Als gehandicapte kiezen voor een kind, egoistisch?

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 22:46 schreef Smoezie het volgende:

[..]

En als je nou lichamelijk gehandicapt bent waardoor je bv in een rolstoel zit of slecht ter been bent? En je kindje rent in het park op het water af? Of de weg op? Wie houdt het dan tegen? (Ik noem maar wat).

Dan heb je daarna de zorg over dat kind niet meer.
Of je moet een extra snelle rolstoel hebben

Is het niet altijd egoistisch om voor een kind te 'kiezen'? Dat doe je toch altijd omdat je zelf kinderen wil?
Ik zou niet weten waarom iemand met een handicap daar niet voor zou mogen kiezen. Als jij zelf met die handicap kan leven, waarom je kind dan niet? Die weet niet beter omdat het er mee opgroeit en jij in de allereerste plaats 'ouder' van hem/haar bent.
Kom je werkelijk mensen tegen die dat tegen je zeggen? Kan het me namelijk niet voorstellen. Maar mijn mening is hier ook wel zo duidelijk over dat ik het eigenlijk niet eens een topic waard vind. Tenzij je iets terminaals onder de leden hebt, of een bijna onoverkomelijke handicap die je op zeker doorgeeft. Dat vind ik nog een discussie waard, al is het dan nog een discussie tussen jou en je partner/ nabestaanden.

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 22:49 schreef Smoezie het volgende:

[..]

Dat zeg ik toch helemaal niet?
Het gaat hier toch om dingen die je meeneemt in je beslissing om wel of geen kindje te nemen als je gehandicapt bent? Ik zeg toch niet dat je het dan maar helemaal moet laten, maar het is wel iets om over na te denken als je die bewuste keuze wilt gaan maken. Zo gek lijkt me dat niet.

Zo zwaar als het er stond was het niet bedoelt Smoezie maar gewoon ruimdenkend van dat een handicap je altijd kan overkomen. Je dan ook niet voor een keus gesteld wordt of je egoistisch bent of niet.

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 22:51 schreef Maneki.Neko het volgende:

[..]

Ik heb onder andere bekkeninstabiliteit waardoor de zwangerschap pijnlijk en moeizaam zal gaan verlopen. Ik heb 2 kinderen van 6 en bijna 4 jaar oud.
Ik krijg voor mezelf niet beredeneerd of ik het écht aankan, of dat ik dingen opzij wuif omdat ik 'zo graag wil'

keizersnede? mijn zus had daar ook erge last van na haar tweede. heeft daarna geen kinderen meer genomen.

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 22:48 schreef Rottdog het volgende:

[..]

En als je die handicap nou krijgt na een ongeluk terwijl je al kinderen hebt moeten ze dan maar weg ofzo.

Overmacht kan je weinig aan doen he.
Dat is iets anders als een doelbewuste keuze. Ik neem tenminste aan dat het geen keuze is om een handicap te krijgen.

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 22:50 schreef zoalshetis het volgende:
en als het een handicap is die genetisch is en 100% zeker ook op het kind wordt doorgegeven?

Precies, dat opperde ik eerder al. Stel je hebt een kanker-gen dat 85% kans geeft op bepaalde typen kanker, en je bent ervan op de hoogte. En een eventueel kind heeft een 50-50 kans om dat gen ook te krijgen.
Dan vind ik het onmenselijk om toch een kind te maken....

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 22:55 schreef cinnamongirl het volgende:

[..]

Precies, dat opperde ik eerder al. Stel je hebt een kanker-gen dat 85% kans geeft op bepaalde typen kanker, en je bent ervan op de hoogte. En een eventueel kind heeft een 50-50 kans om dat gen ook te krijgen.
Dan vind ik het onmenselijk om toch een kind te maken....

dan lijkt me aannemen een betere optie idd.

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 22:43 schreef Godlike02 het volgende:
Als de kinderen de zorg krijgen over de ouders not done
Een kind moet een kind zijn en niet voor hun ouders zorgen bij voorkeur.

Dat is vaak het beeld van kinderen van ouders met een handicap... Het zijn 'kleine helpertjes'... Vaak is dat een beeld dat niet overeenkomt met de werkelijkheid...

Het nemen van kinderen is als eerste een keus van jezelf en de partner, als gehandicapte zijn er al genoeg mensen die het zgn beter weten dan jij, laat je er niet door van de wijs brengen...

Over het niet kunnen achternarennen van je kind, daar zijn oplossingen voor... Er is voor alles wel een oplossing te vinden... Vaak zijn het niet-gehandicapten die zoveel obstakels zien, niet alleen wat betreft de kinderwens van gehandicapten, maar vaak ook wat betreft het gehele leven van mensen die iets 'mankeren'... Als je gehandicapt bent, kun je het beste zelf bedenken welke problemen je tegen kunt komen, en je bent waarschijnlijk al bedreven genoeg in het zoeken van oplossingen...

Ik zie ook niet in waarom mensen met een erfelijke belasting geen kinderen zouden moeten nemen... De mensen die dit vinden, zeggen eigenlijk dat het leven van mensen met een erfelijke belasting minder waard is... Iemand in deze positie moet zichzelf de vraag stellen of zij/hij liever niet geboren zou zijn, en dat als leidraad nemen voor de eigen kinderwens...

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 22:53 schreef Rottdog het volgende:

[..]

Zo zwaar als het er stond was het niet bedoelt Smoezie maar gewoon ruimdenkend van dat een handicap je altijd kan overkomen. Je dan ook niet voor een keus gesteld wordt of je egoistisch bent of niet.

Oke, sorry voor mijn felle reactie
Ik heb alleen een keertje een documentaire gezien over een moeder die heel slechtziend was en nog een aantal flink serieuze kwalen had en zij liet bv haar kindje over een heel vuile vloer kruipen en dingen van de vloer eten, omdat ze dat simpelweg niet zag. En haar andere kindje viel een tand door de liep en bloedde hevig, maar ook dat zag ze niet. Ze dacht dat hij huilde omdat hij zich aan zat te stellen. Een ouder zusje liep de boel dan maar te sussen en te bemoederen. Zij had als ik het goed heb onthouden al vijf of zes kinderen en was zwanger van de zevende. En dat was dus een bewuste keuze 'zodat ze hulp had in het huis'. Dat vond ik heel erg vreselijk om te zien, de kindjes waren er ook alles behalve gelukkig mee.

Dit is wel een heel extreem voorbeeld, maar ik vind dat je goed moet bedenken of je met je beperkingen (welke dat dan ook zijn) een kind niet alleen een zorgeloze en gelukkige maar ook veilige jeugd kunt bieden. Vandaar dat ik dan kom met voorbeelden als even snel achter je kindje aan kunnen rennen als het de verkeerde (gevaarlijke) kant op loopt en dat soort dingen. Daar helpt geen vangnet tegen, namelijk.

Toch heeft iedereen een kanker-gen dus zouden we eigelijk helemaal niet moeten voortplanten.

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 22:43 schreef Smoezie het volgende:
Ik vind dat je EN een vangnet moet hebben, maar ook al een beetje kunnen inschatten (of goed kunnen inschatten eigenlijk...) dat je het vangnet niet al te vaak nodig zult hebben. Tenslotte is het jouw kind, niet die van de mensen die het vangnet zijn. Als je daar te vaak een beroep op moet doen, dan ga je je wel heel erg afhankelijk voelen kan ik me zo voorstellen en ga je je er wellicht rot door voelen dat je zo vaak een beroep op ze moet doen. Je kunt wel een vangnet hebben, maar het is niet de bedoeling dat je vangnet het grootste deel van de verzorging en opvoeding van je kind op hun schouders krijgen.

En in noodgevallen... dat vangnet moet wel heel dicht in de buurt kunnen zijn, nog zoiets. Want stel... je kindje valt en heeft een tand door de lip of erger en jij kunt het niet even 1, 2, 3 oppakken. Of je kindje rent plots de weg op en jij kunt er niet even snel achteraan hollen om het terug te halen. Wat dan? Staat je vangnet dan constant naast je? Hoe vaak moet je niet even snel achter je kindje aan rennen?

Ik hoop dat ik hiermee niet teveel mensen tegen de schenen schop...

ik ben het er zelfs mee eens. Het moet immers je eigen kind blijven.
Hiergaat het dus dat ik geen lange stukken kan lopen, dus buiten rolstoelafhangelijk ben. Verder doe ik binnenshuis de verzorging kompleet zelf.
Wij hebben huishoudelijke hulp want dat red ik er niet bij, maar verder doe ik het zelf.
Zoals loenatik suggereert dat mijn oudste voor mijn zoontje zorgt is niet waar. Ze speelt veel met hem buiten, gewoon omdat ze het leuk vind. Soms past ze even op, maar dat is niet vaak en niet lang.


De opmerking van het park enzo, dat doe je gewoon niet, want dat gaat niet. Je past je aan aan j mogelijkheden.

maar ts, je noemde bekkeninstabiliteit "onder andere", wat nog meer?

en ja soms moet je je neerleggen bij de beperkingen van de capaciteiten van je lichaam, hoe makkelijk het anderen soms ook af lijkt te gaan. twee kinderen is fantastisch. koester dat en luister naar je lichaam.

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 22:56 schreef Nikske het volgende:
Over het niet kunnen achternarennen van je kind, daar zijn oplossingen voor... Er is voor alles wel een oplossing te vinden...

Noem daar eens 1 simpele oplossing voor dan?
Even de buurvrouw roepen? Terwijl je kind binnen 2 seconden de weg op kan schieten?
(Ik bedoel dit totaal niet aanvallend, overigens, maar ik ben benieuwd naar die oplossingen dan).

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 22:56 schreef Nikske het volgende:

[..]

Dat is vaak het beeld van kinderen van ouders met een handicap... Het zijn 'kleine helpertjes'... Vaak is dat een beeld dat niet overeenkomt met de werkelijkheid...

Het nemen van kinderen is als eerste een keus van jezelf en de partner, als gehandicapte zijn er al genoeg mensen die het zgn beter weten dan jij, laat je er niet door van de wijs brengen...

Over het niet kunnen achternarennen van je kind, daar zijn oplossingen voor... Er is voor alles wel een oplossing te vinden... Vaak zijn het niet-gehandicapten die zoveel obstakels zien, niet alleen wat betreft de kinderwens van gehandicapten, maar vaak ook wat betreft het gehele leven van mensen die iets 'mankeren'... Als je gehandicapt bent, kun je het beste zelf bedenken welke problemen je tegen kunt komen, en je bent waarschijnlijk al bedreven genoeg in het zoeken van oplossingen...

Ik zie ook niet in waarom mensen met een erfelijke belasting geen kinderen zouden moeten nemen... De mensen die dit vinden, zeggen eigenlijk dat het leven van mensen met een erfelijke belasting minder waard is... Iemand in deze positie moet zichzelf de vraag stellen of zij/hij liever niet geboren zou zijn, en dat als leidraad nemen voor de eigen kinderwens...

Van voor tot achter.... mee eensch...

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 22:58 schreef Smoezie het volgende:

[..]

Oke, sorry voor mijn felle reactie
Ik heb alleen een keertje een documentaire gezien over een moeder die heel slechtziend was en nog een aantal flink serieuze kwalen had en zij liet bv haar kindje over een heel vuile vloer kruipen en dingen van de vloer eten, omdat ze dat simpelweg niet zag. En haar andere kindje viel een tand door de liep en bloedde hevig, maar ook dat zag ze niet. Ze dacht dat hij huilde omdat hij zich aan zat te stellen. Een ouder zusje liep de boel dan maar te sussen en te bemoederen. Zij had als ik het goed heb onthouden al vijf of zes kinderen en was zwanger van de zevende. En dat was dus een bewuste keuze 'zodat ze hulp had in het huis'. Dat vond ik heel erg vreselijk om te zien, de kindjes waren er ook alles behalve gelukkig mee.

Dit is wel een heel extreem voorbeeld, maar ik vind dat je goed moet bedenken of je met je beperkingen (welke dat dan ook zijn) een kind niet alleen een zorgeloze en gelukkige maar ook veilige jeugd kunt bieden. Vandaar dat ik dan kom met voorbeelden als even snel achter je kindje aan kunnen rennen als het de verkeerde (gevaarlijke) kant op loopt en dat soort dingen. Daar helpt geen vangnet tegen, namelijk.

Je kunt je mening niet baseren op één documentaire... Ik heb meer verhalen gehoord van mensen die dus aan zo'n documentaire meededen, met als doel te laten zien dat zij heel competente ouders waren... Alleen was dat niet de bedoeling van de documentairemaker, waardoor er dus zo'n verhaal van de 'kleine helpertjes' uitkwam, een vertekend beeld...
Kinderen van gehandicapten hoeven geen hulp in de huishouding te zijn, als je die nodig hebt, kun je een alphahulp krijgen...

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 22:59 schreef Anitra het volgende:

[..]

ik ben het er zelfs mee eens. Het moet immers je eigen kind blijven.
Hiergaat het dus dat ik geen lange stukken kan lopen, dus buiten rolstoelafhangelijk ben. Verder doe ik binnenshuis de verzorging kompleet zelf.
Wij hebben huishoudelijke hulp want dat red ik er niet bij, maar verder doe ik het zelf.
Zoals loenatik suggereert dat mijn oudste voor mijn zoontje zorgt is niet waar. Ze speelt veel met hem buiten, gewoon omdat ze het leuk vind. Soms past ze even op, maar dat is niet vaak en niet lang.

Is het net mogelijk dat het zo is gegroeid dat het 'moet'?
Een soort sociale druk? Hebben ze nooit ruzie? en dan? hoe los je het dan op?

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 23:01 schreef Maneki.Neko het volgende:

[..]

Als de nood aan de man is kan er ineens hel veel heb ik eens gemerkt toen ik hoogzwanger was van mijn jongste (klachten zijn tijdens die zwangerschap gekomen) en mijn oudste van toen 2 in een vijver viel. Ik heb er 2 weken van bij moeten komen, maar ik rende iedereen voorbij.

Wat iemand hier al zei, je wordt bedreven in het zoeken naar oplossingen en kent je eigen beperkingen waardoor je er zelf anders tegenaan kijkt

Kijk, jij weet dus nu van jezelf zeker dat je dat zou kunnen, ook al kostte het je veel moeite (logisch) en moest je er van bijkomen, je kon je kind redden toen het in de vijver viel. Want dat soort dingen kunnen zomaar gebeuren.

Maar iemand die in een rolstoel zit en er niet uit kan komen, kan dit niet, iedereen voorbij rennen. En daar ligt voor mij dus een heel groot verschil

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 22:58 schreef clumsy_clown het volgende:
Dat is dus zó ontzettend niét waar. Klinkt heel hoopvol en positief en alles, maar zo zit het in de praktijk dus absoluut niet.
Je hebt écht door dat je taken van je ouders overneemt die niet voor jou bedoeld zijn, als kind. Dat heeft een ontzettende uitwerking op het kind. Ten eerste een te groot verantwoordelijkheidsgevoel, ten tweede een 'druk' op je schouders, waardoor je als tiener/puber en later ook niet altijd de dingen kan doen die je zelf wil. Geloof me maar dat ieder mantelzorg-kind baalt dat zijn moeder/vader niet gezond is, op een bepaald punt. Dat is niet een egoïstisch kind, dat is een kind dat gewoon kind wil zijn.
Dit tik ik overigens allemaal uit ervaring van mezelf en van anderen .

Tuurlijk heb je dat door. Maar dat hoeft niet perse een handicap te zijn waardoor je dat verantwoordelijkheidsgevoel oproept. Mijn vader was alcoholist. Zelfde verhaal. (Zonder jouw gevoel te willen bagatalliseren overigens.)

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 23:03 schreef Godlike02 het volgende:

[..]

Is het net mogelijk dat het zo is gegroeid dat het 'moet'?
Een soort sociale druk? Hebben ze nooit ruzie? en dan? hoe los je het dan op?

Denk dat het net zo opgelost wordt als in ieder gezin met meerdere kinderen erg normaal ruzie onderling.

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 23:00 schreef Smoezie het volgende:

[..]

Noem daar eens 1 simpele oplossing voor dan?
Even de buurvrouw roepen? Terwijl je kind binnen 2 seconden de weg op kan schieten?
(Ik bedoel dit totaal niet aanvallend, overigens, maar ik ben benieuwd naar die oplossingen dan).

Er zijn van die tuigjes, misschien een oplossing? Of je gaat gewoon naar een omheinde speelplaats, die zijn er genoeg...

Kijk, ik zit niet in een rolstoel, dus kan ook niet met die creatieve oplossingen komen die een rolstoelgebruiken waarschijnlijk wel kan bedenken...