Als gehandicapte kiezen voor een kind, egoistisch?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 15:09 schreef Smoezie het volgende:

[..]

Met wederom als grote verschil dat Anitra ZELF al vaak heel erg duidelijk hier heeft aangegeven dat het niet zou kunnen en mogen. En daar alle redenen bij heeft gegeven. Als dat ineens omslaat kan ik me toch wel voorstellen (en aan mezelf merken ) dat je daar toch eerder een oordeel over hebt. Juist omdat ze het zelf zo duidelijk heeft aangegeven hier. Dan kan je verwachten op een discussieforum dat daar een discussie over ontstaat en mag je de oordelers niet veroordelen omdat ze oordelen Snap je het nog?

ehm, mijn verhaal heeft niks met Anita te maken.
De discussie over Anita daar hou ik me buiten!
Ik heb het nu gewoon over in het algemeen.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 15:11 schreef KD-fotografie het volgende:

[..]

ehm, mijn verhaal heeft niks met Anita te maken.
De discussie over Anita daar hou ik me buiten!
Ik heb het nu gewoon over in het algemeen.

Oke, dan in het algemeen. Je zei dat in het algemeen mensen vaak oordelen... maar ik wilde hiermee aangeven dat het in sommige gevallen anders ligt omdat diegene zelf ook dat 'oordeel' had en de discussie en de oordelen in dit geval darom niet kwalijk mogen worden genomen

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 15:09 schreef _evenstar_ het volgende:

[..]

Dat die anders is als die van jou nou so what?
Als JIJ dat nou even onthoudt ipv gelijk te gillen dat het een welles/nietes spelletje wordt

en mijn ouders zijn er achter gekomen idd niet lang nadat ik ( als laatste) geboren was.
Daarmee kan ik dus prima aangeven hoe ik het als kind zijnde heb ervaard en daarom ook dus mijn mening kan vormen.
Het doet er nl toch niet toe of die handicap er wel of niet al was? want ik ken de situatie niet anders dan deze er was.
Dat doet hem in deze wel... De handicap is er VOOR de kinderwens.. Is heel wat anders..
En ja jij kent de situatie niet anders.. En jouw ouders hadden waarschijnlijk ook wel anders gewild.. Maar nu denk je er aan VOOR dat je een kind neemt.. Dus kan je die NIET naast deze neerleggen

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 15:13 schreef Smoezie het volgende:

[..]

Oke, dan in het algemeen. Je zei dat in het algemeen mensen vaak oordelen... maar ik wilde hiermee aangeven dat het in sommige gevallen anders ligt omdat diegene zelf ook dat 'oordeel' had en de discussie en de oordelen in dit geval darom niet kwalijk mogen worden genomen

Al met al, mensen oordelen graag, terecht of onterecht.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 15:14 schreef KD-fotografie het volgende:

[..]

Al met al, mensen oordelen graag, terecht of onterecht.

Zeker.. En je gaat een mening vormen over alles wat je leest, hoort en ziet..

Zo wonen hier een stel in de buurt beiden geestelijk niet helemaal in orde wonen wel zelfstandig. Zij is dus zwanger en daar heb ik een erge no-no bij. Snap best dat ook zij een kinderwens hebben maar hou wel mijn hart vast met het oog op de toekomst voor dat kind.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 15:14 schreef Tally het volgende:

[..]

lieve tally mijn mening over het krijgen van een kind , wanneeer iemand gehandicapt is komt voort uit de ervaring die ik heb als kind van ouders met een handicap.
wanneer ze die handicap kregen staat er los van omdat ik door mijn opvoeding weet hoe het is om opgevoed te worden door mensen met een handicap en dus prima mijn mening kan vormen over het wel of niet krijgen van een kind bij een handicap.

Ja dat is egoistisch en en handicap doet er niet, het kiezen voor eigen kinderen is altijd egoistisch

heel vermoeiend

*zucht*
Ik kap er mee.. Echt..

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 14:38 schreef _evenstar_ het volgende:
@ milagro, count your blessings.. gaat dat niet voor iedereen op dan?
even heel cru iemand die al een kindje heeft , maar een enorme kinderwens heeft, maar het door omstandigheden niet lukt moet dan ook maar blij zijn met zijn/haar kind ?

ja natuurlijk!

count your blessings....ik heb twee paar kennissen (broers van elkaar) 1 stel heeft 1 kind, de ander helemaal niet. allemaal gezond. het kinderloze stel heeft een mallemolen van ziekenhuizen doorgelopen en talloze pogingen. zelfs hun hebben zich erbij neergelegd dat - ondanks de enorme kinderwens - het er niet in zit. de andere broer heeft een prachtige dochter, ze willen dolgraag een tweede kindje maar ook dat lukt niet. hun hebben ervoor gekozen om niet de molen van ziekenhuizen in te gaan omdat ze zoals ze zelf zeggen "een prachtige dochter hebben en daarmee tevreden zijn, het zit er gewoon niet in"

er is meer in het leven om van te genieten dan alleen maar babietjes...

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 15:21 schreef _evenstar_ het volgende:

[..]

lieve tally mijn mening over het krijgen van een kind , wanneeer iemand gehandicapt is komt voort uit de ervaring die ik heb als kind van ouders met een handicap.
wanneer ze die handicap kregen staat er los van omdat ik door mijn opvoeding weet hoe het is om opgevoed te worden door mensen met een handicap en dus prima mijn mening kan vormen over het wel of niet krijgen van een kind bij een handicap.

Snap nou alsjeblieft dat het niet alleen gaat over JOUW mening en hoe je die prima hebt kunnen vormen omdat je ouders een handicap hebben. Elke handicap is toch anders en brengt weer andere beperkingen met zich mee? Dus dat jouw ouders het desondanks prima hebben gedaan wil toch helemaal niet zeggen dat het voor elke ouder met een handicap dus maar van een leien dakje zal gaan?

Ik vind dat iemand met een handicap waarvan de kans groot is dat deze erger wordt of iemand met een handicap die hem / haar dusdanig beperkt dat er hulp in de huishouding, hulp bij ADL activiteiten en hulp bij het opvoeden van de kinderen nodig is, ervoor zou moeten kiezen om zijn eigen egoïstische verlangen naar een kind opzij te zetten in het belang van dat ongeboren kind en / of de kinderen die er al zijn.

Zoals clumsy_clown ook al aangaf, mantelzorg is loodzwaar werk en iets dat je niet in die mate van kinderen kunt (mag) verwachten. En ja, ik ken ook voorbeelden van gezinnen waarin dat goed is gegaan. En ook als je die kinderen later spreekt zullen ze zeggen dat ze het met alle liefde van de wereld voor hun ouders gedaan hebben MAAR dat zij daardoor wel een deel van hun jeugd verloren hebben, dat de band met de ouders niet echt goed te noemen is omdat deze al vanaf jonge leeftijd scheef was, dat het een enorme druk op hun jonge leven is geweest dat ze nooit onbezorgd kind konden zijn maar altijd rekening moesten houden met de behoeften van papa en / of mama.

Als een kind een een keer een wasje moet draaien kan dat geen kwaad, de afwas hoort erbij en kamer opruimen ook, kleine dingetjes doen voor je ouders moe(s)ten we allemaal. Maar het huishouden draaien of je broertjes en zusjes (mede)opvoeden is geen taak voor een kind. Als je als gehandicapte ouder meent dat een volgende zwangerschap wel deze gevolgen heeft voor (een van) de kinderen dan moet je het gewoon niet doen.

Als er sprake is van een lichte handicap dan is er met allerlei aanpassingen genoeg te regelen zodat je zelf je kind kunt opvoeden. Hulp in de huishouding is geen probleem, het kan je dermate ontlasten dat je juist de zorg voor je kind wel op je kunt nemen. Er zijn hoog-laagbedjes, aangepaste commodes, aangepaste badjes en nog 1001 handigheidjes waardoor je zelf voor je kindje kunt zorgen maar als je het zelfs dan niet zelf kunt (of denkt te kunnen) zonder hulp van anderen vind ik dat je er niet aan moet beginnen.

Als ik zie met hoeveel gemak hier door sommigen gesproken wordt over het krijgen van kinderen als je gehandicapt bent staan mijn haren recht overeind. Het is potdorie geen auto die je kunt ruilen als je er toch niet goed mee om kunt gaan, je hebt het over kinderen.
Als de twijfel zo groot is of je het wel of niet aan zult kunnen dan is het antwoord NEE.
En dat is heel erg, en dat is heel jammer maar het is nu eenmaal niet anders.
Het leven is niet eerlijk, deal with it.

Hoe staat men eigenlijk tegenover erfelijke neuropsychiatriche aandoeningen zoals bijvoorbeeld schizophrenie en klinische depressies? Of andere degeneratieve overdraagbare ziektes?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 17:22 schreef MinderMutsig het volgende:
Ik vind dat iemand met een handicap waarvan de kans groot is dat deze erger wordt of iemand met een handicap die hem / haar dusdanig beperkt dat er hulp in de huishouding, hulp bij ADL activiteiten en hulp bij het opvoeden van de kinderen nodig is, ervoor zou moeten kiezen om zijn eigen egoïstische verlangen naar een kind opzij te zetten in het belang van dat ongeboren kind en / of de kinderen die er al zijn.

Van een vriend van mij met een gebroken nekwervel: "Vanaf mijn 35 kan het alleen maar bergafwaarts"
Zijn aanstaande zelfde lichamelijke probleem maar dan zwaarder is volledig aan een rolstoel gekluisterd.
Twee jkaar geleden een ongelukje...(ze kenden elkaar voorheen al)
En het kind dat ze zo graag wilde en waar al twijfels over waren gezien situatie is nu idd geen emotionele optie meer. Lichamelijk kan het best maar emotioneel is niet verantwoord.
Je bent tenslottegeen verpleger/ster voor over 15 jaar aan het maken, afgezien nog van de hulp die er de eerste jaren nodig gaat zijn vanwege gebrek aan mobiliteit van de ouders.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 17:34 schreef Re het volgende:
Hoe staat men eigenlijk tegenover erfelijke neuropsychiatriche aandoeningen zoals bijvoorbeeld schizophrenie en klinische depressies? Of andere degeneratieve overdraagbare ziektes?

Hoewel die keuze natuurlijk weer bij de personen zelf ligt.... niet doen.
Dat de medicijnen op jou helpen ok , maar wil keje dat je kind aan gaan doen?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 17:34 schreef Re het volgende:
Hoe staat men eigenlijk tegenover erfelijke neuropsychiatriche aandoeningen zoals bijvoorbeeld schizophrenie en klinische depressies? Of andere degeneratieve overdraagbare ziektes?

ligt denk ik veel aan wat voor ziekte het is, of er normaal en prima mee te functioneren is.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 18:06 schreef desiredbard het volgende:

[..]

Van een vriend van mij met een gebroken nekwervel: "Vanaf mijn 35 kan het alleen maar bergafwaarts"
Zijn aanstaande zelfde lichamelijke probleem maar dan zwaarder is volledig aan een rolstoel gekluisterd.
Twee jkaar geleden een ongelukje...(ze kenden elkaar voorheen al)
En het kind dat ze zo graag wilde en waar al twijfels over waren gezien situatie is nu idd geen emotionele optie meer. Lichamelijk kan het best maar emotioneel is niet verantwoord.
Je bent tenslottegeen verpleger/ster voor over 15 jaar aan het maken, afgezien nog van de hulp die er de eerste jaren nodig gaat zijn vanwege gebrek aan mobiliteit van de ouders.

Een ongelukje zit in een klein hoekje maar persoonlijk had ik voor abortus gekozen.
(Of bedoel je nu dat zij door een gezamenlijk ongeluk gehandicapt geraakt zijn en nu dus geen kinderen nemen?)

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 17:34 schreef Re het volgende:
Hoe staat men eigenlijk tegenover erfelijke neuropsychiatriche aandoeningen zoals bijvoorbeeld schizophrenie en klinische depressies? Of andere degeneratieve overdraagbare ziektes?

Het is een beetje afhankelijk van de aandoening. In het algemeen vind ik dat je een kind daar niet mee op moet willen zadelen. Dat is geen waardeoordeel over het leven van iemand met die aandoening maar gewoon realisme.
Fijn dat iemand een fantastisch leven heeft met een aandoening maar dat is nog geen reden om er bewust iemand anders mee op te zadelen. Dat jij een fijn leven hebt met die aandoening betekent nog niet dat dit voor dat kind ook zal gelden.

Net als bij een lichamelijke handicap is de enige die deze afweging kan maken de lijder zelf, maar dan moet deze wel in staat zijn om bruut eerlijk tegen zichzelf te zijn.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 18:20 schreef _evenstar_ het volgende:

[..]

ligt denk ik veel aan wat voor ziekte het is, of er normaal en prima mee te functioneren is.

nou bijvoorbeeld schizofrenie, waarbij is aangetoond dat het erfelijk kan zijn, aangezien symptomen meestal pas rond de 25-30 naar boven komen. Of een depressie zoals post natale depressie wat een genetische oorzaak kan hebben.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 18:30 schreef Re het volgende:
Of een depressie zoals post natale depressie wat een genetische oorzaak kan hebben.

Dat lijkt me eerder een aanleiding om uit egoistische redenen NIET te kiezen voor een kind, want jij krijgt dan als eerste die depressie
(Weet jij iets over hoe erfelijk het is? Mijn zusjes en ik staan nogal huiverig tegenover zwangerschap om die reden, maar hebben ons er nog niet echt goed in verdiept. Mocht je een goed linkje hebben, laat het svp weten! Zal zelf ook wel eens googlen)

oke nog 1x uitleg:
Na mijn 2e mocht ik niet zwanger raken omdat eerst dat schot dat in mijn baarmoeder zit verwijderd of door geknipt moet worden.
Na de 2e werd er nog steeds gezegd dat ik bekkeninstabiliteit had en dat dat de reden was dat ik achteruit ging en meer pijn kreeg. Achteraf blijken de artsen 12 jaar lang niet goed geluisterd te hebben naar mij en bleek ik een cyste te hebben die een zenuw kapot heeft gemaakt. Die zenuw geeft nu steeds door dat mijn rechterbeen pijn heeft en dit geeft dus behoorlijk veel pijn. Na operatie zou het beter worden bla bla bla en dan zou ik gewoon mijn leven weer op kunnen pakken. Dat is niet gebeurd en heb ik medicijnen nodig voor de pijn en een rolstoel om lange afstanden te lopen.
Dat ik een interieurverzorgster heb is niks anders dan datals ik zou werken.
Mijn dochter past niet meer of minder op haar broertje dan andere kinderen waarvan de ouders bv werken of ff een boodschapje moeten doen en dan ee uur in het dor blijven staan lullen met de buuv. Mijn dochter zorgt niet voor mij! Binnenshuis kan ik alles alleen, alleen de trap kan ik minder vaak nemen, dat i he enige obstakel. Verder neem ik geen medicijnen in als ik met de kinderen alleen ben.

Nu word er van alles geroepen omdat ik medicijnen gebruik en een oeps heb gehad op het moment dat wij dachten dat het een oeps was ben ik gelijk gaan minderen met de medicijnen, maar gaan jullie ook zo te keer tegen mensen die gaan stappen zich vol laten lopen, drugs gebruiken, dit weken niet door hebben_{of het niet willen door hebben} en gewoon door feesten?.

Maar dit is een topic over wat als je een handicap of beperking hebt en je nog een kindje wil terwijl je er al 1 of meerdere hebt. Dus geef daar dan een mening over en heb het niet alleen over mij, want er zijn meerdere mensen met die vraag. Je weet nooit immers wat er aan de adere kant van het toetsenbord zit en zij willen ook gewoon netjes een antwoord/meningen horen over deze stelling.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:13 schreef thaleia het volgende:

[..]

Dat lijkt me eerder een aanleiding om uit egoistische redenen NIET te kiezen voor een kind, want jij krijgt dan als eerste die depressie
(Weet jij iets over hoe erfelijk het is? Mijn zusjes en ik staan nogal huiverig tegenover zwangerschap om die reden, maar hebben ons er nog niet echt goed in verdiept. Mocht je een goed linkje hebben, laat het svp weten! Zal zelf ook wel eens googlen)

Are some mothers more likely to get PND?

PND is more common in mothers who have previously had episodes of depression.

A history of depression in family members also increases the risk, probably via genetic (inherited) factors.

PND is also more common in mothers who have experienced stressful life events during the pregnancy, those who do not have support at home, in those in whom the baby was unplanned or unwanted, and when the baby has been born with some problem.

bron

PND is maar een klein aspect, wat als je chronische depressie hebt?

wat is een jezusnaam een 'oeps'

zitten we hier tussen de kleuters of zo die het niet mogen horen, is het iets genants, om je voor te schamen, of wat?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:22 schreef Re het volgende:

[..]

Are some mothers more likely to get PND?

PND is more common in mothers who have previously had episodes of depression.

A history of depression in family members also increases the risk, probably via genetic (inherited) factors.

PND is also more common in mothers who have experienced stressful life events during the pregnancy, those who do not have support at home, in those in whom the baby was unplanned or unwanted, and when the baby has been born with some problem.

bron

PND is maar een klein aspect, wat als je chronische depressie hebt?

dan moet je het maar beter niet doen, hè.

lijkt me ook erg tegenstrijdig, een chronisch depressieveling met een kinderwens

Ik weet niet meer precies het aantal langdurige antidepressivaslikkers in NL maar als die allemaal zouden afzien van kinderen leefden we hier in een heerlijk rustig land

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:26 schreef milagro het volgende:

[..]

dan moet je het maar beter niet doen, hè.

lijkt me ook erg tegenstrijdig, een chronisch depressieveling met een kinderwens

" ja maar met een kindje wordt alles weer beter, en zie je de zon weer schijnen"

Kiezen voor kinderen is wmb per definitie een egoïstische keus (je doet het voor jezelf, niet voor dat kind).

En verder, tja, wat is gehandicapt? Het hangt er allemaal een beetje van af hoezeer het je eventueel beperkt in het zorgen voor je kind. Ook de kans dat je kind de handicap erft vind ik van belang.

Geestelijk gehandicapten moeten geen kinderen krijgen vind ik. Ik ben niet tegen verplichte sterilisatie van mensen met Down e.d. Ook hier wel weer afhankelijk van de ernst van de handicap.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:22 schreef milagro het volgende:
wat is een jezusnaam een 'oeps'

zitten we hier tussen de kleuters of zo die het niet mogen horen, is het iets genants, om je voor te schamen, of wat?

Krijg er ook een beetje jeuk van. Valt in dezelfde categorie als 'ongi'.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:31 schreef Isegrim het volgende:
Kiezen voor kinderen is wmb per definitie een egoïstische keus (je doet het voor jezelf, niet voor dat kind).

En verder, tja, wat is gehandicapt? Het hangt er allemaal een beetje van af hoezeer het je eventueel beperkt in het zorgen voor je kind. Ook de kans dat je kind de handicap erft vind ik van belang.

Geestelijk gehandicapten moeten geen kinderen krijgen vind ik. Ik ben niet tegen verplichte sterilisatie van mensen met Down e.d. Ook hier wel weer afhankelijk van de ernst van de handicap.

een IQ grens instellen?... zeg <70?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:34 schreef Re het volgende:

[..]

een IQ grens instellen?... zeg <70?

Het is lastig om een harde grens te stellen denk ik. Dat wordt per definitie arbitrair. Ik denk dat je het op een case-to-case basis moet bekijken. Maar het blijft moeilijk.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:30 schreef Re het volgende:

[..]

" ja maar met een kindje wordt alles weer beter, en zie je de zon weer schijnen"

nou, dat is dan zeker de buitenwacht die dat domme advies geeft, volgens mij wil een fanatieke depressieveling niets weten van kinderen, want die wil je toch niet laten opgroeien in deze verrotte wereld en zo en zo.

de dames die zo denken zijn niet depressief, maar hebben gewoon of een kutrelatie, een man die dreigt op te stappen, een vriend die zich maar niet echt wil binden, zelf liefde tekort gehad en denken dat zo te compenseren.

klinkt ms raar en tegenstrijdig, maar als je een kind wil om je leven zin en inhoud te geven ben je fout bezig ..... als je een kind bij je hebt, maar het ineens verliest, is het weer wel logisch dat je het leven (tijdelijk.) geen zin meer vindt hebben

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:39 schreef milagro het volgende:

[..]

nou, dat is dan zeker de buitenwacht die dat domme advies geeft, volgens mij wil een fanatieke depressieveling niets weten van kinderen, want die wil je toch niet laten opgroeien in deze verrotte wereld en zo en zo.

de dames die zo denken zijn niet depressief, maar hebben gewoon of een kutrelatie, een man die dreigt op te stappen, een vriend die zich maar niet echt wil binden, zelf liefde tekort gehad en denken dat zo te compenseren.

klinkt ms raar en tegenstrijdig, maar als je een kind wil om je leven zin en inhoud te geven ben je fout bezig ..... als je een kind bij je hebt, maar het ineens verliest, is het weer wel logisch dat je het leven (tijdelijk.) geen zin meer vindt hebben

(ik ben het met je eens hoor) maar, maar ik zit toch aan de medicijnen die me stabiel houden?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:41 schreef Re het volgende:

[..]

(ik ben het met je eens hoor) maar, maar ik zit toch aan de medicijnen die me stabiel houden?

die sneer laatst naar mij (topic werd gesloten voor ik kon reageren) was ook niet lollig of nuttig...

wat is er met je aan de hand? worden je idealen ingehaald door de realiteit?

Dat komt anders volgens mij verschrikkelijk veel voor. Ik herinner me nog een discussie in OUD die begon als "spijt van kinderen" en daar was het een en al paradijselijke gejubel, dat het leven eigenlijk maar leeg en inhoudsloos was voor de komst van de koter, en ineens zoveel diepgang en betekenis had gekregen daarna. Uit de berichten sprak een enorm medelijden met de arme zielen die datgene, wat het leven bij uitstek zin geeft, niet mochten meemaken.

Goed, okee, dat was in OUD. Maar dat zijn dus wel precies de mensen die kinderen hebben gekregen, en een groot deel daarvan dus blijkbaar inderdaad (mede) om die reden. En die mensen geloven misschien oprecht dat een depressieveling op slag zal genezen als hij maar ook dat grote geluk mag meemaken.

(En dan nu even iets meer ontopic: zwakbegaafden of verstandelijk gehandicapten dat kan ECHT niet. Als je kind je mentaal op zijn/haar zesde al voorbij is, zijn de rollen vanaf dat moment al omgedraaid. Dat kun je geen enkele zesjarige aandoen.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:41 schreef Re het volgende:

[..]

(ik ben het met je eens hoor) maar, maar ik zit toch aan de medicijnen die me stabiel houden?

jaaaaaaa, maaaaaaaaaaaar.......die medicijnen maken je ms ook suf, of overflegmatisch en dat is niet bevoordelijk, kan zelfs gevaarlijk zijn, niet voor jou, maar voor je baby...dan ga je naar je werk en vergeet je je kind af te zetten bij de oppas, en kom je er na een lange werkdag pas achter dat je kindje al die tijd in de auto heeft gezeten...snappie? of je kind huilt, en je constateert het, maar het raakt je niet, want de medicijnen vlakken dat soort emoties ook af, en je laat het huilen, en opeens is het stil, alleen is het te stil en ook te laat, snappie?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:44 schreef zoalshetis het volgende:

[..]



die sneer laatst naar mij (topic werd gesloten voor ik kon reageren) was ook niet lollig of nuttig...

wat is er met je aan de hand? worden je idealen ingehaald door de realiteit?

het was toen gewoon een vraag (ik neem aan de opmerking dat je de laatste tijd zo'n huillie bent?) en ik kan er niets aan doen dat dat topic dicht ging...

En verder, er is geheel niets aan de hand, ik vraag me alleen af waar men de grens wil leggen waar het nog verantwoord is om kinderen te nemen. Als ik een genetisch overdraagbare neuropsychiatrische aandoening heb dan leg ik daar de grens. De kwestie is alleen welke aandoeningen geven wel en welke geven geen goede basis voor het kwaliteit van leven van ouder EN kind. En nee, ik ben gezond

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:59 schreef Re het volgende:

[..]

het was toen gewoon een vraag (ik neem aan de opmerking dat je de laatste tijd zo'n huillie bent?) en ik kan er niets aan doen dat dat topic dicht ging...

En verder, er is geheel niets aan de hand, ik vraag me alleen af waar men de grens wil leggen waar het nog verantwoord is om kinderen te nemen. Als ik een genetisch overdraagbare neuropsychiatrische aandoening heb dan leg ik daar de grens. De kwestie is alleen welke aandoeningen geven wel en welke geven geen goede basis voor het kwaliteit van leven van ouder EN kind. En nee, ik ben gezond

goed om te horen

ik ook en zeker geen huillie als ik iets aan de kaak stel.

oh ja. 'de laatste tijd' impliceert dat je voorbeelden hebt van die laatste tijd waar ik huillie ben?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:22 schreef milagro het volgende:
wat is een jezusnaam een 'oeps'

zitten we hier tussen de kleuters of zo die het niet mogen horen, is het iets genants, om je voor te schamen, of wat?

Oeps= ongepland zwanger

[ Bericht 1% gewijzigd door Rottdog op 31-05-2007 20:55:52 ]

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 20:31 schreef Rottdog het volgende:

[..]

Oeps= ongepland zwanger

Ik denk dat ze dat wel begreep.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:41 schreef Re het volgende:

[..]

(ik ben het met je eens hoor) maar, maar ik zit toch aan de medicijnen die me stabiel houden?

Tja en wat doen die medicijnen met het ontwikkelende vruchtje?

Ik kom in mijn werk genoeg mensen tegen met psychopathologische aandoeningen en een aantal daarvan hebben ook kinderen. In veel gevallen vind ik dat erg triest. Het is nu al aan te zien dat er uit veel van die gezinnen veel 'verknipte' volwassenen zullen komen. Aan de andere kant ken ik ook genoeg 'normale' mensen waarbij ik hun opvoedkunsten ook niet zo hoog heb zitten.

Wat betreft de vraag of het een egoïstische keuze is om als gehandicapte te kiezen voor een kind, ik denk dat daar geen eenduidig antwoord op mogelijk is. Het ligt aan de gradatie van de handicap, de instelling van de ouders en idd het vangnet/netwerk. Buiten het feit dat een keuze voor een kind meestal een egoïstische is natuurlijk.

Moeilijk thema dit.

Tegenover mijn oude huis woonde een familie waarvan de ouders niet te betrappen waren op enige intelligentie. Van die types die eigenlijk onder curatele zouden moeten staan. En toch kregen ze twee kinderen. Opvoeden konden ze die kinderen niet, ze werden verwaarloosd en moesten naar een school voor speciaal onderwijs omdat ze het niveau op een normale basisschool gewoon niet aan konden.
Eigenlijk vind ik dat dit soort mensen geen kinderen mogen krijgen. Maar wie ben ik om het ze te verbieden?

In mijn eigen familie komen depressies regelmatig voor. En helaas, ook ik ben er gevoelig voor. Is dat een reden om geen kinderen te krijgen? Nee, vind ik. Want ook al ben ik gevoelig voor depressies, ik heb er mee leren omgaan en er is al drie jaar geen vuiltje meer aan de lucht (zonder medicatie). Juist zaken als depressieve aanleg zijn door de juiste levensinstelling voor een groot deel te voorkomen. Maar je moet dan wel leren hoe; door een goede basis van thuis uit of door (cognitieve) therapie. En ik ben van mening dat, mochten mijn kinderen ook gevoelig blijken te zijn voor depressies, ik en mijn man onze kinderen voldoende basis kunnen meegeven om het onder controle te kunnen houden.

Doofheid, slechthorendheid of blindheid zijn geen reden om niet aan kinderen te beginnen wat mij betreft. Ook een rolstoel hoeft geen beletsel te zijn, al lijkt me een grote familie me in deze gevallen wat te veel van het goede. Meerdere kinderen zijn ook voor mensen zonder beperking al een hele uitdaging.

Is er sprake van een geesteziekte of een handicap waardoor je een gevaar bent voor jezelf en/of je omgeving, dan zou je niet aan kinderen moeten beginnen. Ook in situaties waarin je een (te) groot beroep op je omgeving moet doen (en dan heb ik het niet over de partner) om de kinderen een goed en veilig thuis te bieden zou je wat mij betreft niet aan kinderen moeten beginnen.
En in die gevallen waarin er al kinderen zijn, sluit ik me aan bij Milagro: Count your blessings.

Ook bij mij in de familie schijnt het genetisch bepaald te zijn. ikzelf heb al gekampt met PND na de tweede, heb er toch voor gekozen een derde te nemen omdat er gewoon geen reden is om aan te nemen dat je het bij een volgend kindje weer gaat krijgen. Is ook niet gebeurd, en bij de eerste was dat dus ook niet zo. Nadat mijn zus een hele heftige periode van psychische stoornissen heeft doorgemaakt gepaard met een aantal zelfmoordpogingen (en mijn broertje heeft zelfmoord gepleegd), is er tijdens de therapie van mijn zus pas verteld dat zoiets erfelijk kan zijn. Tsja een beetje aan de late kant he? Ik heb al drie zoons, mijn broertje twee dochtertjes, en mijn zus ook een zoontje...

als ik dit had geweten, had ik dan niet voor kids gekozen? Daar kan ik nu geen objectief antwoord meer op geven, aangezien ik drie heerlijke zoons heb...maar ik denk wel dat ik minder kinderen had genomen dan...

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 18:27 schreef MinderMutsig het volgende:

[..]

Een ongelukje zit in een klein hoekje maar persoonlijk had ik voor abortus gekozen.
(Of bedoel je nu dat zij door een gezamenlijk ongeluk gehandicapt geraakt zijn en nu dus geen kinderen nemen?)

Nee hij is quadriplegic zolang ik hem ken ongelukje op zijn 12e zijn vriendin heeft een paar jaar geleden haar nek gebroken bij het paardrijden. Kinderen was zowieso niet een makkelijke keuze voor hem dara hij zich heel bewust is van wat hij nu nig kan en straks zal kunnen. (Hij kan lopen met krukken maar de laatste twee jaar zit hij al iets vaker in zijn rolstoel) .
Nu zijn partner een gelijksoortige (ernstiger) probleem heeft, is die kleine kands op kinderen dus echt verkeken.

quote:

Het is een beetje afhankelijk van de aandoening. In het algemeen vind ik dat je een kind daar niet mee op moet willen zadelen. Dat is geen waardeoordeel over het leven van iemand met die aandoening maar gewoon realisme.

Dat was zijn mening altijd al, zijn partner had voor haar ongeluk zoiets van daar kunnen we wel omheen werken, ik ben er ook nog. Nu ze echter zwaar op elkaar aangewezen zijn. Wij noemen het de lamme die de lamme helpt, is het niet realistisch meer.

quote:

Fijn dat iemand een fantastisch leven heeft met een aandoening maar dat is nog geen reden om er bewust iemand anders mee op te zadelen. Dat jij een fijn leven hebt met die aandoening betekent nog niet dat dit voor dat kind ook zal gelden.

Ik denk niet dat je het fijn hebt met een aandoening.... alhoewel ik soms wel jalours ben op zijn standvastigheid en vastberadenheid...... Die zijn allebei een partij mentaal sterk....

quote:

Net als bij een lichamelijke handicap is de enige die deze afweging kan maken de lijder zelf, maar dan moet deze wel in staat zijn om bruut eerlijk tegen zichzelf te zijn.

idd en zeker met schrizofrenie..... is dat juist extra lastig (denk ik)

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 13:26 schreef phluphy het volgende:

[..]

Evenstar, wat jij als 'welles nietes' ziet, zien anderen als een mening versus een (andere) mening.
Jouw mening is voor jou de juiste: Welles
Iemand anders deelt jouw mening: Welles
Iemand anders heeft een andere mening t.o.v. die van jou: Nietes

Een mening is geen kwestie van welles/nietes.

Het valt me echt op dat je vaak kribbig gereageert als iemand het niet met je eens is. En het valt me ook op dat dit vaak niet eens over zaken die jouzelf betreffen gaat. Je wordt ook kribbig als iemand Anitra "aanvalt" (let op de aanhalingstekens).

Van mij mag je hoor, ik vind het alleen jammer dat topics daardoor toch wel een wat onvriendelijk karakter krijgen.

Thanks Phluph, scheelt mij weer tikken

quote:

Op vrijdag 1 juni 2007 10:30 schreef desiredbard het volgende:
Ik denk niet dat je het fijn hebt met een aandoening.... alhoewel ik soms wel jalours ben op zijn standvastigheid en vastberadenheid...... Die zijn allebei een partij mentaal sterk....

Vraag het ze eens, ik denk dat het antwoord je zal verbazen.
Jij ziet als gezonde iemand met beperkingen, dat is het eerste waar je oog op valt. En dat staat voor jou symbool voor allerlei dingen die jij wel kunt en zij niet.
Voor die gehandicapte is het gewoon onderdeel van zijn leven. Het gaat niet om wat je niet kunt maar om wat je wel kunt. Daarnaast zijn er 1001 aanpassingen en handigheidjes waardoor iemand met een handicap meer kan dan je voor mogelijk houd.

Vergelijk het met twee jongetjes die allebei straaljagerpiloot willen worden.
Ze worden wat ouder en ze krijgen een groeispurt, de ene schiet door naar 2.00m en de ander blijft steken op 1.70m. Die lange kan dus geen piloot worden vanwege zijn lichaam. Blijft hij zijn leven lang ongelukkig daardoor? Welnee. Hij zoekt iets wat hij wel kan en waar hij plezier in heeft en gaat dat doen.
Het is een beetje een simpele omschrijving maar op zich werkt het met een handicap net zo.

Of je nu dik / dun, lang / kort, hoogbegaafd / dom, atletisch / stijve hark, heel er handig / twee linker handen, gehandicapt / gezond bent, je past je leven aan aan dat wat je kunt en je staat niet te lang stil bij dat wat je niet kunt. Daar werk je gewoon omheen. Als je niet handig bent huur je een klusjesman voor een verbouwing, als je niet atletisch bent sta je er überhaupt niet bij stil dat je nooit de Olympische Spelen zult winnen, je leeft gewoon anders dan iemand die die vaardigheden wel heeft.
Dat geld voor jou en dat geld voor iemand met een handicap.

quote:

Op vrijdag 1 juni 2007 13:10 schreef MinderMutsig het volgende:

[..]

Vraag het ze eens, ik denk dat het antwoord je zal verbazen.
Jij ziet als gezonde iemand met beperkingen, dat is het eerste waar je oog op valt. En dat staat voor jou symbool voor allerlei dingen die jij wel kunt en zij niet.
Voor die gehandicapte is het gewoon onderdeel van zijn leven. Het gaat niet om wat je niet kunt maar om wat je wel kunt. Daarnaast zijn er 1001 aanpassingen en handigheidjes waardoor iemand met een handicap meer kan dan je voor mogelijk houd.

Vergelijk het met twee jongetjes die allebei straaljagerpiloot willen worden.
Ze worden wat ouder en ze krijgen een groeispurt, de ene schiet door naar 2.00m en de ander blijft steken op 1.70m. Die lange kan dus geen piloot worden vanwege zijn lichaam. Blijft hij zijn leven lang ongelukkig daardoor? Welnee. Hij zoekt iets wat hij wel kan en waar hij plezier in heeft en gaat dat doen.
Het is een beetje een simpele omschrijving maar op zich werkt het met een handicap net zo.

Of je nu dik / dun, lang / kort, hoogbegaafd / dom, atletisch / stijve hark, heel er handig / twee linker handen, gehandicapt / gezond bent, je past je leven aan aan dat wat je kunt en je staat niet te lang stil bij dat wat je niet kunt. Daar werk je gewoon omheen. Als je niet handig bent huur je een klusjesman voor een verbouwing, als je niet atletisch bent sta je er überhaupt niet bij stil dat je nooit de Olympische Spelen zult winnen, je leeft gewoon anders dan iemand die die vaardigheden wel heeft.
Dat geld voor jou en dat geld voor iemand met een handicap.

Hele goeie uitleg!

quote:

Op vrijdag 1 juni 2007 13:10 schreef MinderMutsig het volgende:

[..]

Vraag het ze eens, ik denk dat het antwoord je zal verbazen.
Jij ziet als gezonde iemand met beperkingen, dat is het eerste waar je oog op valt. En dat staat voor jou symbool voor allerlei dingen die jij wel kunt en zij niet.
Voor die gehandicapte is het gewoon onderdeel van zijn leven. Het gaat niet om wat je niet kunt maar om wat je wel kunt. Daarnaast zijn er 1001 aanpassingen en handigheidjes waardoor iemand met een handicap meer kan dan je voor mogelijk houd.

Vergelijk het met twee jongetjes die allebei straaljagerpiloot willen worden.
Ze worden wat ouder en ze krijgen een groeispurt, de ene schiet door naar 2.00m en de ander blijft steken op 1.70m. Die lange kan dus geen piloot worden vanwege zijn lichaam. Blijft hij zijn leven lang ongelukkig daardoor? Welnee. Hij zoekt iets wat hij wel kan en waar hij plezier in heeft en gaat dat doen.
Het is een beetje een simpele omschrijving maar op zich werkt het met een handicap net zo.

Of je nu dik / dun, lang / kort, hoogbegaafd / dom, atletisch / stijve hark, heel er handig / twee linker handen, gehandicapt / gezond bent, je past je leven aan aan dat wat je kunt en je staat niet te lang stil bij dat wat je niet kunt. Daar werk je gewoon omheen. Als je niet handig bent huur je een klusjesman voor een verbouwing, als je niet atletisch bent sta je er überhaupt niet bij stil dat je nooit de Olympische Spelen zult winnen, je leeft gewoon anders dan iemand die die vaardigheden wel heeft.
Dat geld voor jou en dat geld voor iemand met een handicap.

Nee zo bedoel ik het niet.... dat fijn hebben,
Wat ik bedoel zit in het tweede... ik weet niet of ik het zou kunnen leven met die handicap....ze hebben het fijn...maar ik weet niet of ik het fijn zou kunnen hebben
Dat bedoel ikook met dat jalours zijn, ik denk niet dat ik daar sterk genoeg voor in mijn schoenen sta.

Ik denk dat het met een handicap niet fijner of minder fijn is ...alleen zijn fijne dingen anders en de minder fijne ook.

quote:

Op vrijdag 1 juni 2007 13:17 schreef desiredbard het volgende:

[..]

Nee zo bedoel ik het niet.... dat fijn hebben,
Wat ik bedoel zit in het tweede... ik weet niet of ik het zou kunnen leven met die handicap....ze hebben het fijn...maar ik weet niet of ik het fijn zou kunnen hebben
Dat bedoel ikook met dat jalours zijn, ik denk niet dat ik daar sterk genoeg voor in mijn schoenen sta.

Ik denk dat het met een handicap niet fijner of minder fijn is ...alleen zijn fijne dingen anders en de minder fijne ook.

Dat dachten zij waarschijnlijk ook voordat ze die handicap kregen... Maar uiteindelijk leren de meesten wel om te gaan met hun beperkingen... Je leert een nieuw normaal te vinden, anders dan eerst, maar uiteindelijk net zo normaal...

quote:

Op vrijdag 1 juni 2007 13:22 schreef Nikske het volgende:

[..]

Dat dachten zij waarschijnlijk ook voordat ze die handicap kregen... Maar uiteindelijk leren de meesten wel om te gaan met hun beperkingen... Je leert een nieuw normaal te vinden, anders dan eerst, maar uiteindelijk net zo normaal...

Dat weet ik ... hij is een goede vriend van mij... weinig tot niets dat we niet bespreken
Maar toch ...die jongen is sterk...en ik bewonder dat

Je mag dat best bewonderen, en ik wil ook niets afdoen aan het feit dat hij goed heeft leren omgaan met zijn handicap, maar hij is gelukkig eerder de regel dan de uitzondering... Ikzelf heb ook een handicap, het is voor mij normaal geworden, net als voor die vriend van je...

Heb je het hem wel eens gezegd, dat je hem bewondert? En hoe reageerde hij dan?