstehuis terecht komen..
[..]

Omdat het managen van een zorginstelling iets is wat mensen die het kunnen niet voor minder willen doen. Kortom, dat is de prijs van die man of vrouw. Afhankelijk van het werk dat ik moet leveren kom ik ook pas mijn bed uit als er een bepaald minimumbedrag wordt geboden. Dat is mijn prijs voor dat werk. Voor jou is dat niet veel anders, gok ik. Maar als het anders is dan hoor ik dat graag.
[..]

quote:

Tsja, door wie wordt die prijs bepaalt? Onzin, die mensen zouden het ook voor een ton doen als dat zou moeten en geen andere keuze hadden, maar ik denk dat je nu met het argument komt dat anders al onze topmanagers naar het buitenland zouden lopen als dat gebeurde... gelukkig zijn er nu ook geen mistoestanden in de Zorg of het bankwezen etc

Die mentaliteit vloeit mede voort uit het feit dat zo dra iemand afgekeurd is iedereen meent te moeten gaan bepalen wat iemand wel en niet kan, ook al denkt die persoon er zelf anders over. Laat dat eerst maar eens veranderen.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 12:53 schreef TheoddDutchGuy het volgende:

[..]

Dan is hij waarschijnlijk autistisch.

Het is een stuk makkelijker achter een computer te zitten waar je eigenlijk letterlijk maar 1 ding doet dan dat je in aanraking komt met allerlei dingen "moeten" doen en het hele echte sociale aspect.

Je moet het breder leren zien.. hij is waarschijnlijk gewoon aan het vluchten en verstoppen achter games.
Dat heb ik zelf ook heel lang gedaan en soms nog steeds.

Maar ja ik kom al bijna 10 jaar niet meer echt buiten.

Niet de Wajong wordt het probleem, maar autisme. Als er een groep die niet meer kan meekomen met de veranderingen in de samenleving (en vroeger nog wel), dan zijn het mensen met autisme en een normale tot hoge intelligentie.

Ik vind mezelf niet lichamelijk gehandicapt, en zo om me heen kijkend denk ik zelf dat het psychisch ook reuze meevalt met mij. Maar ik ben wel al 22 jaar volledig afgekeurd. En ik werk me rot. Allerlei taken op vrijwillige basis. Verantwoordelijkheden die steeds vanzelf zijn komen aanwaaien. Zo gebonden dat een weekje vakantie er al heel lang niet meer inzit, en er voorlopig ook niet zal inzitten.
Maar ik heb altijd graag gewerkt en dat hoort er dan bij.

Maar ik kan ook bevestigen dat je beter niet afgekeurd kan zijn, en gewoon kan verdienen met je inzet, en de mogelijkheid hebt om iets op te bouwen in je leven. De uitkerings-afhankelijkheid zuigt enorm..

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:05 schreef DAMH het volgende:

Dat is misschien een betere benadering.

Nee, dat vind ik niet. Ik vind werken niet vervelend. Ik kan me ook niet voorstellen dat iemand alle mogelijke vormen van werk vervelend vindt. Het is hooguit dat je misschien het verkeerde aan het doen bent.

quote:

Tsja, door wie wordt die prijs bepaalt? Onzin, die mensen zouden het ook voor een ton doen als dat zou moeten en geen andere keuze hadden

Je wilt mensen nu weer gaan verbieden om zelf over salaris te onderhandelen?

quote:

, maar ik denk dat je nu met het argument komt dat anders al onze topmanagers naar het buitenland zouden lopen als dat gebeurde... gelukkig zijn er nu ook geen mistoestanden in de Zorg of het bankwezen etc

Er zijn genoeg misstanden. Dat heeft echter weinig te maken met beloningen in de top.

En alsjeblieft, quote de volgende keer iets beter.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 12:53 schreef TheoddDutchGuy het volgende:

[..]

Dan is hij waarschijnlijk autistisch.

Het is een stuk makkelijker achter een computer te zitten waar je eigenlijk letterlijk maar 1 ding doet dan dat je in aanraking komt met allerlei dingen "moeten" doen en het hele echte sociale aspect.

Je moet het breder leren zien.. hij is waarschijnlijk gewoon aan het vluchten en verstoppen achter games.
Dat heb ik zelf ook heel lang gedaan en soms nog steeds.

Maar ja ik kom al bijna 10 jaar niet meer echt buiten.

Hij is sociaal gewoon in orde hoor, woont ook prima op zichzelf, heeft "echte" vrienden (waaronder ik), kan goed overweg met instanties als de UWV en Belastingdienst. Hij zegt gewoon dat hij werken "niet zit zitten" en vaak maar "lulverhalen" heeft opgehangen bij die zogenaamde deskundigen. Uiteraard ben ik het niet eens met zijn manier van doen, maar ik kan verder goed met 'm overweg dus ik maak er nooit een punt van. Het is het probleem van de samenleving dat deze vangnetten op deze manier zijn te bespelen.

Ik heb zelf ook veel WoW gedaan en je vindt daar relatief veel jongeren die met een uitkering de hele dag thuis games zitten te spelen en in het weekend ook nog uit gaan. Het is helaas eenvoudiger dan het zou moeten zijn om een psychische aandoening te faken. Dat is ook heel vervelend voor mensen die daadwerkelijk met zo'n aandoening te kampen hebben, want er wordt nu al snel wantrouwend gekeken naar termen als "burnout" en "depressie".

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:05 schreef Alicey het volgende:

[..]

Waarom heb je er moeite mee dat iemand die afgekeurd is meer wil dan alleen eerste levensbehoeften?
[..]

Het willen heb ik geen probleem mee, maar wel als men dit betaald met geld wat je van de overheid krijgt voor de eerste levensbehoeften. (eten, kleding. onderdak)

quote:

Vindt jij.
[..]

Yep.

quote:

Ik ben van mening dat mensen die afgekeurd zijn daar zelf over moeten beslissen. Niet meer of minder dan "de belastingbetaler".
[..]

Ik ook zoals je had kunnen lezen, dit afdwingen gaat mij te ver zoals ik al schreef.

quote:

Het is een algemeen probleem dat mensen overal maar recht op menen te hebben tegenwoordig..

En dus ook als het om mensen die een uitkering ontvangen gaat? Mooi om te lezen dat je het met mee eens bent.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:14 schreef fruityloop het volgende:

Het willen heb ik geen probleem mee, maar wel als men dit betaald met geld wat je van de overheid krijgt voor de eerste levensbehoeften. (eten, kleding. onderdak)

Dat geld krijgt men niet van de overheid. WAO is een werknemersverzekering. Daar hebben mensen tijdens hun werkzame leven zelf voor betaald.

quote:

En dus ook als het om mensen die een uitkering ontvangen gaat? Mooi om te lezen dat je het met mee eens bent.

Ik richt me daarbij echter niet uitsluitend op uitkeringsgerechtigden. Een ander verschil is dat ik het pas een probleem ga vinden als er toegegeven wordt aan "overberechtigdheid".

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 12:19 schreef DAMH het volgende:
Die laatste twee posters hier, hebben gewoon dubbel pech,, pech dat ze ziek zijn en pech dat er zoveel mensen doen alsof ze een ziekte hebben. Probleem daarbij is dat iedereen haast wel iemand kent die gewoon de boel zit op te lichten. En als ik dan dingen hoor als, een huisje kopen, kinderen krijgen, een nieuwe blackberry,,, tsja dan denken vele met mij

Nogmaals wie gehandicapt etc is, die moeten geholpen worden, maar er zijn gewoon teveel profiteurs.

Het probleem is ook dat er mensen zijn die er genadeloos misbruik van maken, daar hebben de 'goeien' onder te lijden en daar moet ook absoluut keihard op ingegrepen worden. Al geloof ik niet dat er onwijs veel mensen zijn die zomaar door een WIA-keuring heen rollen als ze niets of niet veel mankeren.

Maar... Weet je wat het is, die beeldvorming van de 'profiteurs' die jij beschrijft is ook niet altijd terecht. Neem mij, ik ben dus afgekeurd maar door mijn IVA-uitkering en het salaris van mijn partner kan ik nog wel die nieuwe telefoon kopen, kunnen wij nog wel op vakantie, etc. Mag ik dat dan niet meer omdat ik ziek ben?

Waarschijnlijk ben ik dan ook iemand waarvan jij op het eerste oog zou zeggen 'PROFITEUR!', maar als je het verhaal achter de persoon kent dan ligt je oordeel waarschijnlijk genuanceerder. Daarom is het zo gevaarlijk om te oordelen over mensen waarvan je het hele verhaal niet kent...

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:02 schreef fruityloop het volgende:

[..]
Een blackberry met bijbehorende contract is iets waar ik als belastingbetaler toch wat moeite mee heb, en kan je ook niet met droge ogen een eerste levensbehoefte noemen. Voor ettelijke honderden euro's minder (als we kijken naar een toestel + abbo) heb je een prepaid toestel waar je ook mee kan bellen en smssen.

Ik ben van mening dat mensen met een uitkering hun geld daar niet aan uit zouden moeten geven, maar dat afdwingen gaat me te ver. Ik vind het desondanks wel jammer dat er een groep mensen is met een uitkering die menen recht te hebben op dat soort extra's op kosten van de gemeenschap.

Ik beslis toch ook niet voor jou waar jij met jouw inkomen je geld aan zou moeten besteden? Jij vindt dan ook zeker dat mijn uitkering (75% van mijn salaris voordat ik ziek werd, tot aan mijn pensioenleeftijd ) veel te hoog is? En we mogen ons spaargeld ook nog houden... Schandalig!

Nu heb ik het geluk dat ik destijds 40 uur werkte tegen een goed salaris. Dus ik kan mij nu nog steeds e.e.a. veroorloven. Omdat ik niet meer werk, mag ik dus geen nieuwe telefoon of laptop kopen volgens jou? Moet ik alles dat ik meer dan het minimum krijg aan jou overmaken, is dat dan gerechtigheid in jouw ogen?

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:05 schreef Alicey het volgende:
[..]
Ik ben van mening dat mensen die afgekeurd zijn daar zelf over moeten beslissen. Niet meer of minder dan "de belastingbetaler".

Dat dus.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:02 schreef fruityloop het volgende:

[..]



Een blackberry met bijbehorende contract is iets waar ik als belastingbetaler toch wat moeite mee heb, en kan je ook niet met droge ogen een eerste levensbehoefte noemen.

Heb jij overigens het idee dat er over een WIA-uitkering geen belasting wordt betaald?? Ik ben namelijk ook gewoon een belastingbetaler... Maakt dit het wat makkelijker voor je?

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:26 schreef twentemeisje het volgende:

[..]


Het probleem is ook dat er mensen zijn die er genadeloos misbruik van maken, daar hebben de 'goeien' onder te lijden en daar moet ook absoluut keihard op ingegrepen worden. Al geloof ik niet dat er onwijs veel mensen zijn die zomaar door een WIA-keuring heen rollen als ze niets of niet veel mankeren.

Maar... Weet je wat het is, die beeldvorming van de 'profiteurs' die jij beschrijft is ook niet altijd terecht. Neem mij, ik ben dus afgekeurd maar door mijn IVA-uitkering en het salaris van mijn partner kan ik nog wel die nieuwe telefoon kopen, kunnen wij nog wel op vakantie, etc. Mag ik dat dan niet meer omdat ik ziek ben?

Waarschijnlijk ben ik dan ook iemand waarvan jij op het eerste oog zou zeggen 'PROFITEUR!', maar als je het verhaal achter de persoon kent dan ligt je oordeel waarschijnlijk genuanceerder. Daarom is het zo gevaarlijk om te oordelen over mensen waarvan je het hele verhaal niet kent...
[..]


Ik beslis toch ook niet voor jou waar jij met jouw inkomen je geld aan zou moeten besteden? Jij vindt dan ook zeker dat mijn uitkering (75% van mijn salaris voordat ik ziek werd, tot aan mijn pensioenleeftijd ) veel te hoog is? En we mogen ons spaargeld ook nog houden... Schandalig!

Nu heb ik het geluk dat ik destijds 40 uur werkte tegen een goed salaris. Dus ik kan mij nu nog steeds e.e.a. veroorloven. Omdat ik niet meer werk, mag ik dus geen nieuwe telefoon of laptop kopen volgens jou? Moet ik alles dat ik meer dan het minimum krijg aan jou overmaken, is dat dan gerechtigheid in jouw ogen?
[..]


Dat dus.

Jij betaalt (indirect) niet aan mijn inkomen mee, zoals ik dat als werkende belastingbetaler wél doe als het gaat over uitkeringen? Maar goed, het is zeker niet mijn bedoeling om te bepalen wie wat wel mag, uitkering of niet.

Ik ben en blijf echter van mening dat er een voor mijn gevoel relatief forse groep mensen is, die verwachten dat men met een uitkering alles moet kunnen doen wat met een regulier salaris ook kan, terwijl het in mijn ogen zo zou moeten zijn dat die uitkering primair voor eerste levensbehoeften gebruikt wordt, en daar vallen luxe gsm's etc wat mij betreft niet onder.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:32 schreef twentemeisje het volgende:

[..]


Heb jij overigens het idee dat er over een WIA-uitkering geen belasting wordt betaald?? Ik ben namelijk ook gewoon een belastingbetaler... Maakt dit het wat makkelijker voor je?

Im het grotere geheel worden die belastingen natuurlijk gecompenseerd door aanvullingen en potjes waar ik als werkende geen aanspraak op kan maken. Maar goed, het gaat me om de trends en generieke misstanden, niet die paar euro meer/minder die jij wel/niet aan belasting betaald hoor.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:37 schreef fruityloop het volgende:

[..]



Im het grotere geheel worden die belastingen natuurlijk gecompenseerd door aanvullingen en potjes waar ik als werkende geen aanspraak op kan maken. Maar goed, het gaat me om de trends en generieke misstanden, niet die paar euro meer/minder die jij wel/niet aan belasting betaald hoor.

Ik heb persoonlijk geen idee wat voor potjes dat dan zijn, ik maak (en hoef dat ook niet) er in elk geval geen gebruik van. En realiseer je je dan echt niet dat het merendeel van de mensen helemaal niet in die uitkeringssituatie willen zitten, dus dat het ook erg kwetsend is hoe er over gesproken wordt door de 'echte belastingbetalers'? Net of wij minder zijn omdat we niet meer kunnen werken.

En wat nou als jij zelf wordt getroffen door een ziekte die je niet meer in staat stelt om te werken? Zie jij dan vrijwillig van elke vorm van uitkering af?

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:33 schreef fruityloop het volgende:

[..]



Jij betaalt (indirect) niet aan mijn inkomen mee, zoals ik dat als werkende belastingbetaler wél doe als het gaat over uitkeringen? Maar goed, het is zeker niet mijn bedoeling om te bepalen wie wat wel mag, uitkering of niet.

Ik ben en blijf echter van mening dat er een voor mijn gevoel relatief forse groep mensen is, die verwachten dat men met een uitkering alles moet kunnen doen wat met een regulier salaris ook kan, terwijl het in mijn ogen zo zou moeten zijn dat die uitkering primair voor eerste levensbehoeften gebruikt wordt, en daar vallen luxe gsm's etc wat mij betreft niet onder.

Tot je zelf ziek wordt, dan piep je wel anders !

Ik lurk al een tijdje mee met dit topic.
Ik ben niet afgekeurd maar wel chronisch ziek. En ik denk dat veel mensen de zieke mensen in dit topic zeurpieten vinden.

Maar ik kan het heel goed begrijpen. Als je chronisch ziek bent heb je vaak klachten waar je al niet blij van wordt. Hoe niet blij of zelfs ongelukkig hangt af van de ernst van de kwaal en het karakter van de zieke.
Vervolgens wordt je als zieke gewoon door iedereen veroordeeld. Je kunt het nooit goed doen. Je wordt als profiteur gezien, en mensen gaan je rechten ontzeggen. Wat geeft hun dat recht? Omdat ze belasting betalen? Ga gauw weg!

Mijn situatie. Ik werk al sinds mijn 15e parttime en nadat ik van school af kwam fulltime. Nooit een uitkering genoten.
Op mijn 36e krijg ik een hartstilstand die ik gelukkig overleef. Daarop volgt een korte coma die ik, ook vrij goed door kom.

Vervolgens revalideer ik op een gegeven moment thuis, en loop een paar maanden op de ziektewet. In deze periode merk ik de nodige schade van de kat van de buren. Ik spreek de buurman vriendelijk aan. Het antwoord dat ik kreeg was dat ik door mijn coma gek was, en het verschil niet zag tussen een kat en een vogel. Daarbij had ik niet het recht iets van hem te vragen want hij werkte en ik niet. Ja, 20 uur per week. Ik werk(te) altijd tot drie keer zoveel. Zijn vrouw is nota bene sociaal werkster die mensen moet begeleiden met de reintegratie...
Maar goed, vanaf dat moment werd me al duidelijk hoe de buitenwereld tegen zieken aankijkt.

Een buurman die me eens buiten ziet vraagt want er aan de hand is, want hij heeft de ambulances gezien. Blijkbaar voelde hij zich verplicht dat te vragen, want na het antwoord met de geruststellende woorden dat alles goed is, wist hij niet hoe snel hij weg moest komen. Een ongemakkelijke situatie voor beide partijen.

De volgende ontluistering voor mij was het eerste gesprek met de arbo arts.
Toen ik binnenkwam vroeg hij wat er aan scheelde. Daarna mijn beroep: software engineer/consultant.
Hij riep meteen dat ik mijn beroep niet meer kon uitvoeren en dat ik als postbesteller aan het werk moest. Dat terwijl de behandelend specialisten me verboden hadden te fietsen. Hij concludeerde dat ik ook wel met een hand kon fietsen. Uiteindelijk toch mijn oude werk gaan doen, mede omdat mijn werkgever dit ook wilde. Maar ondanks dat de medicatie nog niet effectief was omdat nog naar de beste medicatie voor me werd gezocht, voerde hij de werkdruk in rap tempo op.
Gevolg: een nieuwe hartstilstand. Toen schrok hij en we waren terug bij af. Maar later ging hij weer op de oude voet verder.
Als je een ziekte hebt die men niet ziet, denkt men dat je gewoon meteen weer aan het werk kunt. Wat behandelend specialisten ook zeggen. Heb je een gebroken middenhandsbeentje, dan verbied een keuringsarts je om te werken, wat je werk ook is. Dat blijkt de realiteit te zijn.

Daarom erger ik me aan de sfeer hier dat mensen die 100% afgekeurd zijn per definitie als uitbuiters gezien worden.
Ik ken een bouwvakker die een gebroken nek gehad heeft. De "reparatie" is aan slijtage onderhevig. De keuringsarts stelde simpel dat je bij een bebroken nek dood of invalide bent. Hij kon nog lopen, dus hij had geen gebroken nek gehad. Ondanks dat de bewijzen er lagen dat hij die wel degelijk had.
Hij werd voor al het werk goedgekeurd, en kwam dus ook niet voor omscholing naar een kantoorbaan in aanmerking. Dus wat doe je dan als LTS-er metselaar?

Soliciteren is een ramp. Als ik in de CV het woord ICD zet, dan hoef ik nog niet eens op gesprek te komen. Meld ik het niet, mag ik meestal wel komen, maar dan is het afgelopen als ik het op een gesprek ter sprake breng.

Ik werk nu alweer een aantal jaren fulltime. Maar vanwege mijn klachten, werk ik nogal eens vanuit huis. Ik ga absoluut niet autorijden als ik me niet goed voel. Door dit gedrag lijkt het naar de buren waar ik niet veel contact mee heb blijkbaar alsof ik niet werk. Hoewel ik met grote regelmaat op kantoor ben.
Ondertussen zien ze wel de hele dag, en vaak 's avonds de computer aan staan.
Het gevolg is dat ik door een aantal mensen ook behandeld wordt als die waardeloze gamer die de hele dag wel achter de PC zit, maar te lui is om te werken. Maar IT is gewoon mijn werk, en thuiswerken is meestal gewoon mogelijk.

Ja, kom ik buiten voor een wandeling, of om eens uit te gaan dan merk je niets aan me. En zelfs als ik zware hartkloppingen heb, merken de meeste mensen dat niet eens op, terwijl het echt wel te zien is. Daar komt dan bij dat ik op die momenten niet buiten kom als het niet echt moet.

Daarnaast wordt je in het sociale leven ook in een isolement gedrukt. Een deel van het vriendenkring valt weg omdat ze je eng vinden als je ziek bent.
Bij personeelsuitjes moet je het vaak af laten weten, omdat leuke dingen worden gedaan die je niet kunt/mag. Ook ben je vaker ziek afwezig dan gemiddeld. Je hebt minder produktieve dagen. Bepaalde werkzaamheden doe ik niet omdat die een risico voor me zijn. Dat levert bepaalde roddels en blikken op het werk op.

Afspreken met vrienden, vooral verder weg (want lang autorijden) is lastiger. Als je ineens een slechte dag hebt, moet je afzeggen. Zelfs bij een eerste keer kunnen mensen daar zo kwaad om worden dat je ze nooit meer terug ziet. In het algemeen worden de contacten dus minder.
Daar komt dus dat gevoel "ik wil ook wel eens..." vandaan. Want hoe zieker je bent, hoe meer je buiten de maatschappij komt te staan. Waanzinnig om hier te lezen dat dat terecht zou zijn. En dat zieken niets te willen hebben. Sociale contacten horen wel degelijk tot een eerste levensbehoefte.

Hoewel ik dus nog volop aan het arbeidsproces deelneem, herken ik dus het gevoel van de Wajongers en WIA-ers. Je wordt als een uitbuiter gezien. Men denkt dat je alles wat je leuk vindt doet, maar ondertussen niet werkt. De praktijk is vaak heel anders, maar de mensen zien wat ze willen zien.
Ze zien je achter de PC thuis, dus je zit te FOK-ken of te gamen. Je gaat 's avonds weg, dus je gaat uit. Je schildert een deur, dus je klust.
Dus.... je bent een opvreter.
Dat je vroeger veel vaker weg ging, juist op uitgaanstijden. En dat je vroeger metselde en leidingen freesde, dat is iedereen vergeten....
Dat ik mijn eigen boterham verdien, zien ze zelfs ook niet.
En dan raar kijken als ze een "veel succes" krijgen als ze op tien uur 's avonds aan de deur staan omdat ze computer problemen hebben.

Ik hoop in elk geval nog lang te kunnen werken. Maar ik weet wel, wat je als zieke ook doet, het is nooit goed. Mensen kijken altijd met scheve ogen naar je.
Ik vrees dan ook de dag dat ik afgekeurd zal worden.
En ik heb diep respect voor de mensen die ondanks hun ziekte vrijwilligerswerk doen om andere mensen te helpen. Want dat werk is hard nodig, daar zijn moeilijk mensen voor te krijgen.
En als iemand die afgekeurd is die taak oppakt krijgt die nog te horen dat hij "niet werkt, maar wel vrijwilligerswerk kan doen".
Dat afgekeurden op hun strepen gaan staan vind ik niet verwonrderlijk. Dit topic toont wel aan hoe ze hard en egoïstisch worden gemaakt. Want de opmerkingen hier zijn voor de meesten dagelijkse realiteit, en daar wordt je hard van.

Ja, mijn stiefvader kan best wel een uurtje per week theezakjes bijvullen bij z'n oude werkgever...die ziekte van Parkinson wordt zo overdreven, als je wil is er altijd wel iets te verzinnen. Gauw weer herkeuren!

Te dom om te schijten, lijkt me een goede nieuwe naam voor TS.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 16:24 schreef Captain_Fabulous het volgende:
Ja, mijn stiefvader kan best wel een uurtje per week theezakjes bijvullen bij z'n oude werkgever...die ziekte van Parkinson wordt zo overdreven, als je wil is er altijd wel iets te verzinnen. Gauw weer herkeuren!

Te dom om te schijten, lijkt me een goede nieuwe naam voor TS.

Gelukkig was mijn vader net met pensioen toen bij hem Parkinson werd vastgesteld, stel dat hij ook een uitvreter zou worden net als zijn dochter!

Ik ben 28 jaar en hartpatiënt. Vorig jaar mijn 5e open-hart operatie gehad. De verwachting is dat ik per 1 december weer aan het werk kan. In de metaal (nee, geen werk als tekenaar ofzo, ik heb het over echt werk met m'n handen). En als ze me daar op een dag meer dood dan levend tussen de machines vandaan plukken hoop ik dat ze mij in het ziekenhuis weer wat oplappen. kan ik dan nog wat nuttigs doen dan ga ik weer aan het werk. Zo niet dan ga ik lekker op mijn krent zitten. Heerlijk leven van jullie belastingcenten

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 20:11 schreef 2cv het volgende:
Ik ben 28 jaar en hartpatiënt. Vorig jaar mijn 5e open-hart operatie gehad. De verwachting is dat ik per 1 december weer aan het werk kan. In de metaal (nee, geen werk als tekenaar ofzo, ik heb het over echt werk met m'n handen). En als ze me daar op een dag meer dood dan levend tussen de machines vandaan plukken hoop ik dat ze mij in het ziekenhuis weer wat oplappen. kan ik dan nog wat nuttigs doen dan ga ik weer aan het werk. Zo niet dan ga ik lekker op mijn krent zitten. Heerlijk leven van jullie belastingcenten

Ik hoop dat je dat dan nog heel lang kan doen.

Wat ? Werken of lekker op mijn krent zitten en van jullie belastingcenten ?

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 20:52 schreef 2cv het volgende:
Wat ? Werken of lekker op mijn krent zitten en van jullie belastingcenten ?

Als je op je 28e al zoveel hebt meegemaakt, dan mag jij van mij doen waar je je het best bij voelt.