Mag je kinderen slaan?

Ik heb mijn zoontje ,van 2,5, 2 of 3 keer een pets gegeven, óf op zijn vingers of op zijn billen/benen. In alle gevallen was het hij mij sloeg en/of schopte en daar na meerdere waarschuwingen niet mee ophield. In alle gevallen was het een schrikreactie mijnerzijds omdat hij me pijn deed, en in alle gevallen voelde ik me behoorlijk schuldig, al leek het op hem niet veel indruk te maken , behalve dat ie zei "sowwy mama ".

Ik ben er niet voor, persoonlijk. Maar ik denk ook niet dat een kind een trauma oploopt als het "per ongeluk" een keer gebeurd.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 19:42 schreef Sugar het volgende:
Precies, slaan is een van de opties.
Ik kies er niet voor en heb in dit topic even onderhandeld waarom niet.

Het is dan ook een prima optie.

Al die mensen die zeggen hun kind nooit een tik te hebben gegeven, geloof ik niet. Of je hebt een 'dood' kind.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 19:44 schreef Five_Horizons het volgende:

[..]

Het is dan ook een prima optie.

Al die mensen die zeggen hun kind nooit een tik te hebben gegeven, geloof ik niet. Of je hebt een 'dood' kind.

ik heb geen dood kind, mijn kind is 'anders'
en nee, van mij heeftie nog nooit een tik gehad.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 19:45 schreef lady-wrb het volgende:

[..]

ik heb geen dood kind, mijn kind is 'anders'
en nee, van mij heeftie nog nooit een tik gehad.

Anders?

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 19:44 schreef lady-wrb het volgende:

[..]

hoho, ik noem dat gewoon slaan. mijn ouders noemden dat corrigeren.

Nog meer drogredenen, persoonlijke ervaring.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 19:44 schreef Five_Horizons het volgende:

[..]

Het is dan ook een prima optie.

Al die mensen die zeggen hun kind nooit een tik te hebben gegeven, geloof ik niet. Of je hebt een 'dood' kind.

Mijn dochter ik nu 14 maanden en zoekt hier thuis echt heel bewust de grenzen op, en ik heb nog nooit de behoefte gevoeld om haar te slaan/ een tik te geven .

Dus oftewel mijn kind is dood, oftewel ik lieg?

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 19:45 schreef lady-wrb het volgende:

[..]

ik heb geen dood kind, mijn kind is 'anders'
en nee, van mij heeftie nog nooit een tik gehad.

Elk kind is anders, mijn broef heeft nooit een tik nodig gehad. Ik aan de andere kant wel

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 19:46 schreef Five_Horizons het volgende:

[..]

Anders?

ja. als in autistisch. niet gek, niet dom, wel anders. (in de ogen van anderen)

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 19:42 schreef Grrrrrrrr het volgende:

[..]

Nou snap ik waarom al die kutjong zo lastig zijn tegenwoordig, "slaan is een teken van onmacht!!1!!"

Dat.

Van die moeders die hun kroost vragen 'Liefje, wil je daarmee ophouden' als die kutkoters vervelend zijn.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 19:49 schreef Guuzewuus het volgende:

[..]

Mijn dochter ik nu 14 maanden en zoekt hier thuis echt heel bewust de grenzen op, en ik heb nog nooit de behoefte gevoeld om haar te slaan/ een tik te geven .

Dus oftewel mijn kind is dood, oftewel ik lieg?

Ik geloof je inderdaad niet, maar mocht het kloppen: je toont in elk geval het nut van de tik aan.

ik heb helemaal geen zin om die discussie aan te gaan.
ik heb mijn mening, een ander een andere. lekker belangrijk.
ga gerust verder met de wereld verbeteren/rellen. mij boeit het verder niet.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 19:50 schreef lady-wrb het volgende:

[..]

ja. als in autistisch. niet gek, niet dom, wel anders. (in de ogen van anderen)

Wat heeft z'n autisme hier nu weer mee te maken

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 19:54 schreef Five_Horizons het volgende:

[..]

Ik geloof je inderdaad niet, maar mocht het kloppen: je toont in elk geval het nut van de tik aan.

Je zit Jullie zitten er zo ongelooflijk naast.

Ja, dan loopt ze naar de trap en legt haar handje erop om vervolgens naar mij te kijken. Ik mocht hier niet op hè mama? Dan zeg ik: "Nee meis, kom maar gauw hierheen".

Dat noem ik grenzen opzoeken, en dat is echt nog volledig onschuldig en perfect corrigeerbaar, zonder tik. Ik geloof er werkelijk in dat je kinderen op een heel fatsoenlijke manier kunt opvoeden zonder tikken. Zelf heb ik één keer een tik op mijn billen gehad, van mijn vader uit onmacht inderdaad. En ik ben prima opgevoed. Maar ja, dat zal ik dan niet van mezelf mogen zeggen, verwacht ik zo.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 19:55 schreef Guuzewuus het volgende:

[..]

Je zit Jullie zitten er zo ongelooflijk naast.

Neuh..... maar goed...

14 maanden is ook niet echt een lange periode. Wacht maar totdat ze echt wat kunnen

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 19:55 schreef Scorpie het volgende:

[..]

Dus ze blijft de grenzen opzoeken, ondanks dat je ALLES al geprobeerd hebt? Tja....

Dat lijkt me vrij normaal gedrag voor een kind. Ze horen die grenzen op te zoeken. Daar zijn het kinderen voor. Hoe je daar als ouder mee omgaat is hier de discussie.

En inderdaad is grenzen aftasten (en dus opzoeken) zeer gezond gedrag voor een kind. Het geeft ze juist een gevoel van veiligheid en duidelijkheid. En dat zeg ik intuïtief, maar ook als kinder- en jeugdpsycholoog.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 19:52 schreef Scorpie het volgende:

[..]

Ga je dan sowieso niet anders om met je kind, omdat hij autistisch is? (Niet negatief bedoeld!)

dat is toch een heel ander verhaal?
op sommige punten wel ja, maar ik probeer zoveel mogelijk "normaal" met hem om te gaan.
maar idd het moet wel eens, helaas.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 19:55 schreef Five_Horizons het volgende:

[..]

Wat heeft z'n autisme hier nu weer mee te maken

dat ik hem niet hoef te corrigeren.

die van mij heeft van de week een tik voor de billen gehad(2.5 jaar ze was de bloed onder mijn nagels aan het uithalen). voor de 10.000ste keer weer in de suikerpot(kristalsuiker) en meelpot terwijl ik haar al 3 keer gewaarschuuwd had en daarvoor al 2 keer in de hoek had gezet. ze was zo geschrokken(ze schrok omdat ze op aan het gaan was in de potten) dat ze nu al de hele week uit de potten blijft.

een corrigerende tik oke maar slaan zoals bij lady nee dat is kindermishandeling.

nee wij delen nooit geen tik uit maar voor dat moment was dat gewoon de enigste uitweg.
die dag was ze al op de tafels aan het klimmen, op de kast(mama, rescue me), in het aqua willen graaien, de cavias aan het pesten, de ramen open maken enz. dusja ze had gewoon een klauter/verveel dag.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 19:22 schreef lady-wrb het volgende:

[..]

ik kreeg regelmatig tikken van mijn vader waarbij de blauwe plekken op mijn armen stonden. of ik werd even aan mijn arm vastgegrepen, waarna de handafdruk nog een paar dagen zichtbaar was.
of mijn broek moest naar beneden en ik kreeg een pak slaag op mijn blote billen.
of ik moest mijn bril afzetten omdat ik een draai om mijn oren kon krijgen zonder dat ze mijn bril molden.

fijn he, die corrigerende tikken

Je hebt de term ´corrigerende tik´ duidelijk niet begrepen. Niet heel gek met een vader (en moeder?) die geen idee hadden hoe opvoeden in zijn werk ging. Een kind slaan waarbij blauwe plekken ontstaan of ander letsel is het laagste wat je kan doen. Dat heeft helemaal niets met een corrigerende tik van doen.

Een corrigerende tik is ook echt niet iets van elke dag. Vroeger heb ik zo af en toe een corrigerende tik mogen ontvangen en dat gebeurde bij hoge uitzondering. Er gingen vaak maanden voorbij waar het niet nodig was. Dan wist ik ook direct dat ik veel te ver was gegaan. Een corrigerende tik doet ook echt geen pijn. Het schrikeffect weegt al zwaar genoeg.

Je hebt ouders die een kind om de haverklap een klap voor de kop geven. Begint het in de supermarkt te huilen dan volgt een snelle waarschuwing om vervolgens gelijk een klap voor de kop te geven. Dit gedrag van die ouders slaat helemaal nergens op. Een kind heeft dan ook geen benul van hoe of wat.

Als je als ouder begint te schelden tegen je kind ga je wat mij betreft vele malen verder. Een corrigerende tik bezorgt je kind geen minderwaardigheidscomplex, maar het weet wel gelijk waar de grens ligt. Top!

Ja en? De basis van de opvoeding ligt thuis.

En mijn dochter heeft ook al een aantal keren haar bordje met eten op de grond gemikt. En ja, dan reageer ik 'boos'. Dan zeg ik streng dat dat niet mag en dan krijgt ze haar bordje niet meer. na een paar minuutjes mag ze het dan weer proberen met de opmerking dat het bordje op haar tafelblad moet blijven staan en steeds een waarschuwende nee als ze aanstalten maakt ( en dat doet ze, want ze zoekt die grens wel op ja), en dan gaat het gewoon goed. En dan doet ze het dagen/ weken niet meer. Ze begrijpt perfect dat ze iets gedaan heeft wat niet mag en daar hebben zij noch ik een tik voor nodig.