Zelfmoordenaars zijn egoisten

Egoïstisch, mja, weet ik eigenlijk niet. Is het niet egoïstischer om iemand te 'laten' doorleven die dat écht niet meer wil? De meesten die zelfmoord plegen doen dat niet in een opwelling, maar plannen het na een lange periode van alleen maar donkere dagen.
Die dagen zijn zó donker dat het de liefde voor familie, partner of kinderen overschaduwt.

Zelf heb ik na een zelfmoord enorm lang zitten nadenken wat ik nou van die persoon vond. Was ik boos op haar of was ik alleen verdrietig voor de personen die ze achterliet? Vond ik haar egoïstisch?
Ik kon geen keuze maken, maar dwong mezelf daar wel toe en dat sloeg nergens op. Ik vind vanalles een beetje, nog steeds.
Een man, vier kinderen, twee kleinkinderen, een tweelingzus, zoveel vrienden dat ze amper allemaal in de zaal van het crematorium konden... en dan toch zelfmoord plegen? Dan was het wel heel donker in haar wereld blijkbaar.
Haar dochter zei meteen na de crematie tegen me: "Het is goed zo."
Wie ben ik dan om een oordeel te geven? Sowieso moet iedereen zijn eigen weg kiezen in het leven en zijj heeft dat gedaan.

Is iemand egoïstisch omdat hij zichzelf voor de trein gooit en daarmee anderen mensen tot 'last is?
Tja, zo kun je dat zien, maar misschien durfde diegene niet anders. Het is moeilijk om een oordeel te geven over de handelingen van iemand als je totaal geen idee hebt van wat er in zo'n persoon omgaat op dat moment.

Uiteraard blijven de achterblijvers zitten met een gat, maar de persoon die zelfmoord pleegt had een nog groter, zwart gat. Elke dag, maandenlang.

quote:

Op vrijdag 15 juni 2007 23:22 schreef Iblis het volgende:

[..]

Ik vind dit heel gemakkelijk, al te gemakkelijk geredeneerd. De BBC heeft een documentaire met Stephen Fry (manisch-depressief) uitgezonden: 'The secret life of the manic depressive', en wat die aandoening met hem doet, en hoe moeilijk die aandoening hem het leven soms maakt, welke perioden van intense hopeloosheid, rotheid en waardeloosheid hij meemaakt. En toch slaat hij zich er (tot nu toe) doorheen. Ik denk niet dat dat van zwakte getuigt.

Zelfmoord geschiedt doordat je een soort van overmacht ervaart, en ik denk dat er genoeg zijn die als ze eenzelfde overmacht ervaren zelfmoord zullen plegen, het is alleen dat velen dit (gelukkig voor hen) niet mee zullen maken. Om nu vanuit die luxepositie iedereen die de weerstand niet kan opbrengen zwak te noemen, terwijl je zelf wellicht al eerder uit het leven gestapt zou zijn, vind ik te gemakkelijk.

Dat je zelf misschien nooit aan zelfmoord hebt gedacht, het zelfs nooit zult doen, is naar mijn mening niet per se een teken van een 'sterke wil', het is wellicht ook omdat je het geluk hebt gehad van bepaalde tegenslagen gevrijwaard te zijn gebleven.

Die zware perioden die iemand dan doormaakt, komt omdat de depressieve op dat moment dus geestelijk veel zwakker is. Dat is niet makkelijk geredeneerd. Het lijkt me gewoon logisch. Dan heb je nog verschil in mensen, de een kan zich er wel doorheen slaan, de ander niet. De eens is dus minder zwak dan de ander.

Ik sluit helemaal niet uit dat ik ook zo zwak zou kunnen worden. Nu kan ik me dat niet voorstellen, maar dingen kunnen veranderen. Het kan iedereen overkomen, dat geloof ik best. Maar iemand die geen andere uitweg meer ziet, is gewoon zwak op dat moment. Staat iig niet erg sterk in zijn schoenen.

Met je laatste alinea ben ik het dus eens.

Met de zin dat je zelf niet in iemand anders zijn schoenen staat en het dus nooit zal begrijpen kan je alles goed praten. Het handelen van een moordenaar is ook moeilijk te begrijpen. Ook in zo'n situatie weet je niet wat er in zo'n persoon omgaat. Het feit dat een mens een product van zijn genen en zijn omgeving is wil nog niet zeggen dat je geen oordeel mag vellen over zijn gedrag.

quote:

Op vrijdag 15 juni 2007 21:10 schreef PDOA het volgende:
Graag hoor ik jullie mening/visie op zelfdoding, en de gevolgen.

4 jaar geleden zat ik aan tafel met mijn moeder, mijn broertjes en mijn stiefvader-to-be. Mijn moeder en hij zouden in mei gaan trouwen, het was net Sinterklaas geweest en Kerst stond voor de deur. Die avond waren we uit eten.. het was allemaal best gezellig, vond het leuk om mijn broertjes weer te zien en we hebben voor pret voor 10 aan tafel gezorgd. Als wij met z'n 3-en zijn, valt de rest van de wereld weg en lachen we alleen maar

Een paar avonden voor dat etentje hadden mijn moeder en haar man-to-be ruzie. Ik zei nog tegen hem: "alles komt wel weer goed, toch?". Hij antwoordde me dat hij dat niet zeker wist. Ik keek hem vragend aan. Hij gaf geen respons. Ik heb er verder geen aandacht meer aan besteed en vertrouwde erop dat ze er samen wel uit zouden komen.

Na het etentje gingen we naar huis, we hadden een verlate supriseavond. Op mijn lootje stond zijn naam en had zo'n bal gekocht met sneeuw erin. Als je dan zou schudden, of opsekop zou houden, dan zouden er allemaal sneeuwvlokjes door het glazen bolletje en voorbij het beeldje erin gaan. Had het speciaal voor hem uitgezocht. Die avond -toen hij het uitpakte- bleek het stuk te zijn. Ik vond dat erg vervelend en zei dat ik een nieuwe voor hem zou halen. Hij zei dat dat niet hoefde. Ik stond erop dat ik dat wel zou doen. Dus ik nam mijn cadeautje van hem terug...

Het was zondagmiddag, een paar dagen later, tegen de klok van 18u. Mijn broertje was jarig. De hele familie was er.. De bel ging.. Mama liep naar de voordeur, deed open. Er stonden 2 agenten. Ze vroegen mijn moeder of zij [naam + achternaam] was. Daarna vertelden ze dat hij zichzelf van het leven had beroofd.
Mijn moeder liep naar binnen en vertelde dat er 2 agenten aan de deur stonden die zeiden dat [naam] zelfmoord had gepleegd. Ze verklaarde ze voor gek.. liet hen ook gewoon staan daar. Vanaf dat moment weet ik niet zo goed meer wat er gebeurd is.. ging een beetje snel.
De sfeer sloeg snel om. Ik werd kwaad. Ik geloofde het wel. Maar ik werd *zo* kwaad. Er was geen ruimte voor verdriet of verbazing. Ik was so fucking kwaad: waar haalde die vent het lef vandaan om dit te doen? De komende uren ben ik bezig geweest om overzicht te bewaren en te helpen waar nodig.

Het werd 21u, mijn moeder had samen met hem -bij datzelfde eettentje- afgesproken om te gaan eten. Mijn moeder wilde toch gaan kijken... Samen met haar 2 oudste broers ging ze naar het eettentje. Ze heeft daar een uur op hem staan wachten..... Toen ze weer terugkwam en de huiskamer binnenliep, hadden ze haar op een stoel gezet. Ze was aan ene kant nog steeds vol ongeloof aan de andere kant verdrietig... het gevoel van ongeloof voerde de boventoon. Het deed me zoveel verdriet om mijn moeder zo te zien. Ik wist dat ze nog een harde klap zou krijgen.

Mijn visie op zelfdoding... Wel, ik heb me heel lang heel ongelukkig gevoeld dat ik hem mijn cadeautje niet alsnog heb kunnen geven. Heb hem dat kwalijk genomen. En ben ook kwaad geweest dat hij die bewuste avond in het eettentje allang wist wat hij ging doen en nog even van ons wilde 'genieten' voordat hij ons ging verlaten. Zo kwaad dat hij zo'n farce ophield. Om nog maar te zwijgen over hoezeer hij mijn moeder gekwetst heeft.

Toen de kwaadheid gezakt was, kwam het begrip. Ergens begreep ik wel dat hij dit als uitweg nam, maar ben nog steeds van mening dat het niet nodig was. Je moet niet denken dat je alles in je eentje kunt oplossen!

Dus ja.. als je de stelling opgooit dat het egoisten zijn, snap ik wel waar de emotie vandaan komt ja. Het is de boosheid van wat zo iemand voor verdriet en een gevoel van machteloosheid achterlaat. De leegte, het gemis. De mate waarin iemand zich heeft afgesloten van de buitenwereld.... terwijl........ Ik hoop gewoon dat mensen die in zo'n situatie verkeren niet opgeven en blijven zoeken naar een oplossing.

quote:

Op zaterdag 16 juni 2007 12:38 schreef MNR het volgende:

[..]

Gek he, dat het je nog zo gedetailleerd weet. Heb jij het zelf wel een plekje kunnen geven? Ik krijg namelijk de indruk van niet.

quote:

Op zaterdag 16 juni 2007 12:53 schreef amaranta het volgende:
Gek he, dat het je nog zo gedetailleerd weet. Heb jij het zelf wel een plekje kunnen geven? Ik krijg namelijk de indruk van niet.

Vanwaar krijg je die indruk?

Kijk er nu zo tegenaan: mijn moeder heeft gewoon de verkeerde man voor haar uitgezocht. Verder ben ik er niet meer mee bezig. Het is gewoon een ervaring die ik heb meegemaakt. Ik was niet emotioneel aan hem gehecht.

Laat ik het zo zeggen: doordat ik dit van dichtbij heb meegemaakt en heb gezien hoe ingrijpend het is, zou ik het nooit doen.

Mensen die zelfmoordenaars egoïstisch vinden, zijn zelf ontzettend egoïstisch. Jullie weten dan duidelijk niet wat iemand doormaakt, er is echt wel wat voor nodig om zelfmoord te plegen. Toch vinden jullie kosten wat kost dat hij/zij zal moeten blijven leven, dat is pas egoïstisch!

Ik kan me goed voorstellen dat iemand zelfmoord pleegt, ik vind het ook absoluut niet zwak. Als je op een perron staat en die trein komt eraan, dan is er toch heel wat moed nodig ook daadwerkelijk te springen. Die mensen hebben dus juist een sterke wil.

Bovendien als je op het punt staat om zelfmoord te plegen, vind ik dat je het ook beter maar kunt doen. Gewoon zeer ongelukkig doorleven gaat op een gegeven moment niet meer en je bent je omgeving ook alleen maar tot last. Dan kan je er beter maar voor kiezen om er mee te stoppen, en je omgeving één kut week te bezorgen, dan nog jaren lang door modderen en je vrienden en familie met al je problemen op te zadelen. Dus ik vind het totaal niet egoïstisch.

Dan de manier waarop; voor een trein springen wordt vaak als fout bestempeld. Maar zoveel manieren zijn er niet om snel, zonder al te veel pijn en met veel zekerheid zelfmoord te plegen. Dan kom je toch al snel uit bij de NS. Eigenlijk ben ik ook gewoon voor invoeren van een zelfmoordpil, dat bespaard een hoop problemen voor de directe omgeving en de maatschappij. Denk daarbij aan trauma's van machinisten, het niet kunnen zien van het lichaam door te familie etc.

Mijn mening hierover verschilt waarschijnlijk nogal met de gangbare gedachte tegenwoordig, dan komt o.a. door eigen ervaringen. Mensen die roepen dat zelfmoordenaars egoisten zijn, hebben vaak (ik zeg vaak, niet altijd!) nooit een zelfmoord van dichtbij meegemaakt en weten er dus niets vanaf.

quote:

Op zaterdag 16 juni 2007 14:02 schreef Schuifpui het volgende:
Dan de manier waarop; voor een trein springen wordt vaak als fout bestempeld. Maar zoveel manieren zijn er niet om snel, zonder al te veel pijn en met veel zekerheid zelfmoord te plegen. Dan kom je toch al snel uit bij de NS. Eigenlijk ben ik ook gewoon voor invoeren van een zelfmoordpil, dat bespaard een hoop problemen voor de directe omgeving en de maatschappij. Denk daarbij aan trauma's van machinisten, het niet kunnen zien van het lichaam door te familie etc.

Als je voor de trein springt weet je zeker voor 99% dat je doodgaat. Dat is inderdaad met andere manieren minder zeker. Maakt het er niet minder erg op.

De moeder van een oudvriendin van heeft, nadat ze een pot pillen heeft gepakt en dr polsen doorgesneden zichzelf nog opgehangen. Hoe ze dat laatste nog voor elkaar heeft gekregen weet ik niet. Maar die wilde ook graag dood denk ik.

Lastig onderwerp. Ik vind zelfmoordaanslagen die gepleegd worden niet triest. Die mensen kun je wel egoistisch noemen. Doordat ze ongewild vele levens extra doden.Alleen Zelfmoord doordat je zo in een diep gat zit is in mijn ogen iets anders. Die hebben vaak als van alles geprobeerd, hulpverlening, medicijnen, drugs, alcohol noem maar op.
En zijn denk ik toch vaak een beetje zwakkeren van de samenleving. Alles gaat voor die mensen moeilijker als voor een iemand die goed mee kan draaien in de maatschappij. Het is hun eigen keuze om er een einde aan te maken. Je kunt er moeilijk een mening over geven.IK heb wel altijd naar regen komt zonneschijn .

Zelfmoord is een vreemd iets, komt nergens in de natuur voor. Ik blijf het apart vinden dat een disbalans van chemicalien in je hersenen ervoor kunnen zorgen dat je een oerinstinct als overleven geheel kan doen laten verdwijnen

Als je je zo slecht voelt dat je wil sterven, zo veel problemen hebt. Dat heeft toch niets met egoïsme te maken. Je moet toch niet blijven leven voor iemand anders als elke dag een hel is voor je. Het is eerder egoïstisch van de anderen, dat ze niet beseffen hoe erg die persoon er wel niet aan toe moet zijn en willen dat die blijft leven zonder zelf redenen te hebben om te blijven leven.

quote:

Op zaterdag 16 juni 2007 14:56 schreef Re het volgende:
Zelfmoord is een vreemd iets, komt nergens in de natuur voor. Ik blijf het apart vinden dat een disbalans van chemicalien in je hersenen ervoor kunnen zorgen dat je een oerinstinct als overleven geheel kan doen laten verdwijnen

wat een rationalist toch zó rationalistisch en toch niet beseffen dat er véél meer is dan je instincten

Op zich ben ik met het de OP eens, alleen kun je ook stellen dat die naasten egoïsten zijn. Waarom zou je iemand die het leven niet meer ziet zitten per se willen laten leven, omdat je niet zonder hem / haar kunt? Dan bewijs je diegene toch een veel grotere dienst door hem gewoon te laten sterven?

Enkele jaren geleden liep ik zelf ook rond met suicideplannen en toen dacht ik er zo over. Ik zou wel een brief achtergelaten hebben, though.

quote:

Op zaterdag 16 juni 2007 15:01 schreef Mihaelaz het volgende:

[..]

wat een rationalist toch zó rationalistisch en toch niet beseffen dat er véél meer is dan je instincten

niets mis met rationalisme hoor

In de meeste gevallen is een poging tot zelfmoord een roep om hulp en mislukt vaak daarom ook. In de gevallen dat het wel lukt ik denk dat die mensen die daad niet lichtvaardig doen. En dat het ook wat zegt over onze samenleving. Blijkbaar is de maatschappij zo hard dat die mensen nergens met hun gevoelens en emoties naar toe kunnen. En geen hulp krijgen.

Het gaat hier om wat er belangrijk is.

Wat is er het belangrijkste in het leven? Misschien familie zoals vrouw en kinderen....

Maar wat is er nog belangrijker dan het belangrijkste in het leven? Het leven zelf misschien?

Het leven zelf is toch datgene wat al het andere omvat??? Zonder leven is er niets en kan er dus ook niets belangrijk zijn.

Wanneer je dus geen zin meer hebt in het leven, datgene wat ALLES omvat, dan is de rest toch niet meer belangrijk?

Liefde, vrouw, kinderen, vrienden... dit alles heeft absoluut geen waarde als het leven zelf geen waarde voor je heeft.

Het heeft dus niet zoveel met egoisme te maken, maar het is gewoon keiharde logica.

quote:

Op zaterdag 16 juni 2007 15:04 schreef Viking84 het volgende:
Op zich ben ik met het de OP eens, alleen kun je ook stellen dat die naasten egoïsten zijn. Waarom zou je iemand die het leven niet meer ziet zitten per se willen laten leven, omdat je niet zonder hem / haar kunt? Dan bewijs je diegene toch een veel grotere dienst door hem gewoon te laten sterven?

Enkele jaren geleden liep ik zelf ook rond met suicideplannen en toen dacht ik er zo over. Ik zou wel een brief achtergelaten hebben, though.

Mijn mening is dat je als mens niet alleen leeft voor je zelf maar ook voor je famillie. Ik heb door omstandigheden maar een heel kleine famillie hier. We hebben een hechte band met elkaar. Ik vindt zelfmoord laf. En vindt ook dat je de naaste in de steek laat. Maar denk tevens dat als je daadwerklijk de stap neemt om er echt een eind aan te maken . Er zeker een mate van moed voor nodig is.

quote:

Op zaterdag 16 juni 2007 15:16 schreef Probably_on_pcp het volgende:
Het gaat hier om wat er belangrijk is.

Wat is er het belangrijkste in het leven? Misschien familie zoals vrouw en kinderen....

Maar wat is er nog belangrijker dan het belangrijkste in het leven? Het leven zelf misschien?

Je leeft nou eenmaal dus of dat belangrijk is, is een zinloze vraag in mijn ogen.

quote:

Op zaterdag 16 juni 2007 11:17 schreef Heldopsokken het volgende:
Met de zin dat je zelf niet in iemand anders zijn schoenen staat en het dus nooit zal begrijpen kan je alles goed praten. Het handelen van een moordenaar is ook moeilijk te begrijpen. Ook in zo'n situatie weet je niet wat er in zo'n persoon omgaat. Het feit dat een mens een product van zijn genen en zijn omgeving is wil nog niet zeggen dat je geen oordeel mag vellen over zijn gedrag.

begrijpen =/= goedkeuren.

Overal kun je wel een oordeel vellen, maar is het wel zo'n zinvol oordeel? Zeker bij zaken als zelfmoord is het erg lastig te vatten wat in iemand omgaat, waardoor een oordeel daarover maar weinig betekenis of eerder lomp zou kunnen (zoals in de OP van dit topic) overkomen.

Heb wel eens gehoord dat mensen die naar zelfmoord neigen de wereld letterlijk zwart wit gaan zien, geen kleur meer, alles grauw en negatief. Alles wat ze horen, vatten ze negatief op. Laag zelfbeeld, etc. Het lijkt me dan ook erg moeilijk om enig inzicht te krijgen in de gevoelens van nabestaanden, daar hou je als je zo in de put zit geen rekening meer mee. Dat neemt niet weg dat het een vreselijk besluit is, een besluit dat je naar mijn mening niet zelf mag nemen. Je hebt een leven gekregen en een geschenk kun je niet zomaar weggooien, ookal heeft het op dat moment misschien niet zoveel waarde. Ook al zien mensen die zelfmoord willen plegen de wereld op een negatieve manier, dan moeten ze met de hulp van hun omgeving er toch voor zorgen dat er een oplossing in zicht komt. Egoïstisch of laf zijn grote woorden, ik noem het dan liever 'opgesloten in hun eigen wereldje'. Is ook niet zo verwonderlijk dat:

- ieder half uur een scholier een poging doet tot zelfdoding

als:

- elk kind voor zijn 12e jaar gemiddeld al 90.000 geweldacties en 6000 moorden heeft gezien.

Probeer maar eens constant gelukkig te zijn in een verrotte wereld.

quote:

Op zaterdag 16 juni 2007 15:04 schreef Viking84 het volgende:
Op zich ben ik met het de OP eens, alleen kun je ook stellen dat die naasten egoïsten zijn. Waarom zou je iemand die het leven niet meer ziet zitten per se willen laten leven, omdat je niet zonder hem / haar kunt? Dan bewijs je diegene toch een veel grotere dienst door hem gewoon te laten sterven?

Inderdaad.

Verder is de nabestaanden met vragan laten zitten niet zo fraai idd, dat ben ik eens met TS. Een brief zou dan wel prettig zijn. Hoewel je die gedachten beter bij leven kunt delen, maar goed.

quote:

Op zaterdag 16 juni 2007 17:36 schreef Arcee het volgende:

[..]

Inderdaad.

Verder is de nabestaanden met vragan laten zitten niet zo fraai idd, dat ben ik eens met TS. Een brief zou dan wel prettig zijn. Hoewel je die gedachten beter bij leven kunt delen, maar goed.

Toen ik echt van plan was om het te gaan doen, had ik inderdaad een brief geschreven. Daarin wilde ik ze een schuldgevoel afpraten (ik wist dat dit niet helemaal kon, maar ik deed m'n best) maar op het laatste moment kreeg ik een visioen hoe ik gevonden zou worden (bungelend aan een touwtje wil ik niet dat mensen me zo vinden).

Nu zoek ik naar een manier om vreedzaam in m'n bed te gaan o.i.d. maar een overdosis mislukt zo vaak en dan krijg ik helemaal geen kans meer...

quote:

Op zaterdag 16 juni 2007 17:57 schreef kloon_in_dilemma het volgende:

[..]

Toen ik echt van plan was om het te gaan doen, had ik inderdaad een brief geschreven. Daarin wilde ik ze een schuldgevoel afpraten (ik wist dat dit niet helemaal kon, maar ik deed m'n best) maar op het laatste moment kreeg ik een visioen hoe ik gevonden zou worden (bungelend aan een touwtje wil ik niet dat mensen me zo vinden).

Nu zoek ik naar een manier om vreedzaam in m'n bed te gaan o.i.d. maar een overdosis mislukt zo vaak en dan krijg ik helemaal geen kans meer...

Ben je echt suicidaal??

quote:

Op zaterdag 16 juni 2007 15:31 schreef Megumi het volgende:

[..]

Je leeft nou eenmaal dus of dat belangrijk is, is een zinloze vraag in mijn ogen.

Tuurlijk is dat geen zinloze vraag.....

Mensen kunnen hun eigen leven toch beeindigen... daar gaat het hier toch over?

quote:

Op zaterdag 16 juni 2007 17:57 schreef kloon_in_dilemma het volgende:

[..]

Toen ik echt van plan was om het te gaan doen, had ik inderdaad een brief geschreven. Daarin wilde ik ze een schuldgevoel afpraten (ik wist dat dit niet helemaal kon, maar ik deed m'n best) maar op het laatste moment kreeg ik een visioen hoe ik gevonden zou worden (bungelend aan een touwtje wil ik niet dat mensen me zo vinden).

Nu zoek ik naar een manier om vreedzaam in m'n bed te gaan o.i.d. maar een overdosis mislukt zo vaak en dan krijg ik helemaal geen kans meer...

Toen ik jong was, heb ik ook aan zelfmoord gedacht... Nu lach ik er om. Ik weet nu hoe het allemaal werkt.

Je bent uitermate ongelukkig, dus je wilt dood. Je wilt gelukkig zijn maar dit lukt je niet.... Maar hoeveel mensen hebben zich nou echt verdiept in wat geluk eigenlijk is? Sommige mensen denken te weten wat geluk is, maar dit is in mijn ogen niet genoeg. Ik vind het noodzaak dat elk mens geluk onderzoekt.

Welke verschillende manieren van kijken mbt geluk zijn er? Wie kan mij hier nu direct uitleggen wat de boedhistische manier van kijken naar geluk is? Waarschijnlijk vrijwel niemand. Dit is de grootste fout die er in de wereld wordt gemaakt. Ik wil niet zeggen dat de boedhistische manier de enige juiste is, maar ik vind het wel belangrijk dat alle mogelijkheden worden onderzocht om zo te komen tot wat voor jou geluk nou echt is.

Voor mij is het wel de boedhistische manier van kijken. Door veel boeken te lezen over psychologie en boedhisme (wat in feite Oosterse psychologie is) heb ik mijzelf uit een heel diep dal weten te krijgen. En sindsdien ben ik ook nooit meer ongelukkig geweest!

Tuurlijk voel ik me nog wel eens droevig of verloren, maar op de achtergrond heb ik altijd nog dat diepere gevoel van geluk, waardoor ik alle problemen in mn leven aankan.