Hoe gaat het met de (nieuwe) moeders #78

Thanks Brighteyes, ik was al aan het zoeken hoe ik een nieuwe OP moest maken... Heb daar nog geen ervaring mee, vandaar!

jeetje Kleurdoos wat balen!

kleurdoos dat is balen...

Kleurdoos balen zeg! Krijg je nu medicatie?

jeetje Kleurdoos dat is wel echt rot. Hoop dat ze een oplossing hebben en dat het ziekenhuis in... niet die oplossing is!

Pandora, lijkt me een moeilijke situatie. Ik kan me niet in de schoenen van je partner zetten, maar hormonen slingeren je van hot naar her. En voor hetzelfde geld hangt ze dus straks aan de telefoon met de vraag of je aub wilt komen, omdat ze je nodig heeft. Ik zou haar inderdaad even de pas laten zetten, maar de deur dus wel op een kier zetten. Nu zegt ze nee en straks zegt ze: je moet wel komen. Zeg dan niet, maar net zei je nog...... nee, denk dan maar gewoon gekke hormonen en zeg...tuurlijk ben er straks.

In elk geval gefeliciteerd en welkom in de zeer verwarrende wereld van het ohhhh zo prachtige moederschap.

^{en super dat je uit de kast bent...}

Kleurdoos, jeetje! Wat heftig zeg, en dan ook nog de situatie met je broer! Kan me voorstellen dat dat ook geen goed doet voor je gezondheid.
Sterkte ermee!

Pandora, het lijkt me een lastige situatie waar je in zit! Ik kan me wel aansluiten bij wat BE zegt, maar ik kan me ook voorstellen dat dat voor jou moeilijk is. Succes en veel geluk in elk geval!

Dank jullie, dames.
Ik was ook inderdaad al van plan om te doen wat Brighteyes zei en chacamama. Maar ik kan niet ontkennen dat het heel, heel moeilijk is!
Ik schuif het lekker af op haar vermoeidheid in combinatie met hormonen... En dan maar hopen, bidden en duimen dat het allemaal weer snel weer wat rustiger wordt in dat mooie koppie van haar.

Chacamama, ik heb er - als het ter sprake kwam - nooit een geheim van gemaakt dat ik mezelf als bisexueel beschouwde. Maar ja, iedereen kent mij eigenlijk in een relatie met een man (ik heb vorig jaar zomer een relatie van 13 jaar beëindigd omdat we uit elkaar waren gegroeid). En ik snap ook wel dat het zéggen dat je bi bent toch wat anders is dan het daadwerkelijk met een vrouw aan komen zetten...
Dus ik heb inderdaad wel wat mensen van hun stoelen laten vallen ja, hahaha.
Maar iedereen reageerde eigenlijk positief, zelfs degenen van wie ik wel wat weerstand had verwacht. Maar ik kreeg ook van veel mensen reacties als "O dus daarom zie je er de laatste tijd zo happy uit", "Ik vond al dat je positiever in het leven stond de laatste weken", en dergelijke. Dus het is kennelijk te merken dat ik gelukkiger ben dan ik in heel lange tijd geweest ben. En dat scheelt natuurlijk wel voor de acceptatie ervan.
Maar goed, dit heeft niet zoveel met moederen te maken he...
* Pandora73 vreest standje voor topicvervuiling...

quote:

Op dinsdag 16 juni 2009 13:54 schreef LovelyLady het volgende:
Memmel is een spiraaltje zetten niet wat snel? (en dit hoort misschien meer in het hoe gaat het met de (nieuwe) moeders topic thuis)

Ik hevel 'm even over uit het babietjestopic. Ik ben dus bij de dok geweest die heeft vastgesteld dat ik geen ontsteking heb. gelukkig. Maar de medicijnen die ik zou krijgen om mijn baarmoeder sneller te laten krimpen, heeft de apotheek nog niet. Ze willen eerst met de arts overleggen, omdat het kennelijk nogal ongebruikelijk is om het in de betreffende dosis voor te schrijven (schijnt voorheen een anti-migraine middel te zijn geweest). Maar die kunnen ze morgen pas bellen, dus ik hoop morgen meer te horen.

En verder zei ik dus dat er op 29 juni een spiraaltje wordt geplaatst, waarop LL zich afvroeg of dat niet wat snel was. Nou, dat valt dus wel mee. Ze plaatsten het het liefst wanneer je nog vloeit, omdat je baarmoedermond dan nog open staat. Maar ik heb net de bijsluiter zitten lezen....iemand ervaringen mee? Doet het plaatsen zeer? _{(Ik weet dat in verhouding met persweeen alle pijn relatief is, maar toch )}

Memmel, ik vond het plaatsen echt niet zeer doen. Het is gewoon een akelig idee.
Het verwijderen vond ik gemener, dat was even heeel gevoelig. Succes!

Kleurdoos, wat rot. Kunnen ze er nu al wat aan dien? Zodat die 3 kilo hopelijk blijft zitten al?

Memmel, ik vond het opmeten wel pijnlijk. Maar verder viel het mee. (was na kim)

KLeurdoos Stom

Oh Kleurdoos wat naar! Hopelijk komt het niet zover dat je opgenomen moet worden!

Vervelend Memmel, dat het niet helemaal lekker voelt, en dat je dan weer moet wachten op medicijnen. _{maar wel heel leuk dat deur nog open staat voor zo'n mooi derde kindje!}

Kleurdoos, is het je schildklier die te snel werkt? Dat heeft mijn vriendje ook.. Rot zeg! Maar mocht je vragen ofzo hebben, dan heb ik daar misschien (want van heel dichtbij meegemaakt) een antwoord op. _{kan me ook voorstellen dat je daar bij een of andere lurker helemaal niet op zit te wachten, maar ik meld het toch maar even..} Sterkte ermee in elk geval..

quote:

Op dinsdag 16 juni 2009 22:21 schreef Memmel het volgende:

[..]

Ik hevel 'm even over uit het babietjestopic. Ik ben dus bij de dok geweest die heeft vastgesteld dat ik geen ontsteking heb. gelukkig. Maar de medicijnen die ik zou krijgen om mijn baarmoeder sneller te laten krimpen, heeft de apotheek nog niet. Ze willen eerst met de arts overleggen, omdat het kennelijk nogal ongebruikelijk is om het in de betreffende dosis voor te schrijven (schijnt voorheen een anti-migraine middel te zijn geweest). Maar die kunnen ze morgen pas bellen, dus ik hoop morgen meer te horen.

En verder zei ik dus dat er op 29 juni een spiraaltje wordt geplaatst, waarop LL zich afvroeg of dat niet wat snel was. Nou, dat valt dus wel mee. Ze plaatsten het het liefst wanneer je nog vloeit, omdat je baarmoedermond dan nog open staat. Maar ik heb net de bijsluiter zitten lezen....iemand ervaringen mee? Doet het plaatsen zeer? _{(Ik weet dat in verhouding met persweeen alle pijn relatief is, maar toch )}

Kleurdoos, wat rot joh! Wat gaan ze nu doen dan? En hoe meten ze zoiets?
Memmel, ok heb een spiraal laten plaatsen 6 weken na de bevalling en dat viel allezins mee, Wel wat gevoelig maar niet pijn pijn. Verwijderen was easy voelde ik iig niets van. Plaatsen zonder een bevalling was ff andere koek.

Zeg moeders, wanneer is dit iebelige huilerige gevoel eigenlijk over? Of gaat dit niet meer over?

quote:

Op dinsdag 16 juni 2009 22:54 schreef oeke het volgende:
Zeg moeders, wanneer is dit iebelige huilerige gevoel eigenlijk over? Of gaat dit niet meer over?

Het wordt in ieder geval minder
Maar ik weet niet meer precies wanneer eigenlijk...

Het gaat allemaal eigenlijk heel goed, alleen dat ik bij vlagen zo wordt heen en weer geslingerd tussen grootse liefde en verdrietige eenzaamheid maakt me soms moe.
En ik heb tijdens de zwangerschap en daarvoor nooit zo'n last van mijn hormonen gehad, dus nu voelt dat extra raar.
Het is denk ik ook voor een groot deel de vermoeidheid en het zoeken naar een ritme, waarin het voeden en het kolven niet meer zo'n enorme hoeveelheid tijd opslokken en me daardoor heel immobiel maken.
Daarnaast wil de borstvoeding niet echt lukken en dat maakt me eigenlijk het meest verdrietig.

Sorry voor dit hoog dagboekgehalte.

Oeke, dat huilerige gevoel herken ik wel hoor. Ik heb het nu ook, maar gelukkig herken ik het van na de zwangerschap bij Anna. Het gaat iig weer over, maar hou het gewoon in de gaten hoor. Als je denkt dat het niet gaat, probeer er dan met iemand over te praten!

En wb borstvoeding: ik heb het zelf de vorige keer om precies die reden na een dag of 5 opgegeven en ik voelde me ineens stukken beter. Maar als je het echt wilt en je zet het echt door, dan zal het vanzelf makkelijker gaan, zo zegt men hier! En ik heb nog steeds het idee dat je er 100% achter staat, dus kop op!

Oeke. Herkenbaar hoor! Ook van de kraamtijd met Maria. ^{(bij Storm had ik een ppd, dus in dat licht zou het niet zo best zijn dat ik het herken)}
Het wórdt minder! Al die onzekerheid en die wereld die op zijn kop staat en dus ook zoveel ruimte laat voor piekeren, tranen, tobben en janken. Het wórdt echt minder!

Blijf wel 'lekker' praten erover (ook hier als dat fijn is). Dan hou je ook een beetje zicht op wat je emoties zijn en hoe de vetrhoudingen tussen positief en negatief liggen.
Kop op! En genieten van Kobus doe je vast al, als ik het fototopic bekijk is dat echt géén opgave! Wat een lief jochie heb je daar!

Kleurdoos, wat een kutnieuws. Ik hoop echt echt echt dat het niet tot een opname hoeft te komen! Sterkte!

Oh Kleurdoos zo kut is dat he als je schildklier aan het etteren is? Ik heb het na de bevalling van jongste gehad en voelde me bar slecht toentertijd!
Hoop voor je dat een ziekenhuisopname je bespaard blijft!

quote:

Op dinsdag 16 juni 2009 23:12 schreef oeke het volgende:
Het gaat allemaal eigenlijk heel goed, alleen dat ik bij vlagen zo wordt heen en weer geslingerd tussen grootse liefde en verdrietige eenzaamheid maakt me soms moe.
En ik heb tijdens de zwangerschap en daarvoor nooit zo'n last van mijn hormonen gehad, dus nu voelt dat extra raar.
Het is denk ik ook voor een groot deel de vermoeidheid en het zoeken naar een ritme, waarin het voeden en het kolven niet meer zo'n enorme hoeveelheid tijd opslokken en me daardoor heel immobiel maken.
Daarnaast wil de borstvoeding niet echt lukken en dat maakt me eigenlijk het meest verdrietig.

Sorry voor dit hoog dagboekgehalte.

Juist geen sorry wat mij persoonlijk betreft, want op deze manier leer ik ook alleen maar weer wat mijn lief nu doormaakt, en vooral dus ook dat dat normaal is.
Kraamtranen dus...

* Pandora73 voelt zich volledig machteloos om haar lief te helpen in deze ingewikkelde emotionele heftige verwarrende tijd...

Ik heb wel bewondering voor partners van barende vrouwen..als ze zelf al niet weten wat ze willen, hoe moet jíj het dan in hemelsnaam weten?
De hormonen en de tranen zijn vaak behoorlijk aanwezig en de enige tip die ik je kan geven Pandora, is te praten met je lief. Jij kent haar beter dan wij en al pratend hou je toch contact, ook al wil ze nog even niet hebben dat je langskomt

Ondertussen lijkt het wel of ik er zelf ook last van heb...
Misselijk van machteloosheid, constant de tranen achter (of uit) de ogen, doodmoe maar toch niet kunnen slapen... Pfff hoe moet zij zich dan wel niet voelen?

Ik mis haar gewoon... Wil zo graag bij haar zijn nu... Om te weten hoe het met haar is en wat ze doormaakt, haar hand te kunnen pakken als ze het moeilijk heeft, samen te lachen om een gek snuitje van zoontjelief, koffie te zetten, haar voeten te masseren, naar haar ademhaling te luisteren als ze toch even in slaap valt, haar tranen op mijn schouder te laten vallen... Damn.

(Kijk Oeke, ik kan ook dagboek-schrijven )

gister nog even met M. zitten praten over wat we nou gaan doen.. spiraal of sterilisatie.. M. is er toch wel over uit dat sterilisatie wel heeeeel erg definitief is.. want stel je voor dat.....

Toch wel fijn dattie er ook zo over denkt..

Hier is er twijfel over sterilisatie omdat Djeez er enge dingen over heeft gelezen. Ik zou heel graag nog een 3e willen, maar helaas gaat dat niet lukken.

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 10:23 schreef Vicky het volgende:
gister nog even met M. zitten praten over wat we nou gaan doen.. spiraal of sterilisatie.. M. is er toch wel over uit dat sterilisatie wel heeeeel erg definitief is.. want stel je voor dat.....

Toch wel fijn dattie er ook zo over denkt..

Klein raampje open houden

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 10:32 schreef LovelyLady het volgende:
Wat is het toch dat mannen toch die deur eerder dicht willen doen dan wij vrouwen ... ?

Mannen zijn eerder tevreden? .

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 10:32 schreef LovelyLady het volgende:
Wat is het toch dat mannen toch die deur eerder dicht willen doen dan wij vrouwen ... ?

Ik zeg hier net tegen TARA: zou jij sterilisatie overwegen als we het gezin 'compleet' hebben hier?
EN hij: waarom niet dan?
Terwijl ik het inderdaad ook lastig zou vinden.

en sterilisatie Dat gaat hem echt niet worden hier hoor, die van mij valt al flauw bij de zwangerschapsgym
Als ik hem vertel hoe ze dat doen dan trekt hij wit weg en moet gaan zitten. Nee dan zal ik toch wel weer het haasje zijn. Voordat de reacties komen _{(jij hebt de kinderen al moeten baren)} : dat vind ik niet zo erg hoor

Hier isd e deur door mij heel hard dichtgegooid

Met deze mama gaat het eigenlijk best lekker. Ik heb besloten dat het glas voortaan half vol is ipv altijd half leeg zeg maar Ik ben ook een boek aan het lezen: Kiezen voor geluk van Kay Pollak. Over hoe je kan groeien in je ontmoetingen met anderen. Sommige dingen zijn een beetje een open deur maar fijn om weer eens over na te denken. Nog 6 weken en dan Italie

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 10:32 schreef LovelyLady het volgende:
Wat is het toch dat mannen toch die deur eerder dicht willen doen dan wij vrouwen ... ?

M. was eigenlijk na Amber al klaar.. maar ik kan aardig doorzeuren

Hier voorlopig maar weer even gekozen voor de nuvaring, al heb ik die meer om mijn menstruatie te regelen dan om beschermd tegen zwangerschap te zijn. Na al het gezeur hier (operatie e.d.) maar eens verder denken over opnieuw een spiraaltje te laten zetten, dan ben ik tenminste ook beschermd.

Fijn dat het zo goed gaat Estrys, en dat je zelf een positieve wending kan geven aan je levensvisie!

Hier gaat het minder. Winter is gegaan, maar de depressie is gebleven en inmiddels ondanks allerlei positieve actie niet meer goed beheersbaar. Sinds een paar dagen is dat ook niet meer weg te houden voor de kinderen. En daar ligt de grens. Dus ik heb vanochtend overlegd met de huisarts en vanmiddag start ik met anti-depressiva.

Macka, balen zeg!!

Goed dat je die stap hebt genomen Macka. Ik hoop dat je er echt beter door gaat voelen.

Ik wil ook de deur open houden voor een derde kindje. Sterilisatie vind ik veeeeeel te definitief. Vooral omdat we al zo'n tijd bezig zijn met nr 2. Het is vooral gevoelsmatig denk ik.

Macka wat vervelend dat je depressie niet is weggetrokken. Wat goed dat je aan de bel heb getrokken meid!! Ik hoop dat de medicijnen je dat steuntje in je rug geven waar je nu zo aan toe bent en dat je geen last krijgt van bijwerkingen.

Och lieve Macka, wat rot!
Je hebt er zo voor geknokt en de dingen aangegrepen die nodig waren om het weg te krijgen. Ik had gehoopt dat het ook gewoon zou werken!

Goed dat je meteen actie hebt kunnen ondernemen, dapper en verstandig. Ik hoop dat de bijwerkingen meevallen en dat de meiactie vooral snel goed doet voor je. Heb je eerder anti-depressiva gebruikt? En wat krijg je nu?
Veel sterkte.

Sterkte Macka!

quote:

Op woensdag 17 juni 2009 11:56 schreef Macka66 het volgende:
Fijn dat het zo goed gaat Estrys, en dat je zelf een positieve wending kan geven aan je levensvisie!

Hier gaat het minder. Winter is gegaan, maar de depressie is gebleven en inmiddels ondanks allerlei positieve actie niet meer goed beheersbaar. Sinds een paar dagen is dat ook niet meer weg te houden voor de kinderen. En daar ligt de grens. Dus ik heb vanochtend overlegd met de huisarts en vanmiddag start ik met anti-depressiva.

ik hoop zo dat t je helpt!
_{ondanks dat t hier zo veel geholpen heeft, wil ik er zo graag vanaf}

Macka

Met mijn lief gaat het weer wat beter. Ze heeft vannacht in totaal 6 uur geslapen, da's toch een verdubbeling ten opzichte van de score tot en met gisteren. Ze is weer wat vrolijker nu.
We hebben het net nog even uitgepraat allemaal, en ze was erg blij met mijn uitgebreide mail van gisteravond, waarin ik eerlijk uitlegde waarom ik dacht dat ik iets kon betekenen en dat ik desondanks haar wensen en behoeften wil volgen. Maar ik heb er wel bij gezet dat het mij soms ook moeilijk valt, en dat ik daardoor soms wat doordraaf. Ze snapt mij, en ik snap haar nu weer wat beter. Gelukkig maar.
* Pandora73 begint weer wat blijer te worden en ietsjes - heeeel ietsjes - minder bezorgd om lief

Pandora, wat fijn dat je lief zo lekker heeft geslapen! Dat doet een mens echt goed

Ik kom me hier toch ook maar eens melden. Bij deze: Meld.

Oeke, wat naar dat je bv niet goed op gang komt. Same here. Joep is 7-5 geboren en na een maand vol kolven (8 x per dag) en dat dan weer met een flesje geven. Alles geprobeerd, thee, olie, kruiden. Zelfs medicijnen (domperidon). Na een maand ben ik gestopt. Ik kolfde max 40 cc (dubbelzijdig) en Joep drinkt nu per voeding al 100 cc. Ik heb daar ook flink wat tranen om gelaten. Dus ik snap het heel goed. Maar toen ik eenmaal het besluit had genomen om te stoppen kwam er gelijk ook een bepaalde rust. Niet meer dat kolven, mezelf niet meer druk maken over bv. I

Macka, wat naar zeg. Vervelend genoeg heb ik veel ervaring met depressie. Niet ikzelf, maar de mensen om mij heen. Heel dikke

Met mij gaat het wel okee Nogwel moe. Om 23.00 eet Joep en dan is het vaak nog even een half uurtje opzitten, want hij kan niet meteen plat liggen, dan gaat hij spugen en mopperen. Dus tegen 23.30 kan ik gaan liggen. Om 03.30 meldt hij zich weer. Dan kan ik om 04.00 weer gaan slapen, maar hoor ik de vogels al . Om 06.30 sta ik op om snel te douchen en de hond uit te laten want om 07.30 meldt Joep zich weer. En dan hoop ik altijd zo tegen 08.30 nog even een dutje te kunnen doen. Maar dat is vaak valse hoop helaas... Verder voel ik me een heel gelukkige moeder. Ik ben zo blij met dit kleine lieve mensje. Het liefst hou ik hem de hele dag vast en slaap ik met hem. Ik heb hem ook nog niet aan iemand anders dan mijn man willen afstaan... ja de verpleging in het ziekenhuis. Is dat raar? Ik krijg nu eigenlijk van mijn man het ... nou ja niet commentaar, meer zo van: mijn moeder wil hem ook knuffelen. Ja en? Leuk voor je moeder, zij had jou vroeger om te knuffelen! Ik begrijp het wel, maar ik vind het best moeilijk.

Tevens denk ik dat ik weer voor een spiraal ga. Ondanks dat ik het niet heel lang wil laten duren voordat ik weer een poging wil doen om zwanger te worden. Manlief zei van de week: we doen gewoon geen anticonceptie en zien wel! Maar dat vind ik toch wat eng, stel dat ik volgende maand alweer zwanger zou zijn!! Pff dat vind ik toch wel erg snel. Ik wil wel even een half jaartje op adem komen van de bevalling en mijn lijf even de tijd geven weer in vorm te komen voor de volgende. En genieten van die lekkere ding!

[ Bericht 10% gewijzigd door seilram op 17-06-2009 12:40:24 ]