Gisteren was
Sideways op tv.
![]()
Nou heb ik echt al tien keer met die film in mijn handen gestaan bij de videotheek, maar nu ben ik blij dat ik er nooit voor heb betaald. Ik vond het een ontzettende tegenvaller. Ik vind de hoes/filmposter zo leuk!
![]()
Ik dacht ook dat het een beetje een feelgood film was maar dan met een serieus en filosofisch ondertoontje. Hoewel ik me kan voorstellen dat anderen het ook zo hebben ervaren, heb ik continu op het randje gezeten van uitzetten of verder kijken.
Twee broers maken een wijntrip bij wijze van vrijgezellenfeest voordat een van de broers gaat trouwen. De broers zijn water en vuur, de een heel serieus, onzeker en verlegen, en de ander een echte losbol die het allemaal niet zo serieus neemt (behalve zichzelf). Uiteraard komen ze de nodige problemen en vrouwen tegen, en worden ze eerst uit elkaar gedreven en later groeien ze toch weer naar elkaar toe.
Ik heb geen problemen met het verhaal, en er zaten echt wel stukjes in waar ik met een glimlach voor te tv zat. Maar de verdrietige momenten werden echt zo uitgemolken dat het me niets deed. Ik had niks met de personages. Ik snap niet wat er mis is gegaan, maar het is niet mijn ding. Alleen Sandra Oh kon ik wel waarderen, maar die is dan ook sowieso geweldig (ja, ook zonder dokterspakje).
En nog even het einde. Een open eind, oké. Een duidelijk eind, ook oké (behalve bij LOTR 3). Maar dit?!
Niet uitmuntend slecht, maar wel saai. En nog iets geks, het voelde alsof het 25 jaar geleden speelde. Maar misschien is dat ook wel zo, want dat soort details mis ik wel vaker
Een vijfje. (voor de poster en Sandra). (IMDB: 7,8)