PDD [Autisme, Asperger en PDD-NOS] deel 20

quote:

Op maandag 24 augustus 2009 20:52 schreef sempron2400 het volgende:

[..]

Dat laatste vind ik zo gigantisch herkenbaar. Zouden mensen met autisme in grote lijnen (op veel punten) dan toch een homogene groep vormen...

Andere vraag: zou je het fijn vinden om collega’s te hebben met een autisme spectrum stoornis? Ik zou het niet prettig vinden, ik denk dat ik de (gelijkaardige) moeilijkheden van de mensen om me heen niet kan verdragen.

Hangt er vanaf, ik denk dat ik het met een klassieke autist niet zou uithouden. Maar aan nt'ers ga ik mij uiteindelijk ook ergeren

Ik zit met iets waar ik toch al paar nachtjes van wakker ligt.. namelijk relaties.

Er begint bij mij de laatste tijd toch een beetje een 'eenzaam' gevoel te komen op het gebied van de liefde. Ik heb een echte relatie in het verleden nog niet echt aangedurfd (mede omdat ik PDD-NOS heb). Nu probeer ik het ook nog steeds voor me eigen uit te stellen, met domme redenen ('oh, het komt toch wel als ik dat en dat heb afgerond').

Het wordt toch eens tijd om de stoute schoentjes aan te trekken .


Nu weet ik het allemaal niet makkelijk gaat worden, gezien het feit dat ik gewoon 'vast loop' bij dit soort dingen . En dan nog, stel ik zou een relatie hebben, wat dan?! (Beetje bang voor het 'onbekende').


Hoe gaan met dit soort dingen om?


Mijn oogje valt namelijk op een oude klasgenoot welke ik al in jaren niet gezien of gesproken heb, maar sinds kort op hyves heb gevonden . Ik zou graag een hyves accountje aanmaken en met haar weer in contact komen, maar iets stopt mij gewoon, en ik weet niet precies wat .

bij mij zie ik NT'ers die (als ze met mij in contact zijn) juist delen van mijn autisme imiteren , en andersom imiteer ik hun NT-gedrag vermoedelijk ook, maar goed, dat schijnt zo te horen

quote:

Op maandag 24 augustus 2009 22:11 schreef .Ken het volgende:
Ik zit met iets waar ik toch al paar nachtjes van wakker ligt.. namelijk relaties.

...

Hoe gaan met dit soort dingen om?

Dit herken ik wel een beetje. Een soort van passiviteit lijkt het wel. Dat je (het hebben van) een relatie zo gaat "berationaliseren" dat je jezelf af gaat vragen wat je ermee moet en of het allemaal niet hatske eng is. Ook mis ik een soort van drive om er achteraan te gaan, misschien dat jij dat ook wel zo ervaart. .

Ik denk dat je in zo'n geval niets meer kunt doen dan zomaar op een gek moment dat account registreren, een leuk bericht opstellen en vervolgens contact met haar leggen. Gewoon maar kijken waar het schip strand zonder er al te erg bij stil te staan wat er allemaal zou kunnen gebeuren.

Alleen die stap daadwerkelijk zetten duurt altijd even. .

quote:

Op maandag 24 augustus 2009 20:52 schreef sempron2400 het volgende:
Dat laatste vind ik zo gigantisch herkenbaar. Zouden mensen met autisme in grote lijnen (op veel punten) dan toch een homogene groep vormen...

Andere vraag: zou je het fijn vinden om collega’s te hebben met een autisme spectrum stoornis? Ik zou het niet prettig vinden, ik denk dat ik de (gelijkaardige) moeilijkheden van de mensen om me heen niet kan verdragen.

Ik ken veel mensen die wat autistisch gedrag hebben, ook op mijn werkplek. Ik weet niet of ze werkelijk een ASS hebben, en ik denk dat de meesten dat zelf ook niet weten. Met sommigen kan ik juist heel goed overweg. Met anderen weer helemaal niet.

Er is bij mij op de werkplek één iemand die wel de diagnose schijnt te hebben. Hij heeft een groot probleem met zijn invoelingsvermogen, maar verder kan ik niets aan hem merken. Hij kan heel goed met iedereen overweg. En ik merk dat ik bij hem op mijn hoede moet zijn. Ik zou hem daarom eerder verdenken van een narcistische persoonlijkheidsstoornis.

quote:

Op maandag 24 augustus 2009 22:11 schreef .Ken het volgende:
Ik zit met iets waar ik toch al paar nachtjes van wakker ligt.. namelijk relaties.

Er begint bij mij de laatste tijd toch een beetje een 'eenzaam' gevoel te komen op het gebied van de liefde. Ik heb een echte relatie in het verleden nog niet echt aangedurfd (mede omdat ik PDD-NOS heb). Nu probeer ik het ook nog steeds voor me eigen uit te stellen, met domme redenen ('oh, het komt toch wel als ik dat en dat heb afgerond').

Het wordt toch eens tijd om de stoute schoentjes aan te trekken .


Nu weet ik het allemaal niet makkelijk gaat worden, gezien het feit dat ik gewoon 'vast loop' bij dit soort dingen . En dan nog, stel ik zou een relatie hebben, wat dan?! (Beetje bang voor het 'onbekende').


Hoe gaan met dit soort dingen om?


Mijn oogje valt namelijk op een oude klasgenoot welke ik al in jaren niet gezien of gesproken heb, maar sinds kort op hyves heb gevonden . Ik zou graag een hyves accountje aanmaken en met haar weer in contact komen, maar iets stopt mij gewoon, en ik weet niet precies wat .

Behalve dan dat je misschien nerveus bent om op haar af te stappen (dat heeft iedereen wel) ben je wellicht bang voor de gevolgen als duidelijk wordt dat je vastloopt, en dat zij dat niet snapt.
Als ik één ding heb geleerd in mijn afgelopen relatie is het wel dat je diegene echt in vertrouwen moet nemen op het moment dat het serieus wordt. Zij moet weten hoe je in elkaar steekt om met je om te kunnen blijven gaan, ook al gaat het moeilijk.
Helaas kon ik dat pas een jaar later uitleggen dan wanneer het eigenlijk al nodig was. Ik kende mezelf al helemaal niet toen.

Kan jij zelf uitleggen aan iemand hoe, wanneer en misschien waarom je vastloopt? Dan is het volgens mij alleen een kwestie van iemand vinden die die uitleg ook wil horen.

quote:

Op dinsdag 25 augustus 2009 10:00 schreef Thrackan het volgende:

[..]

Behalve dan dat je misschien nerveus bent om op haar af te stappen (dat heeft iedereen wel) ben je wellicht bang voor de gevolgen als duidelijk wordt dat je vastloopt, en dat zij dat niet snapt.
Als ik één ding heb geleerd in mijn afgelopen relatie is het wel dat je diegene echt in vertrouwen moet nemen op het moment dat het serieus wordt. Zij moet weten hoe je in elkaar steekt om met je om te kunnen blijven gaan, ook al gaat het moeilijk.
Helaas kon ik dat pas een jaar later uitleggen dan wanneer het eigenlijk al nodig was. Ik kende mezelf al helemaal niet toen.

Kan jij zelf uitleggen aan iemand hoe, wanneer en misschien waarom je vastloopt? Dan is het volgens mij alleen een kwestie van iemand vinden die die uitleg ook wil horen.

Ik ben er zelf (met werk etc.) al achter dat het gewoon vertellen hoe je nu echt in elkaar zit goed helpt.

Opzich zijn sommige dingen nog 'vaag' voor mij, vind het soms lastig uit te leggen hoe ik nu in elkaar zit. Maar met voorbeelden kom je een heel end.


Ik moet er denk ik gewoon voor gaan en kijken waar het schip strand... wat heb ik te verliezen?


Thanks voor de input iedereen

quote:

Op dinsdag 25 augustus 2009 13:56 schreef .Ken het volgende:

[..]

Ik ben er zelf (met werk etc.) al achter dat het gewoon vertellen hoe je nu echt in elkaar zit goed helpt.

Opzich zijn sommige dingen nog 'vaag' voor mij, vind het soms lastig uit te leggen hoe ik nu in elkaar zit. Maar met voorbeelden kom je een heel end.


Ik moet er denk ik gewoon voor gaan en kijken waar het schip strand... wat heb ik te verliezen?


Thanks voor de input iedereen

Wat ik (voornamelijk) bedoel te zeggen is dat iedereen, ook NTers, "moeite" hebben met het vinden van de juiste persoon om een relatie mee te beginnen. Dat je jouw beperkingen als persoon moet bespreken met de mensen om je heen is niks specifieks voor autisme

Mocht je echter een aantal klassieke problemen tegenkomen, zoals je totaal niet kunnen inleven in de ander, dan kan het best moeilijk worden om een relatie stand te laten houden. Maar goed, wat heb je te verliezen inderdaad?

Van 't weekend was ik met een vriendin en een ander meisje die toevallig in de buurt was aan het kaarten, we kwamen op het onderwerp dat ik PDD-NOS heb, zegt ze;
"Oh... Maar je bent best aardig!"

quote:

Op dinsdag 25 augustus 2009 15:46 schreef VeraJ het volgende:
Van 't weekend was ik met een vriendin en een ander meisje die toevallig in de buurt was aan het kaarten, we kwamen op het onderwerp dat ik PDD-NOS heb, zegt ze;
"Oh... Maar je bent best aardig!"

Hoeveel mensen ik de laatste tijd niet heb gesproken die totaal niet weten wat het autistisch spectrum inhoudt

Tsja, ik blijf bij mijn stelling dat ieder mens wel iets "mankeert". Of ze dat nou weten of niet, en of dat nou invloed heeft op het leven of niet.

Precies, het is een enorm onbekend gebied, maar ik vond haar reactie wel leuk.
Krijg ook veel reacties van; maar ik zie helemaal niets aan je!

En ik geloof ook wel dat bijna iedereen een klein beetje ASS in zich heeft

quote:

Op dinsdag 25 augustus 2009 16:10 schreef VeraJ het volgende:
Precies, het is een enorm onbekend gebied, maar ik vond haar reactie wel leuk.
Krijg ook veel reacties van; maar ik zie helemaal niets aan je!

En ik geloof ook wel dat bijna iedereen een klein beetje ASS in zich heeft

Iedereen is, op een bepaald niveau, op zichzelf gericht

Maar inderdaad, ik vind het ook gewoon grappig wat voor reacties je krijgt van tijd tot tijd.
Probeer je het subtiel uit te leggen is het ook niet goed natuurlijk:
"Ik voel me niet zo op mijn gemak in drukke mensenmassa's."
"Oh, ben je depressief?"
":')"

quote:

Op dinsdag 25 augustus 2009 14:44 schreef Thrackan het volgende:

[..]

Wat ik (voornamelijk) bedoel te zeggen is dat iedereen, ook NTers, "moeite" hebben met het vinden van de juiste persoon om een relatie mee te beginnen. Dat je jouw beperkingen als persoon moet bespreken met de mensen om je heen is niks specifieks voor autisme

Mocht je echter een aantal klassieke problemen tegenkomen, zoals je totaal niet kunnen inleven in de ander, dan kan het best moeilijk worden om een relatie stand te laten houden. Maar goed, wat heb je te verliezen inderdaad?

Nee inderdaad, het is voor niemand echt makkelijk... Iedereen heeft ook wel beperkingen, maar ik kan er zelf makkelijker mee omgaan als andere het ook weten. (niet elke wild vreemde dus - maar wel collega's, diverse vrienden, en zeker in een relatie).

quote:

Op dinsdag 25 augustus 2009 15:46 schreef VeraJ het volgende:
Van 't weekend was ik met een vriendin en een ander meisje die toevallig in de buurt was aan het kaarten, we kwamen op het onderwerp dat ik PDD-NOS heb, zegt ze;
"Oh... Maar je bent best aardig!"

Dat is heel normaal. Daarom weten mijn collega’s niet van mijn autisme, de helft zal het toch niet begrijpen.

quote:

Op dinsdag 25 augustus 2009 21:15 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Ik ben het ook niet van plan om te vertellen waar ik nu werk. Mijn collega's zullen er waarschijnlijk wel goed mee omgaan. Alleen mijn leidinggevende heb ik mijn twijfels over. Daarom vertel ik het ook niet.

Ik vertel het niet; niet dat ik mijn (directe) collega's of chef niet vertrouw, maar zodra de geest los is heb je er geen controle meer over; als het even kan wil ik nog wel een keer doorschuiven of promotie maken
En ik denk dat ze er vanzelf wel een keer achter zullen komen, en anders help ik ze subtiel wel een beetje...

moet zeggen dat ik in het begin het ook verzwegen heb, alleen kwam wat in de problemen waardoor ik wel moest.

Leidinggevende hebben het toen goed opgepakt, dus daar was ik blij mee


Nja helaas doen ze dat niet overal

quote:

Op dinsdag 25 augustus 2009 21:15 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Ik ben het ook niet van plan om te vertellen waar ik nu werk. Mijn collega's zullen er waarschijnlijk wel goed mee omgaan. Alleen mijn leidinggevende heb ik mijn twijfels over. Daarom vertel ik het ook niet.

Die weet het juist weer wel. Het ligt ook wel deels aan het opleidingsniveau van je leidinggevende en het soort bedrijf waar je werkt, denk ik.

Ik weet wel dat ik zelf de lat hoog moet leggen. Eén vast aanspreekpunt bijvoorbeeld is voor mij niet nodig. Meerdere opdrachten parallel: prima! Zou ik alles op de ‘auti-manier’ doen, dan zal het salaris natuurlijk ook navenant lager liggen of komen te liggen.

Dat zou in mijn vorige baantje (vmbo-niveau) ook zijn gebeurd. Die mensen zijn (soms inclusief leidinggevende) waarschijnlijk zelf tekort gekomen en daardoor willen ze nog weleens mopperen op klanten, of het personeel iets minder serieus nemen.

quote:

Op dinsdag 25 augustus 2009 21:15 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Ik ben het ook niet van plan om te vertellen waar ik nu werk. Mijn collega's zullen er waarschijnlijk wel goed mee omgaan. Alleen mijn leidinggevende heb ik mijn twijfels over. Daarom vertel ik het ook niet.

Ik heb mijn leidinggevende ooit "betrapt" op het slikken van Ritalin, waarna we een heel goed gesprek hebben gehad over concentratieproblemen, psychiaters en alles. Alles op dat gebied is dus zwaar bespreekbaar gelukkig