Als gehandicapte kiezen voor een kind, egoistisch?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 10:59 schreef _evenstar_ het volgende:
kom op jij weet net zo goed als ik waarom je hem plaatst jammer dat je alleen reageert om iemand af te snauwen. weet je je bent me de moeite niet eens waard

Oh en waarom denk je dat ik iemand zou willen afsnauwen? Maak er maar weer een heel drama van Evenstar, lekker he de boel opruien? Weet je soms hebben mensen wel eens een andere mening, als je die niet wilt horen moet je niet je hele hebben en houwen hier posten. Want DAT is hetgeen waar mensen hun mening op baseren. Trouwens die mening, daar hoef je toch ook helemaal niets mee. Zit er niets voor je bij, laat je het lekker links liggen, maar grijp het niet aan om in de slachtofferrol te vervallen.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 10:06 schreef Loena-tik- het volgende:

[..]

Ten eerste: jemig heb je gezopen ofzo?

Nu serieus, flauwe sneer? Die snap ik niet helemaal. Het was helemaal niet flauw of snerend bedoeld. Het was meer een door elkaar rammelen, zo van: kijk eens om je heen!!! Stel jezelf eens gewoon de vraag bijvoorbeeld: wat als je veel pijn hebt en je wilt je morfine innemen, heb je dan iemand naast je staan die voor de kinderen kan zorgen? Wil ik afhankelijk zijn van anderen? Al eens gedacht aan het feit dat ze straks allemaal naar sport of een of ander clupje gaan...haast haast vlieg vlieg...snel kleren uit, dwarse kleuter èn dwarse peuter? Als je voor dat alles(en er komt nog veel meer bij kijken natuurlijk) een oplossing hebt, prima, leuk, doen!!!

overdag als ik alleen ben met de kinderen neem ik geen medicijnen, die gaan pas mijn giechel in als mijn vriend thuis komt. Ik en niemand anders heeft immers verantwoording voor de kinderen en zou nooit op mijn geweten willen hebben dat de medicijnen een keer verkeerd vallen en ik zo stoned als een guppie op de bank hang. Ik heb morfinepleister, maar de lichtste die er is en daar merk je niks van en daarwil ik ht liefst ook vanaf (morgen weten we meer)
Daarbij werkt mijn vriend 4 dagen in de week, begint smorgens om 6uur/half7 al met werken en is zodoende al rond 4 uur/half 5 thuis, dus sporten is geen probleem want dat kan hij doen.
Ik snap dat je me door elkaar wil rammelen , maar tussen nu en 2 jaar geleden zit een heel groot verschil.
Dat is het nadeel van internet, het is niet te zien hoe het hier dagelijks is, je ziet alleen wat wooden waar je op af kan gaan. _{woorden die vaak ook nog eens in een bepaalde bui geschreven zijn, of dat het niet goed over komt wat je bedoelt.}

Het is egoistisch wanneer je denkt aan je eigen belang.. En dat doe je uberhaupt als je een kindje wil of je nu gezond bent of niet..
Het is erg afhankelijk van wat voor soort handicap je hebt.. Sommige handicapten kunnen heel goed met kinderen samen.. En andere gewoon niet..

Wanneer je ouders zieken worden of ziek zijn zal je ze willen (en soms moeten) helpen.. Je wilt ze niet zien lijden of hulpeloos toe kijken hoe iemand iets niet kan..

Als kind (gehandicapte ouders of niet) klusjes doen is altijd goed.. Ze leren er zelfstandig door zijn en leren gewoon hun ding te doen in huis.. Nu verschilt dat wel of het even de was doen is of de afwas vind ik.. De afwas doen is gewoon een taak die elk kind wel krijgt als ze jonger zijn.. Je kamer opruimen.. Ook zoiets.. Maar de zorg voor een zusje of broertje vind ik anders..
Het kind moet wel de tijd krijgen om kind te zijn.. Te ravotten of te spelen.. En niet rekening moeten houden met iets.. een ouder of een zusje of broertje.. Gewoon zorgeloos kunnen spelen..
De kinderen zijn het gewend is geen argument.. Kom op zeg.. Dat is een zwaktebod om dat te zeggen.. Oppassen zal ieder kind ook wel eens gedaan hebben.. Om even snel een boodschap te doen of ander ding waardoor je het huis uit moet.. Nu zal ik niet begrijpen waarom Anitra het huis uit zou moeten want zoals ik het begrepen heb is dat nogal lastig.. (kan me vergissen)..
Over dat geval van het zorgeloos spelen ed zeg ik niet dat dat niet kan in het geval van Anitra want ik ken haar niet persoonlijk en niet haar thuissituatie.. Ik ga alleen af van alles wat ze hier (op het forum) heeft neer gezet..

Zoals ze zelf zegt onafhankelijk te zijn is ze gewoon niet.. Ze geeft in dezelfde zin aan dat ze hulp in de huishouding heeft.. Wat ook niet erg is.. Ik zou willen dat ik het had.. Maar daarmee geeft ze wel aan dat ze niet alles zelf kan.. Wisselt de huishouding zich af met de man? Kan de man de zorg voor de kindjes wel aan? Zegt hij dit niet omdat hij ziet hoe graag de vrouw dat wil? Heb je buiten de man ook andere familieleden of vrienden die bij kunnen staan? Die dat ook willen? Die je daarmee niet dwingt tot iets waar ze eigenlijk geen zin in hebben.. Jij en je partner kunnen er nog wel zo goed over nagedacht hebben en voor jezelf uitmaken dat het kan met zn 2.. Maar je hebt hulp van derde nodig.. En zonder te overleggen met derde is het gewoon egoistisch.. Hoe graag je ook iets wil..

Een handicapt krijg je daar kies je niet voor.. En er zijn zat mensen die gehandicapt worden na het krijgen van een kind.. En ook dat is erg sneu en zielig.. Ik zou het niemand toewensen.. Maar toch vind ik het anders dat je gehandicapt bent voor de zwangerschap.. Je kiest er bewust voor..
Het zal zwaar zijn en moeilijk.. Wanneer je al kinderen hebt snap ik niet dat je in zo'n situatie voor een 2de of 3de zou gaan.. Het andere kind kan niet aangeven wat zij of hij er van vind.. Want daar is het domweg nog te klein voor.. Voor een echte mening.. Maar stel je gaat voor een 2de of 3de en die is er.. En dan?? Is de kinderwens dan weg???? Of krijg je het zelfde tafereel na een jaar of 2 jaar weer? Ja misschien kan er wel een 3de of 4de bij.. Ja het zal nog zwaarder worden.. Maar hej het gaat.. Je kan NOOIT alles afwegen.. Je kan NOOIT de juiste keuzes maken.. Alleen maar goed doen..
Tuurlijk gaat er ook heus iets fout.. En zoals al eerder aangegeven voor de buitenwereld doe je het nooit goed.. Een groot gezin is geweldig.. Maar ook erg zwaar.. Stel je nu eens voor dat het kindje dat je krijgt gehandicapt word (wat ook bij gezonde ouders kan gebeuren).. Dan word het nog zwaarder..

Anitra:
Per ongeluk zwanger raken terwijl je aan de morfine zit vind ik eigenlijk best stom.. Je geeft aan dat wanneer artsen aangeven dat het niet gaat of kan dat er een pilstaafje word gezet maar dat had er al moeten zitten.. Je hebt zelf altijd aangegeven dat het nooit kon en sinds dat per ongeluk zwanger raken er eens over bent gaan nadenken.. Eigenlijk best stom om het om te keren.. Misschien eerst eens nadenken voor je doet? Je niet meteen in de NOD lijst laat zetten want je hebt nog niet overlegd met de artsen dus je weet nog niet.. Maar wel al mee willen praten in het 2 streepjes topic.. Wat mij betreft ben je dan gewoon stom bezig.. De zin: Ja maar ik slikte meer morfine dus dat was de morfine sprak is wat mij betreft nog dommer.. Een smoes om het te kunnen afschrijven op iets anders.. Nee dat was ik niet dat was mijn onderbewust zijnde.. Ja en? Kan je nu zonder morfine? Nee.. Want anders krijg je het niet van de artsen..

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 10:59 schreef _evenstar_ het volgende:
kom op jij weet net zo goed als ik waarom je hem plaatst jammer dat je alleen reageert om iemand af te snauwen. weet je je bent me de moeite niet eens waard

Had dat eerder bedacht ipv afgeven en je dan terug trekken..
Niet zomaar even iets roepen om vervolgens aan te geven dat je toch niet op iemand gaat reageren omdat hij of zij het niet waard is.. Dat is zo zwak..
Dit is een discussieforum.. Daar kan je de discussie aangaan.. Niet beginnen ergens mee en er dan mee ophouden..

Er word afgegaan op wat iemand hier neerzet over zijn of haar thuissituatie.. Als dat anders zou kunnen overkomen op iemand moet het er anders neer gezet worden.. Iedereen vat het op zijn of haar manier op..

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 22:45 schreef cinnamongirl het volgende:

[..]

Mensen zonder benen in ieder geval niet

Sorry, maar ik moest lachen

Ik ben het trouwens eens met Smoezie. Zo. dat scheelt typen.

@tally, loenatik is beter in woorden, maar soit ik ga geen welles nietes spelletje voeren met haar geen zin aan. en daar draait het toch op uit.

en wat betreft :

Per ongeluk zwanger raken terwijl je aan de morfine zit vind ik eigenlijk best stom.. Je geeft aan dat wanneer artsen aangeven dat het niet gaat of kan dat er een pilstaafje word gezet maar dat had er al moeten zitten..


goh mensen slikken de pil en raken zwanger , of andere anticonceptie en raken zwanger.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 13:12 schreef _evenstar_ het volgende:
@tally, loenatik is beter in woorden, maar soit ik ga geen welles nietes spelletje voeren met haar geen zin aan. en daar draait het toch op uit.

Evenstar, wat jij als 'welles nietes' ziet, zien anderen als een mening versus een (andere) mening.
Jouw mening is voor jou de juiste: Welles
Iemand anders deelt jouw mening: Welles
Iemand anders heeft een andere mening t.o.v. die van jou: Nietes

Een mening is geen kwestie van welles/nietes.

Het valt me echt op dat je vaak kribbig gereageert als iemand het niet met je eens is. En het valt me ook op dat dit vaak niet eens over zaken die jouzelf betreffen gaat. Je wordt ook kribbig als iemand Anitra "aanvalt" (let op de aanhalingstekens).

Van mij mag je hoor, ik vind het alleen jammer dat topics daardoor toch wel een wat onvriendelijk karakter krijgen.

Lichamelijk nee.
Geestelijk JA.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 13:30 schreef clumsy_clown het volgende:

[..]

Ja, maar dat zijn daadwerkelijke ongelukken. Die doén er iets aan om het niet te laten gebeuren, ze slikken anticonceptie! Mensen die dat niét doen doén er dus ook niets aan . En als je morfine slikt om de dag door te brengen zou je moeten weten dat een zwangerschap kwalijk is voor het kind én voor jou dus had die anticonceptie er allang moeten zijn.

Dit is echt de kromste vergelijking óóit .

Vergeet ook niet: Als de artsen zeggen dat het niet kan nemen we een pilstaafje.. Als dit al gebeurt is tijdens het nemen van anticonceptie wat voor nut heeft het pilstaafje dan????
Wat is de reden om die na het afraden van artsen wel te nemen?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 13:35 schreef Tally het volgende:

[..]

Vergeet ook niet: Als de artsen zeggen dat het niet kan nemen we een pilstaafje.. Als dit al gebeurt is tijdens het nemen van anticonceptie wat voor nut heeft het pilstaafje dan????
Wat is de reden om die na het afraden van artsen wel te nemen?

Ik probeer vanuit Anitra te denken nu hoor
Maar ze wil eerst de mening van de artsen horen voordat ze het pilstaafje laat aanbrengen eventueel, als die nog een zwangerschap afraden. Dat kan ik op zich wel snappen, want ze laat hun mening klaarblijkelijk heel zwaar meewegen in haar overwegingen. Mochten zij het afraden laat ze dus pas het pilstaafje plaatsen en nu nog niet, omdat ze nu misschien nog kan besluiten wel voor nog een kindje te gaan. Of begrijp ik jou nou verkeerd?

Overigens zou ik het, maar dat is puur mijn eigen mening en die is wel duidelijk volgens mij , als ik Anitra was niet doen, voor nog een kindje gaan. Wees gelukkig met de fijne kids die je hebt, dat het nu nog redelijk tot prima te doen is om die kinderen te verzorgen en op te voeden zonder al teveel hulp. Ik vind dat ze het zichzelf (en haar kinderen ook eerlijk gezegd) onnodig druk en moeilijk maakt door nog een kindje te nemen. Maar het blijft uiteraard haar keuze

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:07 schreef Smoezie het volgende:

[..]

Ik probeer vanuit Anitra te denken nu hoor
Maar ze wil eerst de mening van de artsen horen voordat ze het pilstaafje laat aanbrengen eventueel, als die nog een zwangerschap afraden. Dat kan ik op zich wel snappen, want ze laat hun mening klaarblijkelijk heel zwaar meewegen in haar overwegingen. Mochten zij het afraden laat ze dus pas het pilstaafje plaatsen en nu nog niet, omdat ze nu misschien nog kan besluiten wel voor nog een kindje te gaan. Of begrijp ik jou nou verkeerd?

Nee hoor jij begrijpt me goed.. Maar als je al die tijd roept dat het niet kan en niet mag snap ik niet waarom je er niet eerder aan begonnen bent.. Het pilstaafje dus..
Zoiets kan je ook weer verwijderen mocht je besluiten om het wel te doen.. Na het laatste kindje werd al aangegeven dat het niet kon (haar woorden) dus snap ik niet waarom het pilstaafje nu opeens om de hoek komt zetten want dat had ze ook al eerder (voor de oeps) kunnen nemen..

Oh, zo bedoelde je het. Daar heb je gelijk in, vind ik.
Ik denk dan dat al die tijd dat ze zei dat het niet kan en mag, ze toch altijd die wens heeft gehad en daarom 'de deur open wilde laten staan' door het pilstaafje toen nog niet te nemen. Maar wellicht dat Anitra daar zelf antwoord op wil geven, want ik ben nu wel heel erg voor haar aan het denken

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 13:30 schreef clumsy_clown het volgende:

[..]

Ja, maar dat zijn daadwerkelijke ongelukken. Die doén er iets aan om het niet te laten gebeuren, ze slikken anticonceptie! Mensen die dat niét doen doén er dus ook niets aan . En als je morfine slikt om de dag door te brengen zou je moeten weten dat een zwangerschap kwalijk is voor het kind én voor jou dus had die anticonceptie er allang moeten zijn.

Dit is echt de kromste vergelijking óóit .

hallo als zij toch ook anticonceptie geslikt hebben/gebruikt is het toch net zo;n ongelukje?
dus als je morfine pleisters krijgt mag je maar nooit sex hebben want dat is toch de enige betrouwbare anticonceptie
het hebben van eens wens wil niet zeggen dat alle vrouwen dan maar gelijk kappen met anticonceptie

wat dacht je van de pil omdat deurtje eventueel open te kunnen houden.
en een pilstaafje voor de lange termijn wat makkelijker is ?
ik snap niet waarom er gelijk zo achterdochtig gedaan moet worden

CC, waarschijnlijk is dat dus de anticonceptievorm die ze fijner vindt als het definitief niet "kan" en gebruikt ze nu een andere vorm (pil / comdoom). Of in elk geval wil Evenstar aangeven dat dat zomaar zo zou kunnen zijn, dat dat gebruik er wel gewoon was.

edit: ja, dus.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:22 schreef _evenstar_ het volgende:
wat dacht je van de pil omdat deurtje eventueel open te kunnen houden.
en een pilstaafje voor de lange termijn wat makkelijker is ?
ik snap niet waarom er gelijk zo achterdochtig gedaan moet worden

Als ze de pil nu gebruikt en daar komen al ongelukjes mee is een pilstaafje (buiten dat het vele malen makkelijker is) dan wel een vorm van anticonceptie?
Kan daar dan geen ongelukjes mee gebeuren? Zelfde stofje andere vorm..

Laten we een beetje oppassen dat er hier een niet al te nare sfeer komt...
Evenstar, je bedoelt het goed (en ik had ook al gedacht dat het om het open deurtje ging ) maar misschien is het toch fijner dat we even op Anitra zelf wachten verder en zo lang over de algemene topicvraag doorpraten in plaats van over haar specifieke geval. Ik voelde me er net ook al een beetje vervelend bij om 'voor haar te denken wat haar beweegredenen zijn', had ik misschien dus ook beter niet kunnen doen. Je wilt het voor je vriendin opnemen en dat is bewonderenswaardig, maar ik heb het idee dat Anitra zich minder aangevallen voelt dan jij

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:24 schreef Tally het volgende:

[..]

Als ze de pil nu gebruikt en daar komen al ongelukjes mee is een pilstaafje (buiten dat het vele malen makkelijker is) dan wel een vorm van anticonceptie?
Kan daar dan geen ongelukjes mee gebeuren? Zelfde stofje andere vorm..

de onbetrouwbaarheid blijf je houden, maar even vanuit mijn eigen redenatie gedacht.
Ik wil dolgraag een tweede kindje.. maar het kan nu nog even niet.
Dus slik ik de pil, waarom omdat het makkelijker is om die pilstrip zomaar weg te gooien als prikpil/pilstaafje/spiraaltje wat dan ook.
Waarom weet ik niet , maar voor mij geeft dat op de een of andere manier veel duidelijker een termijn aan ( ook al kan je die ook snel laten verwijderen) dan de normale pil.
Maar bij alles heb je altijd een kans om zwanger te geraken. misschien dat het geestelijke aspect ook daarbij meespeelt? dat je met een spiraaltje of pilstaafje dan definitiever lijkt? zou voor mij nl. wel zo zijn.

ik snap geen hol meer van deze discussie

iemand gebruikt morfine, en kan daarom beter niet zwanger raken, en wordt daarom ook geadviseerd een pilstaafje te nemen, maar dan zit je voorlopig zonder optie op een zwangerschap, dus is het beter de pil te kiezen, omdat je daar op ieder moment mee kan stoppen.

en wil er iemand verdorie eens ingaan op mijn "count your blessings" riedeltje
waarom kiezen voor nóg een kind, als je zelf al mogelijke twijfels over fysieke draagkracht naar voren brengt, terwijl je al 2 gezonde kinderen hebt?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:30 schreef _evenstar_ het volgende:

[..]

de onbetrouwbaarheid blijf je houden, maar even vanuit mijn eigen redenatie gedacht.
Ik wil dolgraag een tweede kindje.. maar het kan nu nog even niet.
Dus slik ik de pil, waarom omdat het makkelijker is om die pilstrip zomaar weg te gooien als prikpil/pilstaafje/spiraaltje wat dan ook.
Waarom weet ik niet , maar voor mij geeft dat op de een of andere manier veel duidelijker een termijn aan ( ook al kan je die ook snel laten verwijderen) dan de normale pil.
Maar bij alles heb je altijd een kans om zwanger te geraken. misschien dat het geestelijke aspect ook daarbij meespeelt? dat je met een spiraaltje of pilstaafje dan definitiever lijkt? zou voor mij nl. wel zo zijn.

Maar we hebben het niet over jouw.. We hebben het over Anitra.. Die toch wel even andere problemen heeft dan jij..
Jouw idee daarover kan ik begrijpen hoor daar niet van.. Maar hier ging mijn vraag helemaal niet om..
Maar volgens mij kan ik het uittekenen, 30.000 keer vertellen wat ik bedoel maar komt het niet aan..
Jammer maar laat maar..

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:30 schreef milagro het volgende:
en wil er iemand verdorie eens ingaan op mijn "count your blessings" riedeltje
waarom kiezen voor nóg een kind, als je zelf al mogelijke twijfels over fysieke draagkracht naar voren brengt, terwijl je al 2 gezonde kinderen hebt?

quote:

Overigens zou ik het, maar dat is puur mijn eigen mening en die is wel duidelijk volgens mij , als ik Anitra was niet doen, voor nog een kindje gaan. Wees gelukkig met de fijne kids die je hebt, dat het nu nog redelijk tot prima te doen is om die kinderen te verzorgen en op te voeden zonder al teveel hulp. Ik vind dat ze het zichzelf (en haar kinderen ook eerlijk gezegd) onnodig druk en moeilijk maakt door nog een kindje te nemen. Maar het blijft uiteraard haar keuze.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:33 schreef Tally het volgende:

[..]

Maar we hebben het niet over jouw.. We hebben het over Anitra.. Die toch wel even andere problemen heeft dan jij..
Jouw idee daarover kan ik begrijpen hoor daar niet van.. Maar hier ging mijn vraag helemaal niet om..
Maar volgens mij kan ik het uittekenen, 30.000 keer vertellen wat ik bedoel maar komt het niet aan..
Jammer maar laat maar..

nee het gaat niet om mij, ik gaf alleen MIJN redenatie aan, iets wat voor een ander misschien ook wel zo kan zijn.

Had de TT niet net zo goed kunnen zijn

"Als gehandicapte Anitra kiest voor een kind, egoïstisch?"

Denk dat dat de lading van dit topic wel samenvat.

@ milagro, count your blessings.. gaat dat niet voor iedereen op dan?
even heel cru iemand die al een kindje heeft , maar een enorme kinderwens heeft, maar het door omstandigheden niet lukt moet dan ook maar blij zijn met zijn/haar kind ?

Denk dat in wat voor situatie dan ook de persoon/personen in kwestie enorm blij zijn met hun kindje/kindjes, maar dat maakt die wens niet anders.. of je nou wel of niet wat mankeert toch?

[ Bericht 2% gewijzigd door _evenstar_ op 31-05-2007 14:44:01 (stond beteje krom ;)) ]

Ja, dat count your blessings-verhaal is heel mooi, maar wel verdomd moeilijk.

Maar stel dat ik (met die post partum depressie nog half in mijn broekzak) nu zou besluiten nog een keer zwanger te willen zijn en nog een kindje te willen. Nu, binnenkort. Zouden jullie verbaasd zijn en vragen gaan stellen? Ik zou het jullie niet kwalijk nemen!
Disclaimer: ik wil nooit meer zwanger zijn en absoluut nooit meer een kindje krijgen, hoor.

(Oh sorry, ik ben natuurlijk niet gehandicapt, dus is het offtopic.)

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:38 schreef Rottdog het volgende:
Had de TT niet net zo goed kunnen zijn

"Als gehandicapte Anitra kiest voor een kind, egoïstisch?"

Denk dat dat de lading van dit topic wel samenvat.

Nou, ik durf wel met enige (behoorlijke) zekerheid te zeggen dat dat niet de insteek was van Maneki.
Ook al kwam dit topic wel voort uit een post richting Anitra. Ik geloof werkelijk niet dat Maneki Anitra's wens ter sprake wilde stellen.

Denk dat je wel vragen krijgt Sugar het zou gewoon onverstandig zijn maar nog wel steeds jou keus.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:39 schreef Sugar het volgende:
Ja, dat count your blessings-verhaal is heel mooi, maar wel verdomd moeilijk.

Maar stel dat ik (met die post partum depressie nog half in mijn broekzak) nu zou besluiten nog een keer zwanger te willen zijn en nog een kindje te willen. Nu, binnenkort. Zouden jullie verbaasd zijn en vragen gaan stellen? Ik zou het jullie niet kwalijk nemen!
Disclaimer: ik wil nooit meer zwanger zijn en absoluut nooit meer een kindje krijgen, hoor.

(Oh sorry, ik ben natuurlijk niet gehandicapt, dus is het offtopic.)

Eerlijk? Ja, ik zou je echt voor gek verklaren en mijn kin zou niet lager op de grond hangen dan in dit geval...

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:43 schreef Brighteyes het volgende:

[..]

Nou, ik durf wel met enige (behoorlijke) zekerheid te zeggen dat dat niet de insteek was van Maneki.
Ook al kwam dit topic wel voort uit een post richting Anitra. Ik geloof werkelijk niet dat Maneki Anitra's wens ter sprake wilde stellen.

Was ook maar meer een opgooi van dat er alleen maar over Anitra wordt gezeurd en niet over wat de topic inhoudt.

Terwijl Anitra er niet is maar wel haar antwoordapparaat.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:38 schreef _evenstar_ het volgende:
@ milagro, count your blessings.. gaat dat niet voor iedereen op dan?
even heel cru iemand die al een kindje heeft , maar een enorme kinderwens heeft, maar het door omstandigheden niet lukt moet dan ook maar blij zijn met zijn/haar kind ?

Denk dat je er voor het gemak in wat voor situatie dan ook de persoon/personen in kwestie enorm blij zijn met hun kindje/kindjes, maar dat maakt die wens niet anders.. of je nou wel of niet wat mankeert toch?

we hebben het dan ook niet over nog kinderloze moeders, al dan niet met een handicap
we hebben het dan ook niet over moeders die een 2e kind willen, maar wat maar niet wil lukken (al zou ik met de tijd wel een afweging maken, jaaaaaaaaren gestress , verdriet en teleurstelling, en heel veel energie verlies, wat je beter kunt gaan steken op een bepaald moment in het kind dat je al hebt, je gezin dat er al is..... ).

we hebben het dan over moeders die al kinderen hebben, er nog 1 willen, maar twijfelen of ze het dan wel aankunnen, vanwege een overduidelijke aanzienlijk belastende handicap, waar het met de kinderen of het kind wat ze al hebben, soms al nét aan is.

als je zelf die twijfels naar voren brengt dan, waarom mag iemand als ik dan daar niet in meegaan en zeggen "meid, count your blessings, een 2e of 3e, ja was leuk geweest, maar gaat geheid teveel van je vergen, ik zou het risico niet nemen, het is namelijk niet terug te draaien en dan lijden er 2 kinderen onder, plus je echtgenoot.

kan me niet voorstellen dat je eigen kinderwens zwaarder weegt dan het welzijn van de kinderen die je al hebt, het welzijn van je gezin, het welzijn van ook nog eens, last but not least, jezelf.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:45 schreef Rottdog het volgende:

[..]


Terwijl Anitra er niet is maar wel haar antwoordapparaat.

Hehehe

Ik heb denk ik makkelijk praten, we hebben 1 dochtertje en wil niet meer kinderen, gewoon omdat ons gezinnetje zo compleet voelt, maar we zeggen nooit nooit, wie weet wat de toekomst brengt.

Mocht ik om wat voor reden dan ook gehandicapt raken zou ik zeker geen 2de willen maar dat is per persoon verschillend.
Wat ik wel erg vind is als mensen 'zoals iemand al als voorbeeld gaf' zo ernstig gehandicapt is dat diegene nog niet in de gaten heeft dat haar kind een bloedlip heeft en toch maar blijft fokken omdat het wel handig is als hulpje in huis.
Ik heb die documentaire ook gezien en dat was gewoon erg,het huis was smerig, de ouders waren smerig en de kinderen net zo erg.

Maar dat is ook weer per persoon verschillend, de een gaat anders met een handicap om dan de ander, de een is geestelijk zo sterk dat ze zelfs met een hadicap een kind een enorm goed leven kunnen geven.
De ander heeft geen handicap maar die kan een kind nog niet fatsoenlijk opvoeden al heeft ie het graag.

Dus al met al, ik heb hier geen Ja of Nee antwoord op, het ligt allemaal geheel aan de situatie.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:38 schreef _evenstar_ het volgende:
@ milagro, count your blessings.. gaat dat niet voor iedereen op dan?
even heel cru iemand die al een kindje heeft , maar een enorme kinderwens heeft, maar het door omstandigheden niet lukt moet dan ook maar blij zijn met zijn/haar kind ?

Denk dat in wat voor situatie dan ook de persoon/personen in kwestie enorm blij zijn met hun kindje/kindjes, maar dat maakt die wens niet anders.. of je nou wel of niet wat mankeert toch?

De wens is niet anders, maar toch zijn de situaties dan wel degelijk heel anders en dus dient er met die wens anders te worden omgesprongen. Kan je je daar dan niet een heel klein beetje in vinden? Stel, iemand met beperkingen heeft al een fijn kindje of zelfs meerdere kindjes. En een eventueel volgend kindje gaat hoe dan ook voor extra inspanningen zorgen. Inspanningen die die persoon hoe je het ook wendt of keert zeer waarschijnlijk zwaarder gaan vallen dan iemand zonder die beperkingen. Dan is het toch best enigszins logisch dat diegene wordt geadviseerd het vooral niet te doen en zich te concentreren op de fijne kids die diegene al heeft? Meer dan bij iemand zonder beperkingen?

Jij probeert het op alle vlakken gelijk te trekken. Maar het IS niet op alle vlakken gelijk.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:44 schreef Brighteyes het volgende:


Eerlijk? Ja, ik zou je echt voor gek verklaren en mijn kin zou niet lager op de grond hangen dan in dit geval...

Ja, eerlijk is prima.
Maar je kin zou wel even laag op de grond hangen, bedoel je? Ik zou het volledig begrijpen.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:47 schreef milagro het volgende:

[..]

we hebben het dan ook niet over nog kinderloze moeders, al dan niet met een handicap
we hebben het dan ook niet over moeders die een 2e kind willen, maar wat maar niet wil lukken (al zou ik met de tijd wel een afweging maken, jaaaaaaaaren gestress , verdriet en teleurstelling, en heel veel energie verlies, wat je beter kunt gaan steken op een bepaald moment in het kind dat je al hebt, je gezin dat er al is..... ).

we hebben het dan over moeders die al kinderen hebben, er nog 1 willen, maar twijfelen of ze het dan wel aankunnen, vanwege een overduidelijke aanzienlijk belastende handicap, waar het met de kinderen of het kind wat ze al hebben, soms al nét aan is.

als je zelf die twijfels naar voren brengt dan, waarom mag iemand als ik dan daar niet in meegaan en zeggen "meid, count your blessings, een 2e of 3e, ja was leuk geweest, maar gaat geheid teveel van je vergen, ik zou het risico niet nemen, het is namelijk niet terug te draaien en dan lijden er 2 kinderen onder, plus je echtgenoot.

kan me niet voorstellen dat je eigen kinderwens zwaarder weegt dan het welzijn van de kinderen die je al hebt, het welzijn van je gezin, het welzijn van ook nog eens, last but not least, jezelf.

Exact wat ik hierboven dus ook probeerde uit te leggen
Evenstar wil uit alle macht alle situaties gelijk trekken, maar dat gaat in dit geval niet op.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:51 schreef Sugar het volgende:

[..]

Ja, eerlijk is prima.
Maar je kin zou wel even laag op de grond hangen, bedoel je? Ik zou het volledig begrijpen.

Ja, dat dus.
Ik was in dit geval ook behoorlijk verbaasd, zeker gezien de posts van een tijdje terug dat het echt niet meer ging en dat Anitra heel veel moeite had met het afscheid nemen van dat idee.
Ik had gewoon niet verwacht dat dat nog zou wijzigen, en als ik de situatie zo even droog vanachter mijn PC'tje bekijk vraag ik me dus ook af of het wel de wijste keuze is. Maar goed, who am I? Ik weet hoe sterk een kinderwens kan zijn.

En om het dan weer even terug naar het algemene van het topic te trekken, en naar de OP.
Als ik een vergelijking maak tussen Maneki en Anitra die ik dus allebei gezien heb kan ik het me bij Maneki wel weer voorstellen, puur omdat ik die mobiel gezien heb en die dus in mijn ogen minder zwaar gehandicapt is.
Maar again, dat is een mening nav een 'observatie' van een paar uurtjes.

@milagro heb je gelijk in, maar toch vraag ik mij af waarom het voor de een maar zo moet zijn en voor de ander niet?


! en even naar anderen, ja dat wat betreft loena ik vond het een flauwe opmerking. en ja dat raakt mij dan omdat ik veel om anitra geef.
maar de rest mijn mening staat los van anitra.
Mijn mening is gebaseerd dat ik zelf kind ben van 2 ouders met lichamelijke beperkingen.

Komt zoiets vaak voor
verstandelijk gehandicapte ouders?

Zwangerschappen wss wel. Wie bepaalt dan eigenlijk of er een abortus komt.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:56 schreef _evenstar_ het volgende:
@milagro heb je gelijk in, maar toch vraag ik mij af waarom het voor de een maar zo moet zijn en voor de ander niet?

Maar daarover kan je toch van mening verschillen?
Dat is toch niet zwart-wit?
De een zal uitzichzelf bepalen het niet te doen, de ander wel.
De een zal het zich wel in kunnen denken dat iemand het doet, de ander niet.
Dat is nou het 'leuke' van een discussie.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:54 schreef Brighteyes het volgende:
Maar goed, who am I? Ik weet hoe sterk een kinderwens kan zijn.

Maar er zit (vind ik!) een groot verschil tussen een kinderwens omdat je nog geen kindje hebt, of een kinderwens terwijl je er al 2 hebt. De wens kan misschien hetzelfde voelen, maar je snapt wel wat ik bedoel. Dan krijg je weer dat count your blessings verhaal

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:58 schreef Smoezie het volgende:

[..]

Maar er zit (vind ik!) een groot verschil tussen een kinderwens omdat je nog geen kindje hebt, of een kinderwens terwijl je er al 2 hebt. De wens kan misschien hetzelfde voelen, maar je snapt wel wat ik bedoel. Dan krijg je weer dat count your blessings verhaal

Ja, dat ben ik wel een beetje met je eens, maar ook daar is al eens eerder een discussie over geweest.
Of het voor een kinderloze erger is dan voor iemand die al een kindje heeft.
Dat is zo moeilijk en zo persoonlijk.
Maar als er dan nog andere factoren bij komen kijken zeg ik ook 'count your blessings' hoor.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:54 schreef Brighteyes het volgende:
Ja, dat dus.
Ik was in dit geval ook behoorlijk verbaasd, zeker gezien de posts van een tijdje terug dat het echt niet meer ging en dat Anitra heel veel moeite had met het afscheid nemen van dat idee.
Ik had gewoon niet verwacht dat dat nog zou wijzigen, en als ik de situatie zo even droog vanachter mijn PC'tje bekijk vraag ik me dus ook af of het wel de wijste keuze is. Maar goed, who am I? Ik weet hoe sterk een kinderwens kan zijn.

Jij had er nog geen, is toch anders.
Als je al ervaren hebt wat het ouderschap van je vergt, en dat is meer dan 'normaal' als je een handicap hebt, en het dan al flink afzien was, zou ik geen tweede nemen, als je zelf al twijfels hebt "ga ik dat redden".

Als je onverhoeds zwanger raakt, is het ook weer anders, dan sta je in principe voor een verdongen feit.
Maar zit je te wikken en te wegen, terwijl je niet echt fysiek in orde bent, én je hebt al een kind (of 2) count your blessings.... liever dan toch 1 (of 2) kind waar je al je liefde maar schaarse energie in kan steken, dan modderen met 2 (of 3)?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:38 schreef _evenstar_ het volgende:
@ milagro, count your blessings.. gaat dat niet voor iedereen op dan?
even heel cru iemand die al een kindje heeft , maar een enorme kinderwens heeft, maar het door omstandigheden niet lukt moet dan ook maar blij zijn met zijn/haar kind ?

Denk dat in wat voor situatie dan ook de persoon/personen in kwestie enorm blij zijn met hun kindje/kindjes, maar dat maakt die wens niet anders.. of je nou wel of niet wat mankeert toch?

Niet elk verhaal is hetzelfde.. Je kan niet alles gelijk trekken of naast elkaar leggen..
Begrijp dat dan..

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:39 schreef Sugar het volgende:
Ja, dat count your blessings-verhaal is heel mooi, maar wel verdomd moeilijk.

Maar stel dat ik (met die post partum depressie nog half in mijn broekzak) nu zou besluiten nog een keer zwanger te willen zijn en nog een kindje te willen. Nu, binnenkort. Zouden jullie verbaasd zijn en vragen gaan stellen? Ik zou het jullie niet kwalijk nemen!
Disclaimer: ik wil nooit meer zwanger zijn en absoluut nooit meer een kindje krijgen, hoor.

(Oh sorry, ik ben natuurlijk niet gehandicapt, dus is het offtopic.)

Ja.. Ik in elk geval wel.. Juist om je verhaal dat hier op FOK! staat. Zou voor mij op zich niet anders zijn.. Met het verschil is dat jij sommige dingen wel KAN maar niet zou doen.. Of zoiets

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:56 schreef _evenstar_ het volgende:
@milagro heb je gelijk in, maar toch vraag ik mij af waarom het voor de een maar zo moet zijn en voor de ander niet?


! en even naar anderen, ja dat wat betreft loena ik vond het een flauwe opmerking. en ja dat raakt mij dan omdat ik veel om anitra geef.
maar de rest mijn mening staat los van anitra.
Mijn mening is gebaseerd dat ik zelf kind ben van 2 ouders met lichamelijke beperkingen.

Omdat niet elke situatie hetzelfde is.. Daarom kan je sommige dingen niet met elkaar vergelijken..

Ik neem aan dat Anitra goed gebekt is en zelf kan antwoorden.. Er word een vraag gesteld en een normale vraag vind ik.. Alleen niet verpakt zoals de meeste knufkroel antwoorden hier..
Maar gewoon recht voor zijn raap.. Dat jij dat flauw vind is jouw probleem..
Want je zag namelijk dat Anitra wel NORMAAL antwoord kon geven op de vraag..
En jouw mening staat niet los van Anitra.. Juist omdat je om dr geeft.. Dat is ook niet slecht..
En jouw ouders zijn er achtergekomen na de geboorte van de 3 kinderen.. Dus is ook geen situatie die je naast deze zou kunnen neerleggen..

Dit doet me overigens wel denken aan een goede vriendin van me, ze is 24 en haar vriend is 43.
Hij heeft al 2 kids maar ze willen samen graag nog een kindje.

Ze is nu bijna 2 jaar bezig, 1xzwanger geweest maar dat is helaas een miskraam geworden.
Veel mensen zeggen tegen ze dat ze hiermee moeten stoppen, hij is er te oud voor.
Maar ik weet 100% zeker dat ze beide een kindje veel te bieden hebben, ondanks de lichamelijke beperkingen die de vader zal krijgen naarmate hij ouder wordt.

Mijn oom is 51, hij heeft een dochtertje van 4 bij zijn 2de vrouw (die is 36), hij is een leuke en energieke vader, je zou hem ook absoluut geen 51 geven.

Mensen oordelen vaak over andermans situatie, maar pas als je mensen echt leert kennen kan je daar over oordelen naar mijn mening.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 15:04 schreef Tally het volgende:

[..]

Niet elk verhaal is hetzelfde.. Je kan niet alles gelijk trekken of naast elkaar leggen..
Begrijp dat dan..
[..]

dat de situaties niet gelijk zijn weet ik donders, maar dat maakt het gevoel niet anders

Ja.. Ik in elk geval wel.. Juist om je verhaal dat hier op FOK! staat. Zou voor mij op zich niet anders zijn.. Met het verschil is dat jij sommige dingen wel KAN maar niet zou doen.. Of zoiets
[..]

Omdat niet elke situatie hetzelfde is.. Daarom kan je sommige dingen niet met elkaar vergelijken..

Ik neem aan dat Anitra goed gebekt is en zelf kan antwoorden.. Er word een vraag gesteld en een normale vraag vind ik.. Alleen niet verpakt zoals de meeste knufkroel antwoorden hier..
Maar gewoon recht voor zijn raap.. Dat jij dat flauw vind is jouw probleem..
Want je zag namelijk dat Anitra wel NORMAAL antwoord kon geven op de vraag..
En jouw mening staat niet los van Anitra.. Juist omdat je om dr geeft.. Dat is ook niet slecht..
En jouw ouders zijn er achtergekomen na de geboorte van de 3 kinderen.. Dus is ook geen situatie die je naast deze zou kunnen neerleggen..

ten eerste ik had idem gereageerd al had anitra hier niet gepost buiten dat naar loena, mijn mening is mijn mening.
Dat die anders is als die van jou nou so what?
en mijn ouders zijn er achter gekomen idd niet lang nadat ik ( als laatste) geboren was.
Daarmee kan ik dus prima aangeven hoe ik het als kind zijnde heb ervaard en daarom ook dus mijn mening kan vormen.
Het doet er nl toch niet toe of die handicap er wel of niet al was? want ik ken de situatie niet anders dan deze er was.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 15:04 schreef KD-fotografie het volgende:
Dit doet me overigens wel denken aan een goede vriendin van me, ze is 24 en haar vriend is 43.
Hij heeft al 2 kids maar ze willen samen graag nog een kindje.

Ze is nu bijna 2 jaar bezig, 1xzwanger geweest maar dat is helaas een miskraam geworden.
Veel mensen zeggen tegen ze dat ze hiermee moeten stoppen, hij is er te oud voor.
Maar ik weet 100% zeker dat ze beide een kindje veel te bieden hebben, ondanks de lichamelijke beperkingen die de vader zal krijgen naarmate hij ouder wordt.

Mijn oom is 51, hij heeft een dochtertje van 4 bij zijn 2de vrouw (die is 36), hij is een leuke en energieke vader, je zou hem ook absoluut geen 51 geven.

Mensen oordelen vaak over andermans situatie, maar pas als je mensen echt leert kennen kan je daar over oordelen naar mijn mening.

Met wederom als grote verschil dat Anitra ZELF al vaak heel erg duidelijk hier heeft aangegeven dat het niet zou kunnen en mogen. En daar alle redenen bij heeft gegeven. Als dat ineens omslaat kan ik me toch wel voorstellen (en aan mezelf merken ) dat je daar toch eerder een oordeel over hebt. Juist omdat ze het zelf zo duidelijk heeft aangegeven hier. Dan kan je verwachten op een discussieforum dat daar een discussie over ontstaat en mag je de oordelers niet veroordelen omdat ze oordelen Snap je het nog?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 15:09 schreef _evenstar_ het volgende:
Het doet er nl toch niet toe of die handicap er wel of niet al was?

Dat doet er WEL toe, omdat het onderwerp van discussie hier nou juist is het al dan niet bewust kiezen voor een kind als je gehandicapt bent...

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 15:09 schreef Smoezie het volgende:

[..]

Met wederom als grote verschil dat Anitra ZELF al vaak heel erg duidelijk hier heeft aangegeven dat het niet zou kunnen en mogen. En daar alle redenen bij heeft gegeven. Als dat ineens omslaat kan ik me toch wel voorstellen (en aan mezelf merken ) dat je daar toch eerder een oordeel over hebt. Juist omdat ze het zelf zo duidelijk heeft aangegeven hier. Dan kan je verwachten op een discussieforum dat daar een discussie over ontstaat en mag je de oordelers niet veroordelen omdat ze oordelen Snap je het nog?

ehm, mijn verhaal heeft niks met Anita te maken.
De discussie over Anita daar hou ik me buiten!
Ik heb het nu gewoon over in het algemeen.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 15:11 schreef KD-fotografie het volgende:

[..]

ehm, mijn verhaal heeft niks met Anita te maken.
De discussie over Anita daar hou ik me buiten!
Ik heb het nu gewoon over in het algemeen.

Oke, dan in het algemeen. Je zei dat in het algemeen mensen vaak oordelen... maar ik wilde hiermee aangeven dat het in sommige gevallen anders ligt omdat diegene zelf ook dat 'oordeel' had en de discussie en de oordelen in dit geval darom niet kwalijk mogen worden genomen

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 15:09 schreef _evenstar_ het volgende:

[..]

Dat die anders is als die van jou nou so what?
Als JIJ dat nou even onthoudt ipv gelijk te gillen dat het een welles/nietes spelletje wordt

en mijn ouders zijn er achter gekomen idd niet lang nadat ik ( als laatste) geboren was.
Daarmee kan ik dus prima aangeven hoe ik het als kind zijnde heb ervaard en daarom ook dus mijn mening kan vormen.
Het doet er nl toch niet toe of die handicap er wel of niet al was? want ik ken de situatie niet anders dan deze er was.
Dat doet hem in deze wel... De handicap is er VOOR de kinderwens.. Is heel wat anders..
En ja jij kent de situatie niet anders.. En jouw ouders hadden waarschijnlijk ook wel anders gewild.. Maar nu denk je er aan VOOR dat je een kind neemt.. Dus kan je die NIET naast deze neerleggen

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 15:13 schreef Smoezie het volgende:

[..]

Oke, dan in het algemeen. Je zei dat in het algemeen mensen vaak oordelen... maar ik wilde hiermee aangeven dat het in sommige gevallen anders ligt omdat diegene zelf ook dat 'oordeel' had en de discussie en de oordelen in dit geval darom niet kwalijk mogen worden genomen

Al met al, mensen oordelen graag, terecht of onterecht.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 15:14 schreef KD-fotografie het volgende:

[..]

Al met al, mensen oordelen graag, terecht of onterecht.

Zeker.. En je gaat een mening vormen over alles wat je leest, hoort en ziet..

Zo wonen hier een stel in de buurt beiden geestelijk niet helemaal in orde wonen wel zelfstandig. Zij is dus zwanger en daar heb ik een erge no-no bij. Snap best dat ook zij een kinderwens hebben maar hou wel mijn hart vast met het oog op de toekomst voor dat kind.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 15:14 schreef Tally het volgende:

[..]

lieve tally mijn mening over het krijgen van een kind , wanneeer iemand gehandicapt is komt voort uit de ervaring die ik heb als kind van ouders met een handicap.
wanneer ze die handicap kregen staat er los van omdat ik door mijn opvoeding weet hoe het is om opgevoed te worden door mensen met een handicap en dus prima mijn mening kan vormen over het wel of niet krijgen van een kind bij een handicap.

Ja dat is egoistisch en en handicap doet er niet, het kiezen voor eigen kinderen is altijd egoistisch

heel vermoeiend

*zucht*
Ik kap er mee.. Echt..

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:38 schreef _evenstar_ het volgende:
@ milagro, count your blessings.. gaat dat niet voor iedereen op dan?
even heel cru iemand die al een kindje heeft , maar een enorme kinderwens heeft, maar het door omstandigheden niet lukt moet dan ook maar blij zijn met zijn/haar kind ?

ja natuurlijk!

count your blessings....ik heb twee paar kennissen (broers van elkaar) 1 stel heeft 1 kind, de ander helemaal niet. allemaal gezond. het kinderloze stel heeft een mallemolen van ziekenhuizen doorgelopen en talloze pogingen. zelfs hun hebben zich erbij neergelegd dat - ondanks de enorme kinderwens - het er niet in zit. de andere broer heeft een prachtige dochter, ze willen dolgraag een tweede kindje maar ook dat lukt niet. hun hebben ervoor gekozen om niet de molen van ziekenhuizen in te gaan omdat ze zoals ze zelf zeggen "een prachtige dochter hebben en daarmee tevreden zijn, het zit er gewoon niet in"

er is meer in het leven om van te genieten dan alleen maar babietjes...

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 15:21 schreef _evenstar_ het volgende:

[..]

lieve tally mijn mening over het krijgen van een kind , wanneeer iemand gehandicapt is komt voort uit de ervaring die ik heb als kind van ouders met een handicap.
wanneer ze die handicap kregen staat er los van omdat ik door mijn opvoeding weet hoe het is om opgevoed te worden door mensen met een handicap en dus prima mijn mening kan vormen over het wel of niet krijgen van een kind bij een handicap.

Snap nou alsjeblieft dat het niet alleen gaat over JOUW mening en hoe je die prima hebt kunnen vormen omdat je ouders een handicap hebben. Elke handicap is toch anders en brengt weer andere beperkingen met zich mee? Dus dat jouw ouders het desondanks prima hebben gedaan wil toch helemaal niet zeggen dat het voor elke ouder met een handicap dus maar van een leien dakje zal gaan?

Ik vind dat iemand met een handicap waarvan de kans groot is dat deze erger wordt of iemand met een handicap die hem / haar dusdanig beperkt dat er hulp in de huishouding, hulp bij ADL activiteiten en hulp bij het opvoeden van de kinderen nodig is, ervoor zou moeten kiezen om zijn eigen egoïstische verlangen naar een kind opzij te zetten in het belang van dat ongeboren kind en / of de kinderen die er al zijn.

Zoals clumsy_clown ook al aangaf, mantelzorg is loodzwaar werk en iets dat je niet in die mate van kinderen kunt (mag) verwachten. En ja, ik ken ook voorbeelden van gezinnen waarin dat goed is gegaan. En ook als je die kinderen later spreekt zullen ze zeggen dat ze het met alle liefde van de wereld voor hun ouders gedaan hebben MAAR dat zij daardoor wel een deel van hun jeugd verloren hebben, dat de band met de ouders niet echt goed te noemen is omdat deze al vanaf jonge leeftijd scheef was, dat het een enorme druk op hun jonge leven is geweest dat ze nooit onbezorgd kind konden zijn maar altijd rekening moesten houden met de behoeften van papa en / of mama.

Als een kind een een keer een wasje moet draaien kan dat geen kwaad, de afwas hoort erbij en kamer opruimen ook, kleine dingetjes doen voor je ouders moe(s)ten we allemaal. Maar het huishouden draaien of je broertjes en zusjes (mede)opvoeden is geen taak voor een kind. Als je als gehandicapte ouder meent dat een volgende zwangerschap wel deze gevolgen heeft voor (een van) de kinderen dan moet je het gewoon niet doen.

Als er sprake is van een lichte handicap dan is er met allerlei aanpassingen genoeg te regelen zodat je zelf je kind kunt opvoeden. Hulp in de huishouding is geen probleem, het kan je dermate ontlasten dat je juist de zorg voor je kind wel op je kunt nemen. Er zijn hoog-laagbedjes, aangepaste commodes, aangepaste badjes en nog 1001 handigheidjes waardoor je zelf voor je kindje kunt zorgen maar als je het zelfs dan niet zelf kunt (of denkt te kunnen) zonder hulp van anderen vind ik dat je er niet aan moet beginnen.

Als ik zie met hoeveel gemak hier door sommigen gesproken wordt over het krijgen van kinderen als je gehandicapt bent staan mijn haren recht overeind. Het is potdorie geen auto die je kunt ruilen als je er toch niet goed mee om kunt gaan, je hebt het over kinderen.
Als de twijfel zo groot is of je het wel of niet aan zult kunnen dan is het antwoord NEE.
En dat is heel erg, en dat is heel jammer maar het is nu eenmaal niet anders.
Het leven is niet eerlijk, deal with it.

Hoe staat men eigenlijk tegenover erfelijke neuropsychiatriche aandoeningen zoals bijvoorbeeld schizophrenie en klinische depressies? Of andere degeneratieve overdraagbare ziektes?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 17:22 schreef MinderMutsig het volgende:
Ik vind dat iemand met een handicap waarvan de kans groot is dat deze erger wordt of iemand met een handicap die hem / haar dusdanig beperkt dat er hulp in de huishouding, hulp bij ADL activiteiten en hulp bij het opvoeden van de kinderen nodig is, ervoor zou moeten kiezen om zijn eigen egoïstische verlangen naar een kind opzij te zetten in het belang van dat ongeboren kind en / of de kinderen die er al zijn.

Van een vriend van mij met een gebroken nekwervel: "Vanaf mijn 35 kan het alleen maar bergafwaarts"
Zijn aanstaande zelfde lichamelijke probleem maar dan zwaarder is volledig aan een rolstoel gekluisterd.
Twee jkaar geleden een ongelukje...(ze kenden elkaar voorheen al)
En het kind dat ze zo graag wilde en waar al twijfels over waren gezien situatie is nu idd geen emotionele optie meer. Lichamelijk kan het best maar emotioneel is niet verantwoord.
Je bent tenslottegeen verpleger/ster voor over 15 jaar aan het maken, afgezien nog van de hulp die er de eerste jaren nodig gaat zijn vanwege gebrek aan mobiliteit van de ouders.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 17:34 schreef Re het volgende:
Hoe staat men eigenlijk tegenover erfelijke neuropsychiatriche aandoeningen zoals bijvoorbeeld schizophrenie en klinische depressies? Of andere degeneratieve overdraagbare ziektes?

Hoewel die keuze natuurlijk weer bij de personen zelf ligt.... niet doen.
Dat de medicijnen op jou helpen ok , maar wil keje dat je kind aan gaan doen?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 17:34 schreef Re het volgende:
Hoe staat men eigenlijk tegenover erfelijke neuropsychiatriche aandoeningen zoals bijvoorbeeld schizophrenie en klinische depressies? Of andere degeneratieve overdraagbare ziektes?

ligt denk ik veel aan wat voor ziekte het is, of er normaal en prima mee te functioneren is.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 18:06 schreef desiredbard het volgende:

[..]

Van een vriend van mij met een gebroken nekwervel: "Vanaf mijn 35 kan het alleen maar bergafwaarts"
Zijn aanstaande zelfde lichamelijke probleem maar dan zwaarder is volledig aan een rolstoel gekluisterd.
Twee jkaar geleden een ongelukje...(ze kenden elkaar voorheen al)
En het kind dat ze zo graag wilde en waar al twijfels over waren gezien situatie is nu idd geen emotionele optie meer. Lichamelijk kan het best maar emotioneel is niet verantwoord.
Je bent tenslottegeen verpleger/ster voor over 15 jaar aan het maken, afgezien nog van de hulp die er de eerste jaren nodig gaat zijn vanwege gebrek aan mobiliteit van de ouders.

Een ongelukje zit in een klein hoekje maar persoonlijk had ik voor abortus gekozen.
(Of bedoel je nu dat zij door een gezamenlijk ongeluk gehandicapt geraakt zijn en nu dus geen kinderen nemen?)

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 17:34 schreef Re het volgende:
Hoe staat men eigenlijk tegenover erfelijke neuropsychiatriche aandoeningen zoals bijvoorbeeld schizophrenie en klinische depressies? Of andere degeneratieve overdraagbare ziektes?

Het is een beetje afhankelijk van de aandoening. In het algemeen vind ik dat je een kind daar niet mee op moet willen zadelen. Dat is geen waardeoordeel over het leven van iemand met die aandoening maar gewoon realisme.
Fijn dat iemand een fantastisch leven heeft met een aandoening maar dat is nog geen reden om er bewust iemand anders mee op te zadelen. Dat jij een fijn leven hebt met die aandoening betekent nog niet dat dit voor dat kind ook zal gelden.

Net als bij een lichamelijke handicap is de enige die deze afweging kan maken de lijder zelf, maar dan moet deze wel in staat zijn om bruut eerlijk tegen zichzelf te zijn.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 18:20 schreef _evenstar_ het volgende:

[..]

ligt denk ik veel aan wat voor ziekte het is, of er normaal en prima mee te functioneren is.

nou bijvoorbeeld schizofrenie, waarbij is aangetoond dat het erfelijk kan zijn, aangezien symptomen meestal pas rond de 25-30 naar boven komen. Of een depressie zoals post natale depressie wat een genetische oorzaak kan hebben.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 18:30 schreef Re het volgende:
Of een depressie zoals post natale depressie wat een genetische oorzaak kan hebben.

Dat lijkt me eerder een aanleiding om uit egoistische redenen NIET te kiezen voor een kind, want jij krijgt dan als eerste die depressie
(Weet jij iets over hoe erfelijk het is? Mijn zusjes en ik staan nogal huiverig tegenover zwangerschap om die reden, maar hebben ons er nog niet echt goed in verdiept. Mocht je een goed linkje hebben, laat het svp weten! Zal zelf ook wel eens googlen)

oke nog 1x uitleg:
Na mijn 2e mocht ik niet zwanger raken omdat eerst dat schot dat in mijn baarmoeder zit verwijderd of door geknipt moet worden.
Na de 2e werd er nog steeds gezegd dat ik bekkeninstabiliteit had en dat dat de reden was dat ik achteruit ging en meer pijn kreeg. Achteraf blijken de artsen 12 jaar lang niet goed geluisterd te hebben naar mij en bleek ik een cyste te hebben die een zenuw kapot heeft gemaakt. Die zenuw geeft nu steeds door dat mijn rechterbeen pijn heeft en dit geeft dus behoorlijk veel pijn. Na operatie zou het beter worden bla bla bla en dan zou ik gewoon mijn leven weer op kunnen pakken. Dat is niet gebeurd en heb ik medicijnen nodig voor de pijn en een rolstoel om lange afstanden te lopen.
Dat ik een interieurverzorgster heb is niks anders dan datals ik zou werken.
Mijn dochter past niet meer of minder op haar broertje dan andere kinderen waarvan de ouders bv werken of ff een boodschapje moeten doen en dan ee uur in het dor blijven staan lullen met de buuv. Mijn dochter zorgt niet voor mij! Binnenshuis kan ik alles alleen, alleen de trap kan ik minder vaak nemen, dat i he enige obstakel. Verder neem ik geen medicijnen in als ik met de kinderen alleen ben.

Nu word er van alles geroepen omdat ik medicijnen gebruik en een oeps heb gehad op het moment dat wij dachten dat het een oeps was ben ik gelijk gaan minderen met de medicijnen, maar gaan jullie ook zo te keer tegen mensen die gaan stappen zich vol laten lopen, drugs gebruiken, dit weken niet door hebben_{of het niet willen door hebben} en gewoon door feesten?.

Maar dit is een topic over wat als je een handicap of beperking hebt en je nog een kindje wil terwijl je er al 1 of meerdere hebt. Dus geef daar dan een mening over en heb het niet alleen over mij, want er zijn meerdere mensen met die vraag. Je weet nooit immers wat er aan de adere kant van het toetsenbord zit en zij willen ook gewoon netjes een antwoord/meningen horen over deze stelling.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:13 schreef thaleia het volgende:

[..]

Dat lijkt me eerder een aanleiding om uit egoistische redenen NIET te kiezen voor een kind, want jij krijgt dan als eerste die depressie
(Weet jij iets over hoe erfelijk het is? Mijn zusjes en ik staan nogal huiverig tegenover zwangerschap om die reden, maar hebben ons er nog niet echt goed in verdiept. Mocht je een goed linkje hebben, laat het svp weten! Zal zelf ook wel eens googlen)

Are some mothers more likely to get PND?

PND is more common in mothers who have previously had episodes of depression.

A history of depression in family members also increases the risk, probably via genetic (inherited) factors.

PND is also more common in mothers who have experienced stressful life events during the pregnancy, those who do not have support at home, in those in whom the baby was unplanned or unwanted, and when the baby has been born with some problem.

bron

PND is maar een klein aspect, wat als je chronische depressie hebt?

wat is een jezusnaam een 'oeps'

zitten we hier tussen de kleuters of zo die het niet mogen horen, is het iets genants, om je voor te schamen, of wat?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:22 schreef Re het volgende:

[..]

Are some mothers more likely to get PND?

PND is more common in mothers who have previously had episodes of depression.

A history of depression in family members also increases the risk, probably via genetic (inherited) factors.

PND is also more common in mothers who have experienced stressful life events during the pregnancy, those who do not have support at home, in those in whom the baby was unplanned or unwanted, and when the baby has been born with some problem.

bron

PND is maar een klein aspect, wat als je chronische depressie hebt?

dan moet je het maar beter niet doen, hè.

lijkt me ook erg tegenstrijdig, een chronisch depressieveling met een kinderwens

Ik weet niet meer precies het aantal langdurige antidepressivaslikkers in NL maar als die allemaal zouden afzien van kinderen leefden we hier in een heerlijk rustig land

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:26 schreef milagro het volgende:

[..]

dan moet je het maar beter niet doen, hè.

lijkt me ook erg tegenstrijdig, een chronisch depressieveling met een kinderwens

" ja maar met een kindje wordt alles weer beter, en zie je de zon weer schijnen"

Kiezen voor kinderen is wmb per definitie een egoïstische keus (je doet het voor jezelf, niet voor dat kind).

En verder, tja, wat is gehandicapt? Het hangt er allemaal een beetje van af hoezeer het je eventueel beperkt in het zorgen voor je kind. Ook de kans dat je kind de handicap erft vind ik van belang.

Geestelijk gehandicapten moeten geen kinderen krijgen vind ik. Ik ben niet tegen verplichte sterilisatie van mensen met Down e.d. Ook hier wel weer afhankelijk van de ernst van de handicap.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:22 schreef milagro het volgende:
wat is een jezusnaam een 'oeps'

zitten we hier tussen de kleuters of zo die het niet mogen horen, is het iets genants, om je voor te schamen, of wat?

Krijg er ook een beetje jeuk van. Valt in dezelfde categorie als 'ongi'.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:31 schreef Isegrim het volgende:
Kiezen voor kinderen is wmb per definitie een egoïstische keus (je doet het voor jezelf, niet voor dat kind).

En verder, tja, wat is gehandicapt? Het hangt er allemaal een beetje van af hoezeer het je eventueel beperkt in het zorgen voor je kind. Ook de kans dat je kind de handicap erft vind ik van belang.

Geestelijk gehandicapten moeten geen kinderen krijgen vind ik. Ik ben niet tegen verplichte sterilisatie van mensen met Down e.d. Ook hier wel weer afhankelijk van de ernst van de handicap.

een IQ grens instellen?... zeg <70?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:34 schreef Re het volgende:

[..]

een IQ grens instellen?... zeg <70?

Het is lastig om een harde grens te stellen denk ik. Dat wordt per definitie arbitrair. Ik denk dat je het op een case-to-case basis moet bekijken. Maar het blijft moeilijk.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:30 schreef Re het volgende:

[..]

" ja maar met een kindje wordt alles weer beter, en zie je de zon weer schijnen"

nou, dat is dan zeker de buitenwacht die dat domme advies geeft, volgens mij wil een fanatieke depressieveling niets weten van kinderen, want die wil je toch niet laten opgroeien in deze verrotte wereld en zo en zo.

de dames die zo denken zijn niet depressief, maar hebben gewoon of een kutrelatie, een man die dreigt op te stappen, een vriend die zich maar niet echt wil binden, zelf liefde tekort gehad en denken dat zo te compenseren.

klinkt ms raar en tegenstrijdig, maar als je een kind wil om je leven zin en inhoud te geven ben je fout bezig ..... als je een kind bij je hebt, maar het ineens verliest, is het weer wel logisch dat je het leven (tijdelijk.) geen zin meer vindt hebben

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:39 schreef milagro het volgende:

[..]

nou, dat is dan zeker de buitenwacht die dat domme advies geeft, volgens mij wil een fanatieke depressieveling niets weten van kinderen, want die wil je toch niet laten opgroeien in deze verrotte wereld en zo en zo.

de dames die zo denken zijn niet depressief, maar hebben gewoon of een kutrelatie, een man die dreigt op te stappen, een vriend die zich maar niet echt wil binden, zelf liefde tekort gehad en denken dat zo te compenseren.

klinkt ms raar en tegenstrijdig, maar als je een kind wil om je leven zin en inhoud te geven ben je fout bezig ..... als je een kind bij je hebt, maar het ineens verliest, is het weer wel logisch dat je het leven (tijdelijk.) geen zin meer vindt hebben

(ik ben het met je eens hoor) maar, maar ik zit toch aan de medicijnen die me stabiel houden?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:41 schreef Re het volgende:

[..]

(ik ben het met je eens hoor) maar, maar ik zit toch aan de medicijnen die me stabiel houden?

die sneer laatst naar mij (topic werd gesloten voor ik kon reageren) was ook niet lollig of nuttig...

wat is er met je aan de hand? worden je idealen ingehaald door de realiteit?

Dat komt anders volgens mij verschrikkelijk veel voor. Ik herinner me nog een discussie in OUD die begon als "spijt van kinderen" en daar was het een en al paradijselijke gejubel, dat het leven eigenlijk maar leeg en inhoudsloos was voor de komst van de koter, en ineens zoveel diepgang en betekenis had gekregen daarna. Uit de berichten sprak een enorm medelijden met de arme zielen die datgene, wat het leven bij uitstek zin geeft, niet mochten meemaken.

Goed, okee, dat was in OUD. Maar dat zijn dus wel precies de mensen die kinderen hebben gekregen, en een groot deel daarvan dus blijkbaar inderdaad (mede) om die reden. En die mensen geloven misschien oprecht dat een depressieveling op slag zal genezen als hij maar ook dat grote geluk mag meemaken.

(En dan nu even iets meer ontopic: zwakbegaafden of verstandelijk gehandicapten dat kan ECHT niet. Als je kind je mentaal op zijn/haar zesde al voorbij is, zijn de rollen vanaf dat moment al omgedraaid. Dat kun je geen enkele zesjarige aandoen.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:41 schreef Re het volgende:

[..]

(ik ben het met je eens hoor) maar, maar ik zit toch aan de medicijnen die me stabiel houden?

jaaaaaaa, maaaaaaaaaaaar.......die medicijnen maken je ms ook suf, of overflegmatisch en dat is niet bevoordelijk, kan zelfs gevaarlijk zijn, niet voor jou, maar voor je baby...dan ga je naar je werk en vergeet je je kind af te zetten bij de oppas, en kom je er na een lange werkdag pas achter dat je kindje al die tijd in de auto heeft gezeten...snappie? of je kind huilt, en je constateert het, maar het raakt je niet, want de medicijnen vlakken dat soort emoties ook af, en je laat het huilen, en opeens is het stil, alleen is het te stil en ook te laat, snappie?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:44 schreef zoalshetis het volgende:

[..]



die sneer laatst naar mij (topic werd gesloten voor ik kon reageren) was ook niet lollig of nuttig...

wat is er met je aan de hand? worden je idealen ingehaald door de realiteit?

het was toen gewoon een vraag (ik neem aan de opmerking dat je de laatste tijd zo'n huillie bent?) en ik kan er niets aan doen dat dat topic dicht ging...

En verder, er is geheel niets aan de hand, ik vraag me alleen af waar men de grens wil leggen waar het nog verantwoord is om kinderen te nemen. Als ik een genetisch overdraagbare neuropsychiatrische aandoening heb dan leg ik daar de grens. De kwestie is alleen welke aandoeningen geven wel en welke geven geen goede basis voor het kwaliteit van leven van ouder EN kind. En nee, ik ben gezond

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:59 schreef Re het volgende:

[..]

het was toen gewoon een vraag (ik neem aan de opmerking dat je de laatste tijd zo'n huillie bent?) en ik kan er niets aan doen dat dat topic dicht ging...

En verder, er is geheel niets aan de hand, ik vraag me alleen af waar men de grens wil leggen waar het nog verantwoord is om kinderen te nemen. Als ik een genetisch overdraagbare neuropsychiatrische aandoening heb dan leg ik daar de grens. De kwestie is alleen welke aandoeningen geven wel en welke geven geen goede basis voor het kwaliteit van leven van ouder EN kind. En nee, ik ben gezond

goed om te horen

ik ook en zeker geen huillie als ik iets aan de kaak stel.

oh ja. 'de laatste tijd' impliceert dat je voorbeelden hebt van die laatste tijd waar ik huillie ben?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:22 schreef milagro het volgende:
wat is een jezusnaam een 'oeps'

zitten we hier tussen de kleuters of zo die het niet mogen horen, is het iets genants, om je voor te schamen, of wat?

Oeps= ongepland zwanger

[ Bericht 1% gewijzigd door Rottdog op 31-05-2007 20:55:52 ]

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 20:31 schreef Rottdog het volgende:

[..]

Oeps= ongepland zwanger

Ik denk dat ze dat wel begreep.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:41 schreef Re het volgende:

[..]

(ik ben het met je eens hoor) maar, maar ik zit toch aan de medicijnen die me stabiel houden?

Tja en wat doen die medicijnen met het ontwikkelende vruchtje?

Ik kom in mijn werk genoeg mensen tegen met psychopathologische aandoeningen en een aantal daarvan hebben ook kinderen. In veel gevallen vind ik dat erg triest. Het is nu al aan te zien dat er uit veel van die gezinnen veel 'verknipte' volwassenen zullen komen. Aan de andere kant ken ik ook genoeg 'normale' mensen waarbij ik hun opvoedkunsten ook niet zo hoog heb zitten.

Wat betreft de vraag of het een egoïstische keuze is om als gehandicapte te kiezen voor een kind, ik denk dat daar geen eenduidig antwoord op mogelijk is. Het ligt aan de gradatie van de handicap, de instelling van de ouders en idd het vangnet/netwerk. Buiten het feit dat een keuze voor een kind meestal een egoïstische is natuurlijk.

Moeilijk thema dit.

Tegenover mijn oude huis woonde een familie waarvan de ouders niet te betrappen waren op enige intelligentie. Van die types die eigenlijk onder curatele zouden moeten staan. En toch kregen ze twee kinderen. Opvoeden konden ze die kinderen niet, ze werden verwaarloosd en moesten naar een school voor speciaal onderwijs omdat ze het niveau op een normale basisschool gewoon niet aan konden.
Eigenlijk vind ik dat dit soort mensen geen kinderen mogen krijgen. Maar wie ben ik om het ze te verbieden?

In mijn eigen familie komen depressies regelmatig voor. En helaas, ook ik ben er gevoelig voor. Is dat een reden om geen kinderen te krijgen? Nee, vind ik. Want ook al ben ik gevoelig voor depressies, ik heb er mee leren omgaan en er is al drie jaar geen vuiltje meer aan de lucht (zonder medicatie). Juist zaken als depressieve aanleg zijn door de juiste levensinstelling voor een groot deel te voorkomen. Maar je moet dan wel leren hoe; door een goede basis van thuis uit of door (cognitieve) therapie. En ik ben van mening dat, mochten mijn kinderen ook gevoelig blijken te zijn voor depressies, ik en mijn man onze kinderen voldoende basis kunnen meegeven om het onder controle te kunnen houden.

Doofheid, slechthorendheid of blindheid zijn geen reden om niet aan kinderen te beginnen wat mij betreft. Ook een rolstoel hoeft geen beletsel te zijn, al lijkt me een grote familie me in deze gevallen wat te veel van het goede. Meerdere kinderen zijn ook voor mensen zonder beperking al een hele uitdaging.

Is er sprake van een geesteziekte of een handicap waardoor je een gevaar bent voor jezelf en/of je omgeving, dan zou je niet aan kinderen moeten beginnen. Ook in situaties waarin je een (te) groot beroep op je omgeving moet doen (en dan heb ik het niet over de partner) om de kinderen een goed en veilig thuis te bieden zou je wat mij betreft niet aan kinderen moeten beginnen.
En in die gevallen waarin er al kinderen zijn, sluit ik me aan bij Milagro: Count your blessings.

Ook bij mij in de familie schijnt het genetisch bepaald te zijn. ikzelf heb al gekampt met PND na de tweede, heb er toch voor gekozen een derde te nemen omdat er gewoon geen reden is om aan te nemen dat je het bij een volgend kindje weer gaat krijgen. Is ook niet gebeurd, en bij de eerste was dat dus ook niet zo. Nadat mijn zus een hele heftige periode van psychische stoornissen heeft doorgemaakt gepaard met een aantal zelfmoordpogingen (en mijn broertje heeft zelfmoord gepleegd), is er tijdens de therapie van mijn zus pas verteld dat zoiets erfelijk kan zijn. Tsja een beetje aan de late kant he? Ik heb al drie zoons, mijn broertje twee dochtertjes, en mijn zus ook een zoontje...

als ik dit had geweten, had ik dan niet voor kids gekozen? Daar kan ik nu geen objectief antwoord meer op geven, aangezien ik drie heerlijke zoons heb...maar ik denk wel dat ik minder kinderen had genomen dan...

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 18:27 schreef MinderMutsig het volgende:

[..]

Een ongelukje zit in een klein hoekje maar persoonlijk had ik voor abortus gekozen.
(Of bedoel je nu dat zij door een gezamenlijk ongeluk gehandicapt geraakt zijn en nu dus geen kinderen nemen?)

Nee hij is quadriplegic zolang ik hem ken ongelukje op zijn 12e zijn vriendin heeft een paar jaar geleden haar nek gebroken bij het paardrijden. Kinderen was zowieso niet een makkelijke keuze voor hem dara hij zich heel bewust is van wat hij nu nig kan en straks zal kunnen. (Hij kan lopen met krukken maar de laatste twee jaar zit hij al iets vaker in zijn rolstoel) .
Nu zijn partner een gelijksoortige (ernstiger) probleem heeft, is die kleine kands op kinderen dus echt verkeken.

quote:

Het is een beetje afhankelijk van de aandoening. In het algemeen vind ik dat je een kind daar niet mee op moet willen zadelen. Dat is geen waardeoordeel over het leven van iemand met die aandoening maar gewoon realisme.

Dat was zijn mening altijd al, zijn partner had voor haar ongeluk zoiets van daar kunnen we wel omheen werken, ik ben er ook nog. Nu ze echter zwaar op elkaar aangewezen zijn. Wij noemen het de lamme die de lamme helpt, is het niet realistisch meer.

quote:

Fijn dat iemand een fantastisch leven heeft met een aandoening maar dat is nog geen reden om er bewust iemand anders mee op te zadelen. Dat jij een fijn leven hebt met die aandoening betekent nog niet dat dit voor dat kind ook zal gelden.

Ik denk niet dat je het fijn hebt met een aandoening.... alhoewel ik soms wel jalours ben op zijn standvastigheid en vastberadenheid...... Die zijn allebei een partij mentaal sterk....

quote:

Net als bij een lichamelijke handicap is de enige die deze afweging kan maken de lijder zelf, maar dan moet deze wel in staat zijn om bruut eerlijk tegen zichzelf te zijn.

idd en zeker met schrizofrenie..... is dat juist extra lastig (denk ik)

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 13:26 schreef phluphy het volgende:

[..]

Evenstar, wat jij als 'welles nietes' ziet, zien anderen als een mening versus een (andere) mening.
Jouw mening is voor jou de juiste: Welles
Iemand anders deelt jouw mening: Welles
Iemand anders heeft een andere mening t.o.v. die van jou: Nietes

Een mening is geen kwestie van welles/nietes.

Het valt me echt op dat je vaak kribbig gereageert als iemand het niet met je eens is. En het valt me ook op dat dit vaak niet eens over zaken die jouzelf betreffen gaat. Je wordt ook kribbig als iemand Anitra "aanvalt" (let op de aanhalingstekens).

Van mij mag je hoor, ik vind het alleen jammer dat topics daardoor toch wel een wat onvriendelijk karakter krijgen.

Thanks Phluph, scheelt mij weer tikken

quote:

Op vrijdag 1 juni 2007 10:30 schreef desiredbard het volgende:
Ik denk niet dat je het fijn hebt met een aandoening.... alhoewel ik soms wel jalours ben op zijn standvastigheid en vastberadenheid...... Die zijn allebei een partij mentaal sterk....

Vraag het ze eens, ik denk dat het antwoord je zal verbazen.
Jij ziet als gezonde iemand met beperkingen, dat is het eerste waar je oog op valt. En dat staat voor jou symbool voor allerlei dingen die jij wel kunt en zij niet.
Voor die gehandicapte is het gewoon onderdeel van zijn leven. Het gaat niet om wat je niet kunt maar om wat je wel kunt. Daarnaast zijn er 1001 aanpassingen en handigheidjes waardoor iemand met een handicap meer kan dan je voor mogelijk houd.

Vergelijk het met twee jongetjes die allebei straaljagerpiloot willen worden.
Ze worden wat ouder en ze krijgen een groeispurt, de ene schiet door naar 2.00m en de ander blijft steken op 1.70m. Die lange kan dus geen piloot worden vanwege zijn lichaam. Blijft hij zijn leven lang ongelukkig daardoor? Welnee. Hij zoekt iets wat hij wel kan en waar hij plezier in heeft en gaat dat doen.
Het is een beetje een simpele omschrijving maar op zich werkt het met een handicap net zo.

Of je nu dik / dun, lang / kort, hoogbegaafd / dom, atletisch / stijve hark, heel er handig / twee linker handen, gehandicapt / gezond bent, je past je leven aan aan dat wat je kunt en je staat niet te lang stil bij dat wat je niet kunt. Daar werk je gewoon omheen. Als je niet handig bent huur je een klusjesman voor een verbouwing, als je niet atletisch bent sta je er überhaupt niet bij stil dat je nooit de Olympische Spelen zult winnen, je leeft gewoon anders dan iemand die die vaardigheden wel heeft.
Dat geld voor jou en dat geld voor iemand met een handicap.

quote:

Op vrijdag 1 juni 2007 13:10 schreef MinderMutsig het volgende:

[..]

Vraag het ze eens, ik denk dat het antwoord je zal verbazen.
Jij ziet als gezonde iemand met beperkingen, dat is het eerste waar je oog op valt. En dat staat voor jou symbool voor allerlei dingen die jij wel kunt en zij niet.
Voor die gehandicapte is het gewoon onderdeel van zijn leven. Het gaat niet om wat je niet kunt maar om wat je wel kunt. Daarnaast zijn er 1001 aanpassingen en handigheidjes waardoor iemand met een handicap meer kan dan je voor mogelijk houd.

Vergelijk het met twee jongetjes die allebei straaljagerpiloot willen worden.
Ze worden wat ouder en ze krijgen een groeispurt, de ene schiet door naar 2.00m en de ander blijft steken op 1.70m. Die lange kan dus geen piloot worden vanwege zijn lichaam. Blijft hij zijn leven lang ongelukkig daardoor? Welnee. Hij zoekt iets wat hij wel kan en waar hij plezier in heeft en gaat dat doen.
Het is een beetje een simpele omschrijving maar op zich werkt het met een handicap net zo.

Of je nu dik / dun, lang / kort, hoogbegaafd / dom, atletisch / stijve hark, heel er handig / twee linker handen, gehandicapt / gezond bent, je past je leven aan aan dat wat je kunt en je staat niet te lang stil bij dat wat je niet kunt. Daar werk je gewoon omheen. Als je niet handig bent huur je een klusjesman voor een verbouwing, als je niet atletisch bent sta je er überhaupt niet bij stil dat je nooit de Olympische Spelen zult winnen, je leeft gewoon anders dan iemand die die vaardigheden wel heeft.
Dat geld voor jou en dat geld voor iemand met een handicap.

Hele goeie uitleg!

quote:

Op vrijdag 1 juni 2007 13:10 schreef MinderMutsig het volgende:

[..]

Vraag het ze eens, ik denk dat het antwoord je zal verbazen.
Jij ziet als gezonde iemand met beperkingen, dat is het eerste waar je oog op valt. En dat staat voor jou symbool voor allerlei dingen die jij wel kunt en zij niet.
Voor die gehandicapte is het gewoon onderdeel van zijn leven. Het gaat niet om wat je niet kunt maar om wat je wel kunt. Daarnaast zijn er 1001 aanpassingen en handigheidjes waardoor iemand met een handicap meer kan dan je voor mogelijk houd.

Vergelijk het met twee jongetjes die allebei straaljagerpiloot willen worden.
Ze worden wat ouder en ze krijgen een groeispurt, de ene schiet door naar 2.00m en de ander blijft steken op 1.70m. Die lange kan dus geen piloot worden vanwege zijn lichaam. Blijft hij zijn leven lang ongelukkig daardoor? Welnee. Hij zoekt iets wat hij wel kan en waar hij plezier in heeft en gaat dat doen.
Het is een beetje een simpele omschrijving maar op zich werkt het met een handicap net zo.

Of je nu dik / dun, lang / kort, hoogbegaafd / dom, atletisch / stijve hark, heel er handig / twee linker handen, gehandicapt / gezond bent, je past je leven aan aan dat wat je kunt en je staat niet te lang stil bij dat wat je niet kunt. Daar werk je gewoon omheen. Als je niet handig bent huur je een klusjesman voor een verbouwing, als je niet atletisch bent sta je er überhaupt niet bij stil dat je nooit de Olympische Spelen zult winnen, je leeft gewoon anders dan iemand die die vaardigheden wel heeft.
Dat geld voor jou en dat geld voor iemand met een handicap.

Nee zo bedoel ik het niet.... dat fijn hebben,
Wat ik bedoel zit in het tweede... ik weet niet of ik het zou kunnen leven met die handicap....ze hebben het fijn...maar ik weet niet of ik het fijn zou kunnen hebben
Dat bedoel ikook met dat jalours zijn, ik denk niet dat ik daar sterk genoeg voor in mijn schoenen sta.

Ik denk dat het met een handicap niet fijner of minder fijn is ...alleen zijn fijne dingen anders en de minder fijne ook.

quote:

Op vrijdag 1 juni 2007 13:17 schreef desiredbard het volgende:

[..]

Nee zo bedoel ik het niet.... dat fijn hebben,
Wat ik bedoel zit in het tweede... ik weet niet of ik het zou kunnen leven met die handicap....ze hebben het fijn...maar ik weet niet of ik het fijn zou kunnen hebben
Dat bedoel ikook met dat jalours zijn, ik denk niet dat ik daar sterk genoeg voor in mijn schoenen sta.

Ik denk dat het met een handicap niet fijner of minder fijn is ...alleen zijn fijne dingen anders en de minder fijne ook.

Dat dachten zij waarschijnlijk ook voordat ze die handicap kregen... Maar uiteindelijk leren de meesten wel om te gaan met hun beperkingen... Je leert een nieuw normaal te vinden, anders dan eerst, maar uiteindelijk net zo normaal...

quote:

Op vrijdag 1 juni 2007 13:22 schreef Nikske het volgende:

[..]

Dat dachten zij waarschijnlijk ook voordat ze die handicap kregen... Maar uiteindelijk leren de meesten wel om te gaan met hun beperkingen... Je leert een nieuw normaal te vinden, anders dan eerst, maar uiteindelijk net zo normaal...

Dat weet ik ... hij is een goede vriend van mij... weinig tot niets dat we niet bespreken
Maar toch ...die jongen is sterk...en ik bewonder dat

Je mag dat best bewonderen, en ik wil ook niets afdoen aan het feit dat hij goed heeft leren omgaan met zijn handicap, maar hij is gelukkig eerder de regel dan de uitzondering... Ikzelf heb ook een handicap, het is voor mij normaal geworden, net als voor die vriend van je...

Heb je het hem wel eens gezegd, dat je hem bewondert? En hoe reageerde hij dan?