Vorm van coping misschienquote:Op woensdag 19 augustus 2009 22:06 schreef sempron2400 het volgende:
Maar waarom analyseren mensen met autisme zichzelf toch zo veel?
Ieder mens zoekt erkenning. Mensen met autisme zullen die meer dan gemiddeld niet krijgen en vaker al zoekend manifesteren...quote:Het valt me ook op hoe vaak mensen met autisme herkenning proberen te zoeken.
Zomaar wat constateringen.
De maatschappij zou wel eens wat positieve met het verschijnsel omgaanquote:Misschien dat ik toch maar eens naar de autisme soos ga. De volgende keer is het thema Autisme (in Rotterdam). Ik zoek geen herkenning of ondersteuning, maar ik vind de autistische cultuur eigenlijk wel iets hebben.
quote:Op donderdag 20 augustus 2009 16:59 schreef tijnbrein het volgende:
[..]
Hoe moet ik weten hoe vaak NT-ers zoiets doen?![]()
Hoiquote:Op donderdag 20 augustus 2009 22:06 schreef vanwelleer het volgende:
hoi allemaal......
wat is een NT-er ?
quote:Op donderdag 20 augustus 2009 23:14 schreef lyolyrc het volgende:
[..]
Hoi![]()
Die vraag stelde ik drie dagen geleden ook
Nou, dit is het antwoord van 3 dagen geleden:quote:Op donderdag 20 augustus 2009 23:31 schreef vanwelleer het volgende:
[..]
och, als we het maar lang genoeg blijven vragen zal er vast uiteindelijk iemand antwoord geven....
En dan natuurlijk even controleren of we niet worden genept....
quote:Op maandag 17 augustus 2009 13:05 schreef sempron2400 het volgende:
Neurotypisch, dat is: hersenen met een normale neurologische structuur. Iedereen die niet autistisch is, is NT’er. Dit is (volgens deze definitie) wat ons van de andere mensen scheidt.
quote:Op vrijdag 21 augustus 2009 00:19 schreef Stupendous76 het volgende:
Maar goed, wat meer uitleg: een autist is iemand die wat heeft (autisme), een nt'er mankeert blijkbaar helemaal (?) niets, dus een 'normaal' iemand.
Normaal tussen hele grote haakjes dan. Vind die uitspraken altijd wel erg gevaarlijk.quote:Op vrijdag 21 augustus 2009 00:19 schreef Stupendous76 het volgende:
[..]
Nou, dit is het antwoord van 3 dagen geleden:
[..]
![]()
Maar goed, wat meer uitleg: een autist is iemand die wat heeft (autisme), een nt'er mankeert blijkbaar helemaal (?) niets, dus een 'normaal' iemand.
quote:Op vrijdag 21 augustus 2009 00:45 schreef Juup© het volgende:
[..]
Normaal tussen hele grote haakjes dan. Vind die uitspraken altijd wel erg gevaarlijk.
Dat is ook weer waarquote:Op vrijdag 21 augustus 2009 00:49 schreef vanwelleer het volgende:
[..]
welnee, zulke uitspraken zeggen iets over de mensen die ze uitspreken, niet over de mensen waarover ze praten.....
Dan had je natuurlijk wel even op mijn link moeten klikken en dan had je meteen bij de post daaronder het antwoord gezien.quote:Op donderdag 20 augustus 2009 23:31 schreef vanwelleer het volgende:
och, als we het maar lang genoeg blijven vragen zal er vast uiteindelijk iemand antwoord geven....
En dan natuurlijk even controleren of we niet worden genept....
Dat klinkt goedquote:Op maandag 24 augustus 2009 19:43 schreef sempron2400 het volgende:
Het forum is vandaar weer open.
Mijn leidinggevende wist waar te nemen dat ik heel veel improviseer vóórdat ik iets vertel.
De deskundige vertelde daarop dat mensen met autisme allerlei strategieën hebben.
Ik vroeg daarop of het juiste gedrag blijkbaar nooit het natuurlijke gedrag wordt.
Je raadt het al: ik zal autistisch gedrag vrijwel altijd als vreemd blijven beschouwen, kan er ook weinig aan doen ;-)
Het irriteert me ook al gauw als mensen datzelfde gedrag tonen als ik. Ik zou dan kunnen zeggen: heel herkenbaar, maar wat is het vreselijk he.
Los daarvan zijn ze heel tevreden over mijn functioneren
Vreselijk he... ik heb hier in sollicitaties zoveel problemen mee gehad. En op de werkvloer is het meestal ook een nadeel. Ik zou er zo een boek over kunnen schrijven: ‘Autisme: de 50 grootste problemen’.quote:Op maandag 24 augustus 2009 19:46 schreef tijnbrein het volgende:
[..]
Dat klinkt goed![]()
Oh dat herken ik ook
Vooral doen dat boek schrijvenquote:Op maandag 24 augustus 2009 19:54 schreef sempron2400 het volgende:
[..]
Vreselijk he... ik heb hier in sollicitaties zoveel problemen mee gehad. En op de werkvloer is het meestal ook een nadeel. Ik zou er zo een boek over kunnen schrijven: ‘Autisme: de 50 grootste problemen’.
Verslagen schrijven ben ik dan weer wel goed in, die kwaliteit kan ik op termijn benutten op mijn werk.
Ik merk dat ik anders ben: mijn collega’s praten vlotter, vloeiender. Toch hebben zowel ik als mijn collega’s er niet zoveel moeite mee, omdat ik mijn werk prima kan uitvoeren.quote:Op maandag 24 augustus 2009 19:57 schreef tijnbrein het volgende:
[..]
Vooral doen dat boek schrijven![]()
Ik kan niet wachten tot het uit is![]()
Helaas heb ik daarom nog steeds geen baan gevonden die ik leuk en uitdagend vind.
Ja en ja. Samenwerken heb ik totaal geen problemen meequote:Op maandag 24 augustus 2009 20:26 schreef sempron2400 het volgende:
[..]
Ik merk dat ik anders ben: mijn collega’s praten vlotter, vloeiender. Toch hebben zowel ik als mijn collega’s er niet zoveel moeite mee, omdat ik mijn werk prima kan uitvoeren.
Hopelijk vind je iets waarbij je je kwaliteiten kunt benutten. Wellicht heeft dat tijd nodig. Re-integratie betekent soms ook: geconfronteerd worden met jezelf of je beperking. Het kan zijn dat je ook gevraagd wordt waar je zwakke punten liggen.
- Zou je het prettig vinden als je toekomstige collega’s op de hoogte zijn van autisme?
- Vind je het fijn om (af en toe) samen te werken?
Dat laatste vind ik zo gigantisch herkenbaar. Zouden mensen met autisme in grote lijnen (op veel punten) dan toch een homogene groep vormen...quote:Op maandag 24 augustus 2009 20:35 schreef tijnbrein het volgende:
[..]
Ja en ja. Samenwerken heb ik totaal geen problemen mee![]()
Ik weet dat er bepaalde dingen zijn die ik niet kan en misschien ook wel nooit zo kunnen. Dit moet alleen ik nog accepteren.
Goede vraagquote:Op maandag 24 augustus 2009 20:52 schreef sempron2400 het volgende:
[..]
Dat laatste vind ik zo gigantisch herkenbaar. Zouden mensen met autisme in grote lijnen (op veel punten) dan toch een homogene groep vormen...
Andere vraag: zou je het fijn vinden om collega’s te hebben met een autisme spectrum stoornis? Ik zou het niet prettig vinden, ik denk dat ik de (gelijkaardige) moeilijkheden van de mensen om me heen niet kan verdragen.
Oxyquote:Op maandag 24 augustus 2009 20:59 schreef Oxymoron het volgende:
@Sempron, ik snap niet goed wat je eerder schreef (quote functie werkt bij mij niet zo ok), over dat je autistisch gedrag altijd vreemd gedrag zou blijven vinden. Maar, je bent zelf toch een autist?
Ik vind juist NT gedrag vreemd.
Om me heen zie ik juist het NT-gedrag. En daarom vind ik sommige aspecten van mijn eigen gedrag vreemd. Het is er precies de reden van dat ik moeilijker met autistische mensen om kan gaan: ik ben het helemaal niet gewend van anderen.quote:Op maandag 24 augustus 2009 20:59 schreef Oxymoron het volgende:
@Sempron, ik snap niet goed wat je eerder schreef (quote functie werkt bij mij niet zo ok), over dat je autistisch gedrag altijd vreemd gedrag zou blijven vinden. Maar, je bent zelf toch een autist?
Ik vind juist NT gedrag vreemd.
zelf moet ik zeggen dat ik er veel aan heb gehad dat mijn collega's op de hoogte zijn van mn pdd-nos, ze houden er meer rekening meequote:- Zou je het prettig vinden als je toekomstige collega’s op de hoogte zijn van autisme?
- Vind je het fijn om (af en toe) samen te werken?
Ja en nee, het heeft zijn voordelen maar ook zijn nadelen.quote:Op maandag 24 augustus 2009 20:26 schreef sempron2400 het volgende:
[..]
Ik merk dat ik anders ben: mijn collega’s praten vlotter, vloeiender. Toch hebben zowel ik als mijn collega’s er niet zoveel moeite mee, omdat ik mijn werk prima kan uitvoeren.
Hopelijk vind je iets waarbij je je kwaliteiten kunt benutten. Wellicht heeft dat tijd nodig. Re-integratie betekent soms ook: geconfronteerd worden met jezelf of je beperking. Het kan zijn dat je ook gevraagd wordt waar je zwakke punten liggen.
- Zou je het prettig vinden als je toekomstige collega’s op de hoogte zijn van autisme?
Ja, zonder meer: iedereen heeft zijn sterke en zwakke punten en bij een goede samenwerking vullen die elkaar allemaal aan. Ik weet alleen nog niet (na meer dan 30 jaarquote:- Vind je het fijn om (af en toe) samen te werken?
Hangt er vanaf, ik denk dat ik het met een klassieke autist niet zou uithouden. Maar aan nt'ers ga ik mij uiteindelijk ook ergerenquote:Op maandag 24 augustus 2009 20:52 schreef sempron2400 het volgende:
[..]
Dat laatste vind ik zo gigantisch herkenbaar. Zouden mensen met autisme in grote lijnen (op veel punten) dan toch een homogene groep vormen...
Andere vraag: zou je het fijn vinden om collega’s te hebben met een autisme spectrum stoornis? Ik zou het niet prettig vinden, ik denk dat ik de (gelijkaardige) moeilijkheden van de mensen om me heen niet kan verdragen.
Dit herken ik wel een beetje. Een soort van passiviteit lijkt het wel. Dat je (het hebben van) een relatie zo gaat "berationaliseren" dat je jezelf af gaat vragen wat je ermee moet en of het allemaal niet hatske eng is. Ook mis ik een soort van drive om er achteraan te gaan, misschien dat jij dat ook wel zo ervaart.quote:Op maandag 24 augustus 2009 22:11 schreef .Ken het volgende:
Ik zit met iets waar ik toch al paar nachtjes van wakker ligt.. namelijk relaties.![]()
...
Hoe gaan met dit soort dingen om?
Ik ken veel mensen die wat autistisch gedrag hebben, ook op mijn werkplek. Ik weet niet of ze werkelijk een ASS hebben, en ik denk dat de meesten dat zelf ook niet weten. Met sommigen kan ik juist heel goed overweg. Met anderen weer helemaal niet.quote:Op maandag 24 augustus 2009 20:52 schreef sempron2400 het volgende:
Dat laatste vind ik zo gigantisch herkenbaar. Zouden mensen met autisme in grote lijnen (op veel punten) dan toch een homogene groep vormen...
Andere vraag: zou je het fijn vinden om collega’s te hebben met een autisme spectrum stoornis? Ik zou het niet prettig vinden, ik denk dat ik de (gelijkaardige) moeilijkheden van de mensen om me heen niet kan verdragen.
Behalve dan dat je misschien nerveus bent om op haar af te stappen (dat heeft iedereen wel) ben je wellicht bang voor de gevolgen als duidelijk wordt dat je vastloopt, en dat zij dat niet snapt.quote:Op maandag 24 augustus 2009 22:11 schreef .Ken het volgende:
Ik zit met iets waar ik toch al paar nachtjes van wakker ligt.. namelijk relaties.![]()
Er begint bij mij de laatste tijd toch een beetje een 'eenzaam' gevoel te komen op het gebied van de liefde. Ik heb een echte relatie in het verleden nog niet echt aangedurfd (mede omdat ik PDD-NOS heb). Nu probeer ik het ook nog steeds voor me eigen uit te stellen, met domme redenen ('oh, het komt toch wel als ik dat en dat heb afgerond').
Het wordt toch eens tijd om de stoute schoentjes aan te trekken.
Nu weet ik het allemaal niet makkelijk gaat worden, gezien het feit dat ik gewoon 'vast loop' bij dit soort dingen. En dan nog, stel ik zou een relatie hebben, wat dan?! (Beetje bang voor het 'onbekende').
Hoe gaan met dit soort dingen om?
Mijn oogje valt namelijk op een oude klasgenoot welke ik al in jaren niet gezien of gesproken heb, maar sinds kort op hyves heb gevonden. Ik zou graag een hyves accountje aanmaken en met haar weer in contact komen, maar iets stopt mij gewoon, en ik weet niet precies wat
.
Ik ben er zelf (met werk etc.) al achter dat het gewoon vertellen hoe je nu echt in elkaar zit goed helpt.quote:Op dinsdag 25 augustus 2009 10:00 schreef Thrackan het volgende:
[..]
Behalve dan dat je misschien nerveus bent om op haar af te stappen (dat heeft iedereen wel) ben je wellicht bang voor de gevolgen als duidelijk wordt dat je vastloopt, en dat zij dat niet snapt.
Als ik één ding heb geleerd in mijn afgelopen relatie is het wel dat je diegene echt in vertrouwen moet nemen op het moment dat het serieus wordt. Zij moet weten hoe je in elkaar steekt om met je om te kunnen blijven gaan, ook al gaat het moeilijk.
Helaas kon ik dat pas een jaar later uitleggen dan wanneer het eigenlijk al nodig was. Ik kende mezelf al helemaal niet toen.
Kan jij zelf uitleggen aan iemand hoe, wanneer en misschien waarom je vastloopt? Dan is het volgens mij alleen een kwestie van iemand vinden die die uitleg ook wil horen.
Wat ik (voornamelijk) bedoel te zeggen is dat iedereen, ook NTers, "moeite" hebben met het vinden van de juiste persoon om een relatie mee te beginnen. Dat je jouw beperkingen als persoon moet bespreken met de mensen om je heen is niks specifieks voor autismequote:Op dinsdag 25 augustus 2009 13:56 schreef .Ken het volgende:
[..]
Ik ben er zelf (met werk etc.) al achter dat het gewoon vertellen hoe je nu echt in elkaar zit goed helpt.
Opzich zijn sommige dingen nog 'vaag' voor mij, vind het soms lastig uit te leggen hoe ik nu in elkaar zit. Maar met voorbeelden kom je een heel end.
Ik moet er denk ik gewoon voor gaan en kijken waar het schip strand... wat heb ik te verliezen?
Thanks voor de input iedereen
Hoeveel mensen ik de laatste tijd niet heb gesproken die totaal niet weten wat het autistisch spectrum inhoudtquote:Op dinsdag 25 augustus 2009 15:46 schreef VeraJ het volgende:
Van 't weekend was ik met een vriendin en een ander meisje die toevallig in de buurt was aan het kaarten, we kwamen op het onderwerp dat ik PDD-NOS heb, zegt ze;
"Oh... Maar je bent best aardig!"
Iedereen is, op een bepaald niveau, op zichzelf gerichtquote:Op dinsdag 25 augustus 2009 16:10 schreef VeraJ het volgende:
Precies, het is een enorm onbekend gebied, maar ik vond haar reactie wel leuk.
Krijg ook veel reacties van; maar ik zie helemaal niets aan je!
En ik geloof ook wel dat bijna iedereen een klein beetje ASS in zich heeft
Nee inderdaad, het is voor niemand echt makkelijk...quote:Op dinsdag 25 augustus 2009 14:44 schreef Thrackan het volgende:
[..]
Wat ik (voornamelijk) bedoel te zeggen is dat iedereen, ook NTers, "moeite" hebben met het vinden van de juiste persoon om een relatie mee te beginnen. Dat je jouw beperkingen als persoon moet bespreken met de mensen om je heen is niks specifieks voor autisme
Mocht je echter een aantal klassieke problemen tegenkomen, zoals je totaal niet kunnen inleven in de ander, dan kan het best moeilijk worden om een relatie stand te laten houden. Maar goed, wat heb je te verliezen inderdaad?
Gewoon die hyves aanmaken en contact met dat meisje.quote:Op maandag 24 augustus 2009 22:11 schreef .Ken het volgende:
Ik zit met iets waar ik toch al paar nachtjes van wakker ligt.. namelijk relaties.![]()
Er begint bij mij de laatste tijd toch een beetje een 'eenzaam' gevoel te komen op het gebied van de liefde. Ik heb een echte relatie in het verleden nog niet echt aangedurfd (mede omdat ik PDD-NOS heb). Nu probeer ik het ook nog steeds voor me eigen uit te stellen, met domme redenen ('oh, het komt toch wel als ik dat en dat heb afgerond').
Het wordt toch eens tijd om de stoute schoentjes aan te trekken.
Nu weet ik het allemaal niet makkelijk gaat worden, gezien het feit dat ik gewoon 'vast loop' bij dit soort dingen. En dan nog, stel ik zou een relatie hebben, wat dan?! (Beetje bang voor het 'onbekende').
Hoe gaan met dit soort dingen om?
Mijn oogje valt namelijk op een oude klasgenoot welke ik al in jaren niet gezien of gesproken heb, maar sinds kort op hyves heb gevonden. Ik zou graag een hyves accountje aanmaken en met haar weer in contact komen, maar iets stopt mij gewoon, en ik weet niet precies wat
.
Dat is heel normaal. Daarom weten mijn collega’s niet van mijn autisme, de helft zal het toch niet begrijpen.quote:Op dinsdag 25 augustus 2009 15:46 schreef VeraJ het volgende:
Van 't weekend was ik met een vriendin en een ander meisje die toevallig in de buurt was aan het kaarten, we kwamen op het onderwerp dat ik PDD-NOS heb, zegt ze;
"Oh... Maar je bent best aardig!"
Ik ben het ook niet van plan om te vertellen waar ik nu werk. Mijn collega's zullen er waarschijnlijk wel goed mee omgaan. Alleen mijn leidinggevende heb ik mijn twijfels over. Daarom vertel ik het ook niet.quote:Op dinsdag 25 augustus 2009 21:10 schreef sempron2400 het volgende:
[..]
Dat is heel normaal. Daarom weten mijn collega’s niet van mijn autisme, de helft zal het toch niet begrijpen.
Ik vertel het niet; niet dat ik mijn (directe) collega's of chef niet vertrouw, maar zodra de geest los is heb je er geen controle meer over; als het even kan wil ik nog wel een keer doorschuiven of promotie makenquote:Op dinsdag 25 augustus 2009 21:15 schreef tijnbrein het volgende:
[..]
Ik ben het ook niet van plan om te vertellen waar ik nu werk. Mijn collega's zullen er waarschijnlijk wel goed mee omgaan. Alleen mijn leidinggevende heb ik mijn twijfels over. Daarom vertel ik het ook niet.
Helaas zijn zulke dingen een belemmeringquote:Op dinsdag 25 augustus 2009 21:31 schreef Stupendous76 het volgende:
[..]
Ik vertel het niet; niet dat ik mijn (directe) collega's of chef niet vertrouw, maar zodra de geest los is heb je er geen controle meer over; als het even kan wil ik nog wel een keer doorschuiven of promotie maken
Die weet het juist weer wel. Het ligt ook wel deels aan het opleidingsniveau van je leidinggevende en het soort bedrijf waar je werkt, denk ik.quote:Op dinsdag 25 augustus 2009 21:15 schreef tijnbrein het volgende:
[..]
Ik ben het ook niet van plan om te vertellen waar ik nu werk. Mijn collega's zullen er waarschijnlijk wel goed mee omgaan. Alleen mijn leidinggevende heb ik mijn twijfels over. Daarom vertel ik het ook niet.
Mijn leidinggevende moest anderhalf jaar geleden op een cursus omgaan met mensen en leiding geven omdat hij totaal niet met andere mensen kan omgaan.quote:Op dinsdag 25 augustus 2009 21:48 schreef sempron2400 het volgende:
[..]
Die weet het juist weer wel. Het ligt ook wel deels aan het opleidingsniveau van je leidinggevende en het soort bedrijf waar je werkt, denk ik.
Ik weet wel dat ik zelf de lat hoog moet leggen. Eén vast aanspreekpunt bijvoorbeeld is voor mij niet nodig. Meerdere opdrachten parallel: prima! Zou ik alles op de ‘auti-manier’ doen, dan zal het salaris natuurlijk ook navenant lager liggen of komen te liggen.
Dat soort dingen inderdaadquote:Op dinsdag 25 augustus 2009 22:07 schreef sempron2400 het volgende:
Dat zou in mijn vorige baantje (vmbo-niveau) ook zijn gebeurd. Die mensen zijn (soms inclusief leidinggevende) waarschijnlijk zelf tekort gekomen en daardoor willen ze nog weleens mopperen op klanten, of het personeel iets minder serieus nemen.
Ik heb mijn leidinggevende ooit "betrapt" op het slikken van Ritalin, waarna we een heel goed gesprek hebben gehad over concentratieproblemen, psychiaters en alles. Alles op dat gebied is dus zwaar bespreekbaar gelukkigquote:Op dinsdag 25 augustus 2009 21:15 schreef tijnbrein het volgende:
[..]
Ik ben het ook niet van plan om te vertellen waar ik nu werk. Mijn collega's zullen er waarschijnlijk wel goed mee omgaan. Alleen mijn leidinggevende heb ik mijn twijfels over. Daarom vertel ik het ook niet.
Dat heb jij het goed getroffenquote:Op dinsdag 25 augustus 2009 22:32 schreef Thrackan het volgende:
[..]
Ik heb mijn leidinggevende ooit "betrapt" op het slikken van Ritalin, waarna we een heel goed gesprek hebben gehad over concentratieproblemen, psychiaters en alles. Alles op dat gebied is dus zwaar bespreekbaar gelukkig
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |