Die nieuwe collega, is toch wel heel erg leuk

Ben net thuis... ff een warme hap naar binnen schuiven. Moet namelijk zometeen namelijk nog weg...


Ik zie dat iedereen nogal benieuwd is naar de dag van vandaag. De dag begon een half uur eerder dan normaal voor mij. Rond achten was ik al aanwezig om te starten met het werk. Als zo'n beetje enige die vroeg aan het werk is lag er dan ook een enorme berg werk op mijn bureau. Na een half uurtje werken was het weer eens tiijd voor koffie. Even tanken en weer doorgaan. Op het moment dat ik weer terug wil lopen zie ik M binnenkomen als een verzopen kat. Na haar vriendelijk een handdoek te hebben aangereikt hebben we even zitten praten over het weer... over auto's.... etc

Rond half elf was het tijd voor een volgende bak koffie. Elke collega, op de schoonmaakster na, was of weg of had geen tijd/zin in koffie. Dus daar zaten we dan in de kantine. Een ideaal moment. Ware het niet dat de afdeling schoonmaak constant het gesprek onderbrak. Geen ideaal moment dus. Het gesprek ging weer alle kanten uit. Ze zat dit keer niet naast me maar zat recht voor me.... dus ik moest haar constant aankijken, of ik wilde of niet. Die prachtige ogen keken mij elke keer recht in mijn gezicht aan... geen ontspannen was hier aan mogelijk. Met een hart gelijkend aan een beatbox in mijn lijf gingen we door de pauze. Me realiserend dat ze volgens mij ergens op zat te wachten liep ik weer naar mijn plaats terug.


Wat moet ik? Wat doe ik? Waarom kan ik niet gewoon zeggen wat ik van haar vind? Waarom kan ik niet in de prachtige kijkers van haar kijken zonder alle realiteit om mij heen te verliezen? Waarom maak ik me druk om een afwijzing? Met al die vragen gingen we richting de middagpauze. Tussen de koffie en het middagvoer bedacht ik wat mijn probleem is. Die godsgruwelijke onzekerheid. Bang om afgewezen te worden. Net als enkele jaren geleden. Verliefd zijn, dat mogen we inmiddels wel vaststellen dat ik dat ben, is niet leuk. Het maakt me bang, onzeker, boos maar nooit blij. Het liefst zou ik cupido in een bak water verzuipen. Maar helaas de realiteit is, dat ik nu eenmaal dat ik vol in mijn hart geschoten ben door die irritante engel.

Hoe nu verder... zo vlak voor de middagpauze verkeerde ik in een soort van hysterische bui. Het moest nu gebeuren of helemaal niet. Met het gevoel alsof ik naar de tandarts moest, wetende dat alle verstandskiezen onverdoofd eruit getrokken zouden worden, liep ik naar beneden.

Daar zat ze. De prinses achter haar Mac (kan ze ook niets aan doen). Als een op hol geslagen holbewoner loop ik op haar af. En kijk naar haar werk. Ze begint uitgebreid te verhalen over haar werk. Ik vraag of ze even in de kantine komt zitten. Ik pak voor haar een kop thee en schenk zelf koffie in. Die homograp, overkomt me niet nog eens. Op haar vraag waarom ik geen thee drink antwoord ik dan ook weinig tactvol 'ik wil niet dat jij zo over mij gaat denken'. Waarop zij de opmerking terugkaatst dat ze dat toch al niet deed. Poef gelukkig.

Samen lopen we naar de kantine. De prikkende ogen van mijn collega's voel ik in me rug. Alsof ze wisten wat ik van plan was. Het gesprek komt al snel op wederom op de vakantie. Ze verteld dat ze net een reis geboekt heeft. En vraagt of ik vakantieplannen heb. [nu volgt een nerdmoment] Ik vertel haar dat ik al een tijdje spaar voor een bassie en adriaan reis. Vol ongeloof en bijna stikkend in de thee kijkt ze me aan. Ik leg haar uit dat ik graag de reis door Amerika die die irritante clown en acrobaat hebben gemaakt ook graag eens zou willen maken. Met een camper door Amerika en dan alle belangrijke, beroemde en mooie plaatsen zien. [eind nerdmoment] Ze verteld me dat het ze een mooie droom vindt. Dus ik nodig haar, met een grote glimlach, uit dat we misschien die reis samen moeten maken. Waarop zij te snel antwoordde dat dat misschien wel eens kon gebeuren.

Als bambi die in de koplampen van een iets te snel rijdende auto kijkt vervolg ik de pauze. Als ik de trap oploop realiseer ik me dat ik wederom de afspraak die ik met mezelf had gemaakt weer niet ben nagekomen.

Dan volgt een heftige middag. Als een orkaan werk ik door aan de ontwikkeling van een project waar ik mee bezig ben. Een paar keer loop ik heen weer om te printen of om koffie te tanken. Maar ondanks de korte attenties wordt het niets meer. Rond 18.45 uur verlaat ik het pand. Anderhalf uur eerder is M al op weg gegaan naar haar huis.

Buiten is het koud en guur. Binnen zit RB-tje zich af te vragen waar dit heen moet. Morgenvroeg half negen vervolg ik mijn reis in het land van de liefde. Kijkend naar de maan, die vanavond goed zichtbaar is, hoop ik dat ze nu ook even kijkt en dat onze blikken elkaar treffen in die heldere planeet. Wat is het leven mooi...... Tot morgen...