OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
De titel zegt eigenlijk alles. Wat vind jij er van?
Dit topic is even om eventuele vervuiling uit 'wachten op het tweede streepje' hier te houden. Het is ook een item wat voor mij speelt. Ik ben immers gehandicapt, en heb nog steeds een enorme kinderwens.
Mijns inziens is het geen probleem, mits je een goed vangnet hebt waar je op terug kunt vallen, mocht dat nodig zijn.
Dit topic is even om eventuele vervuiling uit 'wachten op het tweede streepje' hier te houden. Het is ook een item wat voor mij speelt. Ik ben immers gehandicapt, en heb nog steeds een enorme kinderwens.
Mijns inziens is het geen probleem, mits je een goed vangnet hebt waar je op terug kunt vallen, mocht dat nodig zijn.
♫ Saartje ♫
Mentaal gehandicapt lijkt me niet acceptabel, daar een kind behoefte heeft aan ouders waarbij hij aan kan komen met problemen, ook op latere leeftijd. Lichamelijk is een heel ander verhaal, mits de ouders gewoon in staat zijn goed voor het kind te zorgen.
Praktische problemen zijn relatief klein, een kind echter hulp kunnen bieden bij gecompliceerde problemen is veel belangrijker.
Praktische problemen zijn relatief klein, een kind echter hulp kunnen bieden bij gecompliceerde problemen is veel belangrijker.
Stel dat er geen hypothetische veronderstellingen bestaan.
Is dit een schijnvraag waarin het antwoord al besloten ligt?
>>> Geen referrertje in sigs <<<
Is dit een schijnvraag waarin het antwoord al besloten ligt?
>>> Geen referrertje in sigs <<<
nee, als ik zie hoeveel begeleiding een verstandelijk gehadicapt persoon nodig heb, ben ik zeer tegen
Nee niet egoistisch, zolang je idd maar een goed vangnet hebt en je geen beroep hoeft te doen op oudere kinderen.
Het is niet jouw taak mij aardig te vinden, dat is mijn taak.
Hyves!
Hyves!
Ik vind dat je EN een vangnet moet hebben, maar ook al een beetje kunnen inschatten (of goed kunnen inschatten eigenlijk...) dat je het vangnet niet al te vaak nodig zult hebben. Tenslotte is het jouw kind, niet die van de mensen die het vangnet zijn. Als je daar te vaak een beroep op moet doen, dan ga je je wel heel erg afhankelijk voelen kan ik me zo voorstellen en ga je je er wellicht rot door voelen dat je zo vaak een beroep op ze moet doen. Je kunt wel een vangnet hebben, maar het is niet de bedoeling dat je vangnet het grootste deel van de verzorging en opvoeding van je kind op hun schouders krijgen.
En in noodgevallen... dat vangnet moet wel heel dicht in de buurt kunnen zijn, nog zoiets. Want stel... je kindje valt en heeft een tand door de lip of erger en jij kunt het niet even 1, 2, 3 oppakken. Of je kindje rent plots de weg op en jij kunt er niet even snel achteraan hollen om het terug te halen. Wat dan? Staat je vangnet dan constant naast je? Hoe vaak moet je niet even snel achter je kindje aan rennen?
Ik hoop dat ik hiermee niet teveel mensen tegen de schenen schop...
En in noodgevallen... dat vangnet moet wel heel dicht in de buurt kunnen zijn, nog zoiets. Want stel... je kindje valt en heeft een tand door de lip of erger en jij kunt het niet even 1, 2, 3 oppakken. Of je kindje rent plots de weg op en jij kunt er niet even snel achteraan hollen om het terug te halen. Wat dan? Staat je vangnet dan constant naast je? Hoe vaak moet je niet even snel achter je kindje aan rennen?
Ik hoop dat ik hiermee niet teveel mensen tegen de schenen schop...
Als de kinderen de zorg krijgen over de ouders not done
Een kind moet een kind zijn en niet voor hun ouders zorgen bij voorkeur.
Een kind moet een kind zijn en niet voor hun ouders zorgen bij voorkeur.
Het hangt ervanaf wat het kind ervan te lijden heeft.
Wat in ieder geval niet kan vind ik is, een kind nemen als je zelf aan een ernstige erfelijke aandoening lijdt zoals dwerggroei, of Huntington ofzo.
Maar ja; iedereen heeft het 'recht', of liever gezegd, de mogelijkheid zich voort te planten. Jammer dat er iets zoiets bestaat als broedsheid, als mensen wat meer rationeel zouden kiezen voor kinderen, zou het er al een stuk beter voorstaan.
Wat in ieder geval niet kan vind ik is, een kind nemen als je zelf aan een ernstige erfelijke aandoening lijdt zoals dwerggroei, of Huntington ofzo.
Maar ja; iedereen heeft het 'recht', of liever gezegd, de mogelijkheid zich voort te planten. Jammer dat er iets zoiets bestaat als broedsheid, als mensen wat meer rationeel zouden kiezen voor kinderen, zou het er al een stuk beter voorstaan.
Waarom zou je dat doen?quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:43 schreef Smoezie het volgende:
Ik hoop dat ik hiermee niet teveel mensen tegen de schenen schop...
Je mag toch je mening posten.
Verstandelijk gehandicapt is een absolute nee, maar lichamelijk gehandicapt natuurlijk kun je dan een kindje grootbrengen. (Nou goed, ligt eraan hoeveel je nog kunt natuurlijk)
Ik ken twee kindertjes die worden grootgebracht door een dove moeder, het gaat prima met die kindjes hoor
Ik ken twee kindertjes die worden grootgebracht door een dove moeder, het gaat prima met die kindjes hoor
wat is je handicap dan?quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:36 schreef Maneki.Neko het volgende:
De titel zegt eigenlijk alles. Wat vind jij er van?
Dit topic is even om eventuele vervuiling uit 'wachten op het tweede streepje' hier te houden. Het is ook een item wat voor mij speelt. Ik ben immers gehandicapt, en heb nog steeds een enorme kinderwens.
Mijns inziens is het geen probleem, mits je een goed vangnet hebt waar je op terug kunt vallen, mocht dat nodig zijn.
hoofdletters kosten teveel tijd
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
Mensen zonder benen in ieder geval nietquote:Op woensdag 30 mei 2007 22:43 schreef Smoezie het volgende:
Ik hoop dat ik hiermee niet teveel mensen tegen de schenen schop...
Dat dus..quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:44 schreef Rottdog het volgende:
Ligt aan de handicap en tja wat is wijsheid waarom kies je voor een kind gehandicapt of niet.
Ligt aan wat voor een handicap..
Ligt helemaal aan jouw situatie..
Wipkip met prachtige Wipkuikentjes O+
Try to be a rainbow in someone's cloud.
Try to be a rainbow in someone's cloud.
En als je nou lichamelijk gehandicapt bent waardoor je bv in een rolstoel zit of slecht ter been bent? En je kindje rent in het park op het water af? Of de weg op? Wie houdt het dan tegen? (Ik noem maar wat).quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:44 schreef thaleia het volgende:
Verstandelijk gehandicapt is een absolute nee, maar lichamelijk gehandicapt natuurlijk kun je dan een kindje grootbrengen. (Nou goed, ligt eraan hoeveel je nog kunt natuurlijk)
Ik ken twee kindertjes die worden grootgebracht door een dove moeder, het gaat prima met die kindjes hoor
IK moest lachenquote:Op woensdag 30 mei 2007 22:45 schreef cinnamongirl het volgende:
[..]
Mensen zonder benen in ieder geval niet
A smell can bring you back in memory so hard, it hurts.
-
Ik was een kind hoe kon ik weten - dat het voorgoed voorbij zou gaan...
-
-
Ik was een kind hoe kon ik weten - dat het voorgoed voorbij zou gaan...
-
Ik moest lachenquote:Op woensdag 30 mei 2007 22:45 schreef cinnamongirl het volgende:
[..]
Mensen zonder benen in ieder geval niet
Tja, als je kindje kamikaze wil doen, haal je dat er toch niet uit.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:46 schreef Smoezie het volgende:
[..]
En als je nou lichamelijk gehandicapt bent waardoor je bv in een rolstoel zit of slecht ter been bent? En je kindje rent in het park op het water af? Of de weg op? Wie houdt het dan tegen? (Ik noem maar wat).
Stel dat er geen hypothetische veronderstellingen bestaan.
Is dit een schijnvraag waarin het antwoord al besloten ligt?
>>> Geen referrertje in sigs <<<
Is dit een schijnvraag waarin het antwoord al besloten ligt?
>>> Geen referrertje in sigs <<<
Toegeven aan een kinderwens is hoe dan ook egoistisch. In élke specifieke situatie zouden mensen er over na moeten denken of ze een kindje een goede toekomst en een gelukkige jeugd kunnen bieden. Of je nou een handicap hebt of niet.
Er zijn kerngezonde mensen zonder handicap die ik geen kind zou toevertrouwen en mensen mét handicap die ik met een gerust hart kinderen zie krijgen.
Er zijn kerngezonde mensen zonder handicap die ik geen kind zou toevertrouwen en mensen mét handicap die ik met een gerust hart kinderen zie krijgen.
En als je die handicap nou krijgt na een ongeluk terwijl je al kinderen hebt moeten ze dan maar weg ofzo.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:46 schreef Smoezie het volgende:
[..]
En als je nou lichamelijk gehandicapt bent waardoor je bv in een rolstoel zit of slecht ter been bent? En je kindje rent in het park op het water af? Of de weg op? Wie houdt het dan tegen? (Ik noem maar wat).
Ik kan mij een programma herrinneren waarin een gehandicapte vrouw in verwachting was (volgens mij de bevalling in het engels), ze zat in een rolstoel, kon maar 1 arm gebruiken, haar eigen man had volgens mij ook gebreken, wat precies dat weet ik niet meer.
Maar als je zag hoe hun geholpen werden, hoe hun de verzorging van hun dochtertje zelf deden.
Het was prachtig om te zien, de liefde voor het kind.
Nee ik vind het niet egoisitsch die mensen hebben ook gevoelens, die hebben ook hun dromen, hun idealen, en als daar een kind bij past, en ze kunnen de nodige hulp krijgen waarom niet
Maar als je zag hoe hun geholpen werden, hoe hun de verzorging van hun dochtertje zelf deden.
Het was prachtig om te zien, de liefde voor het kind.
Nee ik vind het niet egoisitsch die mensen hebben ook gevoelens, die hebben ook hun dromen, hun idealen, en als daar een kind bij past, en ze kunnen de nodige hulp krijgen waarom niet
Herinnering is een vorm van ontmoeting.
Ligt een beetje aan de handicap natuurlijk, maar als het iets is wat de ouder in de zorg voor het kind zou beperken is het inderdaad egoïstisch. Dat kind moet immers óf de zorg van iemand anders krijgen, of krijgt het niet. Je kan niet uitgaan van mantelzorgers voor je kind, vind ik. Ouderlijke zorg moet simpelweg van de ouders vandaan komen.
Daarnaast, als er andere kinderen in beeld zijn, vind ik het helemaal onverstandig. Die moeten de zorg die ze kunnen krijgen dan delen met een nieuweling en daarnaast waarschijnlijk taken op zich nemen die ze niet zouden hoeven te hebben. De uitwerking van mantelzorg op kinderen wordt heftig onderschat. Niets is erger dan terwijl je zelf nog aan het opgroeien bent je zorgen moeten maken over je moeder/vader/broertje/zusje. Die taak zou niemand kinderen moeten geven.
Daarnaast, als er andere kinderen in beeld zijn, vind ik het helemaal onverstandig. Die moeten de zorg die ze kunnen krijgen dan delen met een nieuweling en daarnaast waarschijnlijk taken op zich nemen die ze niet zouden hoeven te hebben. De uitwerking van mantelzorg op kinderen wordt heftig onderschat. Niets is erger dan terwijl je zelf nog aan het opgroeien bent je zorgen moeten maken over je moeder/vader/broertje/zusje. Die taak zou niemand kinderen moeten geven.
Dat zeg ik toch helemaal niet?quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:48 schreef Rottdog het volgende:
[..]
En als je die handicap nou krijgt na een ongeluk terwijl je al kinderen hebt moeten ze dan maar weg ofzo.
Dat zeg ik toch helemaal niet?Het gaat hier toch om dingen die je meeneemt in je beslissing om wel of geen kindje te nemen als je gehandicapt bent? Ik zeg toch niet dat je het dan maar helemaal moet laten, maar het is wel iets om over na te denken als je die bewuste keuze wilt gaan maken. Zo gek lijkt me dat niet.
Ligt er echt aan wat voor handicap, heb je een handicap dat je er als Danny uit komt te zien dan zeg ik: Tis zielig voor de kleine maar verbieden kan het niet. Maar als je een handicap ala verstandelijk hebt en zelf nog met slabbertjes moet eten en gevoerd moet worden dan vind ik dat je geen kind mag nemen omdat er in de toekomst van dat kind op jonge leeftijd al verwacht word dat de kind voor de ouder moet zorgen
en als het een handicap is die genetisch is en 100% zeker ook op het kind wordt doorgegeven?
hoofdletters kosten teveel tijd
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
Dan kies je er zelf toch niet voor? Heeft derhalve niets met dit alles te maken.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:48 schreef Rottdog het volgende:
[..]
En als je die handicap nou krijgt na een ongeluk terwijl je al kinderen hebt moeten ze dan maar weg ofzo.
Dan heb je daarna de zorg over dat kind niet meer.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:46 schreef Smoezie het volgende:
[..]
En als je nou lichamelijk gehandicapt bent waardoor je bv in een rolstoel zit of slecht ter been bent? En je kindje rent in het park op het water af? Of de weg op? Wie houdt het dan tegen? (Ik noem maar wat).
Of je moet een extra snelle rolstoel hebben
Ik heb onder andere bekkeninstabiliteit waardoor de zwangerschap pijnlijk en moeizaam zal gaan verlopen. Ik heb 2 kinderen van 6 en bijna 4 jaar oud.quote:
Ik krijg voor mezelf niet beredeneerd of ik het écht aankan, of dat ik dingen opzij wuif omdat ik 'zo graag wil'
♫ Saartje ♫
Is het niet altijd egoistisch om voor een kind te 'kiezen'? Dat doe je toch altijd omdat je zelf kinderen wil?
Ik zou niet weten waarom iemand met een handicap daar niet voor zou mogen kiezen. Als jij zelf met die handicap kan leven, waarom je kind dan niet? Die weet niet beter omdat het er mee opgroeit en jij in de allereerste plaats 'ouder' van hem/haar bent.
Kom je werkelijk mensen tegen die dat tegen je zeggen? Kan het me namelijk niet voorstellen. Maar mijn mening is hier ook wel zo duidelijk over dat ik het eigenlijk niet eens een topic waard vind. Tenzij je iets terminaals onder de leden hebt, of een bijna onoverkomelijke handicap die je op zeker doorgeeft. Dat vind ik nog een discussie waard, al is het dan nog een discussie tussen jou en je partner/ nabestaanden.
Ik zou niet weten waarom iemand met een handicap daar niet voor zou mogen kiezen. Als jij zelf met die handicap kan leven, waarom je kind dan niet? Die weet niet beter omdat het er mee opgroeit en jij in de allereerste plaats 'ouder' van hem/haar bent.
Kom je werkelijk mensen tegen die dat tegen je zeggen? Kan het me namelijk niet voorstellen. Maar mijn mening is hier ook wel zo duidelijk over dat ik het eigenlijk niet eens een topic waard vind. Tenzij je iets terminaals onder de leden hebt, of een bijna onoverkomelijke handicap die je op zeker doorgeeft. Dat vind ik nog een discussie waard, al is het dan nog een discussie tussen jou en je partner/ nabestaanden.
Zo zwaar als het er stond was het niet bedoelt Smoezie maar gewoon ruimdenkend van dat een handicap je altijd kan overkomen. Je dan ook niet voor een keus gesteld wordt of je egoistisch bent of niet.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:49 schreef Smoezie het volgende:
[..]
Dat zeg ik toch helemaal niet?
Het gaat hier toch om dingen die je meeneemt in je beslissing om wel of geen kindje te nemen als je gehandicapt bent? Ik zeg toch niet dat je het dan maar helemaal moet laten, maar het is wel iets om over na te denken als je die bewuste keuze wilt gaan maken. Zo gek lijkt me dat niet.
keizersnede? mijn zus had daar ook erge last van na haar tweede. heeft daarna geen kinderen meer genomen.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:51 schreef Maneki.Neko het volgende:
[..]
Ik heb onder andere bekkeninstabiliteit waardoor de zwangerschap pijnlijk en moeizaam zal gaan verlopen. Ik heb 2 kinderen van 6 en bijna 4 jaar oud.
Ik krijg voor mezelf niet beredeneerd of ik het écht aankan, of dat ik dingen opzij wuif omdat ik 'zo graag wil'
hoofdletters kosten teveel tijd
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
Overmacht kan je weinig aan doen he.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:48 schreef Rottdog het volgende:
[..]
En als je die handicap nou krijgt na een ongeluk terwijl je al kinderen hebt moeten ze dan maar weg ofzo.
Dat is iets anders als een doelbewuste keuze. Ik neem tenminste aan dat het geen keuze is om een handicap te krijgen.
Als ik zeg dat ik nog steeds een kinderwens heb wordt er wel eens gezegd dat ik gek zou zijn ja, en onverantwoord bezig als ik het toch doe.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:52 schreef Mammietje het volgende:
Is het niet altijd egoistisch om voor een kind te 'kiezen'? Dat doe je toch altijd omdat je zelf kinderen wil?
Ik zou niet weten waarom iemand met een handicap daar niet voor zou mogen kiezen. Als jij zelf met die handicap kan leven, waarom je kind dan niet? Die weet niet beter omdat het er mee opgroeit en jij in de allereerste plaats 'ouder' van hem/haar bent.
Kom je werkelijk mensen tegen die dat tegen je zeggen? Kan het me namelijk niet voorstellen. Maar mijn mening is hier ook wel zo duidelijk over dat ik het eigenlijk niet eens een topic waard vind. Tenzij je iets terminaals onder de leden hebt, of een bijna onoverkomelijke handicap die je op zeker doorgeeft. Dat vind ik nog een discussie waard, al is het dan nog een discussie tussen jou en je partner/ nabestaanden.
Ik heb slechte dagen waarop ik weinig tot niets kan, maar mijn kinderen komen niets te kort. Ze moeten wel eens iets voor me oprapen als ik iets heb laten vallen, en zelf wat meer in de auto/buggy/bed klimmen maar ik denk dat ze daar geen hinder van ondervinden.
♫ Saartje ♫
Precies, dat opperde ik eerder al. Stel je hebt een kanker-gen dat 85% kans geeft op bepaalde typen kanker, en je bent ervan op de hoogte. En een eventueel kind heeft een 50-50 kans om dat gen ook te krijgen.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:50 schreef zoalshetis het volgende:
en als het een handicap is die genetisch is en 100% zeker ook op het kind wordt doorgegeven?
Dan vind ik het onmenselijk om toch een kind te maken....
dan lijkt me aannemen een betere optie idd.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:55 schreef cinnamongirl het volgende:
[..]
Precies, dat opperde ik eerder al. Stel je hebt een kanker-gen dat 85% kans geeft op bepaalde typen kanker, en je bent ervan op de hoogte. En een eventueel kind heeft een 50-50 kans om dat gen ook te krijgen.
Dan vind ik het onmenselijk om toch een kind te maken....
hoofdletters kosten teveel tijd
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
Dat is vaak het beeld van kinderen van ouders met een handicap... Het zijn 'kleine helpertjes'... Vaak is dat een beeld dat niet overeenkomt met de werkelijkheid...quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:43 schreef Godlike02 het volgende:
Als de kinderen de zorg krijgen over de ouders not done
Een kind moet een kind zijn en niet voor hun ouders zorgen bij voorkeur.
Het nemen van kinderen is als eerste een keus van jezelf en de partner, als gehandicapte zijn er al genoeg mensen die het zgn beter weten dan jij, laat je er niet door van de wijs brengen...
Over het niet kunnen achternarennen van je kind, daar zijn oplossingen voor... Er is voor alles wel een oplossing te vinden... Vaak zijn het niet-gehandicapten die zoveel obstakels zien, niet alleen wat betreft de kinderwens van gehandicapten, maar vaak ook wat betreft het gehele leven van mensen die iets 'mankeren'... Als je gehandicapt bent, kun je het beste zelf bedenken welke problemen je tegen kunt komen, en je bent waarschijnlijk al bedreven genoeg in het zoeken van oplossingen...
Ik zie ook niet in waarom mensen met een erfelijke belasting geen kinderen zouden moeten nemen... De mensen die dit vinden, zeggen eigenlijk dat het leven van mensen met een erfelijke belasting minder waard is... Iemand in deze positie moet zichzelf de vraag stellen of zij/hij liever niet geboren zou zijn, en dat als leidraad nemen voor de eigen kinderwens...
Make something foolproof and someone will invent a bigger fool
Oke, sorry voor mijn felle reactiequote:Op woensdag 30 mei 2007 22:53 schreef Rottdog het volgende:
[..]
Zo zwaar als het er stond was het niet bedoelt Smoezie maar gewoon ruimdenkend van dat een handicap je altijd kan overkomen. Je dan ook niet voor een keus gesteld wordt of je egoistisch bent of niet.
Ik heb alleen een keertje een documentaire gezien over een moeder die heel slechtziend was en nog een aantal flink serieuze kwalen had en zij liet bv haar kindje over een heel vuile vloer kruipen en dingen van de vloer eten, omdat ze dat simpelweg niet zag. En haar andere kindje viel een tand door de liep en bloedde hevig, maar ook dat zag ze niet. Ze dacht dat hij huilde omdat hij zich aan zat te stellen. Een ouder zusje liep de boel dan maar te sussen en te bemoederen. Zij had als ik het goed heb onthouden al vijf of zes kinderen en was zwanger van de zevende. En dat was dus een bewuste keuze 'zodat ze hulp had in het huis'. Dat vond ik heel erg vreselijk om te zien, de kindjes waren er ook alles behalve gelukkig mee.
Dit is wel een heel extreem voorbeeld, maar ik vind dat je goed moet bedenken of je met je beperkingen (welke dat dan ook zijn) een kind niet alleen een zorgeloze en gelukkige maar ook veilige jeugd kunt bieden. Vandaar dat ik dan kom met voorbeelden als even snel achter je kindje aan kunnen rennen als het de verkeerde (gevaarlijke) kant op loopt en dat soort dingen. Daar helpt geen vangnet tegen, namelijk.
Dat is dus zó ontzettend niét waar. Klinkt heel hoopvol en positief en alles, maar zo zit het in de praktijk dus absoluut niet.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:52 schreef Mammietje het volgende:kiezen. Als jij zelf met die handicap kan leven, waarom je kind dan niet? Die weet niet beter omdat het er mee opgroeit en jij in de allereerste plaats 'ouder' van hem/haar bent.
Je hebt écht door dat je taken van je ouders overneemt die niet voor jou bedoeld zijn, als kind. Dat heeft een ontzettende uitwerking op het kind. Ten eerste een te groot verantwoordelijkheidsgevoel, ten tweede een 'druk' op je schouders, waardoor je als tiener/puber en later ook niet altijd de dingen kan doen die je zelf wil. Geloof me maar dat ieder mantelzorg-kind baalt dat zijn moeder/vader niet gezond is, op een bepaald punt. Dat is niet een egoïstisch kind, dat is een kind dat gewoon kind wil zijn.
Dit tik ik overigens allemaal uit ervaring van mezelf en van anderen .
ik ben het er zelfs mee eens. Het moet immers je eigen kind blijven.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:43 schreef Smoezie het volgende:
Ik vind dat je EN een vangnet moet hebben, maar ook al een beetje kunnen inschatten (of goed kunnen inschatten eigenlijk...) dat je het vangnet niet al te vaak nodig zult hebben. Tenslotte is het jouw kind, niet die van de mensen die het vangnet zijn. Als je daar te vaak een beroep op moet doen, dan ga je je wel heel erg afhankelijk voelen kan ik me zo voorstellen en ga je je er wellicht rot door voelen dat je zo vaak een beroep op ze moet doen. Je kunt wel een vangnet hebben, maar het is niet de bedoeling dat je vangnet het grootste deel van de verzorging en opvoeding van je kind op hun schouders krijgen.
En in noodgevallen... dat vangnet moet wel heel dicht in de buurt kunnen zijn, nog zoiets. Want stel... je kindje valt en heeft een tand door de lip of erger en jij kunt het niet even 1, 2, 3 oppakken. Of je kindje rent plots de weg op en jij kunt er niet even snel achteraan hollen om het terug te halen. Wat dan? Staat je vangnet dan constant naast je? Hoe vaak moet je niet even snel achter je kindje aan rennen?
Ik hoop dat ik hiermee niet teveel mensen tegen de schenen schop...
Hiergaat het dus dat ik geen lange stukken kan lopen, dus buiten rolstoelafhangelijk ben. Verder doe ik binnenshuis de verzorging kompleet zelf.
Wij hebben huishoudelijke hulp want dat red ik er niet bij, maar verder doe ik het zelf.
Zoals loenatik suggereert dat mijn oudste voor mijn zoontje zorgt is niet waar. Ze speelt veel met hem buiten, gewoon omdat ze het leuk vind. Soms past ze even op, maar dat is niet vaak en niet lang.
De opmerking van het park enzo, dat doe je gewoon niet, want dat gaat niet. Je past je aan aan j mogelijkheden.
maar ts, je noemde bekkeninstabiliteit "onder andere", wat nog meer?
en ja soms moet je je neerleggen bij de beperkingen van de capaciteiten van je lichaam, hoe makkelijk het anderen soms ook af lijkt te gaan. twee kinderen is fantastisch. koester dat en luister naar je lichaam.
en ja soms moet je je neerleggen bij de beperkingen van de capaciteiten van je lichaam, hoe makkelijk het anderen soms ook af lijkt te gaan. twee kinderen is fantastisch. koester dat en luister naar je lichaam.
hoofdletters kosten teveel tijd
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
Noem daar eens 1 simpele oplossing voor dan?quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:56 schreef Nikske het volgende:
Over het niet kunnen achternarennen van je kind, daar zijn oplossingen voor... Er is voor alles wel een oplossing te vinden...
Even de buurvrouw roepen? Terwijl je kind binnen 2 seconden de weg op kan schieten?
(Ik bedoel dit totaal niet aanvallend, overigens, maar ik ben benieuwd naar die oplossingen dan).
Als de nood aan de man is kan er ineens hel veel heb ik eens gemerkt toen ik hoogzwanger was van mijn jongste (klachten zijn tijdens die zwangerschap gekomen) en mijn oudste van toen 2 in een vijver viel. Ik heb er 2 weken van bij moeten komen, maar ik rende iedereen voorbij.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:58 schreef Smoezie het volgende:
Dit is wel een heel extreem voorbeeld, maar ik vind dat je goed moet bedenken of je met je beperkingen (welke dat dan ook zijn) een kind niet alleen een zorgeloze en gelukkige maar ook veilige jeugd kunt bieden. Vandaar dat ik dan kom met voorbeelden als even snel achter je kindje aan kunnen rennen als het de verkeerde (gevaarlijke) kant op loopt en dat soort dingen. Daar helpt geen vangnet tegen, namelijk.
Wat iemand hier al zei, je wordt bedreven in het zoeken naar oplossingen en kent je eigen beperkingen waardoor je er zelf anders tegenaan kijkt
♫ Saartje ♫
Van voor tot achter.... mee eensch...quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:56 schreef Nikske het volgende:
[..]
Dat is vaak het beeld van kinderen van ouders met een handicap... Het zijn 'kleine helpertjes'... Vaak is dat een beeld dat niet overeenkomt met de werkelijkheid...
Het nemen van kinderen is als eerste een keus van jezelf en de partner, als gehandicapte zijn er al genoeg mensen die het zgn beter weten dan jij, laat je er niet door van de wijs brengen...
Over het niet kunnen achternarennen van je kind, daar zijn oplossingen voor... Er is voor alles wel een oplossing te vinden... Vaak zijn het niet-gehandicapten die zoveel obstakels zien, niet alleen wat betreft de kinderwens van gehandicapten, maar vaak ook wat betreft het gehele leven van mensen die iets 'mankeren'... Als je gehandicapt bent, kun je het beste zelf bedenken welke problemen je tegen kunt komen, en je bent waarschijnlijk al bedreven genoeg in het zoeken van oplossingen...
Ik zie ook niet in waarom mensen met een erfelijke belasting geen kinderen zouden moeten nemen... De mensen die dit vinden, zeggen eigenlijk dat het leven van mensen met een erfelijke belasting minder waard is... Iemand in deze positie moet zichzelf de vraag stellen of zij/hij liever niet geboren zou zijn, en dat als leidraad nemen voor de eigen kinderwens...
Je kunt je mening niet baseren op één documentaire... Ik heb meer verhalen gehoord van mensen die dus aan zo'n documentaire meededen, met als doel te laten zien dat zij heel competente ouders waren... Alleen was dat niet de bedoeling van de documentairemaker, waardoor er dus zo'n verhaal van de 'kleine helpertjes' uitkwam, een vertekend beeld...quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:58 schreef Smoezie het volgende:
[..]
Oke, sorry voor mijn felle reactie
Ik heb alleen een keertje een documentaire gezien over een moeder die heel slechtziend was en nog een aantal flink serieuze kwalen had en zij liet bv haar kindje over een heel vuile vloer kruipen en dingen van de vloer eten, omdat ze dat simpelweg niet zag. En haar andere kindje viel een tand door de liep en bloedde hevig, maar ook dat zag ze niet. Ze dacht dat hij huilde omdat hij zich aan zat te stellen. Een ouder zusje liep de boel dan maar te sussen en te bemoederen. Zij had als ik het goed heb onthouden al vijf of zes kinderen en was zwanger van de zevende. En dat was dus een bewuste keuze 'zodat ze hulp had in het huis'. Dat vond ik heel erg vreselijk om te zien, de kindjes waren er ook alles behalve gelukkig mee.
Dit is wel een heel extreem voorbeeld, maar ik vind dat je goed moet bedenken of je met je beperkingen (welke dat dan ook zijn) een kind niet alleen een zorgeloze en gelukkige maar ook veilige jeugd kunt bieden. Vandaar dat ik dan kom met voorbeelden als even snel achter je kindje aan kunnen rennen als het de verkeerde (gevaarlijke) kant op loopt en dat soort dingen. Daar helpt geen vangnet tegen, namelijk.
Kinderen van gehandicapten hoeven geen hulp in de huishouding te zijn, als je die nodig hebt, kun je een alphahulp krijgen...
Make something foolproof and someone will invent a bigger fool
Is het net mogelijk dat het zo is gegroeid dat het 'moet'?quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:59 schreef Anitra het volgende:
[..]
ik ben het er zelfs mee eens. Het moet immers je eigen kind blijven.
Hiergaat het dus dat ik geen lange stukken kan lopen, dus buiten rolstoelafhangelijk ben. Verder doe ik binnenshuis de verzorging kompleet zelf.
Wij hebben huishoudelijke hulp want dat red ik er niet bij, maar verder doe ik het zelf.
Zoals loenatik suggereert dat mijn oudste voor mijn zoontje zorgt is niet waar. Ze speelt veel met hem buiten, gewoon omdat ze het leuk vind. Soms past ze even op, maar dat is niet vaak en niet lang.
Een soort sociale druk? Hebben ze nooit ruzie? en dan? hoe los je het dan op?
Kijk, jij weet dus nu van jezelf zeker dat je dat zou kunnen, ook al kostte het je veel moeite (logisch) en moest je er van bijkomen, je kon je kind redden toen het in de vijver viel. Want dat soort dingen kunnen zomaar gebeuren.quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:01 schreef Maneki.Neko het volgende:
[..]
Als de nood aan de man is kan er ineens hel veel heb ik eens gemerkt toen ik hoogzwanger was van mijn jongste (klachten zijn tijdens die zwangerschap gekomen) en mijn oudste van toen 2 in een vijver viel. Ik heb er 2 weken van bij moeten komen, maar ik rende iedereen voorbij.
Wat iemand hier al zei, je wordt bedreven in het zoeken naar oplossingen en kent je eigen beperkingen waardoor je er zelf anders tegenaan kijkt
Maar iemand die in een rolstoel zit en er niet uit kan komen, kan dit niet, iedereen voorbij rennen. En daar ligt voor mij dus een heel groot verschil
Tuurlijk heb je dat door. Maar dat hoeft niet perse een handicap te zijn waardoor je dat verantwoordelijkheidsgevoel oproept. Mijn vader was alcoholist. Zelfde verhaal. (Zonder jouw gevoel te willen bagatalliseren overigens.)quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:58 schreef clumsy_clown het volgende:
Dat is dus zó ontzettend niét waar. Klinkt heel hoopvol en positief en alles, maar zo zit het in de praktijk dus absoluut niet.
Je hebt écht door dat je taken van je ouders overneemt die niet voor jou bedoeld zijn, als kind. Dat heeft een ontzettende uitwerking op het kind. Ten eerste een te groot verantwoordelijkheidsgevoel, ten tweede een 'druk' op je schouders, waardoor je als tiener/puber en later ook niet altijd de dingen kan doen die je zelf wil. Geloof me maar dat ieder mantelzorg-kind baalt dat zijn moeder/vader niet gezond is, op een bepaald punt. Dat is niet een egoïstisch kind, dat is een kind dat gewoon kind wil zijn.
Dit tik ik overigens allemaal uit ervaring van mezelf en van anderen .
Denk dat het net zo opgelost wordt als in ieder gezin met meerdere kinderen erg normaal ruzie onderling.quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:03 schreef Godlike02 het volgende:
[..]
Is het net mogelijk dat het zo is gegroeid dat het 'moet'?
Een soort sociale druk? Hebben ze nooit ruzie? en dan? hoe los je het dan op?
Er zijn van die tuigjes, misschien een oplossing? Of je gaat gewoon naar een omheinde speelplaats, die zijn er genoeg...quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:00 schreef Smoezie het volgende:
[..]
Noem daar eens 1 simpele oplossing voor dan?
Even de buurvrouw roepen? Terwijl je kind binnen 2 seconden de weg op kan schieten?
(Ik bedoel dit totaal niet aanvallend, overigens, maar ik ben benieuwd naar die oplossingen dan).
Kijk, ik zit niet in een rolstoel, dus kan ook niet met die creatieve oplossingen komen die een rolstoelgebruiken waarschijnlijk wel kan bedenken...
Make something foolproof and someone will invent a bigger fool
|
|
