Worden volledig afgekeurde mensen regelmatig opnieuw gekeurd

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 12:53 schreef TheoddDutchGuy het volgende:

[..]

Dan is hij waarschijnlijk autistisch.

Het is een stuk makkelijker achter een computer te zitten waar je eigenlijk letterlijk maar 1 ding doet dan dat je in aanraking komt met allerlei dingen "moeten" doen en het hele echte sociale aspect.

Je moet het breder leren zien.. hij is waarschijnlijk gewoon aan het vluchten en verstoppen achter games.
Dat heb ik zelf ook heel lang gedaan en soms nog steeds.

Maar ja ik kom al bijna 10 jaar niet meer echt buiten.

Hij is sociaal gewoon in orde hoor, woont ook prima op zichzelf, heeft "echte" vrienden (waaronder ik), kan goed overweg met instanties als de UWV en Belastingdienst. Hij zegt gewoon dat hij werken "niet zit zitten" en vaak maar "lulverhalen" heeft opgehangen bij die zogenaamde deskundigen. Uiteraard ben ik het niet eens met zijn manier van doen, maar ik kan verder goed met 'm overweg dus ik maak er nooit een punt van. Het is het probleem van de samenleving dat deze vangnetten op deze manier zijn te bespelen.

Ik heb zelf ook veel WoW gedaan en je vindt daar relatief veel jongeren die met een uitkering de hele dag thuis games zitten te spelen en in het weekend ook nog uit gaan. Het is helaas eenvoudiger dan het zou moeten zijn om een psychische aandoening te faken. Dat is ook heel vervelend voor mensen die daadwerkelijk met zo'n aandoening te kampen hebben, want er wordt nu al snel wantrouwend gekeken naar termen als "burnout" en "depressie".

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:05 schreef Alicey het volgende:

[..]

Waarom heb je er moeite mee dat iemand die afgekeurd is meer wil dan alleen eerste levensbehoeften?
[..]

Het willen heb ik geen probleem mee, maar wel als men dit betaald met geld wat je van de overheid krijgt voor de eerste levensbehoeften. (eten, kleding. onderdak)

quote:

Vindt jij.
[..]

Yep.

quote:

Ik ben van mening dat mensen die afgekeurd zijn daar zelf over moeten beslissen. Niet meer of minder dan "de belastingbetaler".
[..]

Ik ook zoals je had kunnen lezen, dit afdwingen gaat mij te ver zoals ik al schreef.

quote:

Het is een algemeen probleem dat mensen overal maar recht op menen te hebben tegenwoordig..

En dus ook als het om mensen die een uitkering ontvangen gaat? Mooi om te lezen dat je het met mee eens bent.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:14 schreef fruityloop het volgende:

Het willen heb ik geen probleem mee, maar wel als men dit betaald met geld wat je van de overheid krijgt voor de eerste levensbehoeften. (eten, kleding. onderdak)

Dat geld krijgt men niet van de overheid. WAO is een werknemersverzekering. Daar hebben mensen tijdens hun werkzame leven zelf voor betaald.

quote:

En dus ook als het om mensen die een uitkering ontvangen gaat? Mooi om te lezen dat je het met mee eens bent.

Ik richt me daarbij echter niet uitsluitend op uitkeringsgerechtigden. Een ander verschil is dat ik het pas een probleem ga vinden als er toegegeven wordt aan "overberechtigdheid".

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 12:19 schreef DAMH het volgende:
Die laatste twee posters hier, hebben gewoon dubbel pech,, pech dat ze ziek zijn en pech dat er zoveel mensen doen alsof ze een ziekte hebben. Probleem daarbij is dat iedereen haast wel iemand kent die gewoon de boel zit op te lichten. En als ik dan dingen hoor als, een huisje kopen, kinderen krijgen, een nieuwe blackberry,,, tsja dan denken vele met mij

Nogmaals wie gehandicapt etc is, die moeten geholpen worden, maar er zijn gewoon teveel profiteurs.

Het probleem is ook dat er mensen zijn die er genadeloos misbruik van maken, daar hebben de 'goeien' onder te lijden en daar moet ook absoluut keihard op ingegrepen worden. Al geloof ik niet dat er onwijs veel mensen zijn die zomaar door een WIA-keuring heen rollen als ze niets of niet veel mankeren.

Maar... Weet je wat het is, die beeldvorming van de 'profiteurs' die jij beschrijft is ook niet altijd terecht. Neem mij, ik ben dus afgekeurd maar door mijn IVA-uitkering en het salaris van mijn partner kan ik nog wel die nieuwe telefoon kopen, kunnen wij nog wel op vakantie, etc. Mag ik dat dan niet meer omdat ik ziek ben?

Waarschijnlijk ben ik dan ook iemand waarvan jij op het eerste oog zou zeggen 'PROFITEUR!', maar als je het verhaal achter de persoon kent dan ligt je oordeel waarschijnlijk genuanceerder. Daarom is het zo gevaarlijk om te oordelen over mensen waarvan je het hele verhaal niet kent...

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:02 schreef fruityloop het volgende:

[..]
Een blackberry met bijbehorende contract is iets waar ik als belastingbetaler toch wat moeite mee heb, en kan je ook niet met droge ogen een eerste levensbehoefte noemen. Voor ettelijke honderden euro's minder (als we kijken naar een toestel + abbo) heb je een prepaid toestel waar je ook mee kan bellen en smssen.

Ik ben van mening dat mensen met een uitkering hun geld daar niet aan uit zouden moeten geven, maar dat afdwingen gaat me te ver. Ik vind het desondanks wel jammer dat er een groep mensen is met een uitkering die menen recht te hebben op dat soort extra's op kosten van de gemeenschap.

Ik beslis toch ook niet voor jou waar jij met jouw inkomen je geld aan zou moeten besteden? Jij vindt dan ook zeker dat mijn uitkering (75% van mijn salaris voordat ik ziek werd, tot aan mijn pensioenleeftijd ) veel te hoog is? En we mogen ons spaargeld ook nog houden... Schandalig!

Nu heb ik het geluk dat ik destijds 40 uur werkte tegen een goed salaris. Dus ik kan mij nu nog steeds e.e.a. veroorloven. Omdat ik niet meer werk, mag ik dus geen nieuwe telefoon of laptop kopen volgens jou? Moet ik alles dat ik meer dan het minimum krijg aan jou overmaken, is dat dan gerechtigheid in jouw ogen?

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:05 schreef Alicey het volgende:
[..]
Ik ben van mening dat mensen die afgekeurd zijn daar zelf over moeten beslissen. Niet meer of minder dan "de belastingbetaler".

Dat dus.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:02 schreef fruityloop het volgende:

[..]



Een blackberry met bijbehorende contract is iets waar ik als belastingbetaler toch wat moeite mee heb, en kan je ook niet met droge ogen een eerste levensbehoefte noemen.

Heb jij overigens het idee dat er over een WIA-uitkering geen belasting wordt betaald?? Ik ben namelijk ook gewoon een belastingbetaler... Maakt dit het wat makkelijker voor je?

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:26 schreef twentemeisje het volgende:

[..]


Het probleem is ook dat er mensen zijn die er genadeloos misbruik van maken, daar hebben de 'goeien' onder te lijden en daar moet ook absoluut keihard op ingegrepen worden. Al geloof ik niet dat er onwijs veel mensen zijn die zomaar door een WIA-keuring heen rollen als ze niets of niet veel mankeren.

Maar... Weet je wat het is, die beeldvorming van de 'profiteurs' die jij beschrijft is ook niet altijd terecht. Neem mij, ik ben dus afgekeurd maar door mijn IVA-uitkering en het salaris van mijn partner kan ik nog wel die nieuwe telefoon kopen, kunnen wij nog wel op vakantie, etc. Mag ik dat dan niet meer omdat ik ziek ben?

Waarschijnlijk ben ik dan ook iemand waarvan jij op het eerste oog zou zeggen 'PROFITEUR!', maar als je het verhaal achter de persoon kent dan ligt je oordeel waarschijnlijk genuanceerder. Daarom is het zo gevaarlijk om te oordelen over mensen waarvan je het hele verhaal niet kent...
[..]


Ik beslis toch ook niet voor jou waar jij met jouw inkomen je geld aan zou moeten besteden? Jij vindt dan ook zeker dat mijn uitkering (75% van mijn salaris voordat ik ziek werd, tot aan mijn pensioenleeftijd ) veel te hoog is? En we mogen ons spaargeld ook nog houden... Schandalig!

Nu heb ik het geluk dat ik destijds 40 uur werkte tegen een goed salaris. Dus ik kan mij nu nog steeds e.e.a. veroorloven. Omdat ik niet meer werk, mag ik dus geen nieuwe telefoon of laptop kopen volgens jou? Moet ik alles dat ik meer dan het minimum krijg aan jou overmaken, is dat dan gerechtigheid in jouw ogen?
[..]


Dat dus.

Jij betaalt (indirect) niet aan mijn inkomen mee, zoals ik dat als werkende belastingbetaler wél doe als het gaat over uitkeringen? Maar goed, het is zeker niet mijn bedoeling om te bepalen wie wat wel mag, uitkering of niet.

Ik ben en blijf echter van mening dat er een voor mijn gevoel relatief forse groep mensen is, die verwachten dat men met een uitkering alles moet kunnen doen wat met een regulier salaris ook kan, terwijl het in mijn ogen zo zou moeten zijn dat die uitkering primair voor eerste levensbehoeften gebruikt wordt, en daar vallen luxe gsm's etc wat mij betreft niet onder.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:32 schreef twentemeisje het volgende:

[..]


Heb jij overigens het idee dat er over een WIA-uitkering geen belasting wordt betaald?? Ik ben namelijk ook gewoon een belastingbetaler... Maakt dit het wat makkelijker voor je?

Im het grotere geheel worden die belastingen natuurlijk gecompenseerd door aanvullingen en potjes waar ik als werkende geen aanspraak op kan maken. Maar goed, het gaat me om de trends en generieke misstanden, niet die paar euro meer/minder die jij wel/niet aan belasting betaald hoor.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:37 schreef fruityloop het volgende:

[..]



Im het grotere geheel worden die belastingen natuurlijk gecompenseerd door aanvullingen en potjes waar ik als werkende geen aanspraak op kan maken. Maar goed, het gaat me om de trends en generieke misstanden, niet die paar euro meer/minder die jij wel/niet aan belasting betaald hoor.

Ik heb persoonlijk geen idee wat voor potjes dat dan zijn, ik maak (en hoef dat ook niet) er in elk geval geen gebruik van. En realiseer je je dan echt niet dat het merendeel van de mensen helemaal niet in die uitkeringssituatie willen zitten, dus dat het ook erg kwetsend is hoe er over gesproken wordt door de 'echte belastingbetalers'? Net of wij minder zijn omdat we niet meer kunnen werken.

En wat nou als jij zelf wordt getroffen door een ziekte die je niet meer in staat stelt om te werken? Zie jij dan vrijwillig van elke vorm van uitkering af?

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 13:33 schreef fruityloop het volgende:

[..]



Jij betaalt (indirect) niet aan mijn inkomen mee, zoals ik dat als werkende belastingbetaler wél doe als het gaat over uitkeringen? Maar goed, het is zeker niet mijn bedoeling om te bepalen wie wat wel mag, uitkering of niet.

Ik ben en blijf echter van mening dat er een voor mijn gevoel relatief forse groep mensen is, die verwachten dat men met een uitkering alles moet kunnen doen wat met een regulier salaris ook kan, terwijl het in mijn ogen zo zou moeten zijn dat die uitkering primair voor eerste levensbehoeften gebruikt wordt, en daar vallen luxe gsm's etc wat mij betreft niet onder.

Tot je zelf ziek wordt, dan piep je wel anders !

Ik lurk al een tijdje mee met dit topic.
Ik ben niet afgekeurd maar wel chronisch ziek. En ik denk dat veel mensen de zieke mensen in dit topic zeurpieten vinden.

Maar ik kan het heel goed begrijpen. Als je chronisch ziek bent heb je vaak klachten waar je al niet blij van wordt. Hoe niet blij of zelfs ongelukkig hangt af van de ernst van de kwaal en het karakter van de zieke.
Vervolgens wordt je als zieke gewoon door iedereen veroordeeld. Je kunt het nooit goed doen. Je wordt als profiteur gezien, en mensen gaan je rechten ontzeggen. Wat geeft hun dat recht? Omdat ze belasting betalen? Ga gauw weg!

Mijn situatie. Ik werk al sinds mijn 15e parttime en nadat ik van school af kwam fulltime. Nooit een uitkering genoten.
Op mijn 36e krijg ik een hartstilstand die ik gelukkig overleef. Daarop volgt een korte coma die ik, ook vrij goed door kom.

Vervolgens revalideer ik op een gegeven moment thuis, en loop een paar maanden op de ziektewet. In deze periode merk ik de nodige schade van de kat van de buren. Ik spreek de buurman vriendelijk aan. Het antwoord dat ik kreeg was dat ik door mijn coma gek was, en het verschil niet zag tussen een kat en een vogel. Daarbij had ik niet het recht iets van hem te vragen want hij werkte en ik niet. Ja, 20 uur per week. Ik werk(te) altijd tot drie keer zoveel. Zijn vrouw is nota bene sociaal werkster die mensen moet begeleiden met de reintegratie...
Maar goed, vanaf dat moment werd me al duidelijk hoe de buitenwereld tegen zieken aankijkt.

Een buurman die me eens buiten ziet vraagt want er aan de hand is, want hij heeft de ambulances gezien. Blijkbaar voelde hij zich verplicht dat te vragen, want na het antwoord met de geruststellende woorden dat alles goed is, wist hij niet hoe snel hij weg moest komen. Een ongemakkelijke situatie voor beide partijen.

De volgende ontluistering voor mij was het eerste gesprek met de arbo arts.
Toen ik binnenkwam vroeg hij wat er aan scheelde. Daarna mijn beroep: software engineer/consultant.
Hij riep meteen dat ik mijn beroep niet meer kon uitvoeren en dat ik als postbesteller aan het werk moest. Dat terwijl de behandelend specialisten me verboden hadden te fietsen. Hij concludeerde dat ik ook wel met een hand kon fietsen. Uiteindelijk toch mijn oude werk gaan doen, mede omdat mijn werkgever dit ook wilde. Maar ondanks dat de medicatie nog niet effectief was omdat nog naar de beste medicatie voor me werd gezocht, voerde hij de werkdruk in rap tempo op.
Gevolg: een nieuwe hartstilstand. Toen schrok hij en we waren terug bij af. Maar later ging hij weer op de oude voet verder.
Als je een ziekte hebt die men niet ziet, denkt men dat je gewoon meteen weer aan het werk kunt. Wat behandelend specialisten ook zeggen. Heb je een gebroken middenhandsbeentje, dan verbied een keuringsarts je om te werken, wat je werk ook is. Dat blijkt de realiteit te zijn.

Daarom erger ik me aan de sfeer hier dat mensen die 100% afgekeurd zijn per definitie als uitbuiters gezien worden.
Ik ken een bouwvakker die een gebroken nek gehad heeft. De "reparatie" is aan slijtage onderhevig. De keuringsarts stelde simpel dat je bij een bebroken nek dood of invalide bent. Hij kon nog lopen, dus hij had geen gebroken nek gehad. Ondanks dat de bewijzen er lagen dat hij die wel degelijk had.
Hij werd voor al het werk goedgekeurd, en kwam dus ook niet voor omscholing naar een kantoorbaan in aanmerking. Dus wat doe je dan als LTS-er metselaar?

Soliciteren is een ramp. Als ik in de CV het woord ICD zet, dan hoef ik nog niet eens op gesprek te komen. Meld ik het niet, mag ik meestal wel komen, maar dan is het afgelopen als ik het op een gesprek ter sprake breng.

Ik werk nu alweer een aantal jaren fulltime. Maar vanwege mijn klachten, werk ik nogal eens vanuit huis. Ik ga absoluut niet autorijden als ik me niet goed voel. Door dit gedrag lijkt het naar de buren waar ik niet veel contact mee heb blijkbaar alsof ik niet werk. Hoewel ik met grote regelmaat op kantoor ben.
Ondertussen zien ze wel de hele dag, en vaak 's avonds de computer aan staan.
Het gevolg is dat ik door een aantal mensen ook behandeld wordt als die waardeloze gamer die de hele dag wel achter de PC zit, maar te lui is om te werken. Maar IT is gewoon mijn werk, en thuiswerken is meestal gewoon mogelijk.

Ja, kom ik buiten voor een wandeling, of om eens uit te gaan dan merk je niets aan me. En zelfs als ik zware hartkloppingen heb, merken de meeste mensen dat niet eens op, terwijl het echt wel te zien is. Daar komt dan bij dat ik op die momenten niet buiten kom als het niet echt moet.

Daarnaast wordt je in het sociale leven ook in een isolement gedrukt. Een deel van het vriendenkring valt weg omdat ze je eng vinden als je ziek bent.
Bij personeelsuitjes moet je het vaak af laten weten, omdat leuke dingen worden gedaan die je niet kunt/mag. Ook ben je vaker ziek afwezig dan gemiddeld. Je hebt minder produktieve dagen. Bepaalde werkzaamheden doe ik niet omdat die een risico voor me zijn. Dat levert bepaalde roddels en blikken op het werk op.

Afspreken met vrienden, vooral verder weg (want lang autorijden) is lastiger. Als je ineens een slechte dag hebt, moet je afzeggen. Zelfs bij een eerste keer kunnen mensen daar zo kwaad om worden dat je ze nooit meer terug ziet. In het algemeen worden de contacten dus minder.
Daar komt dus dat gevoel "ik wil ook wel eens..." vandaan. Want hoe zieker je bent, hoe meer je buiten de maatschappij komt te staan. Waanzinnig om hier te lezen dat dat terecht zou zijn. En dat zieken niets te willen hebben. Sociale contacten horen wel degelijk tot een eerste levensbehoefte.

Hoewel ik dus nog volop aan het arbeidsproces deelneem, herken ik dus het gevoel van de Wajongers en WIA-ers. Je wordt als een uitbuiter gezien. Men denkt dat je alles wat je leuk vindt doet, maar ondertussen niet werkt. De praktijk is vaak heel anders, maar de mensen zien wat ze willen zien.
Ze zien je achter de PC thuis, dus je zit te FOK-ken of te gamen. Je gaat 's avonds weg, dus je gaat uit. Je schildert een deur, dus je klust.
Dus.... je bent een opvreter.
Dat je vroeger veel vaker weg ging, juist op uitgaanstijden. En dat je vroeger metselde en leidingen freesde, dat is iedereen vergeten....
Dat ik mijn eigen boterham verdien, zien ze zelfs ook niet.
En dan raar kijken als ze een "veel succes" krijgen als ze op tien uur 's avonds aan de deur staan omdat ze computer problemen hebben.

Ik hoop in elk geval nog lang te kunnen werken. Maar ik weet wel, wat je als zieke ook doet, het is nooit goed. Mensen kijken altijd met scheve ogen naar je.
Ik vrees dan ook de dag dat ik afgekeurd zal worden.
En ik heb diep respect voor de mensen die ondanks hun ziekte vrijwilligerswerk doen om andere mensen te helpen. Want dat werk is hard nodig, daar zijn moeilijk mensen voor te krijgen.
En als iemand die afgekeurd is die taak oppakt krijgt die nog te horen dat hij "niet werkt, maar wel vrijwilligerswerk kan doen".
Dat afgekeurden op hun strepen gaan staan vind ik niet verwonrderlijk. Dit topic toont wel aan hoe ze hard en egoïstisch worden gemaakt. Want de opmerkingen hier zijn voor de meesten dagelijkse realiteit, en daar wordt je hard van.

Ja, mijn stiefvader kan best wel een uurtje per week theezakjes bijvullen bij z'n oude werkgever...die ziekte van Parkinson wordt zo overdreven, als je wil is er altijd wel iets te verzinnen. Gauw weer herkeuren!

Te dom om te schijten, lijkt me een goede nieuwe naam voor TS.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 16:24 schreef Captain_Fabulous het volgende:
Ja, mijn stiefvader kan best wel een uurtje per week theezakjes bijvullen bij z'n oude werkgever...die ziekte van Parkinson wordt zo overdreven, als je wil is er altijd wel iets te verzinnen. Gauw weer herkeuren!

Te dom om te schijten, lijkt me een goede nieuwe naam voor TS.

Gelukkig was mijn vader net met pensioen toen bij hem Parkinson werd vastgesteld, stel dat hij ook een uitvreter zou worden net als zijn dochter!

Ik ben 28 jaar en hartpatiënt. Vorig jaar mijn 5e open-hart operatie gehad. De verwachting is dat ik per 1 december weer aan het werk kan. In de metaal (nee, geen werk als tekenaar ofzo, ik heb het over echt werk met m'n handen). En als ze me daar op een dag meer dood dan levend tussen de machines vandaan plukken hoop ik dat ze mij in het ziekenhuis weer wat oplappen. kan ik dan nog wat nuttigs doen dan ga ik weer aan het werk. Zo niet dan ga ik lekker op mijn krent zitten. Heerlijk leven van jullie belastingcenten

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 20:11 schreef 2cv het volgende:
Ik ben 28 jaar en hartpatiënt. Vorig jaar mijn 5e open-hart operatie gehad. De verwachting is dat ik per 1 december weer aan het werk kan. In de metaal (nee, geen werk als tekenaar ofzo, ik heb het over echt werk met m'n handen). En als ze me daar op een dag meer dood dan levend tussen de machines vandaan plukken hoop ik dat ze mij in het ziekenhuis weer wat oplappen. kan ik dan nog wat nuttigs doen dan ga ik weer aan het werk. Zo niet dan ga ik lekker op mijn krent zitten. Heerlijk leven van jullie belastingcenten

Ik hoop dat je dat dan nog heel lang kan doen.

Wat ? Werken of lekker op mijn krent zitten en van jullie belastingcenten ?

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 20:52 schreef 2cv het volgende:
Wat ? Werken of lekker op mijn krent zitten en van jullie belastingcenten ?

Als je op je 28e al zoveel hebt meegemaakt, dan mag jij van mij doen waar je je het best bij voelt.