Die nieuwe collega, is toch wel heel erg leuk

Laat thuis vanavond...maar daar zijn we weer

Iedereen kent het wel. Het zonnetje lacht, de lucht is blauw maar jij stapt met het verkeerde been uit bed. Alles lijkt tegen te zitten. Van in de file staan op een plaats waar nooit file staat tot een knallende kopppijn aan het de begin van de dag en geen asprientje hebben. Vandaag was zo'n dag.

Ik stond op nadat ik eerst gigantisch door de wekker was geslapen. Het vertrouwde ochtendritueel van minstens een uur moest nu terug gebracht worden tot een kleine kwartiertje. Iets te laat stapte ik in de auto. Met Lois Lane, it's the first time, op de speakers reed ik op weg naar het kantoor alwaar ik verwachtte dat de mooiste vrouw die ik (op dit moment) ken smachtend naast het koffiezetapparaat op mij zou wachten. Twee minuten te laat draaide ik de parkeerplaats op. In de achteruit kijk spiegel zag ik nog net hoe M van haar fiets af stapte.... Ook zij was later dan normaal. Ik stapte uit en zij was inmiddels binnen. Ik had de voet nog niet over de drempel gezet of mijn vriendelijke collega's hadden er alle plezier in om het verlies van Ajax tegen hun cluppie Heerenveen mij even in te pepperen. Een gesprek met M was daardoor ondoenlijk. Hartelijk dank aan de godenzonen in de ArenA.

De koffiepauze verliep in het midden van werkoverleg, vergadering en een vervelende pauze met slappe koffie. Een prettig gesprek met M was daardoor niet mogelijk. Normaal probeer ik in de pauzes nog wel een gesprek aan te knopen maar op de een of andere manier was er vandaag geen beginnen aan.

Ik zette mijn zinnen dan ook op de middagpauze. Mijn directe collega's zouden allemaal aan het darten zijn en die ene collega die ook altijd in de kantine zit zou er niet zijn. Ik zag mijn kans dus schoon. Maar op deze dag kreeg ik niets kado. Terwijl ik goed en wel met mijn 'niemand kan me iets maken en ik ga ervoor wordt het niets jammer dan' instelling in de kantine zat kwam er weer een spoedklant binnen. Dit keer niet voor mij maar voor M. De hele pauze wist deze klant haar bezig te houden. Ik kon de man in kwestie wel de kerstboom inschieten. Helaas, staan die krengen er in dit seizoen van het jaar niet. Maar anders had ie kunnen genieten van een piek in zijn anus. Kortom, ook hier lukte het niet.

Dan maar eens de oudhollandse print en fax truc proberen. Ik geloof dat ik er vandaag een complete cardridge door heen heb gejast. Maar tot een vlot lopend gesprek kwam het vandaag niet. Zij had het druk en ik deed net alsof ik het druk had.

Toen eindelijk onze internetverbinding op de afdeling er mee ophield, wat gemiddeld 1 keer per dag gebeurd, zag ik mijn kans schoon om eindelijk mijn strike te kunnen doen. Met een lege kop koffie kwam ik het heerlijk ruikende kantoor binnen. Een ware oase van vrouwelijk geuren kwam mij tegemoet. Terwijl ik voormezelf dit keer geen koffie maar eens thee inschonk begint zij te ouwehoeren over mannen die thee drinken. Volgens M zijn dat allemaal homo's. Dit zag ik als een uitdaging om het tegendeel te bewijzen. Maar helaas op een simpele 'niet alle mannen die thee drinken en zal ik het even bewijzen' kwam ik niet verder. De moed versprong een halve meter, van mijn kruis richting mijn schoenen. Wat voelde ik me een sulletje op dat moment. Met het schaamrood op de spreekwoordelijke kaken verdween deze internetnerd maar weer naar zijn eigen afdeling. Alwaar ik aan kwam en er nog geen internet was. In al mijn enthousiasme was ik vergeten om het modem te resetten. Een collega belde dus een andere collega met de vraag om het modem resetten. Met de heerlijk smakelijke woorden; 'ja ik kan RB-tje wel weer naar beneden sturen maar dan valt het ook zo op'.

Het laatste uur in een soort van comateuse toestand geleefd. Dromend van haar mooie ogen, haar geweldige glimlach, haar positieve uitstraling, haar fantastische innerlijk, dat onzekere maar toch licht brutale meisje. Kortom de vrouw van mijn dromen. Moge ik ooit de moed vinden om haar te vertellen wat ik voel. Maar mag ik haar ooit eens eerst mee uit vragen.....

Dus ook vandaag, lieve kijkbuiskinderen, was het weer helemaal niets.

Zwelgend in zelf medelijden en verliefde toestand verblijf ik.... tot morgen, vrees ik.