Als gehandicapte kiezen voor een kind, egoistisch?

Ik ben een jaar au pair geweest in een gezin waarvan de vader dusdanig gehandicapt was dat hij niet zelfstandig voor zijn zoon kon zorgen.
Let wel, het gaat hier om een heel intelligente man, die werkt als psycholoog, auto rijdt, heel zelfstandig is, etc. Maar er waren een paar simpele dingen die hij niet kon doen, zoals een kind optillen en naar boven brengen of een luier verschonen. Dus daar hebben ze mij voor ingehuurd.
Prima oplossing en geloof mij: zijn zoon kwam niks te kort. Het is gewoon een kwestie van zorgen voor een alternatief voor de dingen die je niet zelf kunt.
En als dat heel veel is, dan moet je nadenken over of je dat wil, voor je kind en voor jezelf.

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 23:03 schreef Nikske het volgende:

[..]

Je kunt je mening niet baseren op één documentaire... Ik heb meer verhalen gehoord van mensen die dus aan zo'n documentaire meededen, met als doel te laten zien dat zij heel competente ouders waren... Alleen was dat niet de bedoeling van de documentairemaker, waardoor er dus zo'n verhaal van de 'kleine helpertjes' uitkwam, een vertekend beeld...
Kinderen van gehandicapten hoeven geen hulp in de huishouding te zijn, als je die nodig hebt, kun je een alphahulp krijgen...

Oh maar begrijp me niet verkeerd alsjeblieft, mijn mening is zeker niet gebaseerd op die ene documentaire Ik vind alleen - en dat is gewoon een andere mening, verder niets ergs - dat je er te makkelijk over denkt. Je zegt dat overal wel een oplossing voor te bedenken is. Maar dat is helaas niet zo simpel te stellen. Zoals ik je hierboven al vroeg, noem eens 1 simpele oplossing dan als je bv in een rolstoel zit en je kind rent de weg op?

Het kan wel zo zijn dat je als gehandicapte ouder je beperkingen en dus je mogelijkheden heel goedkent; maar onderschat niet het 'oergevoel' van het willen krijgen van een kind, een gevoel dat maar al te vaak totaal irrationeel is.

Het lijkt me dan ook heel erg belangrijk om die oerwens uit te schakelen en puur vanuit je verstand te kijken of een (extra) kind nemen wel verstandig is.

Maar goed, dit is dus een puur theoretisch riedeltje van iemand die gezond is én geen kinderen heeft/wil....

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 23:06 schreef Rottdog het volgende:

[..]

Denk dat het net zo opgelost wordt als in ieder gezin met meerdere kinderen erg normaal ruzie onderling.

Als je zelf niet in staat bent om er voor te zorgen op dat moment is het toch een beetje lastig of niet?
Normaal kan je er van uit gaan dat het inderdaad is op te lossen.

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 23:04 schreef Smoezie het volgende:

[..]

Kijk, jij weet dus nu van jezelf zeker dat je dat zou kunnen, ook al kostte het je veel moeite (logisch) en moest je er van bijkomen, je kon je kind redden toen het in de vijver viel. Want dat soort dingen kunnen zomaar gebeuren.

Maar iemand die in een rolstoel zit en er niet uit kan komen, kan dit niet, iedereen voorbij rennen. En daar ligt voor mij dus een heel groot verschil

Dan doe je het kind toch 'aan de riem', zoals ook veel gezonde mensen doen als ze in een vreemde/drukke stad zijn?

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 23:06 schreef piglet het volgende:
Ik ben een jaar au pair geweest in een gezin waarvan de vader dusdanig gehandicapt was dat hij niet zelfstandig voor zijn zoon kon zorgen.
Let wel, het gaat hier om een heel intelligente man, die werkt als psycholoog, auto rijdt, heel zelfstandig is, etc. Maar er waren een paar simpele dingen die hij niet kon doen, zoals een kind optillen en naar boven brengen of een luier verschonen. Dus daar hebben ze mij voor ingehuurd.
Prima oplossing en geloof mij: zijn zoon kwam niks te kort. Het is gewoon een kwestie van zorgen voor een alternatief voor de dingen die je niet zelf kunt.
En als dat heel veel is, dan moet je nadenken over of je dat wil, voor je kind en voor jezelf.

Volwássen helpende handjes zijn natuurlijk prima!

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 23:03 schreef Godlike02 het volgende:

[..]

Is het net mogelijk dat het zo is gegroeid dat het 'moet'?
Een soort sociale druk? Hebben ze nooit ruzie? en dan? hoe los je het dan op?

Nee ze moet niks. Wil ze niet me hem buiten dan speelt hij in de tuin, heel simpel.
Ruzie hebben ze niet echt er zit 10 jaar verschil tussen.
Er zijn toch ook mensen die wel alles kunnen en hun kinderen op elkaarlaten passen omdat ze even snel een boodschapje moeten doen of dat ze even wat moeten vragen aan de buuv en vervolgens een half uur weg blijven of hun kindje alleen in bed laten liggen om de oudste naar school te brengen.
Maar omdat ik een keer wil liggen omdat ik pijn heb ben ik gelijk een egoistische gehandicapte moeder die alles op de schouders van haar dochter gooit.

Er zijn sowieso veel & veelste veel mensen op deze bol, verantwoordelijk voor 90% van alle ellende (milieu, dierenleed, oorlog, honger, ziekte, armoede).

Men zou alleen intelligente, gezonde mensen moete toestaan om kinderen te krijgen en dan niet meer dan 2.

Klinkt Hitler-achtig, ik weet het, maar is eigenlijk wel het beste voor iedereen.

Dus Nee: gehandicapten een mooi leven bieden, maar geen kinderen.

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 23:08 schreef Mammietje het volgende:

[..]

Dan doe je het kind toch 'aan de riem', zoals ook veel gezonde mensen doen als ze in een vreemde/drukke stad zijn?

Ik zie dat Nikske dat inmiddels ook had gezegd op de vorige bladzijde, sorry, in de snelheid van dit topic even gemist

Dat is inderdaad een oplossing. Maar dan nog zullen er altijd gevallen blijven dat het kindje even niet aan die riem zit. Jullie hebben gelijk hoor, dit soort dingen kunnen veel gevaren oplossen. Ik zit hier ook niet mensen met een beperking kinderen uit hun hoofd te praten he, ik vind gewoon dat er heel goed over nagedacht moet worden van te voren en dat niet altijd 'het vangnet' alles moet oplossen.

Mijn kokerblinde doofstomme achterbuurvrouw met mijn vreselijk vage gedragsgestoorde (oke, niet officieel vastgesteld) doofstomme buurman hebben een zoon. Die ligt al bijna zijn hele leven in een verzorgtehuis. Mentaal niet capabel en kan niet veel. Kan te maken hebben met diverse erfelijkheid, of puur toeval zijn. Maar alsnog vind ik het niet kunnen. Beiden sporen ook niet helemaal...

Not done vind ik

ik vind dat je de vraagstelling van ts eigenlijk alleen maar zou kunnen beantwoorder als je de personen die kinderen willen hebben ook echt kent, wat de risico's zijn en wat ze er koste wat het kost voor overhebben. heel persoonlijk dus, voor zowel lichamelijk als geestelijk gehandicapten.

niet vanaf fok! in te schatten dus eik.

Een kind nemen is altijd egoistisch. Je bevredigt je eigen kinderwens. Een kind vraagt er niet om geboren te worden en ik heb nog nooit gehoord dat iemand ze wil om de mensheid als soort in stand te houden. Dat gezegd hebbende, waarom zou een gehandicapte dan niet ook egoistisch mogen zijn? Neemt niet weg dat het wel een goed overwogen beslissing moet zijn en dat het kind en/of de omgeving niet onevenredig wordt belast met de (minder rooskleurige) consequenties van jouw keuze.

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 23:11 schreef zoalshetis het volgende:
ik vind dat je de vraagstelling van ts eigenlijk alleen maar zou kunnen beantwoorder als je de personen die kinderen willen hebben ook echt kent, wat de risico's zijn en wat ze er koste wat het kost voor overhebben. heel persoonlijk dus, voor zowel lichamelijk als geestelijk gehandicapten.

niet vanaf fok! in te schatten dus eik.

Dat dus ook

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 23:07 schreef Smoezie het volgende:

[..]

Oh maar begrijp me niet verkeerd alsjeblieft, mijn mening is zeker niet gebaseerd op die ene documentaire Ik vind alleen - en dat is gewoon een andere mening, verder niets ergs - dat je er te makkelijk over denkt. Je zegt dat overal wel een oplossing voor te bedenken is. Maar dat is helaas niet zo simpel te stellen. Zoals ik je hierboven al vroeg, noem eens 1 simpele oplossing dan als je bv in een rolstoel zit en je kind rent de weg op?

Al gedaan, vorige pagina... Ben je gehandicapt? Ik wel... Ik heb een handicap waardoor jij waarschijnlijk denkt dat ik niet online zou kunnen, maar toch, ik ben online, en op FOK! Waar niet-gehandicapten problemen zien, zien gehandicapten die ook, maar zij zien vaak ook een oplossing...

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 23:10 schreef Mr.Spock het volgende:
Er zijn sowieso veel & veelste veel mensen op deze bol, verantwoordelijk voor 90% van alle ellende (milieu, dierenleed, oorlog, honger, ziekte, armoede).
Men zou alleen intelligente, gezonde mensen moete toestaan om kinderen te krijgen en dan niet meer dan 2.
Klinkt Hitler-achtig, ik weet het, maar is eigenlijk wel het beste voor iedereen.
Dus Nee: gehandicapten een mooi leven bieden, maar geen kinderen.

Ik hoop dat je zelf doorhebt dat jij niet tot die groep behoort?

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 23:09 schreef Anitra het volgende:

[..]

Nee ze moet niks. Wil ze niet me hem buiten dan speelt hij in de tuin, heel simpel.
Ruzie hebben ze niet echt er zit 10 jaar verschil tussen.
Er zijn toch ook mensen die wel alles kunnen en hun kinderen op elkaarlaten passen omdat ze even snel een boodschapje moeten doen of dat ze even wat moeten vragen aan de buuv en vervolgens een half uur weg blijven of hun kindje alleen in bed laten liggen om de oudste naar school te brengen.
Maar omdat ik een keer wil liggen omdat ik pijn heb ben ik gelijk een egoistische gehandicapte moeder die alles op de schouders van haar dochter gooit.

Jij wil kinderen!
Als jij kinderen wil en kan krijgen kan helaas niemand je stoppen (niet persoonlijk) want het nemen van een hond is tegenwoordig lastiger.

Ik ken je persoonlijke situatie niet dus ik zal niet zeggen dat je een egoistische gehandicate bent. Vaak ben ik wel van mening dat je dit soort zaken zelf niet helemaal objectief kan bekijken vanwege een wens. Mensen op internet kunnen dit ook niet objectief bekijken en beoordelen maar bijvoorbeeld een huisarts wel.

Er zijn gewoon extra zaken waar je rekening mee moet houden want je bent zelf verantwoordelijke voor je kinderen. Wat als mijn kerel van me af gaat? Wat als ik achteruit ga? wat als............?
Hebben de kinderen een jeugd die ik en andere verantwoord vinden of komen ze te kort? Ik heb er al twee wat is de extra last met een derde? ..........

Dat zijn zaken waar een niet gehandicapte minder rekening mee hoeft te houden.

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 23:12 schreef clumsy_clown het volgende:

[..]

Mag ik vragen of het een degeneratief iets is wat je hebt?

ik heb chronish pijn door een tarlov's cyste dus word het erger? Als het goed is niet en blijfthet bij pijn in lage rug en rechterbeen.

Heb je er eigenlijk wel eens bij stil gestaan dat het kind ook iets kan hebben? De dochter van een 26 jarige klasgenoot (ja, die heb je tegenwoordig) is geestelijk gehandicapt. Doet het verder goed in de samenleving maar heeft beperkingen. Zij kan het redelijk goed handelen. Ze staat elke dag om 6 uur op om elk van haar 2 dochters genoeg aandacht te geven, ze brengt ze naar de creche/school/dagopvang en gaat zelf naar school. Afhankelijk van de schooltijden haalt ze ze op en gaat ze boodschappen doen eten koken en ze onder de douche zetten. Om 7 uur gaan ze naar bed. Het is een strikt 'rooster' maar dat moet die dochter hebben. De jongste van dr moet het maar volgen. Kan je een dag niet, dat kán niet. Je moet door. Ze is ook nog eens alleenstaand. Ze doet nu dan toch een opleiding, maar heeft al die jaren school gewoon moeten uitstellen...

1 dag in de week (Woensdag) gaan de kinderen naar een slaaphuis. 1 dag in de week eventjes alles op orde maken. Ze heeft er ook wel zelf voor gekozen, ze wou vroeg kinderen, misschien wel egoistisch, maar goed... Je moet die keuze weloverwogen doen! En voor de gevolgen in staan.

Wat mij dan ook nog bezig zou houden (in het geval van Anitra), stel dat je weer een kindje krijgt met zoveel allergieen? Wil je dat het kindje aandoen, en zou jij twee allergische kinderen kunnen "combineren" met je eigen beperkingen?

Voor mij was het iig duidelijk, ik had twee pittige zwangerschappen, met niet geringe risico's voor mij èn de kindjes. Hoewel er in mijn hart nog ruimte genoeg is, hebben we het daar toch bij gelaten. Puur op verstand. Ze zijn allebei gezond, ik ook weer, waarom nog een keer het risico nemen?

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 23:13 schreef Nikske het volgende:

[..]

Al gedaan, vorige pagina... Ben je gehandicapt? Ik wel... Ik heb een handicap waardoor jij waarschijnlijk denkt dat ik niet online zou kunnen, maar toch, ik ben online, en op FOK! Waar niet-gehandicapten problemen zien, zien gehandicapten die ook, maar zij zien vaak ook een oplossing...

Ik had het inmiddels gezien, het ging zo snel ineens hier in het topic
Had al gepost dat ik je antwoord inmiddels gezien had

Ik ben niet gehandicapt. Maar je vindt toch hopelijk niet dat ik gehandicapte mensen veroordeel hier? Ik pleit alleen heel erg voor het goed overdenken van te voren, maar dat is niet meer dan logisch toch?
Jij hebt wellicht hartstikke gelijk dat gehandicapten oplossingen zien die niet-gehandicapten niet of minde snel zien. Maar ik mag me toch best er voor hard maken dat er goed over nagedacht wordt? Dat moet je sowieso als je kinderen wilt, maar als je een handicap hebt vind ik dat je er extra extra goed over moet nadenken. Verder bedoel ik niets rot

De probleemgevallen zijn natuurlijk de mensen die door hun handicap zelf enorm afhankelijk zijn van anderen en zorg van anderen. Die beslissen dan niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen dat er een kindje verzorgd moet gaan worden.

De meeste mensen hebben echter op een of andere manier wel beperkingen. Mijn moeder heeft een ernstige oogziekte waardoor ze legaal gesproken blind is, maar ik heb haar nooit als gehandicapt beschouwd. Terwijl ik wel vaak moest helpen met bijvoorbeeld boodschappen doen, recepten voorlezen of zelfs haar de kinderboeken voorlas in plaats van zij mij. Maar dat was gewoon een fact of life. Ik denk dat dat voor heleboel handicaps geldt. De ene heeft een vader of moeder die niet (goed) kan lopen, de ander eentje die niet kan horen, weer een derde heeft er eentje die geen Nederlands spreekt en de vierde heeft er eentje die op het oog perfect is maar stiekem alcholist is met losse handjes. Ik bedoel, wie ben je als buitenstaander om te kunnen oordelen of iemand geschikt is als ouder? Doe je een kind tekort doordat zijn ouders "anders" zijn?

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 23:19 schreef Godlike02 het volgende:

[..]

Jij wil kinderen!
Als jij kinderen wil en kan krijgen kan helaas niemand je stoppen (niet persoonlijk) want het nemen van een hond is tegenwoordig lastiger.

Ik ken je persoonlijke situatie niet dus ik zal niet zeggen dat je een egoistische gehandicate bent. Vaak ben ik wel van mening dat je dit soort zaken zelf niet helemaal objectief kan bekijken vanwege een wens. Mensen op internet kunnen dit ook niet objectief bekijken en beoordelen maar bijvoorbeeld een huisarts wel.

Er zijn gewoon extra zaken waar je rekening mee moet houden want je bent zelf verantwoordelijke voor je kinderen. Wat als mijn kerel van me af gaat? Wat als ik achteruit ga? wat als............?
Hebben de kinderen een jeugd die ik en andere verantwoord vinden of komen ze te kort? Ik heb er al twee wat is de extra last met een derde? ..........

Dat zijn zaken waar een niet gehandicapte minder rekening mee hoeft te houden.

Dat bedoel ik ook te zeggen. Iedereen heeft zijn eigen dingen om na te gaa of het verantwoordelijk is om kinderen te willen.

Maar zoals ik in het 2e streepjes topic ook al zei gaan wij vrijdag uitgebreid met de arts overleggen of het kan, of er gevolgen aan zitten, hoe met de medicatie, enz..
Wij willen graag een 3e en weten dat wij het aan het aan kunnen, maar als de artsen vrijdag zeggen dat het beter is van niet, dan laat ik gelijk een pilstaafje in mijn arm zetten en dan is ht geestelijk ff zwaar but, maar hun hebben het laaste woord. Het is echt niet zo dat het ik vanmorgen opgestaan ben van: oh ik wil een 3e en ik wil het nu en we doen het wel ff.

Hou er wel rekening mee dat artsen tegenwoordig zelden meer zeggen dat het niet verstandig is...

Uit eigen ervaring, ik heb me laten steriliseren bij de KS van de jongste, en toen ik vroeg of ze daaraan wilde denken (wurm was inmiddels geboren en gekeurd ), mompelde ze heel zachtjes, "Heel verstandig". Waarop ik ( ik hoor goed ), vroeg of ze het me anders afgeraden had.
Ze zei letterlijk dat het protocol dat niet meer toestaat, tenzij er echt zwaarwegende belangen zijn. Maar dan moest ik echt denken in de orde van moeders met kanker die nog een chemokuur moeten terwijl zwanger.

quote:

Op woensdag 30 mei 2007 23:26 schreef Leah het volgende:
Wat mij dan ook nog bezig zou houden (in het geval van Anitra), stel dat je weer een kindje krijgt met zoveel allergieen? Wil je dat het kindje aandoen, en zou jij twee allergische kinderen kunnen "combineren" met je eigen beperkingen?

Voor mij was het iig duidelijk, ik had twee pittige zwangerschappen, met niet geringe risico's voor mij èn de kindjes. Hoewel er in mijn hart nog ruimte genoeg is, hebben we het daar toch bij gelaten. Puur op verstand. Ze zijn allebei gezond, ik ook weer, waarom nog een keer het risico nemen?

daar zaten we zelf ook aan te denken. Maar bij ons is het zo dat we ons zo aan gepast hebben aan hem, het iseen gewoonte gworden. We weten dingen te herkennen (zoals we het bij arwen zagen) en als er nog een allergisch kindje komt dan weten we hoe te reageren en wat te doen, de weg zal alleen makkeijkr zijn dan bij hem toen.

Daarom wil ik ook weten wat de arts zegt vrijdag. Wij wilen alles op een rij hebben. Kan mijn lichaam het aan? Welke risico's zitten er aan vast enz..