quote:
Op maandag 7 februari 2005 15:49 schreef miss_sly het volgende:Dit heb ik nu al een paar keer gelezen, en nu ben ik toch benieuwd
![]()
Kun je eens vertellen welke methoden dat zijn?
Bij operaties kan zowiezo al veel efficienter dan ooit worden geopereerd zonder al te veel bloed te verliezen. Vooral artsen die zich daarin specialiseren kunnen bepaalde (riskante) operaties uitvoeren
Zonder 1 druppel bloed toe te voegen, terwijl andere artsen 2 zakken bloed voorschrijven. Zowiezo houdt elk ziekenhuis er weer andere regels op na.
Verder zijn er veel alternatieve. Een kleine greep uit de mogelijkheden:
Vloeistoffen: Ringers lactaat, dextran, hydroxyethylzetmeel en andere vloeistoffen worden gebruikt om het bloedvolume te handhaven en hypovolemische shock te voorkomen. Sommige vloeistoffen die nu worden getest, zijn in staat zuurstof te transporteren.
Medicamenten: Via genetische manipulatie verkregen eiwitten kunnen de aanmaak stimuleren van rode bloedcellen (erytropoëtine), bloedplaatjes (interleukine-11) en diverse witte bloedcellen (GM-CSF, G-CSF). Andere medicamenten zorgen voor een aanzienlijke beperking van bloedverlies tijdens operaties (aprotinine, antifibrinolytica) of helpen acute bloedingen te beperken (desmopressine).
Biologische hemostatica: Verbandgaas met collageen en cellulose kan rechtstreeks worden aangebracht om het bloeden te stoppen. Fibrinelijmen en -dichtmiddelen kunnen een punctiewond afsluiten of grote oppervlakken bloedend weefsel bedekken.
Bloed terugwinnen: Met speciale apparatuur wordt bloed dat bij een operatie of trauma verloren gaat, teruggewonnen. Het bloed wordt gereinigd en kan in een gesloten circuit in de patiënt worden teruggebracht. In extreme gevallen kunnen met gebruikmaking van zo’n systeem liters bloed worden teruggewonnen.
Operatietechnieken: Grondige planning vooraf, alsook het consulteren van ervaren clinici, helpt het chirurgische team complicaties te vermijden. Prompt handelen om bloedingen te stoppen, is essentieel. Uitstel van meer dan 24 uur kan de mortaliteit sterk doen stijgen. Grote ingrepen verdelen in enkele kleinere vermindert het totale bloedverlies.
Chirurgische instrumenten: Er zijn instrumenten die de bloedvaten doorsnijden en gelijktijdig dichten. Andere instrumenten kunnen bloedingen van grote weefseloppervlakken stoppen. Met laparoscopische en minimaal invasieve instrumenten kunnen ingrepen worden verricht zonder het bloedverlies dat met grote incisies gepaard gaat.
Verder is het zo dat transfusie
risico’s heeft! Naast de mogelijke afweerreactie van het lichaam tegen het vreemde bloed (wat ernstige gevolgen kan hebben), is er nog de kwestie van de controleerbaarheid. AIDS en veel andere ziekten hebben via transfusie al duizenden en duizenden levens geeist. Natuurlijk zal in Nederland minder risico zijn als in Zimbabwe, maar pas nog hebben mensen in GB nog te horen gekregen dat ze met (ik dacht) een vorm van Hepatitis waren besmet als ze in een bepaalde periode in een bepaalde plaats bloed hadden gehad.
Denk dus zowiezo niet licht over bloed ‘nemen’. Verder is al aangetoond dat in veel gevallen het gebruiken van een alternatief voor bloedtransfusie een sneller herstel tot gevolg heeft.
Naast Jehovah’s getuigen zijn er nu ook veel artsen die pleiten voor bloedvrije behandeling.
Een reden waarom bloed gebruikt wordt is handel.
Hier een stukje over de handel in bloed. Het is alweer wat jaren terug, maar wellicht is bloed nu zelfs nog duurder dan in het artikel:
Winst in de niet-commerciële sector
De laatste tijd staan echter ook niet-commerciële bloedbanken aan harde kritiek bloot. In 1986 werd in een artikel in het blad Money betoogd dat het de bloedbanken $57,50 kost om een eenheid bloed bij donors in te zamelen, dat het de ziekenhuizen $88 kost om het van de bloedbanken te kopen en dat het patiënten $375 tot $600 kost om het via een transfusie toegediend te krijgen.
Is de situatie sindsdien veranderd? In september 1989 schreef de journalist Gilbert M. Gaul van The Philadelphia Inquirer een serie kranteartikelen over het Amerikaanse bloedbanksysteem. Na een onderzoek dat een jaar had geduurd, berichtte hij dat sommige bloedbanken mensen smeken bloed af te staan en zich dan omdraaien om wel de helft van dat bloed met aanzienlijke winst aan andere bloedcentra te verkopen. Gaul schatte dat bloedbanken jaarlijks zo’n half miljoen liter bloed op die manier verhandelen, op een schimmige markt waar per jaar 50 miljoen dollar omgaat en die enigszins als een effectenbeurs functioneert.
Er is echter een essentieel verschil: Deze bloedbeurs staat niet onder regeringstoezicht. Niemand kan nagaan hoeveel er precies omgaat, laat staan de prijzen regelen. En veel bloeddonors weten daar niets van. „Mensen worden voor de gek gehouden”, zei de gepensioneerde directeur van een bloedbank tegen The Philadelphia Inquirer. „Niemand zegt hun dat hun bloed naar ons gaat. Zij zouden woedend zijn als zij het wisten.” Een functionaris bij het Rode Kruis zei kort en bondig: „De bloedbanken hebben het Amerikaanse publiek jarenlang misleid.”
In de Verenigde Staten alleen al zamelen bloedbanken jaarlijks zo’n 6,5 miljoen liter bloed in, en ze verkopen ruim 30 miljoen eenheden bloedprodukten voor ongeveer een miljard dollar. Dat is een enorme hoeveelheid geld. Bloedbanken gebruiken niet de term „winst”. Ze geven de voorkeur aan de frase „rest na aftrek van onkosten”. Het Rode Kruis bijvoorbeeld heeft van 1980 tot 1987 „een rest na aftrek van onkosten” van 300 miljoen dollar geboekt.
De bloedbanken protesteren dat ze niet-commerciële organisaties zijn. Ze brengen naar voren dat hun geld niet zoals bij grote ondernemingen op Wall Street naar aandeelhouders gaat. Maar als het Rode Kruis wel aandeelhouders had, zou het tot de winstgevendste ondernemingen in de Verenigde Staten behoren, net als General Motors. En functionarissen bij bloedbanken beuren een aardig salaris. Van de functionarissen bij 62 bloedbanken waarnaar een onderzoek werd ingesteld door The Philadelphia Inquirer verdiende 25 procent ruim $100.000 per jaar. Sommigen verdienden meer dan het dubbele van dat bedrag.
Bloedbanken beweren ook dat ze het bloed dat ze inzamelen niet „verkopen” — ze brengen alleen de bewerkingskosten in rekening. Eén directeur van een bloedbank reageert als volgt op die bewering: „Ik spring uit mijn vel als het Rode Kruis zegt dat het geen bloed verkoopt. Dat is hetzelfde als wanneer de supermarkt zou zeggen dat ze je alleen het pak in rekening brengen, niet de melk.”
JG hebben speciale comite’s opgericht om samen te werken met ziekenhuizen en artsen om zo voorlichting te geven en samen te werken om alternatieven te vinden voor bloed.
Ik ken ook iemand die dat doet en heb hem al gemaild om extra info. Als ik wat heb, laat ik het wel weten (als er interesse is natuurlijk!).
Dit is even kort en bondig wat ik er zo gauw over kan vinden. Hoop dat het duidelijk is.