OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
De titel zegt eigenlijk alles. Wat vind jij er van?
Dit topic is even om eventuele vervuiling uit 'wachten op het tweede streepje' hier te houden. Het is ook een item wat voor mij speelt. Ik ben immers gehandicapt, en heb nog steeds een enorme kinderwens.
Mijns inziens is het geen probleem, mits je een goed vangnet hebt waar je op terug kunt vallen, mocht dat nodig zijn.
Dit topic is even om eventuele vervuiling uit 'wachten op het tweede streepje' hier te houden. Het is ook een item wat voor mij speelt. Ik ben immers gehandicapt, en heb nog steeds een enorme kinderwens.
Mijns inziens is het geen probleem, mits je een goed vangnet hebt waar je op terug kunt vallen, mocht dat nodig zijn.
♫ Saartje ♫
Mentaal gehandicapt lijkt me niet acceptabel, daar een kind behoefte heeft aan ouders waarbij hij aan kan komen met problemen, ook op latere leeftijd. Lichamelijk is een heel ander verhaal, mits de ouders gewoon in staat zijn goed voor het kind te zorgen.
Praktische problemen zijn relatief klein, een kind echter hulp kunnen bieden bij gecompliceerde problemen is veel belangrijker.
Praktische problemen zijn relatief klein, een kind echter hulp kunnen bieden bij gecompliceerde problemen is veel belangrijker.
Stel dat er geen hypothetische veronderstellingen bestaan.
Is dit een schijnvraag waarin het antwoord al besloten ligt?
>>> Geen referrertje in sigs <<<
Is dit een schijnvraag waarin het antwoord al besloten ligt?
>>> Geen referrertje in sigs <<<
nee, als ik zie hoeveel begeleiding een verstandelijk gehadicapt persoon nodig heb, ben ik zeer tegen
Nee niet egoistisch, zolang je idd maar een goed vangnet hebt en je geen beroep hoeft te doen op oudere kinderen.
Het is niet jouw taak mij aardig te vinden, dat is mijn taak.
Hyves!
Hyves!
Ik vind dat je EN een vangnet moet hebben, maar ook al een beetje kunnen inschatten (of goed kunnen inschatten eigenlijk...) dat je het vangnet niet al te vaak nodig zult hebben. Tenslotte is het jouw kind, niet die van de mensen die het vangnet zijn. Als je daar te vaak een beroep op moet doen, dan ga je je wel heel erg afhankelijk voelen kan ik me zo voorstellen en ga je je er wellicht rot door voelen dat je zo vaak een beroep op ze moet doen. Je kunt wel een vangnet hebben, maar het is niet de bedoeling dat je vangnet het grootste deel van de verzorging en opvoeding van je kind op hun schouders krijgen.
En in noodgevallen... dat vangnet moet wel heel dicht in de buurt kunnen zijn, nog zoiets. Want stel... je kindje valt en heeft een tand door de lip of erger en jij kunt het niet even 1, 2, 3 oppakken. Of je kindje rent plots de weg op en jij kunt er niet even snel achteraan hollen om het terug te halen. Wat dan? Staat je vangnet dan constant naast je? Hoe vaak moet je niet even snel achter je kindje aan rennen?
Ik hoop dat ik hiermee niet teveel mensen tegen de schenen schop...
En in noodgevallen... dat vangnet moet wel heel dicht in de buurt kunnen zijn, nog zoiets. Want stel... je kindje valt en heeft een tand door de lip of erger en jij kunt het niet even 1, 2, 3 oppakken. Of je kindje rent plots de weg op en jij kunt er niet even snel achteraan hollen om het terug te halen. Wat dan? Staat je vangnet dan constant naast je? Hoe vaak moet je niet even snel achter je kindje aan rennen?
Ik hoop dat ik hiermee niet teveel mensen tegen de schenen schop...
Als de kinderen de zorg krijgen over de ouders not done
Een kind moet een kind zijn en niet voor hun ouders zorgen bij voorkeur.
Een kind moet een kind zijn en niet voor hun ouders zorgen bij voorkeur.
Het hangt ervanaf wat het kind ervan te lijden heeft.
Wat in ieder geval niet kan vind ik is, een kind nemen als je zelf aan een ernstige erfelijke aandoening lijdt zoals dwerggroei, of Huntington ofzo.
Maar ja; iedereen heeft het 'recht', of liever gezegd, de mogelijkheid zich voort te planten. Jammer dat er iets zoiets bestaat als broedsheid, als mensen wat meer rationeel zouden kiezen voor kinderen, zou het er al een stuk beter voorstaan.
Wat in ieder geval niet kan vind ik is, een kind nemen als je zelf aan een ernstige erfelijke aandoening lijdt zoals dwerggroei, of Huntington ofzo.
Maar ja; iedereen heeft het 'recht', of liever gezegd, de mogelijkheid zich voort te planten. Jammer dat er iets zoiets bestaat als broedsheid, als mensen wat meer rationeel zouden kiezen voor kinderen, zou het er al een stuk beter voorstaan.
Waarom zou je dat doen?quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:43 schreef Smoezie het volgende:
Ik hoop dat ik hiermee niet teveel mensen tegen de schenen schop...
Je mag toch je mening posten.
Verstandelijk gehandicapt is een absolute nee, maar lichamelijk gehandicapt natuurlijk kun je dan een kindje grootbrengen. (Nou goed, ligt eraan hoeveel je nog kunt natuurlijk)
Ik ken twee kindertjes die worden grootgebracht door een dove moeder, het gaat prima met die kindjes hoor
Ik ken twee kindertjes die worden grootgebracht door een dove moeder, het gaat prima met die kindjes hoor
wat is je handicap dan?quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:36 schreef Maneki.Neko het volgende:
De titel zegt eigenlijk alles. Wat vind jij er van?
Dit topic is even om eventuele vervuiling uit 'wachten op het tweede streepje' hier te houden. Het is ook een item wat voor mij speelt. Ik ben immers gehandicapt, en heb nog steeds een enorme kinderwens.
Mijns inziens is het geen probleem, mits je een goed vangnet hebt waar je op terug kunt vallen, mocht dat nodig zijn.
hoofdletters kosten teveel tijd
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
Mensen zonder benen in ieder geval nietquote:Op woensdag 30 mei 2007 22:43 schreef Smoezie het volgende:
Ik hoop dat ik hiermee niet teveel mensen tegen de schenen schop...
Dat dus..quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:44 schreef Rottdog het volgende:
Ligt aan de handicap en tja wat is wijsheid waarom kies je voor een kind gehandicapt of niet.
Ligt aan wat voor een handicap..
Ligt helemaal aan jouw situatie..
Wipkip met prachtige Wipkuikentjes O+
Try to be a rainbow in someone's cloud.
Try to be a rainbow in someone's cloud.
En als je nou lichamelijk gehandicapt bent waardoor je bv in een rolstoel zit of slecht ter been bent? En je kindje rent in het park op het water af? Of de weg op? Wie houdt het dan tegen? (Ik noem maar wat).quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:44 schreef thaleia het volgende:
Verstandelijk gehandicapt is een absolute nee, maar lichamelijk gehandicapt natuurlijk kun je dan een kindje grootbrengen. (Nou goed, ligt eraan hoeveel je nog kunt natuurlijk)
Ik ken twee kindertjes die worden grootgebracht door een dove moeder, het gaat prima met die kindjes hoor
IK moest lachenquote:Op woensdag 30 mei 2007 22:45 schreef cinnamongirl het volgende:
[..]
Mensen zonder benen in ieder geval niet
A smell can bring you back in memory so hard, it hurts.
-
Ik was een kind hoe kon ik weten - dat het voorgoed voorbij zou gaan...
-
-
Ik was een kind hoe kon ik weten - dat het voorgoed voorbij zou gaan...
-
Ik moest lachenquote:Op woensdag 30 mei 2007 22:45 schreef cinnamongirl het volgende:
[..]
Mensen zonder benen in ieder geval niet
Tja, als je kindje kamikaze wil doen, haal je dat er toch niet uit.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:46 schreef Smoezie het volgende:
[..]
En als je nou lichamelijk gehandicapt bent waardoor je bv in een rolstoel zit of slecht ter been bent? En je kindje rent in het park op het water af? Of de weg op? Wie houdt het dan tegen? (Ik noem maar wat).
Stel dat er geen hypothetische veronderstellingen bestaan.
Is dit een schijnvraag waarin het antwoord al besloten ligt?
>>> Geen referrertje in sigs <<<
Is dit een schijnvraag waarin het antwoord al besloten ligt?
>>> Geen referrertje in sigs <<<
Toegeven aan een kinderwens is hoe dan ook egoistisch. In élke specifieke situatie zouden mensen er over na moeten denken of ze een kindje een goede toekomst en een gelukkige jeugd kunnen bieden. Of je nou een handicap hebt of niet.
Er zijn kerngezonde mensen zonder handicap die ik geen kind zou toevertrouwen en mensen mét handicap die ik met een gerust hart kinderen zie krijgen.
Er zijn kerngezonde mensen zonder handicap die ik geen kind zou toevertrouwen en mensen mét handicap die ik met een gerust hart kinderen zie krijgen.
En als je die handicap nou krijgt na een ongeluk terwijl je al kinderen hebt moeten ze dan maar weg ofzo.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:46 schreef Smoezie het volgende:
[..]
En als je nou lichamelijk gehandicapt bent waardoor je bv in een rolstoel zit of slecht ter been bent? En je kindje rent in het park op het water af? Of de weg op? Wie houdt het dan tegen? (Ik noem maar wat).
Ik kan mij een programma herrinneren waarin een gehandicapte vrouw in verwachting was (volgens mij de bevalling in het engels), ze zat in een rolstoel, kon maar 1 arm gebruiken, haar eigen man had volgens mij ook gebreken, wat precies dat weet ik niet meer.
Maar als je zag hoe hun geholpen werden, hoe hun de verzorging van hun dochtertje zelf deden.
Het was prachtig om te zien, de liefde voor het kind.
Nee ik vind het niet egoisitsch die mensen hebben ook gevoelens, die hebben ook hun dromen, hun idealen, en als daar een kind bij past, en ze kunnen de nodige hulp krijgen waarom niet
Maar als je zag hoe hun geholpen werden, hoe hun de verzorging van hun dochtertje zelf deden.
Het was prachtig om te zien, de liefde voor het kind.
Nee ik vind het niet egoisitsch die mensen hebben ook gevoelens, die hebben ook hun dromen, hun idealen, en als daar een kind bij past, en ze kunnen de nodige hulp krijgen waarom niet
Herinnering is een vorm van ontmoeting.
Ligt een beetje aan de handicap natuurlijk, maar als het iets is wat de ouder in de zorg voor het kind zou beperken is het inderdaad egoïstisch. Dat kind moet immers óf de zorg van iemand anders krijgen, of krijgt het niet. Je kan niet uitgaan van mantelzorgers voor je kind, vind ik. Ouderlijke zorg moet simpelweg van de ouders vandaan komen.
Daarnaast, als er andere kinderen in beeld zijn, vind ik het helemaal onverstandig. Die moeten de zorg die ze kunnen krijgen dan delen met een nieuweling en daarnaast waarschijnlijk taken op zich nemen die ze niet zouden hoeven te hebben. De uitwerking van mantelzorg op kinderen wordt heftig onderschat. Niets is erger dan terwijl je zelf nog aan het opgroeien bent je zorgen moeten maken over je moeder/vader/broertje/zusje. Die taak zou niemand kinderen moeten geven.
Daarnaast, als er andere kinderen in beeld zijn, vind ik het helemaal onverstandig. Die moeten de zorg die ze kunnen krijgen dan delen met een nieuweling en daarnaast waarschijnlijk taken op zich nemen die ze niet zouden hoeven te hebben. De uitwerking van mantelzorg op kinderen wordt heftig onderschat. Niets is erger dan terwijl je zelf nog aan het opgroeien bent je zorgen moeten maken over je moeder/vader/broertje/zusje. Die taak zou niemand kinderen moeten geven.
Dat zeg ik toch helemaal niet?quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:48 schreef Rottdog het volgende:
[..]
En als je die handicap nou krijgt na een ongeluk terwijl je al kinderen hebt moeten ze dan maar weg ofzo.
Dat zeg ik toch helemaal niet?Het gaat hier toch om dingen die je meeneemt in je beslissing om wel of geen kindje te nemen als je gehandicapt bent? Ik zeg toch niet dat je het dan maar helemaal moet laten, maar het is wel iets om over na te denken als je die bewuste keuze wilt gaan maken. Zo gek lijkt me dat niet.
Ligt er echt aan wat voor handicap, heb je een handicap dat je er als Danny uit komt te zien dan zeg ik: Tis zielig voor de kleine maar verbieden kan het niet. Maar als je een handicap ala verstandelijk hebt en zelf nog met slabbertjes moet eten en gevoerd moet worden dan vind ik dat je geen kind mag nemen omdat er in de toekomst van dat kind op jonge leeftijd al verwacht word dat de kind voor de ouder moet zorgen
en als het een handicap is die genetisch is en 100% zeker ook op het kind wordt doorgegeven?
hoofdletters kosten teveel tijd
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
Dan kies je er zelf toch niet voor? Heeft derhalve niets met dit alles te maken.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:48 schreef Rottdog het volgende:
[..]
En als je die handicap nou krijgt na een ongeluk terwijl je al kinderen hebt moeten ze dan maar weg ofzo.
Dan heb je daarna de zorg over dat kind niet meer.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:46 schreef Smoezie het volgende:
[..]
En als je nou lichamelijk gehandicapt bent waardoor je bv in een rolstoel zit of slecht ter been bent? En je kindje rent in het park op het water af? Of de weg op? Wie houdt het dan tegen? (Ik noem maar wat).
Of je moet een extra snelle rolstoel hebben
Ik heb onder andere bekkeninstabiliteit waardoor de zwangerschap pijnlijk en moeizaam zal gaan verlopen. Ik heb 2 kinderen van 6 en bijna 4 jaar oud.quote:
Ik krijg voor mezelf niet beredeneerd of ik het écht aankan, of dat ik dingen opzij wuif omdat ik 'zo graag wil'
♫ Saartje ♫
Is het niet altijd egoistisch om voor een kind te 'kiezen'? Dat doe je toch altijd omdat je zelf kinderen wil?
Ik zou niet weten waarom iemand met een handicap daar niet voor zou mogen kiezen. Als jij zelf met die handicap kan leven, waarom je kind dan niet? Die weet niet beter omdat het er mee opgroeit en jij in de allereerste plaats 'ouder' van hem/haar bent.
Kom je werkelijk mensen tegen die dat tegen je zeggen? Kan het me namelijk niet voorstellen. Maar mijn mening is hier ook wel zo duidelijk over dat ik het eigenlijk niet eens een topic waard vind. Tenzij je iets terminaals onder de leden hebt, of een bijna onoverkomelijke handicap die je op zeker doorgeeft. Dat vind ik nog een discussie waard, al is het dan nog een discussie tussen jou en je partner/ nabestaanden.
Ik zou niet weten waarom iemand met een handicap daar niet voor zou mogen kiezen. Als jij zelf met die handicap kan leven, waarom je kind dan niet? Die weet niet beter omdat het er mee opgroeit en jij in de allereerste plaats 'ouder' van hem/haar bent.
Kom je werkelijk mensen tegen die dat tegen je zeggen? Kan het me namelijk niet voorstellen. Maar mijn mening is hier ook wel zo duidelijk over dat ik het eigenlijk niet eens een topic waard vind. Tenzij je iets terminaals onder de leden hebt, of een bijna onoverkomelijke handicap die je op zeker doorgeeft. Dat vind ik nog een discussie waard, al is het dan nog een discussie tussen jou en je partner/ nabestaanden.
Zo zwaar als het er stond was het niet bedoelt Smoezie maar gewoon ruimdenkend van dat een handicap je altijd kan overkomen. Je dan ook niet voor een keus gesteld wordt of je egoistisch bent of niet.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:49 schreef Smoezie het volgende:
[..]
Dat zeg ik toch helemaal niet?
Het gaat hier toch om dingen die je meeneemt in je beslissing om wel of geen kindje te nemen als je gehandicapt bent? Ik zeg toch niet dat je het dan maar helemaal moet laten, maar het is wel iets om over na te denken als je die bewuste keuze wilt gaan maken. Zo gek lijkt me dat niet.
keizersnede? mijn zus had daar ook erge last van na haar tweede. heeft daarna geen kinderen meer genomen.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:51 schreef Maneki.Neko het volgende:
[..]
Ik heb onder andere bekkeninstabiliteit waardoor de zwangerschap pijnlijk en moeizaam zal gaan verlopen. Ik heb 2 kinderen van 6 en bijna 4 jaar oud.
Ik krijg voor mezelf niet beredeneerd of ik het écht aankan, of dat ik dingen opzij wuif omdat ik 'zo graag wil'
hoofdletters kosten teveel tijd
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
Overmacht kan je weinig aan doen he.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:48 schreef Rottdog het volgende:
[..]
En als je die handicap nou krijgt na een ongeluk terwijl je al kinderen hebt moeten ze dan maar weg ofzo.
Dat is iets anders als een doelbewuste keuze. Ik neem tenminste aan dat het geen keuze is om een handicap te krijgen.
Als ik zeg dat ik nog steeds een kinderwens heb wordt er wel eens gezegd dat ik gek zou zijn ja, en onverantwoord bezig als ik het toch doe.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:52 schreef Mammietje het volgende:
Is het niet altijd egoistisch om voor een kind te 'kiezen'? Dat doe je toch altijd omdat je zelf kinderen wil?
Ik zou niet weten waarom iemand met een handicap daar niet voor zou mogen kiezen. Als jij zelf met die handicap kan leven, waarom je kind dan niet? Die weet niet beter omdat het er mee opgroeit en jij in de allereerste plaats 'ouder' van hem/haar bent.
Kom je werkelijk mensen tegen die dat tegen je zeggen? Kan het me namelijk niet voorstellen. Maar mijn mening is hier ook wel zo duidelijk over dat ik het eigenlijk niet eens een topic waard vind. Tenzij je iets terminaals onder de leden hebt, of een bijna onoverkomelijke handicap die je op zeker doorgeeft. Dat vind ik nog een discussie waard, al is het dan nog een discussie tussen jou en je partner/ nabestaanden.
Ik heb slechte dagen waarop ik weinig tot niets kan, maar mijn kinderen komen niets te kort. Ze moeten wel eens iets voor me oprapen als ik iets heb laten vallen, en zelf wat meer in de auto/buggy/bed klimmen maar ik denk dat ze daar geen hinder van ondervinden.
♫ Saartje ♫
Precies, dat opperde ik eerder al. Stel je hebt een kanker-gen dat 85% kans geeft op bepaalde typen kanker, en je bent ervan op de hoogte. En een eventueel kind heeft een 50-50 kans om dat gen ook te krijgen.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:50 schreef zoalshetis het volgende:
en als het een handicap is die genetisch is en 100% zeker ook op het kind wordt doorgegeven?
Dan vind ik het onmenselijk om toch een kind te maken....
dan lijkt me aannemen een betere optie idd.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:55 schreef cinnamongirl het volgende:
[..]
Precies, dat opperde ik eerder al. Stel je hebt een kanker-gen dat 85% kans geeft op bepaalde typen kanker, en je bent ervan op de hoogte. En een eventueel kind heeft een 50-50 kans om dat gen ook te krijgen.
Dan vind ik het onmenselijk om toch een kind te maken....
hoofdletters kosten teveel tijd
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
Dat is vaak het beeld van kinderen van ouders met een handicap... Het zijn 'kleine helpertjes'... Vaak is dat een beeld dat niet overeenkomt met de werkelijkheid...quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:43 schreef Godlike02 het volgende:
Als de kinderen de zorg krijgen over de ouders not done
Een kind moet een kind zijn en niet voor hun ouders zorgen bij voorkeur.
Het nemen van kinderen is als eerste een keus van jezelf en de partner, als gehandicapte zijn er al genoeg mensen die het zgn beter weten dan jij, laat je er niet door van de wijs brengen...
Over het niet kunnen achternarennen van je kind, daar zijn oplossingen voor... Er is voor alles wel een oplossing te vinden... Vaak zijn het niet-gehandicapten die zoveel obstakels zien, niet alleen wat betreft de kinderwens van gehandicapten, maar vaak ook wat betreft het gehele leven van mensen die iets 'mankeren'... Als je gehandicapt bent, kun je het beste zelf bedenken welke problemen je tegen kunt komen, en je bent waarschijnlijk al bedreven genoeg in het zoeken van oplossingen...
Ik zie ook niet in waarom mensen met een erfelijke belasting geen kinderen zouden moeten nemen... De mensen die dit vinden, zeggen eigenlijk dat het leven van mensen met een erfelijke belasting minder waard is... Iemand in deze positie moet zichzelf de vraag stellen of zij/hij liever niet geboren zou zijn, en dat als leidraad nemen voor de eigen kinderwens...
Make something foolproof and someone will invent a bigger fool
Oke, sorry voor mijn felle reactiequote:Op woensdag 30 mei 2007 22:53 schreef Rottdog het volgende:
[..]
Zo zwaar als het er stond was het niet bedoelt Smoezie maar gewoon ruimdenkend van dat een handicap je altijd kan overkomen. Je dan ook niet voor een keus gesteld wordt of je egoistisch bent of niet.
Ik heb alleen een keertje een documentaire gezien over een moeder die heel slechtziend was en nog een aantal flink serieuze kwalen had en zij liet bv haar kindje over een heel vuile vloer kruipen en dingen van de vloer eten, omdat ze dat simpelweg niet zag. En haar andere kindje viel een tand door de liep en bloedde hevig, maar ook dat zag ze niet. Ze dacht dat hij huilde omdat hij zich aan zat te stellen. Een ouder zusje liep de boel dan maar te sussen en te bemoederen. Zij had als ik het goed heb onthouden al vijf of zes kinderen en was zwanger van de zevende. En dat was dus een bewuste keuze 'zodat ze hulp had in het huis'. Dat vond ik heel erg vreselijk om te zien, de kindjes waren er ook alles behalve gelukkig mee.
Dit is wel een heel extreem voorbeeld, maar ik vind dat je goed moet bedenken of je met je beperkingen (welke dat dan ook zijn) een kind niet alleen een zorgeloze en gelukkige maar ook veilige jeugd kunt bieden. Vandaar dat ik dan kom met voorbeelden als even snel achter je kindje aan kunnen rennen als het de verkeerde (gevaarlijke) kant op loopt en dat soort dingen. Daar helpt geen vangnet tegen, namelijk.
Dat is dus zó ontzettend niét waar. Klinkt heel hoopvol en positief en alles, maar zo zit het in de praktijk dus absoluut niet.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:52 schreef Mammietje het volgende:kiezen. Als jij zelf met die handicap kan leven, waarom je kind dan niet? Die weet niet beter omdat het er mee opgroeit en jij in de allereerste plaats 'ouder' van hem/haar bent.
Je hebt écht door dat je taken van je ouders overneemt die niet voor jou bedoeld zijn, als kind. Dat heeft een ontzettende uitwerking op het kind. Ten eerste een te groot verantwoordelijkheidsgevoel, ten tweede een 'druk' op je schouders, waardoor je als tiener/puber en later ook niet altijd de dingen kan doen die je zelf wil. Geloof me maar dat ieder mantelzorg-kind baalt dat zijn moeder/vader niet gezond is, op een bepaald punt. Dat is niet een egoïstisch kind, dat is een kind dat gewoon kind wil zijn.
Dit tik ik overigens allemaal uit ervaring van mezelf en van anderen .
ik ben het er zelfs mee eens. Het moet immers je eigen kind blijven.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:43 schreef Smoezie het volgende:
Ik vind dat je EN een vangnet moet hebben, maar ook al een beetje kunnen inschatten (of goed kunnen inschatten eigenlijk...) dat je het vangnet niet al te vaak nodig zult hebben. Tenslotte is het jouw kind, niet die van de mensen die het vangnet zijn. Als je daar te vaak een beroep op moet doen, dan ga je je wel heel erg afhankelijk voelen kan ik me zo voorstellen en ga je je er wellicht rot door voelen dat je zo vaak een beroep op ze moet doen. Je kunt wel een vangnet hebben, maar het is niet de bedoeling dat je vangnet het grootste deel van de verzorging en opvoeding van je kind op hun schouders krijgen.
En in noodgevallen... dat vangnet moet wel heel dicht in de buurt kunnen zijn, nog zoiets. Want stel... je kindje valt en heeft een tand door de lip of erger en jij kunt het niet even 1, 2, 3 oppakken. Of je kindje rent plots de weg op en jij kunt er niet even snel achteraan hollen om het terug te halen. Wat dan? Staat je vangnet dan constant naast je? Hoe vaak moet je niet even snel achter je kindje aan rennen?
Ik hoop dat ik hiermee niet teveel mensen tegen de schenen schop...
Hiergaat het dus dat ik geen lange stukken kan lopen, dus buiten rolstoelafhangelijk ben. Verder doe ik binnenshuis de verzorging kompleet zelf.
Wij hebben huishoudelijke hulp want dat red ik er niet bij, maar verder doe ik het zelf.
Zoals loenatik suggereert dat mijn oudste voor mijn zoontje zorgt is niet waar. Ze speelt veel met hem buiten, gewoon omdat ze het leuk vind. Soms past ze even op, maar dat is niet vaak en niet lang.
De opmerking van het park enzo, dat doe je gewoon niet, want dat gaat niet. Je past je aan aan j mogelijkheden.
maar ts, je noemde bekkeninstabiliteit "onder andere", wat nog meer?
en ja soms moet je je neerleggen bij de beperkingen van de capaciteiten van je lichaam, hoe makkelijk het anderen soms ook af lijkt te gaan. twee kinderen is fantastisch. koester dat en luister naar je lichaam.
en ja soms moet je je neerleggen bij de beperkingen van de capaciteiten van je lichaam, hoe makkelijk het anderen soms ook af lijkt te gaan. twee kinderen is fantastisch. koester dat en luister naar je lichaam.
hoofdletters kosten teveel tijd
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
Noem daar eens 1 simpele oplossing voor dan?quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:56 schreef Nikske het volgende:
Over het niet kunnen achternarennen van je kind, daar zijn oplossingen voor... Er is voor alles wel een oplossing te vinden...
Even de buurvrouw roepen? Terwijl je kind binnen 2 seconden de weg op kan schieten?
(Ik bedoel dit totaal niet aanvallend, overigens, maar ik ben benieuwd naar die oplossingen dan).
Als de nood aan de man is kan er ineens hel veel heb ik eens gemerkt toen ik hoogzwanger was van mijn jongste (klachten zijn tijdens die zwangerschap gekomen) en mijn oudste van toen 2 in een vijver viel. Ik heb er 2 weken van bij moeten komen, maar ik rende iedereen voorbij.quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:58 schreef Smoezie het volgende:
Dit is wel een heel extreem voorbeeld, maar ik vind dat je goed moet bedenken of je met je beperkingen (welke dat dan ook zijn) een kind niet alleen een zorgeloze en gelukkige maar ook veilige jeugd kunt bieden. Vandaar dat ik dan kom met voorbeelden als even snel achter je kindje aan kunnen rennen als het de verkeerde (gevaarlijke) kant op loopt en dat soort dingen. Daar helpt geen vangnet tegen, namelijk.
Wat iemand hier al zei, je wordt bedreven in het zoeken naar oplossingen en kent je eigen beperkingen waardoor je er zelf anders tegenaan kijkt
♫ Saartje ♫
Van voor tot achter.... mee eensch...quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:56 schreef Nikske het volgende:
[..]
Dat is vaak het beeld van kinderen van ouders met een handicap... Het zijn 'kleine helpertjes'... Vaak is dat een beeld dat niet overeenkomt met de werkelijkheid...
Het nemen van kinderen is als eerste een keus van jezelf en de partner, als gehandicapte zijn er al genoeg mensen die het zgn beter weten dan jij, laat je er niet door van de wijs brengen...
Over het niet kunnen achternarennen van je kind, daar zijn oplossingen voor... Er is voor alles wel een oplossing te vinden... Vaak zijn het niet-gehandicapten die zoveel obstakels zien, niet alleen wat betreft de kinderwens van gehandicapten, maar vaak ook wat betreft het gehele leven van mensen die iets 'mankeren'... Als je gehandicapt bent, kun je het beste zelf bedenken welke problemen je tegen kunt komen, en je bent waarschijnlijk al bedreven genoeg in het zoeken van oplossingen...
Ik zie ook niet in waarom mensen met een erfelijke belasting geen kinderen zouden moeten nemen... De mensen die dit vinden, zeggen eigenlijk dat het leven van mensen met een erfelijke belasting minder waard is... Iemand in deze positie moet zichzelf de vraag stellen of zij/hij liever niet geboren zou zijn, en dat als leidraad nemen voor de eigen kinderwens...
Je kunt je mening niet baseren op één documentaire... Ik heb meer verhalen gehoord van mensen die dus aan zo'n documentaire meededen, met als doel te laten zien dat zij heel competente ouders waren... Alleen was dat niet de bedoeling van de documentairemaker, waardoor er dus zo'n verhaal van de 'kleine helpertjes' uitkwam, een vertekend beeld...quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:58 schreef Smoezie het volgende:
[..]
Oke, sorry voor mijn felle reactie
Ik heb alleen een keertje een documentaire gezien over een moeder die heel slechtziend was en nog een aantal flink serieuze kwalen had en zij liet bv haar kindje over een heel vuile vloer kruipen en dingen van de vloer eten, omdat ze dat simpelweg niet zag. En haar andere kindje viel een tand door de liep en bloedde hevig, maar ook dat zag ze niet. Ze dacht dat hij huilde omdat hij zich aan zat te stellen. Een ouder zusje liep de boel dan maar te sussen en te bemoederen. Zij had als ik het goed heb onthouden al vijf of zes kinderen en was zwanger van de zevende. En dat was dus een bewuste keuze 'zodat ze hulp had in het huis'. Dat vond ik heel erg vreselijk om te zien, de kindjes waren er ook alles behalve gelukkig mee.
Dit is wel een heel extreem voorbeeld, maar ik vind dat je goed moet bedenken of je met je beperkingen (welke dat dan ook zijn) een kind niet alleen een zorgeloze en gelukkige maar ook veilige jeugd kunt bieden. Vandaar dat ik dan kom met voorbeelden als even snel achter je kindje aan kunnen rennen als het de verkeerde (gevaarlijke) kant op loopt en dat soort dingen. Daar helpt geen vangnet tegen, namelijk.
Kinderen van gehandicapten hoeven geen hulp in de huishouding te zijn, als je die nodig hebt, kun je een alphahulp krijgen...
Make something foolproof and someone will invent a bigger fool
Is het net mogelijk dat het zo is gegroeid dat het 'moet'?quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:59 schreef Anitra het volgende:
[..]
ik ben het er zelfs mee eens. Het moet immers je eigen kind blijven.
Hiergaat het dus dat ik geen lange stukken kan lopen, dus buiten rolstoelafhangelijk ben. Verder doe ik binnenshuis de verzorging kompleet zelf.
Wij hebben huishoudelijke hulp want dat red ik er niet bij, maar verder doe ik het zelf.
Zoals loenatik suggereert dat mijn oudste voor mijn zoontje zorgt is niet waar. Ze speelt veel met hem buiten, gewoon omdat ze het leuk vind. Soms past ze even op, maar dat is niet vaak en niet lang.
Een soort sociale druk? Hebben ze nooit ruzie? en dan? hoe los je het dan op?
Kijk, jij weet dus nu van jezelf zeker dat je dat zou kunnen, ook al kostte het je veel moeite (logisch) en moest je er van bijkomen, je kon je kind redden toen het in de vijver viel. Want dat soort dingen kunnen zomaar gebeuren.quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:01 schreef Maneki.Neko het volgende:
[..]
Als de nood aan de man is kan er ineens hel veel heb ik eens gemerkt toen ik hoogzwanger was van mijn jongste (klachten zijn tijdens die zwangerschap gekomen) en mijn oudste van toen 2 in een vijver viel. Ik heb er 2 weken van bij moeten komen, maar ik rende iedereen voorbij.
Wat iemand hier al zei, je wordt bedreven in het zoeken naar oplossingen en kent je eigen beperkingen waardoor je er zelf anders tegenaan kijkt
Maar iemand die in een rolstoel zit en er niet uit kan komen, kan dit niet, iedereen voorbij rennen. En daar ligt voor mij dus een heel groot verschil
Tuurlijk heb je dat door. Maar dat hoeft niet perse een handicap te zijn waardoor je dat verantwoordelijkheidsgevoel oproept. Mijn vader was alcoholist. Zelfde verhaal. (Zonder jouw gevoel te willen bagatalliseren overigens.)quote:Op woensdag 30 mei 2007 22:58 schreef clumsy_clown het volgende:
Dat is dus zó ontzettend niét waar. Klinkt heel hoopvol en positief en alles, maar zo zit het in de praktijk dus absoluut niet.
Je hebt écht door dat je taken van je ouders overneemt die niet voor jou bedoeld zijn, als kind. Dat heeft een ontzettende uitwerking op het kind. Ten eerste een te groot verantwoordelijkheidsgevoel, ten tweede een 'druk' op je schouders, waardoor je als tiener/puber en later ook niet altijd de dingen kan doen die je zelf wil. Geloof me maar dat ieder mantelzorg-kind baalt dat zijn moeder/vader niet gezond is, op een bepaald punt. Dat is niet een egoïstisch kind, dat is een kind dat gewoon kind wil zijn.
Dit tik ik overigens allemaal uit ervaring van mezelf en van anderen .
Denk dat het net zo opgelost wordt als in ieder gezin met meerdere kinderen erg normaal ruzie onderling.quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:03 schreef Godlike02 het volgende:
[..]
Is het net mogelijk dat het zo is gegroeid dat het 'moet'?
Een soort sociale druk? Hebben ze nooit ruzie? en dan? hoe los je het dan op?
Er zijn van die tuigjes, misschien een oplossing? Of je gaat gewoon naar een omheinde speelplaats, die zijn er genoeg...quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:00 schreef Smoezie het volgende:
[..]
Noem daar eens 1 simpele oplossing voor dan?
Even de buurvrouw roepen? Terwijl je kind binnen 2 seconden de weg op kan schieten?
(Ik bedoel dit totaal niet aanvallend, overigens, maar ik ben benieuwd naar die oplossingen dan).
Kijk, ik zit niet in een rolstoel, dus kan ook niet met die creatieve oplossingen komen die een rolstoelgebruiken waarschijnlijk wel kan bedenken...
Make something foolproof and someone will invent a bigger fool
Ik ben een jaar au pair geweest in een gezin waarvan de vader dusdanig gehandicapt was dat hij niet zelfstandig voor zijn zoon kon zorgen.
Let wel, het gaat hier om een heel intelligente man, die werkt als psycholoog, auto rijdt, heel zelfstandig is, etc. Maar er waren een paar simpele dingen die hij niet kon doen, zoals een kind optillen en naar boven brengen of een luier verschonen. Dus daar hebben ze mij voor ingehuurd.
Prima oplossing en geloof mij: zijn zoon kwam niks te kort. Het is gewoon een kwestie van zorgen voor een alternatief voor de dingen die je niet zelf kunt.
En als dat heel veel is, dan moet je nadenken over of je dat wil, voor je kind en voor jezelf.
Let wel, het gaat hier om een heel intelligente man, die werkt als psycholoog, auto rijdt, heel zelfstandig is, etc. Maar er waren een paar simpele dingen die hij niet kon doen, zoals een kind optillen en naar boven brengen of een luier verschonen. Dus daar hebben ze mij voor ingehuurd.
Prima oplossing en geloof mij: zijn zoon kwam niks te kort. Het is gewoon een kwestie van zorgen voor een alternatief voor de dingen die je niet zelf kunt.
En als dat heel veel is, dan moet je nadenken over of je dat wil, voor je kind en voor jezelf.
Oh maar begrijp me niet verkeerd alsjeblieft, mijn mening is zeker niet gebaseerd op die ene documentaire Ik vind alleen - en dat is gewoon een andere mening, verder niets ergs - dat je er te makkelijk over denkt. Je zegt dat overal wel een oplossing voor te bedenken is. Maar dat is helaas niet zo simpel te stellen. Zoals ik je hierboven al vroeg, noem eens 1 simpele oplossing dan als je bv in een rolstoel zit en je kind rent de weg op?quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:03 schreef Nikske het volgende:
[..]
Je kunt je mening niet baseren op één documentaire... Ik heb meer verhalen gehoord van mensen die dus aan zo'n documentaire meededen, met als doel te laten zien dat zij heel competente ouders waren... Alleen was dat niet de bedoeling van de documentairemaker, waardoor er dus zo'n verhaal van de 'kleine helpertjes' uitkwam, een vertekend beeld...
Kinderen van gehandicapten hoeven geen hulp in de huishouding te zijn, als je die nodig hebt, kun je een alphahulp krijgen...
- dat je er te makkelijk over denkt. Je zegt dat overal wel een oplossing voor te bedenken is. Maar dat is helaas niet zo simpel te stellen. Zoals ik je hierboven al vroeg, noem eens 1 simpele oplossing dan als je bv in een rolstoel zit en je kind rent de weg op?
Het kan wel zo zijn dat je als gehandicapte ouder je beperkingen en dus je mogelijkheden heel goedkent; maar onderschat niet het 'oergevoel' van het willen krijgen van een kind, een gevoel dat maar al te vaak totaal irrationeel is.
Het lijkt me dan ook heel erg belangrijk om die oerwens uit te schakelen en puur vanuit je verstand te kijken of een (extra) kind nemen wel verstandig is.
Maar goed, dit is dus een puur theoretisch riedeltje van iemand die gezond is én geen kinderen heeft/wil....
Het lijkt me dan ook heel erg belangrijk om die oerwens uit te schakelen en puur vanuit je verstand te kijken of een (extra) kind nemen wel verstandig is.
Maar goed, dit is dus een puur theoretisch riedeltje van iemand die gezond is én geen kinderen heeft/wil....
Als je zelf niet in staat bent om er voor te zorgen op dat moment is het toch een beetje lastig of niet?quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:06 schreef Rottdog het volgende:
[..]
Denk dat het net zo opgelost wordt als in ieder gezin met meerdere kinderen erg normaal ruzie onderling.
Normaal kan je er van uit gaan dat het inderdaad is op te lossen.
Dan doe je het kind toch 'aan de riem', zoals ook veel gezonde mensen doen als ze in een vreemde/drukke stad zijn?quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:04 schreef Smoezie het volgende:
[..]
Kijk, jij weet dus nu van jezelf zeker dat je dat zou kunnen, ook al kostte het je veel moeite (logisch) en moest je er van bijkomen, je kon je kind redden toen het in de vijver viel. Want dat soort dingen kunnen zomaar gebeuren.
Maar iemand die in een rolstoel zit en er niet uit kan komen, kan dit niet, iedereen voorbij rennen. En daar ligt voor mij dus een heel groot verschil
Volwássen helpende handjes zijn natuurlijk prima!quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:06 schreef piglet het volgende:
Ik ben een jaar au pair geweest in een gezin waarvan de vader dusdanig gehandicapt was dat hij niet zelfstandig voor zijn zoon kon zorgen.
Let wel, het gaat hier om een heel intelligente man, die werkt als psycholoog, auto rijdt, heel zelfstandig is, etc. Maar er waren een paar simpele dingen die hij niet kon doen, zoals een kind optillen en naar boven brengen of een luier verschonen. Dus daar hebben ze mij voor ingehuurd.
Prima oplossing en geloof mij: zijn zoon kwam niks te kort. Het is gewoon een kwestie van zorgen voor een alternatief voor de dingen die je niet zelf kunt.
En als dat heel veel is, dan moet je nadenken over of je dat wil, voor je kind en voor jezelf.
Nee ze moet niks. Wil ze niet me hem buiten dan speelt hij in de tuin, heel simpel.quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:03 schreef Godlike02 het volgende:
[..]
Is het net mogelijk dat het zo is gegroeid dat het 'moet'?
Een soort sociale druk? Hebben ze nooit ruzie? en dan? hoe los je het dan op?
Ruzie hebben ze niet echt er zit 10 jaar verschil tussen.
Er zijn toch ook mensen die wel alles kunnen en hun kinderen op elkaarlaten passen omdat ze even snel een boodschapje moeten doen of dat ze even wat moeten vragen aan de buuv en vervolgens een half uur weg blijven of hun kindje alleen in bed laten liggen om de oudste naar school te brengen.
Maar omdat ik een keer wil liggen omdat ik pijn heb ben ik gelijk een egoistische gehandicapte moeder die alles op de schouders van haar dochter gooit.
Er zijn sowieso veel & veelste veel mensen op deze bol, verantwoordelijk voor 90% van alle ellende (milieu, dierenleed, oorlog, honger, ziekte, armoede).
Men zou alleen intelligente, gezonde mensen moete toestaan om kinderen te krijgen en dan niet meer dan 2.
Klinkt Hitler-achtig, ik weet het, maar is eigenlijk wel het beste voor iedereen.
Dus Nee: gehandicapten een mooi leven bieden, maar geen kinderen.
Men zou alleen intelligente, gezonde mensen moete toestaan om kinderen te krijgen en dan niet meer dan 2.
Klinkt Hitler-achtig, ik weet het, maar is eigenlijk wel het beste voor iedereen.
Dus Nee: gehandicapten een mooi leven bieden, maar geen kinderen.
ships are safe in the harbor, but that is not what ships are meant for
Ik zie dat Nikske dat inmiddels ook had gezegd op de vorige bladzijde, sorry, in de snelheid van dit topic even gemistquote:Op woensdag 30 mei 2007 23:08 schreef Mammietje het volgende:
[..]
Dan doe je het kind toch 'aan de riem', zoals ook veel gezonde mensen doen als ze in een vreemde/drukke stad zijn?
Dat is inderdaad een oplossing. Maar dan nog zullen er altijd gevallen blijven dat het kindje even niet aan die riem zit. Jullie hebben gelijk hoor, dit soort dingen kunnen veel gevaren oplossen. Ik zit hier ook niet mensen met een beperking kinderen uit hun hoofd te praten he, ik vind gewoon dat er heel goed over nagedacht moet worden van te voren en dat niet altijd 'het vangnet' alles moet oplossen.
Mijn kokerblinde doofstomme achterbuurvrouw met mijn vreselijk vage gedragsgestoorde (oke, niet officieel vastgesteld) doofstomme buurman hebben een zoon. Die ligt al bijna zijn hele leven in een verzorgtehuis. Mentaal niet capabel en kan niet veel. Kan te maken hebben met diverse erfelijkheid, of puur toeval zijn. Maar alsnog vind ik het niet kunnen. Beiden sporen ook niet helemaal...
Not done vind ik
Not done vind ik
| ❤ | Triquester... | ツ Met een accént aigu
ik vind dat je de vraagstelling van ts eigenlijk alleen maar zou kunnen beantwoorder als je de personen die kinderen willen hebben ook echt kent, wat de risico's zijn en wat ze er koste wat het kost voor overhebben. heel persoonlijk dus, voor zowel lichamelijk als geestelijk gehandicapten.
niet vanaf fok! in te schatten dus eik.
niet vanaf fok! in te schatten dus eik.
hoofdletters kosten teveel tijd
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
don't avoid pain to gain pleasure
niet iedereen is iedereen
Een kind nemen is altijd egoistisch. Je bevredigt je eigen kinderwens. Een kind vraagt er niet om geboren te worden en ik heb nog nooit gehoord dat iemand ze wil om de mensheid als soort in stand te houden. Dat gezegd hebbende, waarom zou een gehandicapte dan niet ook egoistisch mogen zijn? Neemt niet weg dat het wel een goed overwogen beslissing moet zijn en dat het kind en/of de omgeving niet onevenredig wordt belast met de (minder rooskleurige) consequenties van jouw keuze.
Dat dus ookquote:Op woensdag 30 mei 2007 23:11 schreef zoalshetis het volgende:
ik vind dat je de vraagstelling van ts eigenlijk alleen maar zou kunnen beantwoorder als je de personen die kinderen willen hebben ook echt kent, wat de risico's zijn en wat ze er koste wat het kost voor overhebben. heel persoonlijk dus, voor zowel lichamelijk als geestelijk gehandicapten.
niet vanaf fok! in te schatten dus eik.
| ❤ | Triquester... | ツ Met een accént aigu
Mag ik vragen of het een degeneratief iets is wat je hebt?quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:09 schreef Anitra het volgende:
[..]
Nee ze moet niks. Wil ze niet me hem buiten dan speelt hij in de tuin, heel simpel.
Ruzie hebben ze niet echt er zit 10 jaar verschil tussen.
Er zijn toch ook mensen die wel alles kunnen en hun kinderen op elkaarlaten passen omdat ze even snel een boodschapje moeten doen of dat ze even wat moeten vragen aan de buuv en vervolgens een half uur weg blijven of hun kindje alleen in bed laten liggen om de oudste naar school te brengen.
Maar omdat ik een keer wil liggen omdat ik pijn heb ben ik gelijk een egoistische gehandicapte moeder die alles op de schouders van haar dochter gooit.
Al gedaan, vorige pagina... Ben je gehandicapt? Ik wel... Ik heb een handicap waardoor jij waarschijnlijk denkt dat ik niet online zou kunnen, maar toch, ik ben online, en op FOK! Waar niet-gehandicapten problemen zien, zien gehandicapten die ook, maar zij zien vaak ook een oplossing...quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:07 schreef Smoezie het volgende:
[..]
Oh maar begrijp me niet verkeerd alsjeblieft, mijn mening is zeker niet gebaseerd op die ene documentaire Ik vind alleen - en dat is gewoon een andere mening, verder niets ergs - dat je er te makkelijk over denkt. Je zegt dat overal wel een oplossing voor te bedenken is. Maar dat is helaas niet zo simpel te stellen. Zoals ik je hierboven al vroeg, noem eens 1 simpele oplossing dan als je bv in een rolstoel zit en je kind rent de weg op?
Make something foolproof and someone will invent a bigger fool
Ik hoop dat je zelf doorhebt dat jij niet tot die groep behoort?quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:10 schreef Mr.Spock het volgende:
Er zijn sowieso veel & veelste veel mensen op deze bol, verantwoordelijk voor 90% van alle ellende (milieu, dierenleed, oorlog, honger, ziekte, armoede).
Men zou alleen intelligente, gezonde mensen moete toestaan om kinderen te krijgen en dan niet meer dan 2.
Klinkt Hitler-achtig, ik weet het, maar is eigenlijk wel het beste voor iedereen.
Dus Nee: gehandicapten een mooi leven bieden, maar geen kinderen.
Jij wil kinderen!quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:09 schreef Anitra het volgende:
[..]
Nee ze moet niks. Wil ze niet me hem buiten dan speelt hij in de tuin, heel simpel.
Ruzie hebben ze niet echt er zit 10 jaar verschil tussen.
Er zijn toch ook mensen die wel alles kunnen en hun kinderen op elkaarlaten passen omdat ze even snel een boodschapje moeten doen of dat ze even wat moeten vragen aan de buuv en vervolgens een half uur weg blijven of hun kindje alleen in bed laten liggen om de oudste naar school te brengen.
Maar omdat ik een keer wil liggen omdat ik pijn heb ben ik gelijk een egoistische gehandicapte moeder die alles op de schouders van haar dochter gooit.
Als jij kinderen wil en kan krijgen kan helaas niemand je stoppen (niet persoonlijk) want het nemen van een hond is tegenwoordig lastiger.
Ik ken je persoonlijke situatie niet dus ik zal niet zeggen dat je een egoistische gehandicate bent. Vaak ben ik wel van mening dat je dit soort zaken zelf niet helemaal objectief kan bekijken vanwege een wens. Mensen op internet kunnen dit ook niet objectief bekijken en beoordelen maar bijvoorbeeld een huisarts wel.
Er zijn gewoon extra zaken waar je rekening mee moet houden want je bent zelf verantwoordelijke voor je kinderen. Wat als mijn kerel van me af gaat? Wat als ik achteruit ga? wat als............?
Hebben de kinderen een jeugd die ik en andere verantwoord vinden of komen ze te kort? Ik heb er al twee wat is de extra last met een derde? ..........
Dat zijn zaken waar een niet gehandicapte minder rekening mee hoeft te houden.
ik heb chronish pijn door een tarlov's cyste dus word het erger? Als het goed is niet en blijfthet bij pijn in lage rug en rechterbeen.quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:12 schreef clumsy_clown het volgende:
[..]
Mag ik vragen of het een degeneratief iets is wat je hebt?
Heb je er eigenlijk wel eens bij stil gestaan dat het kind ook iets kan hebben? De dochter van een 26 jarige klasgenoot (ja, die heb je tegenwoordig) is geestelijk gehandicapt. Doet het verder goed in de samenleving maar heeft beperkingen. Zij kan het redelijk goed handelen. Ze staat elke dag om 6 uur op om elk van haar 2 dochters genoeg aandacht te geven, ze brengt ze naar de creche/school/dagopvang en gaat zelf naar school. Afhankelijk van de schooltijden haalt ze ze op en gaat ze boodschappen doen eten koken en ze onder de douche zetten. Om 7 uur gaan ze naar bed. Het is een strikt 'rooster' maar dat moet die dochter hebben. De jongste van dr moet het maar volgen. Kan je een dag niet, dat kán niet. Je moet door. Ze is ook nog eens alleenstaand. Ze doet nu dan toch een opleiding, maar heeft al die jaren school gewoon moeten uitstellen...
1 dag in de week (Woensdag) gaan de kinderen naar een slaaphuis. 1 dag in de week eventjes alles op orde maken. Ze heeft er ook wel zelf voor gekozen, ze wou vroeg kinderen, misschien wel egoistisch, maar goed... Je moet die keuze weloverwogen doen! En voor de gevolgen in staan.
1 dag in de week (Woensdag) gaan de kinderen naar een slaaphuis. 1 dag in de week eventjes alles op orde maken. Ze heeft er ook wel zelf voor gekozen, ze wou vroeg kinderen, misschien wel egoistisch, maar goed... Je moet die keuze weloverwogen doen! En voor de gevolgen in staan.
| ❤ | Triquester... | ツ Met een accént aigu
Wat mij dan ook nog bezig zou houden (in het geval van Anitra), stel dat je weer een kindje krijgt met zoveel allergieen? Wil je dat het kindje aandoen, en zou jij twee allergische kinderen kunnen "combineren" met je eigen beperkingen?
Voor mij was het iig duidelijk, ik had twee pittige zwangerschappen, met niet geringe risico's voor mij èn de kindjes. Hoewel er in mijn hart nog ruimte genoeg is, hebben we het daar toch bij gelaten. Puur op verstand. Ze zijn allebei gezond, ik ook weer, waarom nog een keer het risico nemen?
Voor mij was het iig duidelijk, ik had twee pittige zwangerschappen, met niet geringe risico's voor mij èn de kindjes. Hoewel er in mijn hart nog ruimte genoeg is, hebben we het daar toch bij gelaten. Puur op verstand. Ze zijn allebei gezond, ik ook weer, waarom nog een keer het risico nemen?
Losing love is like a window in your hart,
everybody sees you're blown apart, everbody sees the wind blow.
everybody sees you're blown apart, everbody sees the wind blow.
Ik had het inmiddels gezien, het ging zo snel ineens hier in het topicquote:Op woensdag 30 mei 2007 23:13 schreef Nikske het volgende:
[..]
Al gedaan, vorige pagina... Ben je gehandicapt? Ik wel... Ik heb een handicap waardoor jij waarschijnlijk denkt dat ik niet online zou kunnen, maar toch, ik ben online, en op FOK! Waar niet-gehandicapten problemen zien, zien gehandicapten die ook, maar zij zien vaak ook een oplossing...
Had al gepost dat ik je antwoord inmiddels gezien had
Ik ben niet gehandicapt. Maar je vindt toch hopelijk niet dat ik gehandicapte mensen veroordeel hier? Ik pleit alleen heel erg voor het goed overdenken van te voren, maar dat is niet meer dan logisch toch?
Jij hebt wellicht hartstikke gelijk dat gehandicapten oplossingen zien die niet-gehandicapten niet of minde snel zien. Maar ik mag me toch best er voor hard maken dat er goed over nagedacht wordt? Dat moet je sowieso als je kinderen wilt, maar als je een handicap hebt vind ik dat je er extra extra goed over moet nadenken. Verder bedoel ik niets rot
De probleemgevallen zijn natuurlijk de mensen die door hun handicap zelf enorm afhankelijk zijn van anderen en zorg van anderen. Die beslissen dan niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen dat er een kindje verzorgd moet gaan worden.
De meeste mensen hebben echter op een of andere manier wel beperkingen. Mijn moeder heeft een ernstige oogziekte waardoor ze legaal gesproken blind is, maar ik heb haar nooit als gehandicapt beschouwd. Terwijl ik wel vaak moest helpen met bijvoorbeeld boodschappen doen, recepten voorlezen of zelfs haar de kinderboeken voorlas in plaats van zij mij. Maar dat was gewoon een fact of life. Ik denk dat dat voor heleboel handicaps geldt. De ene heeft een vader of moeder die niet (goed) kan lopen, de ander eentje die niet kan horen, weer een derde heeft er eentje die geen Nederlands spreekt en de vierde heeft er eentje die op het oog perfect is maar stiekem alcholist is met losse handjes. Ik bedoel, wie ben je als buitenstaander om te kunnen oordelen of iemand geschikt is als ouder? Doe je een kind tekort doordat zijn ouders "anders" zijn?
De meeste mensen hebben echter op een of andere manier wel beperkingen. Mijn moeder heeft een ernstige oogziekte waardoor ze legaal gesproken blind is, maar ik heb haar nooit als gehandicapt beschouwd. Terwijl ik wel vaak moest helpen met bijvoorbeeld boodschappen doen, recepten voorlezen of zelfs haar de kinderboeken voorlas in plaats van zij mij. Maar dat was gewoon een fact of life. Ik denk dat dat voor heleboel handicaps geldt. De ene heeft een vader of moeder die niet (goed) kan lopen, de ander eentje die niet kan horen, weer een derde heeft er eentje die geen Nederlands spreekt en de vierde heeft er eentje die op het oog perfect is maar stiekem alcholist is met losse handjes. Ik bedoel, wie ben je als buitenstaander om te kunnen oordelen of iemand geschikt is als ouder? Doe je een kind tekort doordat zijn ouders "anders" zijn?
mooi he, alles
Dat bedoel ik ook te zeggen. Iedereen heeft zijn eigen dingen om na te gaa of het verantwoordelijk is om kinderen te willen.quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:19 schreef Godlike02 het volgende:
[..]
Jij wil kinderen!
Als jij kinderen wil en kan krijgen kan helaas niemand je stoppen (niet persoonlijk) want het nemen van een hond is tegenwoordig lastiger.
Ik ken je persoonlijke situatie niet dus ik zal niet zeggen dat je een egoistische gehandicate bent. Vaak ben ik wel van mening dat je dit soort zaken zelf niet helemaal objectief kan bekijken vanwege een wens. Mensen op internet kunnen dit ook niet objectief bekijken en beoordelen maar bijvoorbeeld een huisarts wel.
Er zijn gewoon extra zaken waar je rekening mee moet houden want je bent zelf verantwoordelijke voor je kinderen. Wat als mijn kerel van me af gaat? Wat als ik achteruit ga? wat als............?
Hebben de kinderen een jeugd die ik en andere verantwoord vinden of komen ze te kort? Ik heb er al twee wat is de extra last met een derde? ..........
Dat zijn zaken waar een niet gehandicapte minder rekening mee hoeft te houden.
Maar zoals ik in het 2e streepjes topic ook al zei gaan wij vrijdag uitgebreid met de arts overleggen of het kan, of er gevolgen aan zitten, hoe met de medicatie, enz..
Wij willen graag een 3e en weten dat wij het aan het aan kunnen, maar als de artsen vrijdag zeggen dat het beter is van niet, dan laat ik gelijk een pilstaafje in mijn arm zetten en dan is ht geestelijk ff zwaar but, maar hun hebben het laaste woord. Het is echt niet zo dat het ik vanmorgen opgestaan ben van: oh ik wil een 3e en ik wil het nu en we doen het wel ff.
Hou er wel rekening mee dat artsen tegenwoordig zelden meer zeggen dat het niet verstandig is...
Uit eigen ervaring, ik heb me laten steriliseren bij de KS van de jongste, en toen ik vroeg of ze daaraan wilde denken (wurm was inmiddels geboren en gekeurd ), mompelde ze heel zachtjes, "Heel verstandig". Waarop ik ( ik hoor goed ), vroeg of ze het me anders afgeraden had.
Ze zei letterlijk dat het protocol dat niet meer toestaat, tenzij er echt zwaarwegende belangen zijn. Maar dan moest ik echt denken in de orde van moeders met kanker die nog een chemokuur moeten terwijl zwanger.
Uit eigen ervaring, ik heb me laten steriliseren bij de KS van de jongste, en toen ik vroeg of ze daaraan wilde denken (wurm was inmiddels geboren en gekeurd ), mompelde ze heel zachtjes, "Heel verstandig". Waarop ik ( ik hoor goed ), vroeg of ze het me anders afgeraden had.
Ze zei letterlijk dat het protocol dat niet meer toestaat, tenzij er echt zwaarwegende belangen zijn. Maar dan moest ik echt denken in de orde van moeders met kanker die nog een chemokuur moeten terwijl zwanger.
Losing love is like a window in your hart,
everybody sees you're blown apart, everbody sees the wind blow.
everybody sees you're blown apart, everbody sees the wind blow.
daar zaten we zelf ook aan te denken. Maar bij ons is het zo dat we ons zo aan gepast hebben aan hem, het iseen gewoonte gworden. We weten dingen te herkennen (zoals we het bij arwen zagen) en als er nog een allergisch kindje komt dan weten we hoe te reageren en wat te doen, de weg zal alleen makkeijkr zijn dan bij hem toen.quote:Op woensdag 30 mei 2007 23:26 schreef Leah het volgende:
Wat mij dan ook nog bezig zou houden (in het geval van Anitra), stel dat je weer een kindje krijgt met zoveel allergieen? Wil je dat het kindje aandoen, en zou jij twee allergische kinderen kunnen "combineren" met je eigen beperkingen?
Voor mij was het iig duidelijk, ik had twee pittige zwangerschappen, met niet geringe risico's voor mij èn de kindjes. Hoewel er in mijn hart nog ruimte genoeg is, hebben we het daar toch bij gelaten. Puur op verstand. Ze zijn allebei gezond, ik ook weer, waarom nog een keer het risico nemen?
Daarom wil ik ook weten wat de arts zegt vrijdag. Wij wilen alles op een rij hebben. Kan mijn lichaam het aan? Welke risico's zitten er aan vast enz..
|
|
