Als gehandicapte kiezen voor een kind, egoistisch?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:26 schreef milagro het volgende:

[..]

dan moet je het maar beter niet doen, hè.

lijkt me ook erg tegenstrijdig, een chronisch depressieveling met een kinderwens

" ja maar met een kindje wordt alles weer beter, en zie je de zon weer schijnen"

Kiezen voor kinderen is wmb per definitie een egoïstische keus (je doet het voor jezelf, niet voor dat kind).

En verder, tja, wat is gehandicapt? Het hangt er allemaal een beetje van af hoezeer het je eventueel beperkt in het zorgen voor je kind. Ook de kans dat je kind de handicap erft vind ik van belang.

Geestelijk gehandicapten moeten geen kinderen krijgen vind ik. Ik ben niet tegen verplichte sterilisatie van mensen met Down e.d. Ook hier wel weer afhankelijk van de ernst van de handicap.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:22 schreef milagro het volgende:
wat is een jezusnaam een 'oeps'

zitten we hier tussen de kleuters of zo die het niet mogen horen, is het iets genants, om je voor te schamen, of wat?

Krijg er ook een beetje jeuk van. Valt in dezelfde categorie als 'ongi'.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:31 schreef Isegrim het volgende:
Kiezen voor kinderen is wmb per definitie een egoïstische keus (je doet het voor jezelf, niet voor dat kind).

En verder, tja, wat is gehandicapt? Het hangt er allemaal een beetje van af hoezeer het je eventueel beperkt in het zorgen voor je kind. Ook de kans dat je kind de handicap erft vind ik van belang.

Geestelijk gehandicapten moeten geen kinderen krijgen vind ik. Ik ben niet tegen verplichte sterilisatie van mensen met Down e.d. Ook hier wel weer afhankelijk van de ernst van de handicap.

een IQ grens instellen?... zeg <70?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:34 schreef Re het volgende:

[..]

een IQ grens instellen?... zeg <70?

Het is lastig om een harde grens te stellen denk ik. Dat wordt per definitie arbitrair. Ik denk dat je het op een case-to-case basis moet bekijken. Maar het blijft moeilijk.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:30 schreef Re het volgende:

[..]

" ja maar met een kindje wordt alles weer beter, en zie je de zon weer schijnen"

nou, dat is dan zeker de buitenwacht die dat domme advies geeft, volgens mij wil een fanatieke depressieveling niets weten van kinderen, want die wil je toch niet laten opgroeien in deze verrotte wereld en zo en zo.

de dames die zo denken zijn niet depressief, maar hebben gewoon of een kutrelatie, een man die dreigt op te stappen, een vriend die zich maar niet echt wil binden, zelf liefde tekort gehad en denken dat zo te compenseren.

klinkt ms raar en tegenstrijdig, maar als je een kind wil om je leven zin en inhoud te geven ben je fout bezig ..... als je een kind bij je hebt, maar het ineens verliest, is het weer wel logisch dat je het leven (tijdelijk.) geen zin meer vindt hebben

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:39 schreef milagro het volgende:

[..]

nou, dat is dan zeker de buitenwacht die dat domme advies geeft, volgens mij wil een fanatieke depressieveling niets weten van kinderen, want die wil je toch niet laten opgroeien in deze verrotte wereld en zo en zo.

de dames die zo denken zijn niet depressief, maar hebben gewoon of een kutrelatie, een man die dreigt op te stappen, een vriend die zich maar niet echt wil binden, zelf liefde tekort gehad en denken dat zo te compenseren.

klinkt ms raar en tegenstrijdig, maar als je een kind wil om je leven zin en inhoud te geven ben je fout bezig ..... als je een kind bij je hebt, maar het ineens verliest, is het weer wel logisch dat je het leven (tijdelijk.) geen zin meer vindt hebben

(ik ben het met je eens hoor) maar, maar ik zit toch aan de medicijnen die me stabiel houden?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:41 schreef Re het volgende:

[..]

(ik ben het met je eens hoor) maar, maar ik zit toch aan de medicijnen die me stabiel houden?

die sneer laatst naar mij (topic werd gesloten voor ik kon reageren) was ook niet lollig of nuttig...

wat is er met je aan de hand? worden je idealen ingehaald door de realiteit?

Dat komt anders volgens mij verschrikkelijk veel voor. Ik herinner me nog een discussie in OUD die begon als "spijt van kinderen" en daar was het een en al paradijselijke gejubel, dat het leven eigenlijk maar leeg en inhoudsloos was voor de komst van de koter, en ineens zoveel diepgang en betekenis had gekregen daarna. Uit de berichten sprak een enorm medelijden met de arme zielen die datgene, wat het leven bij uitstek zin geeft, niet mochten meemaken.

Goed, okee, dat was in OUD. Maar dat zijn dus wel precies de mensen die kinderen hebben gekregen, en een groot deel daarvan dus blijkbaar inderdaad (mede) om die reden. En die mensen geloven misschien oprecht dat een depressieveling op slag zal genezen als hij maar ook dat grote geluk mag meemaken.

(En dan nu even iets meer ontopic: zwakbegaafden of verstandelijk gehandicapten dat kan ECHT niet. Als je kind je mentaal op zijn/haar zesde al voorbij is, zijn de rollen vanaf dat moment al omgedraaid. Dat kun je geen enkele zesjarige aandoen.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:41 schreef Re het volgende:

[..]

(ik ben het met je eens hoor) maar, maar ik zit toch aan de medicijnen die me stabiel houden?

jaaaaaaa, maaaaaaaaaaaar.......die medicijnen maken je ms ook suf, of overflegmatisch en dat is niet bevoordelijk, kan zelfs gevaarlijk zijn, niet voor jou, maar voor je baby...dan ga je naar je werk en vergeet je je kind af te zetten bij de oppas, en kom je er na een lange werkdag pas achter dat je kindje al die tijd in de auto heeft gezeten...snappie? of je kind huilt, en je constateert het, maar het raakt je niet, want de medicijnen vlakken dat soort emoties ook af, en je laat het huilen, en opeens is het stil, alleen is het te stil en ook te laat, snappie?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:44 schreef zoalshetis het volgende:

[..]



die sneer laatst naar mij (topic werd gesloten voor ik kon reageren) was ook niet lollig of nuttig...

wat is er met je aan de hand? worden je idealen ingehaald door de realiteit?

het was toen gewoon een vraag (ik neem aan de opmerking dat je de laatste tijd zo'n huillie bent?) en ik kan er niets aan doen dat dat topic dicht ging...

En verder, er is geheel niets aan de hand, ik vraag me alleen af waar men de grens wil leggen waar het nog verantwoord is om kinderen te nemen. Als ik een genetisch overdraagbare neuropsychiatrische aandoening heb dan leg ik daar de grens. De kwestie is alleen welke aandoeningen geven wel en welke geven geen goede basis voor het kwaliteit van leven van ouder EN kind. En nee, ik ben gezond

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:59 schreef Re het volgende:

[..]

het was toen gewoon een vraag (ik neem aan de opmerking dat je de laatste tijd zo'n huillie bent?) en ik kan er niets aan doen dat dat topic dicht ging...

En verder, er is geheel niets aan de hand, ik vraag me alleen af waar men de grens wil leggen waar het nog verantwoord is om kinderen te nemen. Als ik een genetisch overdraagbare neuropsychiatrische aandoening heb dan leg ik daar de grens. De kwestie is alleen welke aandoeningen geven wel en welke geven geen goede basis voor het kwaliteit van leven van ouder EN kind. En nee, ik ben gezond

goed om te horen

ik ook en zeker geen huillie als ik iets aan de kaak stel.

oh ja. 'de laatste tijd' impliceert dat je voorbeelden hebt van die laatste tijd waar ik huillie ben?

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:22 schreef milagro het volgende:
wat is een jezusnaam een 'oeps'

zitten we hier tussen de kleuters of zo die het niet mogen horen, is het iets genants, om je voor te schamen, of wat?

Oeps= ongepland zwanger

[ Bericht 1% gewijzigd door Rottdog op 31-05-2007 20:55:52 ]

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 20:31 schreef Rottdog het volgende:

[..]

Oeps= ongepland zwanger

Ik denk dat ze dat wel begreep.

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 19:41 schreef Re het volgende:

[..]

(ik ben het met je eens hoor) maar, maar ik zit toch aan de medicijnen die me stabiel houden?

Tja en wat doen die medicijnen met het ontwikkelende vruchtje?

Ik kom in mijn werk genoeg mensen tegen met psychopathologische aandoeningen en een aantal daarvan hebben ook kinderen. In veel gevallen vind ik dat erg triest. Het is nu al aan te zien dat er uit veel van die gezinnen veel 'verknipte' volwassenen zullen komen. Aan de andere kant ken ik ook genoeg 'normale' mensen waarbij ik hun opvoedkunsten ook niet zo hoog heb zitten.

Wat betreft de vraag of het een egoïstische keuze is om als gehandicapte te kiezen voor een kind, ik denk dat daar geen eenduidig antwoord op mogelijk is. Het ligt aan de gradatie van de handicap, de instelling van de ouders en idd het vangnet/netwerk. Buiten het feit dat een keuze voor een kind meestal een egoïstische is natuurlijk.

Moeilijk thema dit.

Tegenover mijn oude huis woonde een familie waarvan de ouders niet te betrappen waren op enige intelligentie. Van die types die eigenlijk onder curatele zouden moeten staan. En toch kregen ze twee kinderen. Opvoeden konden ze die kinderen niet, ze werden verwaarloosd en moesten naar een school voor speciaal onderwijs omdat ze het niveau op een normale basisschool gewoon niet aan konden.
Eigenlijk vind ik dat dit soort mensen geen kinderen mogen krijgen. Maar wie ben ik om het ze te verbieden?

In mijn eigen familie komen depressies regelmatig voor. En helaas, ook ik ben er gevoelig voor. Is dat een reden om geen kinderen te krijgen? Nee, vind ik. Want ook al ben ik gevoelig voor depressies, ik heb er mee leren omgaan en er is al drie jaar geen vuiltje meer aan de lucht (zonder medicatie). Juist zaken als depressieve aanleg zijn door de juiste levensinstelling voor een groot deel te voorkomen. Maar je moet dan wel leren hoe; door een goede basis van thuis uit of door (cognitieve) therapie. En ik ben van mening dat, mochten mijn kinderen ook gevoelig blijken te zijn voor depressies, ik en mijn man onze kinderen voldoende basis kunnen meegeven om het onder controle te kunnen houden.

Doofheid, slechthorendheid of blindheid zijn geen reden om niet aan kinderen te beginnen wat mij betreft. Ook een rolstoel hoeft geen beletsel te zijn, al lijkt me een grote familie me in deze gevallen wat te veel van het goede. Meerdere kinderen zijn ook voor mensen zonder beperking al een hele uitdaging.

Is er sprake van een geesteziekte of een handicap waardoor je een gevaar bent voor jezelf en/of je omgeving, dan zou je niet aan kinderen moeten beginnen. Ook in situaties waarin je een (te) groot beroep op je omgeving moet doen (en dan heb ik het niet over de partner) om de kinderen een goed en veilig thuis te bieden zou je wat mij betreft niet aan kinderen moeten beginnen.
En in die gevallen waarin er al kinderen zijn, sluit ik me aan bij Milagro: Count your blessings.

Ook bij mij in de familie schijnt het genetisch bepaald te zijn. ikzelf heb al gekampt met PND na de tweede, heb er toch voor gekozen een derde te nemen omdat er gewoon geen reden is om aan te nemen dat je het bij een volgend kindje weer gaat krijgen. Is ook niet gebeurd, en bij de eerste was dat dus ook niet zo. Nadat mijn zus een hele heftige periode van psychische stoornissen heeft doorgemaakt gepaard met een aantal zelfmoordpogingen (en mijn broertje heeft zelfmoord gepleegd), is er tijdens de therapie van mijn zus pas verteld dat zoiets erfelijk kan zijn. Tsja een beetje aan de late kant he? Ik heb al drie zoons, mijn broertje twee dochtertjes, en mijn zus ook een zoontje...

als ik dit had geweten, had ik dan niet voor kids gekozen? Daar kan ik nu geen objectief antwoord meer op geven, aangezien ik drie heerlijke zoons heb...maar ik denk wel dat ik minder kinderen had genomen dan...

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 18:27 schreef MinderMutsig het volgende:

[..]

Een ongelukje zit in een klein hoekje maar persoonlijk had ik voor abortus gekozen.
(Of bedoel je nu dat zij door een gezamenlijk ongeluk gehandicapt geraakt zijn en nu dus geen kinderen nemen?)

Nee hij is quadriplegic zolang ik hem ken ongelukje op zijn 12e zijn vriendin heeft een paar jaar geleden haar nek gebroken bij het paardrijden. Kinderen was zowieso niet een makkelijke keuze voor hem dara hij zich heel bewust is van wat hij nu nig kan en straks zal kunnen. (Hij kan lopen met krukken maar de laatste twee jaar zit hij al iets vaker in zijn rolstoel) .
Nu zijn partner een gelijksoortige (ernstiger) probleem heeft, is die kleine kands op kinderen dus echt verkeken.

quote:

Het is een beetje afhankelijk van de aandoening. In het algemeen vind ik dat je een kind daar niet mee op moet willen zadelen. Dat is geen waardeoordeel over het leven van iemand met die aandoening maar gewoon realisme.

Dat was zijn mening altijd al, zijn partner had voor haar ongeluk zoiets van daar kunnen we wel omheen werken, ik ben er ook nog. Nu ze echter zwaar op elkaar aangewezen zijn. Wij noemen het de lamme die de lamme helpt, is het niet realistisch meer.

quote:

Fijn dat iemand een fantastisch leven heeft met een aandoening maar dat is nog geen reden om er bewust iemand anders mee op te zadelen. Dat jij een fijn leven hebt met die aandoening betekent nog niet dat dit voor dat kind ook zal gelden.

Ik denk niet dat je het fijn hebt met een aandoening.... alhoewel ik soms wel jalours ben op zijn standvastigheid en vastberadenheid...... Die zijn allebei een partij mentaal sterk....

quote:

Net als bij een lichamelijke handicap is de enige die deze afweging kan maken de lijder zelf, maar dan moet deze wel in staat zijn om bruut eerlijk tegen zichzelf te zijn.

idd en zeker met schrizofrenie..... is dat juist extra lastig (denk ik)

quote:

Op donderdag 31 mei 2007 13:26 schreef phluphy het volgende:

[..]

Evenstar, wat jij als 'welles nietes' ziet, zien anderen als een mening versus een (andere) mening.
Jouw mening is voor jou de juiste: Welles
Iemand anders deelt jouw mening: Welles
Iemand anders heeft een andere mening t.o.v. die van jou: Nietes

Een mening is geen kwestie van welles/nietes.

Het valt me echt op dat je vaak kribbig gereageert als iemand het niet met je eens is. En het valt me ook op dat dit vaak niet eens over zaken die jouzelf betreffen gaat. Je wordt ook kribbig als iemand Anitra "aanvalt" (let op de aanhalingstekens).

Van mij mag je hoor, ik vind het alleen jammer dat topics daardoor toch wel een wat onvriendelijk karakter krijgen.

Thanks Phluph, scheelt mij weer tikken

quote:

Op vrijdag 1 juni 2007 10:30 schreef desiredbard het volgende:
Ik denk niet dat je het fijn hebt met een aandoening.... alhoewel ik soms wel jalours ben op zijn standvastigheid en vastberadenheid...... Die zijn allebei een partij mentaal sterk....

Vraag het ze eens, ik denk dat het antwoord je zal verbazen.
Jij ziet als gezonde iemand met beperkingen, dat is het eerste waar je oog op valt. En dat staat voor jou symbool voor allerlei dingen die jij wel kunt en zij niet.
Voor die gehandicapte is het gewoon onderdeel van zijn leven. Het gaat niet om wat je niet kunt maar om wat je wel kunt. Daarnaast zijn er 1001 aanpassingen en handigheidjes waardoor iemand met een handicap meer kan dan je voor mogelijk houd.

Vergelijk het met twee jongetjes die allebei straaljagerpiloot willen worden.
Ze worden wat ouder en ze krijgen een groeispurt, de ene schiet door naar 2.00m en de ander blijft steken op 1.70m. Die lange kan dus geen piloot worden vanwege zijn lichaam. Blijft hij zijn leven lang ongelukkig daardoor? Welnee. Hij zoekt iets wat hij wel kan en waar hij plezier in heeft en gaat dat doen.
Het is een beetje een simpele omschrijving maar op zich werkt het met een handicap net zo.

Of je nu dik / dun, lang / kort, hoogbegaafd / dom, atletisch / stijve hark, heel er handig / twee linker handen, gehandicapt / gezond bent, je past je leven aan aan dat wat je kunt en je staat niet te lang stil bij dat wat je niet kunt. Daar werk je gewoon omheen. Als je niet handig bent huur je een klusjesman voor een verbouwing, als je niet atletisch bent sta je er überhaupt niet bij stil dat je nooit de Olympische Spelen zult winnen, je leeft gewoon anders dan iemand die die vaardigheden wel heeft.
Dat geld voor jou en dat geld voor iemand met een handicap.

quote:

Op vrijdag 1 juni 2007 13:10 schreef MinderMutsig het volgende:

[..]

Vraag het ze eens, ik denk dat het antwoord je zal verbazen.
Jij ziet als gezonde iemand met beperkingen, dat is het eerste waar je oog op valt. En dat staat voor jou symbool voor allerlei dingen die jij wel kunt en zij niet.
Voor die gehandicapte is het gewoon onderdeel van zijn leven. Het gaat niet om wat je niet kunt maar om wat je wel kunt. Daarnaast zijn er 1001 aanpassingen en handigheidjes waardoor iemand met een handicap meer kan dan je voor mogelijk houd.

Vergelijk het met twee jongetjes die allebei straaljagerpiloot willen worden.
Ze worden wat ouder en ze krijgen een groeispurt, de ene schiet door naar 2.00m en de ander blijft steken op 1.70m. Die lange kan dus geen piloot worden vanwege zijn lichaam. Blijft hij zijn leven lang ongelukkig daardoor? Welnee. Hij zoekt iets wat hij wel kan en waar hij plezier in heeft en gaat dat doen.
Het is een beetje een simpele omschrijving maar op zich werkt het met een handicap net zo.

Of je nu dik / dun, lang / kort, hoogbegaafd / dom, atletisch / stijve hark, heel er handig / twee linker handen, gehandicapt / gezond bent, je past je leven aan aan dat wat je kunt en je staat niet te lang stil bij dat wat je niet kunt. Daar werk je gewoon omheen. Als je niet handig bent huur je een klusjesman voor een verbouwing, als je niet atletisch bent sta je er überhaupt niet bij stil dat je nooit de Olympische Spelen zult winnen, je leeft gewoon anders dan iemand die die vaardigheden wel heeft.
Dat geld voor jou en dat geld voor iemand met een handicap.

Hele goeie uitleg!

quote:

Op vrijdag 1 juni 2007 13:10 schreef MinderMutsig het volgende:

[..]

Vraag het ze eens, ik denk dat het antwoord je zal verbazen.
Jij ziet als gezonde iemand met beperkingen, dat is het eerste waar je oog op valt. En dat staat voor jou symbool voor allerlei dingen die jij wel kunt en zij niet.
Voor die gehandicapte is het gewoon onderdeel van zijn leven. Het gaat niet om wat je niet kunt maar om wat je wel kunt. Daarnaast zijn er 1001 aanpassingen en handigheidjes waardoor iemand met een handicap meer kan dan je voor mogelijk houd.

Vergelijk het met twee jongetjes die allebei straaljagerpiloot willen worden.
Ze worden wat ouder en ze krijgen een groeispurt, de ene schiet door naar 2.00m en de ander blijft steken op 1.70m. Die lange kan dus geen piloot worden vanwege zijn lichaam. Blijft hij zijn leven lang ongelukkig daardoor? Welnee. Hij zoekt iets wat hij wel kan en waar hij plezier in heeft en gaat dat doen.
Het is een beetje een simpele omschrijving maar op zich werkt het met een handicap net zo.

Of je nu dik / dun, lang / kort, hoogbegaafd / dom, atletisch / stijve hark, heel er handig / twee linker handen, gehandicapt / gezond bent, je past je leven aan aan dat wat je kunt en je staat niet te lang stil bij dat wat je niet kunt. Daar werk je gewoon omheen. Als je niet handig bent huur je een klusjesman voor een verbouwing, als je niet atletisch bent sta je er überhaupt niet bij stil dat je nooit de Olympische Spelen zult winnen, je leeft gewoon anders dan iemand die die vaardigheden wel heeft.
Dat geld voor jou en dat geld voor iemand met een handicap.

Nee zo bedoel ik het niet.... dat fijn hebben,
Wat ik bedoel zit in het tweede... ik weet niet of ik het zou kunnen leven met die handicap....ze hebben het fijn...maar ik weet niet of ik het fijn zou kunnen hebben
Dat bedoel ikook met dat jalours zijn, ik denk niet dat ik daar sterk genoeg voor in mijn schoenen sta.

Ik denk dat het met een handicap niet fijner of minder fijn is ...alleen zijn fijne dingen anders en de minder fijne ook.

quote:

Op vrijdag 1 juni 2007 13:17 schreef desiredbard het volgende:

[..]

Nee zo bedoel ik het niet.... dat fijn hebben,
Wat ik bedoel zit in het tweede... ik weet niet of ik het zou kunnen leven met die handicap....ze hebben het fijn...maar ik weet niet of ik het fijn zou kunnen hebben
Dat bedoel ikook met dat jalours zijn, ik denk niet dat ik daar sterk genoeg voor in mijn schoenen sta.

Ik denk dat het met een handicap niet fijner of minder fijn is ...alleen zijn fijne dingen anders en de minder fijne ook.

Dat dachten zij waarschijnlijk ook voordat ze die handicap kregen... Maar uiteindelijk leren de meesten wel om te gaan met hun beperkingen... Je leert een nieuw normaal te vinden, anders dan eerst, maar uiteindelijk net zo normaal...

quote:

Op vrijdag 1 juni 2007 13:22 schreef Nikske het volgende:

[..]

Dat dachten zij waarschijnlijk ook voordat ze die handicap kregen... Maar uiteindelijk leren de meesten wel om te gaan met hun beperkingen... Je leert een nieuw normaal te vinden, anders dan eerst, maar uiteindelijk net zo normaal...

Dat weet ik ... hij is een goede vriend van mij... weinig tot niets dat we niet bespreken
Maar toch ...die jongen is sterk...en ik bewonder dat

Je mag dat best bewonderen, en ik wil ook niets afdoen aan het feit dat hij goed heeft leren omgaan met zijn handicap, maar hij is gelukkig eerder de regel dan de uitzondering... Ikzelf heb ook een handicap, het is voor mij normaal geworden, net als voor die vriend van je...

Heb je het hem wel eens gezegd, dat je hem bewondert? En hoe reageerde hij dan?