KAA Kaaskoppen in het Buitenland
Nee, geen oud-Hollands spel, maar een forum voor Nederlanders die in het buitenland wonen.
Toen wij hier pas kwamen had ik het ook heel erg moeilijk. Ik had mezelf wel duidelijk een doel gesteld, 5 jaar wil ik het proberen, en mocht het niets zijn dan weer terug naar huis. Ik zie me nog staan in de tuin de eerste keer toen de kids naar school waren, hublief aan het werk, en ik was thuis... Ik stond achter in de tuin, en probeerde geluiden te herkennen, maar niets wat ik hoorde was ook maar vertrouwd.quote:
Oei wat vond ik het moelijk die eerste tijd, todat ik mezelf wat meer gaf in de community. Zo leer je mensen kennen, en langzamerhand rol je er vanzelf in. Ik denk dat het heel belangrijk is dat je jezelf geeft. Ik las al eerder het advies voor vrijwilligers werk, of een cursus volgen wat je leuk vind, en ik denk dat dit heel belangrijk is. Niet alles met je vriend samen doen, maar gewoon dingen gaan ontdekken voor jezelf.
Misschien kun je inderdaad naar het engelstalige gedeelte van Canada verhuizen, gelijk een stukkie makkelijker om te communiceren.
Voor mezelf heb ik me echt moeten geven, en dat vond ik echt niet altijd makkelijk, maar leerde wel steeds meer mensen kennen, en ach via via via kreeg ik een baantje, toen een ander baantje, noem maar op. Nu na 9 jaar zou ik echt niet meer weg willen, heb nog steeds een vakantie gevoel als ik rondkijk, en vind alles nog steeds prachtig.
Ik ben blij dat ik me nooit toe heb gegeven aan het gevoel van "ik wil hier weg".. anders had ik al het mooie wat ik nu zie voel en ontdek in mijn leven ook nooit gehad.
Succes ermee
Screw the future...
We're cold now!
Canadians for global warming
We're cold now!
Canadians for global warming
Wat ik me nu ook bedenk.... Seizoenen kunnen ook een grote invloed hebben op het humeur!
Nu is het zomer hier en hoewel het grauw en grijs is en het regent, het is i.i.g. lang licht! Als ik op sta is het licht en als ik naar bed ga nog steeds... Maar in de winter is het anders, dan is het donker als ik op sta en nog donkerder als ik naar bed ga. Dat is echt niet goed voor het humeur dat kan ik je wel vertellen...
Een bijkomende ervaring is dat mensen in de winter moeilijker de deur uitkomen. Maak daarom gebruik van de zomer om zoveel mogelijk mensen te leren kennen. Want als het sneeuwt zit bijna iedereen hier binnen, en God weet dat ik door de sneeuw heb moeten fietsen om wat mensen te leren kennen (waaronder mijn huidige lief... )
Nu is het zomer hier en hoewel het grauw en grijs is en het regent, het is i.i.g. lang licht! Als ik op sta is het licht en als ik naar bed ga nog steeds... Maar in de winter is het anders, dan is het donker als ik op sta en nog donkerder als ik naar bed ga. Dat is echt niet goed voor het humeur dat kan ik je wel vertellen...
Een bijkomende ervaring is dat mensen in de winter moeilijker de deur uitkomen. Maak daarom gebruik van de zomer om zoveel mogelijk mensen te leren kennen. Want als het sneeuwt zit bijna iedereen hier binnen, en God weet dat ik door de sneeuw heb moeten fietsen om wat mensen te leren kennen (waaronder mijn huidige lief... )
)
Danmark: more usefull every day!
Wat doe je meestal de avonden met je vriend? Wil je dan juist het huis uit?
Als ik een (drukke) baan zou hebben zou ik er in elk geval weinig behoefte aan hebben, maar jij waarschijnlijk des te meer
Als ik een (drukke) baan zou hebben zou ik er in elk geval weinig behoefte aan hebben, maar jij waarschijnlijk des te meer
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
Mijn vrouw werkt veel met "expats" die naar Nederland verhuizen, voornamelijk Amerikanen. Ook heeft ze wel eens Nederlanders die naar de VS kwamen als klant gehad. Voor iedereen is er een aanpassingsproces aan de nieuwe cultuur. Voor sommigen gaat dat heel makkelijk, voor anderen gaat dat erg moeilijk.
In een notedop, heel summier, is het eerste jaar het jaar waar alles nieuw is. Alles is mooi, alles is goed, en je zit goed in je vel. Het tweede jaar komt pas de cultuurshock. Je begint je nu te realiseren dat dit geen tijdelijke reis is, maar dat de omgeving je nieuwe nieuwe woonomgeving is, en hoe Nederlands je zelf nog bent in je denkwijze. De meeste Nederlanders die het niet zien zitten en weer terug keren, keren terug in het tweede jaar, het jaar dat de mooiheid er wel vanaf is, de heimwee het grootst is, en de realiteit je in de ogen staart. Pas in het 3e en 4e jaar pas je je echt aan aan de omgeving, en ga je je echt "thuis" voelen in je nieuwe land, en wil je niet meer terug naar Nederland.
Nogmaals, dat is voor iedereen anders, maar mij mijn ervaring met mensen die in een ander land zijn gaan wonen volgt zo ongeveer die trend. Voor sommigen gaat het allemaal veel sneller, voor sommigen langzamer. Maar er is vrijwel altijd sprake van een "wen"periode waar alles mooi is, een "cultuurschok" periode met "wat doe ik hier eigenlijk", en een "nieuw thuis" periode waar je je pas echt thuis voelt waar je woont.
Inukshuk, ik herken jouw verhaal een beetje, maar dan voor mijn vrouw. Zij sprak weinig tot geen Nederlands toen ze in 1998 naar Nederland kwam (nu spreekt ze "redelijk" Nederlands, genoeg om een goed gesprek te kunnen voeren, wel zet ze de woorden soms in Engelse volgorde, en is haar spelling in geschreven Nederlands niet goed), en ik vertrok naar mijn werk..... en daar zat ze dan, thuis. Wat nu? Maar ze vond al heel snel haar draai. We woonden vlak bij een busstation, dus ze nam de bus naar Utrecht om zelf te gaan winkelen, en ze werd lid van de International Women's Club waar ze ontdekte dat er in IJsselstein ZELF een Amerikaanse en een Britse woonde, en in Nieuwegein (een stad verderop) nog twee Amerikanen. Ze had eigenlijk binnen een paar maanden al een vriendenkring opgebouwd.
Ikzelf heb niet zo'n enorme cultuurschok gehad, maar ik was 4 jaar lang voorbereid op Amerika en Amerikaanse gewoonten door mijn vrouw, en had in Nederland ook al veel Amerikaanse vrienden (expats), en een gemiddeld feestje in mijn huis was altijd 50% Amerikaans/Brits/Canadees zo ongeveer....
Maar ik ken wel mensen waarbij de cultuurschok wel degelijk aanwezig was. Ik ken in ieder geval 1 Nederlander die het na 2 jaar in de VS niet meer zag zitten, en terug migreerde naar Nederland. Als je het 5 jaar volhoudt, dan ben je de cultuurschok allang voorbij, en zit je echt in je vel in je nieuwe thuisland.
In een notedop, heel summier, is het eerste jaar het jaar waar alles nieuw is. Alles is mooi, alles is goed, en je zit goed in je vel. Het tweede jaar komt pas de cultuurshock. Je begint je nu te realiseren dat dit geen tijdelijke reis is, maar dat de omgeving je nieuwe nieuwe woonomgeving is, en hoe Nederlands je zelf nog bent in je denkwijze. De meeste Nederlanders die het niet zien zitten en weer terug keren, keren terug in het tweede jaar, het jaar dat de mooiheid er wel vanaf is, de heimwee het grootst is, en de realiteit je in de ogen staart. Pas in het 3e en 4e jaar pas je je echt aan aan de omgeving, en ga je je echt "thuis" voelen in je nieuwe land, en wil je niet meer terug naar Nederland.
Nogmaals, dat is voor iedereen anders, maar mij mijn ervaring met mensen die in een ander land zijn gaan wonen volgt zo ongeveer die trend. Voor sommigen gaat het allemaal veel sneller, voor sommigen langzamer. Maar er is vrijwel altijd sprake van een "wen"periode waar alles mooi is, een "cultuurschok" periode met "wat doe ik hier eigenlijk", en een "nieuw thuis" periode waar je je pas echt thuis voelt waar je woont.
Inukshuk, ik herken jouw verhaal een beetje, maar dan voor mijn vrouw. Zij sprak weinig tot geen Nederlands toen ze in 1998 naar Nederland kwam (nu spreekt ze "redelijk" Nederlands, genoeg om een goed gesprek te kunnen voeren, wel zet ze de woorden soms in Engelse volgorde, en is haar spelling in geschreven Nederlands niet goed), en ik vertrok naar mijn werk..... en daar zat ze dan, thuis. Wat nu? Maar ze vond al heel snel haar draai. We woonden vlak bij een busstation, dus ze nam de bus naar Utrecht om zelf te gaan winkelen, en ze werd lid van de International Women's Club waar ze ontdekte dat er in IJsselstein ZELF een Amerikaanse en een Britse woonde, en in Nieuwegein (een stad verderop) nog twee Amerikanen. Ze had eigenlijk binnen een paar maanden al een vriendenkring opgebouwd.
Ikzelf heb niet zo'n enorme cultuurschok gehad, maar ik was 4 jaar lang voorbereid op Amerika en Amerikaanse gewoonten door mijn vrouw, en had in Nederland ook al veel Amerikaanse vrienden (expats), en een gemiddeld feestje in mijn huis was altijd 50% Amerikaans/Brits/Canadees zo ongeveer....
Maar ik ken wel mensen waarbij de cultuurschok wel degelijk aanwezig was. Ik ken in ieder geval 1 Nederlander die het na 2 jaar in de VS niet meer zag zitten, en terug migreerde naar Nederland. Als je het 5 jaar volhoudt, dan ben je de cultuurschok allang voorbij, en zit je echt in je vel in je nieuwe thuisland.
Proud to be American. Hier woon ik.
"Beer is proof that God loves us" - Benjamin Franklin.
-
"Those who would give up Essential Liberty to purchase a little Temporary Safety deserve neither Liberty nor Safety" - Benjamin Franklin
"Beer is proof that God loves us" - Benjamin Franklin.
-
"Those who would give up Essential Liberty to purchase a little Temporary Safety deserve neither Liberty nor Safety" - Benjamin Franklin
Bij de TS is naar eigen zeggen in elk geval totaal anders als wat Maartena zegt
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
Thanks for pointing that out captain obviousquote:Op donderdag 5 juli 2007 18:12 schreef DiegoArmandoMaradona het volgende:
Bij de TS is naar eigen zeggen in elk geval totaal anders als wat Maartena zegt
"There is no dark side of the moon really. Matter of fact it's all dark."
Bedankt voor je reactie.quote:
Kan mij zelf ook nog de eerste dag herinneren dat mijn vriend aan zijn nieuwe baan begon; 8 januari 2007. Vanaf toen begonnen voor mij ook een beetje de 'problemen'. Hele dagen alleen thuis en niemand om langs te gaan of te kunnen bellen.
Ik moet zeggen dat ik het contact via e-mail en skype met Nederland wel heel fijn vind maar ik haal daar niet mijn voldoening uit. Die zal ik denk ik pas halen uit nieuwe contacten hier.
Er zit voor ons een grote kans in dat wij naar Toronto (engelstalig) gaan verhuizen in 2008. Ik hoop dat ik dan ook makkelijker aan werk kan komen.
Mijn vrijwilligerswerk is nu echt aan het lopen gegaan. Vandaag weer een afspraak kunnen maken voor een gesprek.
Ben in ieder geval weer gemotiveerd om wat aan mijn situatie te doen.
Wanneer mag je gaan werken en hoe lang ben je inmiddels in Canada?
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
Onze avonden zijn eigenlijk altijd wel vol met het een of ander. 2 Weken geleden zaten we eigenlijk voor het eerst 's avonds op de bank voor de tv.quote:Op donderdag 5 juli 2007 17:02 schreef DiegoArmandoMaradona het volgende:
Wat doe je meestal de avonden met je vriend? Wil je dan juist het huis uit?
Als ik een (drukke) baan zou hebben zou ik er in elk geval weinig behoefte aan hebben, maar jij waarschijnlijk des te meer
We eten sowieso vrij laat omdat mijn vriend meestal pas rond een uur of 7 thuis is. We gaan ook vrijwel iedere avond een wandeling maken van minimaal een half uur. Daarbuiten is het visites hier en daar (hij heeft nogal een grote familie die vrij hecht met elkaar omgaan).
Ik wil zelf idd het liefst 's avonds de deur uit aangezien ik al de hele dag thuis heb gezeten. Mijn vriend is over het algemeen toch wel te porren om de deur uit te gaan. De vrijdag is daarop de uitzondering, dan heeft ie de hele week gewerkt en wil ie thuis blijven.
Grappig, ik heb dezelfde theorie op school gehad maar de periodes waren compleet anders.quote:Op donderdag 5 juli 2007 17:50 schreef maartena het volgende:
De eerste blije periode was ongeveer 2 weken en daarna begon dat af te nemen en kwam er het besef dat je er alleen voor stond in een land waar dingen anders waren. Die tweede periode kon erg lang duren en soms komen mensen er zelfs niet uit waardoor ze besluiten terug te gaan naar NL.
Ik vind het echt knap van je vrouw dat ze zo snel al een eigen kringetje wist op te bouwen. Het blijkt echt de sleutel te zijn: jezelf dwingen de deur uit te gaan en onder de mensen te komen.
Dan heb je geluk, want ik kan me voorstellen dat tot spanningen leidt.
Maar doet je vriend niet vaak iets wat jij leuk vindt? (wat drinken, filmpje pakken, etc, etc)
Maar doet je vriend niet vaak iets wat jij leuk vindt? (wat drinken, filmpje pakken, etc, etc)
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
Ben nu bijna 7 maanden hier.quote:Op donderdag 5 juli 2007 23:29 schreef DiegoArmandoMaradona het volgende:
Wanneer mag je gaan werken en hoe lang ben je inmiddels in Canada?
Ik hoop dat ik vanaf januari 2008 mijn tijdelijke work permit heb (working holiday program). Dan zou ik een jaar via dat papiertje kunnen werken en in dat jaar wil ik dan mijn permanente verblijfsvergunning regelen (ben niet getrouwd dus we moeten een jaar samenwonen voordat ik een verblijfsvergunning aan kan vragen).
[
Dat had ik dus niet, ik vond het afschuwlijk het eerste jaar, en miste mijn familie en vrienden heel erg.quote:Op donderdag 5 juli 2007 17:50 schreef maartena het volgende:
In een notedop, heel summier, is het eerste jaar het jaar waar alles nieuw is. Alles is mooi, alles is goed, en je zit goed in je vel.
Dat klopt na ongeveer twee/drie jaar voelde ik me meer en meer thuisquote:Pas in het 3e en 4e jaar pas je je echt aan aan de omgeving, en ga je je echt "thuis" voelen in je nieuwe land, en wil je niet meer terug naar Nederland.
Fijn dat ze zich in ieder geval in ging zetten om iets te doen, ik geloof echt dat dit de sleutel is naar een succesvol transitionquote:Inukshuk, ik herken jouw verhaal een beetje, maar dan voor mijn vrouw.....
Absoluutquote:Als je het 5 jaar volhoudt, dan ben je de cultuurschok allang voorbij, en zit je echt in je vel in je nieuwe thuisland.
Zeker weten, echt waar het komt echt allemaal wel in orde, en je zult zien mocht je gaan verhuizen naar Toronto, dan zal je ook wel een beetje in je hart heimwee hebben naar Quebec, wat zit een mens toch raar in elkaar he?quote:Op donderdag 5 juli 2007 23:28 schreef Jeltje het volgende:
Bedankt voor je reactie.
Kan mij zelf ook nog de eerste dag herinneren dat mijn vriend aan zijn nieuwe baan begon; 8 januari 2007. Vanaf toen begonnen voor mij ook een beetje de 'problemen'. Hele dagen alleen thuis en niemand om langs te gaan of te kunnen bellen.
Ik moet zeggen dat ik het contact via e-mail en skype met Nederland wel heel fijn vind maar ik haal daar niet mijn voldoening uit. Die zal ik denk ik pas halen uit nieuwe contacten hier.
Good for you! En je zult zien als je eenmaal iets onderneemt zonder je vriend dat je relatie nog leuker wordt, want nu heb jij ook verhalen om te delen.quote:Mijn vrijwilligerswerk is nu echt aan het lopen gegaan. Vandaag weer een afspraak kunnen maken voor een gesprek. Ben in ieder geval weer gemotiveerd om wat aan mijn situatie te doen.
Screw the future...
We're cold now!
Canadians for global warming
We're cold now!
Canadians for global warming
Is dat nog gelukt, die work permit en/of baantje?quote:Op donderdag 5 juli 2007 23:34 schreef Jeltje het volgende:
Ben nu bijna 7 maanden hier.
Ik hoop dat ik vanaf januari 2008 mijn tijdelijke work permit heb (working holiday program). Dan zou ik een jaar via dat papiertje kunnen werken en in dat jaar wil ik dan mijn permanente verblijfsvergunning regelen (ben niet getrouwd dus we moeten een jaar samenwonen voordat ik een verblijfsvergunning aan kan vragen).
Ben best wel benieuwd hoe het je nou verder vergaan is, daarginder!
Ik hoop dat je je nu een stuk prettiger voelt en je draai ondertussen een beetje hebt gevonden!
FR
Bedankt voor de belangstelling!quote:Op zaterdag 8 maart 2008 03:29 schreef Bora-Bora het volgende:
[..]
Is dat nog gelukt, die work permit en/of baantje?
Ben best wel benieuwd hoe het je nou verder vergaan is, daarginder!
Ik hoop dat je je nu een stuk prettiger voelt en je draai ondertussen een beetje hebt gevonden!
Inmiddels zit ik nu ruim 15 maanden in Montreal. Over 2 weken gaan we verhuizen naar Toronto. Mijn vriend heeft een promotie aangeboden gekregen en die geaccepteerd. Voor mij zal het ook voordeliger gaan zijn om in een engelstalige omgeving te zitten.
Ik heb vanaf maand 1 t/m maand 11 een studie gevolgd die weinig uitdagend was. Daarnaast heb ik vanaf maand 3 t/m nu 1x per week bij een oud nederlands echtpaar in de huishouding gewerkt. Vanaf maand 7 t/m nu ben ik vrijwilligerswerk gaan doen, 2 dagen per week. Ik heb franse lessen gevolgd en ben inmiddels op het punt aangekomen waarop ik alle gesprekken wel kan volgen maar ik heb nog moeite met me uit te drukken in het frans.
Met de familie van mijn vriend gaat het inmiddels stukken beter. Ik zit minder stil in een hoekje en ze hebben me allemaal goed geaccepteerd.
Sociaal gezien heb ik beetje bij beetje een klein groepje mensen om me heen vergaard. Nu we 2 weken voor onze verhuizing zitten merk ik dat ik stiekem toch best een aantal vrienden heb gevonden. 1 Vriendin via mijn franse les, 1 vriendin via vrijwilligerswerk, 2 vriendinnen via school.
Tot nu toe heb ik nooit mogen werken. Een werkvergunning krijgen is een vrij ingewikkeld immigratieproces waar ik jullie niet mee zal vermoeien.
Er is echter een andere manier om een tijdelijke werkvergunning te krijgen en via die manier heb ik nu een werkvergunning gekregen. Deze ga ik begin april activeren en dan mag ik een jaar werken voor een werkgever naar keuze.
Mijn officiele immigratie-aanvraag heb ik in december de deur uitgedaan. Dit gaat ongeveer een jaar in beslag nemen dus hopelijk kan ik van mijn tijdelijke werkvergunning overgaan in de permanente verblijfsvergunning.
In Toronto ga ik dus op zoek naar werk. Ben al bij een uitzendbureau geweest en daar hebben ze me gezegd dat het niet moeilijk zou zijn om werk te vinden. Ga in toronto ook in het bestuur zitten van de nederlandse vereniging daar.
Mijn relatie is nog altijd erg goed en dat houdt me in dit land. Het kost erg veel tijd maar langzaam maar zeker begin ik mijn plekje hier wel te vinden.
Mooi. En het Engelstalige Toronto zal je je zeker sneller thuisvoelen. En als je het toch eens even helemaal gehad hebt rijd je gewoon 'even' naar de Niagara Falls om bij te komen.
Patience is not one of my virtues, neither is memory. Or patience for that matter.
quote:Op zondag 9 maart 2008 00:01 schreef popolon het volgende:
Mooi. En het Engelstalige Toronto zal je je zeker sneller thuisvoelen. En als je het toch eens even helemaal gehad hebt rijd je gewoon 'even' naar de Viagara Falls om bij te komen.
Maak er dan Viagara Rises vanquote:
Jeltje, fijn dat je je beter thuisvoelt. Anders zou het toch wel heel jammer zijn.
"Pain is my friend. I can trust pain. I can trust pain to make my life utterly miserable."
"My brain is too smart for me."
"We don't need no education." "Yes you do, you just used a double negative."
"My brain is too smart for me."
"We don't need no education." "Yes you do, you just used a double negative."
Niagara falls is een beetje zoals de VS is. Veel woorden weinig daden
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
Ach, het overgrote deel van Canada is gelijk aan de VS eigenlijk..... zelfde opzet in steden, 80% van de winkels zijn gelijk aan de winkelketens in de VS (goed, je hebt zaken als FutureShop, Canadian Tire en Tim Hortons, maar de grote Amerikaanse ketens zijn allemaal vertegenwoordigd.), de auto's zijn hetzelfde, de mentaliteit is voor een groot deel ook hetzelfde.quote:Op maandag 10 maart 2008 03:07 schreef DiegoArmandoMaradona het volgende:
Niagara falls is een beetje zoals de VS is. Veel woorden weinig daden
Het enige echte verschil is dat de Canadees niet hetzelfde WIL zijn dan een Amerikaan, en dit dan ook glashard zal blijven ontkennen..... In de praktijk zijn de gebruiken en gewoonten voor een groot deel gelijk. Als je in Toronto rondloopt merk je nauwelijks verschil met andere steden aan de oostkust van Amerika.
Het mooiste vind ik nog de mensen die zeggen dat Amerikanen "geen cultuur" zouden hebben, en de Canadezen op miraculeuze wijze wel....
Proud to be American. Hier woon ik.
"Beer is proof that God loves us" - Benjamin Franklin.
-
"Those who would give up Essential Liberty to purchase a little Temporary Safety deserve neither Liberty nor Safety" - Benjamin Franklin
"Beer is proof that God loves us" - Benjamin Franklin.
-
"Those who would give up Essential Liberty to purchase a little Temporary Safety deserve neither Liberty nor Safety" - Benjamin Franklin
Fijn dat het nu op alle fronten veel beter gaat en dat je je een beetje op je gemak begint te voelen, daar! 
Het mooiste is natuurlijk dat je relatie zo goed is gebleven!
Bedankt voor je update hier, en veel succes bij het verhuizen en het opnieuw settelen hè!!
Dat gaat vast lukken.
En hou ons op de hoogte hè!
Het mooiste is natuurlijk dat je relatie zo goed is gebleven!
Bedankt voor je update hier, en veel succes bij het verhuizen en het opnieuw settelen hè!!
Dat gaat vast lukken.
En hou ons op de hoogte hè!
FR
Canadezen zijn in elk geval een stuk minder nep en daar reageerde ik ook op.
Niagara falls is net als de VS overschat
Niagara falls is net als de VS overschat
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
Victoria Falls zijn me meer bijgebleven...quote:Op maandag 10 maart 2008 23:38 schreef DiegoArmandoMaradona het volgende:
Canadezen zijn in elk geval een stuk minder nep en daar reageerde ik ook op.
Niagara falls is net als de VS overschat
http://www.ccjonesphotos.(...)Victoria%20Falls.htm
Kijk dat is een waterval, Niagara falls is een stroompje dat 20 meter omlaag valt
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
En ut was er koud ook daar bij niagara, herinner me wel de lekkere ribsteaks ernaquote:Op woensdag 12 maart 2008 23:55 schreef DiegoArmandoMaradona het volgende:
Kijk dat is een waterval, Niagara falls is een stroompje dat 20 meter omlaag valt
Nou stroompje zou ik het niet echt willen noemen en er is altijd baas boven baas maar goed, we kunnen weer verder zonder al teveel in te gaan op de Viagra Falls.
Patience is not one of my virtues, neither is memory. Or patience for that matter.
quote:Op donderdag 13 maart 2008 00:14 schreef popolon het volgende:
[ afbeelding ]
Nou stroompje zou ik het niet echt willen noemen en er is altijd baas boven baas maar goed, we kunnen weer verder zonder al teveel in te gaan op de Viagra Falls.
Ik zou er best een keer naartoe willen!
FR
Kun je beter naar BA vliegen en Igazu bezoeken of naar Kaapstad en naar de Victoria falls gaan
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
Heb je je aanvraag binnen Canada gedaan, of 'vanuit' Nederland? Ik heb het toendertijd via Nederland gedaan, terwijl ik eigenlijk de gehele tijd van de aanvraag,en op het moment van aanvraag gewoon in Canada was. Ik was binnen 6 maanden door de procedure, ook al was ik wat vergeten op te sturen (anders was het waarschijnlijk een maand of 4 geweest). Veel korter dan vanuit Canada dus. Ik ben wel getrouwd, dus zit niet met het minimum van een jaar enzo...quote:Op zaterdag 8 maart 2008 22:21 schreef Jeltje het volgende:
[..]
Sociaal gezien heb ik beetje bij beetje een klein groepje mensen om me heen vergaard. Nu we 2 weken voor onze verhuizing zitten merk ik dat ik stiekem toch best een aantal vrienden heb gevonden. 1 Vriendin via mijn franse les, 1 vriendin via vrijwilligerswerk, 2 vriendinnen via school.
Tot nu toe heb ik nooit mogen werken. Een werkvergunning krijgen is een vrij ingewikkeld immigratieproces waar ik jullie niet mee zal vermoeien.
Er is echter een andere manier om een tijdelijke werkvergunning te krijgen en via die manier heb ik nu een werkvergunning gekregen. Deze ga ik begin april activeren en dan mag ik een jaar werken voor een werkgever naar keuze.
Mijn officiele immigratie-aanvraag heb ik in december de deur uitgedaan. Dit gaat ongeveer een jaar in beslag nemen dus hopelijk kan ik van mijn tijdelijke werkvergunning overgaan in de permanente verblijfsvergunning.
Die tijd heb ik zwart (ahum) gewerkt in een Macs, niet echt uitdagend, maar het hield me wel bezig. Dat was in Winnipeg, het is hier (Greater Toronto Area) wel moeilijker om zwart te werken als je niet bij een grote minderheid behoord.
Waar ga je wonen? Toronto zelf of ergens anders in de GTA? Wel saaier, maar minder hectisch.
Ik vind het zelf erg lastig om sociale contacten op te doen hier, ik werk wel, maar heb met geen van mijn collega's de behoefte om dit contact 'uit te breiden' . Mijn man heeft hetzelfde. Maar in het bestuur van de Nederlandse vereniging gaat dat vast wel lukken.... Heb nog steeds het plan om een activiteit te bezoeken, maar met onze levensovertuiging is het toch wel lastig om de man te overtuigen dat het bijwonen van een borrel nog niet betekent dat we zelf geheel dronken de bar komen uitrollen.
We bezoeken de activiteiten van zijn gemeenschap overigens ook niet, op 1 saaie bbq na dan.....
C'est la vie, et la vie est belle!
Hey boerinnetje,quote:Op vrijdag 14 maart 2008 19:31 schreef boerinnetje het volgende:
[..]
Heb je je aanvraag binnen Canada gedaan, of 'vanuit' Nederland? Ik heb het toendertijd via Nederland gedaan, terwijl ik eigenlijk de gehele tijd van de aanvraag,en op het moment van aanvraag gewoon in Canada was. Ik was binnen 6 maanden door de procedure, ook al was ik wat vergeten op te sturen (anders was het waarschijnlijk een maand of 4 geweest). Veel korter dan vanuit Canada dus. Ik ben wel getrouwd, dus zit niet met het minimum van een jaar enzo...
Die tijd heb ik zwart (ahum) gewerkt in een Macs, niet echt uitdagend, maar het hield me wel bezig. Dat was in Winnipeg, het is hier (Greater Toronto Area) wel moeilijker om zwart te werken als je niet bij een grote minderheid behoord.
Waar ga je wonen? Toronto zelf of ergens anders in de GTA? Wel saaier, maar minder hectisch.
Ik vind het zelf erg lastig om sociale contacten op te doen hier, ik werk wel, maar heb met geen van mijn collega's de behoefte om dit contact 'uit te breiden' . Mijn man heeft hetzelfde. Maar in het bestuur van de Nederlandse vereniging gaat dat vast wel lukken.... Heb nog steeds het plan om een activiteit te bezoeken, maar met onze levensovertuiging is het toch wel lastig om de man te overtuigen dat het bijwonen van een borrel nog niet betekent dat we zelf geheel dronken de bar komen uitrollen.
Ik heb de aanvraag vanuit Canada gedaan. Er staat iets van 9 maanden op de website van immigratie dus ik hoop dat het binnen die tijd geregeld kan zijn. Wacht nu inmiddels 3 maanden en weet alleen dat mijn immigratie aanvraag in process is. Gelukkig kan ik met mijn tijdelijke werkvergunning een jaar werken.
Afgelopen weekend zijn we overgehuisd naar Toronto. We wonen op Yonge en St-Claire.
Op dit moment bevind ik me voor een vakantie van 2 weken in NL. Daarna begint mijn nieuwe leventje in Toronto.
Nieuwe contacten vinden is voor mij ook lastig geweest in Montreal maar uiteindelijk is dat goedgekomen nadat ik beter in mijn vel kwam te zitten. Jammer dat jullie levensovertuiging de activiteiten die jullie ondernemen beperkt. Ik ga dus in het bestuur van de NLse vereniging in Toronto zitten en ik hoop op die manier toch in contact te komen met mensen die in hetzelfde schuitje zitten.
Veel succes met alles en wellicht tot ziens!
Tijd voor een update (voor de geinteresseerden)!
Er is ontzettend veel veranderd in mijn situatie.
Even een terugblik: ik ben op 18 december 2006 verhuisd naar Canada. Tot aan April 2008 heb ik in Montreal gewoond samen met mijn Canadese vriend. Moeilijkheden waar ik tegenaan liep waren o.a. de franse taal, de afwezigheid van vrienden, geen hobbies kunnen vinden, mezelf kwijt zijn, niet mogen werken en simpelweg NL missen.
Uiteindelijk heeft het ongeveer 9 maanden geduurd voordat ik me een beetje op m'n gemak begon te voelen in Montreal. Dingen die daar aan hebben bijgedragen waren mijn vrijwilligerswerk wat me weer een gevoel van eigenwaarde gaf, de franse lessen die ik volgde waardoor ik plots kon communiceren met de schoonfamilie, en de enkele vriendinnen die ik kreeg.
De laatste paar maanden in Montreal waren prima. Ik sprak wekelijks af met vriendinnen en hield mezelf bezig met mijn vrijwilligerswerk. Ik had een aanvraag ingediend voor een werkvergunning en die was in process dus ik kon niks anders doen dan wachten. Uiteindelijk kreeg ik mijn werkvergunning ergens in februari 2008.
In april 2008 zijn we verhuisd naar Toronto. Mijn vriend kreeg een andere functie aangeboden en ik heb niet hard geprotesteerd om het franstalige Montreal te verlaten. Ik was stiekem wel opgelucht aangezien ik twijfelde of ik wel een baan zou kunnen vinden in het Frans.
Voordat we verhuisden ben ik eerst nog 2 weken naar NL geweest. Dit maal besefte ik dat Canada echt mijn thuis was geworden. Ik irriteerde me aan sommige NLse gewoontes en vond het eten helemaal niet meer lekker. Ook miste ik mijn vriend die nog wel in Canada zat.
De verhuizing was dus in April. Vanaf toen ben ik full-time gaan solliciteren. Ik heb ongeveer 150 brieven de deur uit gedaan en heb zo'n 10 sollicitatigesprekken gehad. In totaal heeft het me twee maanden gekost voordat ik mijn huidige functie heb gevonden als recruiter. Ik heb zelfs een ander aanbod af moeten slaan om deze functie te accepteren.
Inmiddels werk ik nu full-time en het bevalt prima. Ik heb een studie in HR gedaan dus deze functie sluit prima aan. Tevens speel ik nu softball en tennis en zit ik in het bestuur van de NLse vereniging. Ik heb mezelf helemaal terug gevonden en zit tegenwoordig stukken beter in m'n vel. Nog altijd heb ik niet hetzelfde sociale leven als dat ik in NL had maar ik ben toch zeker 2 à 3 avonden per week onder de mensen en kan goed opschieten met mijn collega's. Ik heb geaccepteerd dat ik hier niet heb wat ik in NL had en dat maakt het allemaal stukken makkelijker.
Verder is mijn immigratie succesvol verlopen. Ik ben inmiddels een permanente resident waardoor ik altijd zal mogen werken in Canada. Mijn huidige functie gaat een goede opstap zijn voor mijn toekomstige carriere.
Wat nu echt heeft bijgedragen aan het aanpassingsproces is dat ik me realizeerde dat ik zelf de deur uit moest om dingen te veranderen. Ik heb geleerd dat thuis blijven zitten en zeuren over de situatie helemaal niks helpt. Het was eng om nieuwe dingen te ondernemen maar alleen daardoor is mijn leven een stuk prettiger geworden.
Kortom: ik voel me zeker wel gelukkig en heb niet meer de drang terug naar NL te willen.
Er is ontzettend veel veranderd in mijn situatie.
Even een terugblik: ik ben op 18 december 2006 verhuisd naar Canada. Tot aan April 2008 heb ik in Montreal gewoond samen met mijn Canadese vriend. Moeilijkheden waar ik tegenaan liep waren o.a. de franse taal, de afwezigheid van vrienden, geen hobbies kunnen vinden, mezelf kwijt zijn, niet mogen werken en simpelweg NL missen.
Uiteindelijk heeft het ongeveer 9 maanden geduurd voordat ik me een beetje op m'n gemak begon te voelen in Montreal. Dingen die daar aan hebben bijgedragen waren mijn vrijwilligerswerk wat me weer een gevoel van eigenwaarde gaf, de franse lessen die ik volgde waardoor ik plots kon communiceren met de schoonfamilie, en de enkele vriendinnen die ik kreeg.
De laatste paar maanden in Montreal waren prima. Ik sprak wekelijks af met vriendinnen en hield mezelf bezig met mijn vrijwilligerswerk. Ik had een aanvraag ingediend voor een werkvergunning en die was in process dus ik kon niks anders doen dan wachten. Uiteindelijk kreeg ik mijn werkvergunning ergens in februari 2008.
In april 2008 zijn we verhuisd naar Toronto. Mijn vriend kreeg een andere functie aangeboden en ik heb niet hard geprotesteerd om het franstalige Montreal te verlaten. Ik was stiekem wel opgelucht aangezien ik twijfelde of ik wel een baan zou kunnen vinden in het Frans.
Voordat we verhuisden ben ik eerst nog 2 weken naar NL geweest. Dit maal besefte ik dat Canada echt mijn thuis was geworden. Ik irriteerde me aan sommige NLse gewoontes en vond het eten helemaal niet meer lekker. Ook miste ik mijn vriend die nog wel in Canada zat.
De verhuizing was dus in April. Vanaf toen ben ik full-time gaan solliciteren. Ik heb ongeveer 150 brieven de deur uit gedaan en heb zo'n 10 sollicitatigesprekken gehad. In totaal heeft het me twee maanden gekost voordat ik mijn huidige functie heb gevonden als recruiter. Ik heb zelfs een ander aanbod af moeten slaan om deze functie te accepteren.
Inmiddels werk ik nu full-time en het bevalt prima. Ik heb een studie in HR gedaan dus deze functie sluit prima aan. Tevens speel ik nu softball en tennis en zit ik in het bestuur van de NLse vereniging. Ik heb mezelf helemaal terug gevonden en zit tegenwoordig stukken beter in m'n vel. Nog altijd heb ik niet hetzelfde sociale leven als dat ik in NL had maar ik ben toch zeker 2 à 3 avonden per week onder de mensen en kan goed opschieten met mijn collega's. Ik heb geaccepteerd dat ik hier niet heb wat ik in NL had en dat maakt het allemaal stukken makkelijker.
Verder is mijn immigratie succesvol verlopen. Ik ben inmiddels een permanente resident waardoor ik altijd zal mogen werken in Canada. Mijn huidige functie gaat een goede opstap zijn voor mijn toekomstige carriere.
Wat nu echt heeft bijgedragen aan het aanpassingsproces is dat ik me realizeerde dat ik zelf de deur uit moest om dingen te veranderen. Ik heb geleerd dat thuis blijven zitten en zeuren over de situatie helemaal niks helpt. Het was eng om nieuwe dingen te ondernemen maar alleen daardoor is mijn leven een stuk prettiger geworden.
Kortom: ik voel me zeker wel gelukkig en heb niet meer de drang terug naar NL te willen.
Leuk om eens een update te lezen. Mooi dat 't zo goed gaat.
Patience is not one of my virtues, neither is memory. Or patience for that matter.
7 weken
Ik heb een half jaartje in Frankrijk gewoond, en ik kon (naast mijn frans van de middelbare school) amper Frans praten. Doordat die mensen waar ik bij woonde geen engels konden was ik genoodzaakt ook frans te praten. En dan is 7 weken inderdaad te kort. Na dat half jaar kon ik mij wel aardig redden, en jij hebt natuurlijk het voordeel dat je ook nog les krijgt en in een engels/franse omgeving woont die jou veel kunnen uitleggen. Maak mij dan ook een beetje zorgen om het feit dat je al zo snel met deze gedachten komt. Wat had je anders verwacht, en waarom was je niet voorbereidt op het feit dat het allemaal frans was?
Daarbij lijkt het mij heel normaal dat je nog geen nieuwe vrienden hebt na zo'n korte tijd. Of je moet helemaal niet kieskeurig zijn, maar vrienden met iemand zijn moet groeien. En natuurlijk hebben zij hun eigen leven, die gekke hollander hebben zij niet nodig. Je zult dus voor je plekje moeten vechten. Maar buiten de taalbarrière om had je je andere problemen natuurlijk ook gehad als je in nederland ergens anders was gaan wonen. Ik zie het aan mijn vriendin die bij mij is ingetrokken, ook zij heeft de ervaringen die jij ook hebt. Dat is heel normaal en kost tijd. Alleen jonge kinderen pak je op en zet je ergens neer waarna ze binnen notime acclimatiseren en vriendjes en vriendinnetjes vinden. Maar ik hoop dat jij kieskeuriger bent
Als het goed is, is deze verandering voor het leven. Dan is 7 weken natuurlijk helemaal niets..
Ik heb een half jaartje in Frankrijk gewoond, en ik kon (naast mijn frans van de middelbare school) amper Frans praten. Doordat die mensen waar ik bij woonde geen engels konden was ik genoodzaakt ook frans te praten. En dan is 7 weken inderdaad te kort. Na dat half jaar kon ik mij wel aardig redden, en jij hebt natuurlijk het voordeel dat je ook nog les krijgt en in een engels/franse omgeving woont die jou veel kunnen uitleggen. Maak mij dan ook een beetje zorgen om het feit dat je al zo snel met deze gedachten komt. Wat had je anders verwacht, en waarom was je niet voorbereidt op het feit dat het allemaal frans was?
Daarbij lijkt het mij heel normaal dat je nog geen nieuwe vrienden hebt na zo'n korte tijd. Of je moet helemaal niet kieskeurig zijn, maar vrienden met iemand zijn moet groeien. En natuurlijk hebben zij hun eigen leven, die gekke hollander hebben zij niet nodig. Je zult dus voor je plekje moeten vechten. Maar buiten de taalbarrière om had je je andere problemen natuurlijk ook gehad als je in nederland ergens anders was gaan wonen. Ik zie het aan mijn vriendin die bij mij is ingetrokken, ook zij heeft de ervaringen die jij ook hebt. Dat is heel normaal en kost tijd. Alleen jonge kinderen pak je op en zet je ergens neer waarna ze binnen notime acclimatiseren en vriendjes en vriendinnetjes vinden. Maar ik hoop dat jij kieskeuriger bent
Als het goed is, is deze verandering voor het leven. Dan is 7 weken natuurlijk helemaal niets..
En als je nu de update even leest, dan zie je dat het allemaal supergoed is gekomen!quote:Op zaterdag 2 augustus 2008 20:33 schreef Tarabass het volgende:
7 weken
Ik heb een half jaartje in Frankrijk gewoond, en ik kon (naast mijn frans van de middelbare school) amper Frans praten. Doordat die mensen waar ik bij woonde geen engels konden was ik genoodzaakt ook frans te praten. En dan is 7 weken inderdaad te kort. Na dat half jaar kon ik mij wel aardig redden, en jij hebt natuurlijk het voordeel dat je ook nog les krijgt en in een engels/franse omgeving woont die jou veel kunnen uitleggen. Maak mij dan ook een beetje zorgen om het feit dat je al zo snel met deze gedachten komt. Wat had je anders verwacht, en waarom was je niet voorbereidt op het feit dat het allemaal frans was?
Daarbij lijkt het mij heel normaal dat je nog geen nieuwe vrienden hebt na zo'n korte tijd. Of je moet helemaal niet kieskeurig zijn, maar vrienden met iemand zijn moet groeien. En natuurlijk hebben zij hun eigen leven, die gekke hollander hebben zij niet nodig. Je zult dus voor je plekje moeten vechten. Maar buiten de taalbarrière om had je je andere problemen natuurlijk ook gehad als je in nederland ergens anders was gaan wonen. Ik zie het aan mijn vriendin die bij mij is ingetrokken, ook zij heeft de ervaringen die jij ook hebt. Dat is heel normaal en kost tijd. Alleen jonge kinderen pak je op en zet je ergens neer waarna ze binnen notime acclimatiseren en vriendjes en vriendinnetjes vinden. Maar ik hoop dat jij kieskeuriger bent
Als het goed is, is deze verandering voor het leven. Dan is 7 weken natuurlijk helemaal niets..
Goed van Jeltje om het niet op te geven, maar om er juist voor te gaan.
Zo zie je maar dat je in een jaar tijd echt wel een hoop op kunt bouwen.
Ja, die met de ballen in de bek.
Twee posts boven mequote:Op zaterdag 2 augustus 2008 22:19 schreef Biancavia het volgende:
[..]
En als je nu de update even leest, dan zie je dat het allemaal supergoed is gekomen!
Goed van Jeltje om het niet op te geven, maar om er juist voor te gaan.
Zo zie je maar dat je in een jaar tijd echt wel een hoop op kunt bouwen.
Nouja, gelukkig maar! Al het beste natuurlijk..
Victoria Falls, game parks, Durban, Swaziland, Sin City (Botswana), de Kaap, etc. etc.quote:Op donderdag 13 maart 2008 16:32 schreef DiegoArmandoMaradona het volgende:
Kun je beter naar BA vliegen en Igazu bezoeken of naar Kaapstad en naar de Victoria falls gaan
Hoi Jeltje,
Ik zie je topic nu pas voor het eerst, maar vond het erg leuk en interessant dit allemaal te lezen doordat ik er veel in herken bij mezelf en omdat het gewoon boeiend is.
Heel knap van je dat je zo hebt doorgezet !
Ik zie je topic nu pas voor het eerst, maar vond het erg leuk en interessant dit allemaal te lezen doordat ik er veel in herken bij mezelf en omdat het gewoon boeiend is.
Heel knap van je dat je zo hebt doorgezet !
Rien ne sert de penser. Il faut réfléchir avant.
Zeer herkenbaar allemaal. Al voel ik me hier (in Laos) wel thuis...met de taal heb ik nog wel moeite. Laotiaans is gewoon zo compleet anders plus dat ik ook nog opnieuw moet leren lezen en schrijven, dat duurt gewoon een tijdje. Ook zijn mijn vrouw en ik zo gewend om in het engels te communiceren dat het gewoon raar is om het haar Lao te spreken.
Mijn kennisen kring bestaat nu voor het grootste deel uit expats. Dan merk je toch dat er een groot verschil tussen Laotianen en expats bestaat. Overigens is dat met Thai dat verschil gewoon kleiner omdat dat een veel meer ontwikkeld land is.
Het helpt dat de Laotianen zulke vreselijk aardige mensen trouwens.
Anyway...ik heb ooit 8 jaar geleden Toronto bezocht. Leuke stad..heel aardige mensen...nog staan griezelen op glazen vloer in de CN Tower en uiteraard de Niagra Falls bezichtigd. Goed om te horen dat je nu ingeburgerd bent in Canada.
Mijn kennisen kring bestaat nu voor het grootste deel uit expats. Dan merk je toch dat er een groot verschil tussen Laotianen en expats bestaat. Overigens is dat met Thai dat verschil gewoon kleiner omdat dat een veel meer ontwikkeld land is.
Het helpt dat de Laotianen zulke vreselijk aardige mensen trouwens.
Anyway...ik heb ooit 8 jaar geleden Toronto bezocht. Leuke stad..heel aardige mensen...nog staan griezelen op glazen vloer in de CN Tower en uiteraard de Niagra Falls bezichtigd. Goed om te horen dat je nu ingeburgerd bent in Canada.
Modus Vivendi!
Beetje aan het werk @ Lao P.D.R.
Soda water en Earl Grey :-)
Beetje aan het werk @ Lao P.D.R.
Soda water en Earl Grey :-)
Ja Jeltje, inderdaad ben ik ook blij voor je dat je het uiteindelijk toch allemaal zo'n positieve draai hebt weten te geven en dat je weer helemaal de oude bent!!
En hoe gaat het nu als je bij de Franstalige familie/vrienden van je vriend bent? Voel je je niet meer buitengesloten, nu -of liever: sluit je jezelf nu niet meer zo buiten als in het begin?
Heel veel geluk daar, in ieder geval!
En hoe gaat het nu als je bij de Franstalige familie/vrienden van je vriend bent? Voel je je niet meer buitengesloten, nu -of liever: sluit je jezelf nu niet meer zo buiten als in het begin?
Heel veel geluk daar, in ieder geval!
FR
En, nog steeds niet?quote:Op zaterdag 2 augustus 2008 19:33 schreef Jeltje het volgende:
Tijd voor een update (voor de geinteresseerden)!
[knip]
Verder is mijn immigratie succesvol verlopen. Ik ben inmiddels een permanente resident waardoor ik altijd zal mogen werken in Canada. Mijn huidige functie gaat een goede opstap zijn voor mijn toekomstige carriere.
Wat nu echt heeft bijgedragen aan het aanpassingsproces is dat ik me realizeerde dat ik zelf de deur uit moest om dingen te veranderen. Ik heb geleerd dat thuis blijven zitten en zeuren over de situatie helemaal niks helpt. Het was eng om nieuwe dingen te ondernemen maar alleen daardoor is mijn leven een stuk prettiger geworden.
Kortom: ik voel me zeker wel gelukkig en heb niet meer de drang terug naar NL te willen.
Ben benieuwd hoe het nu met je gaat!
FR
Inmiddels woon ik nu al weer 3 jaar in Canada...de tijd gaat vlug!
Het is leuk om te lezen hoe ik me toendertijd heb gevoeld en dat te vergelijken met hoe ik me nu voel.
Ik woon nog steeds in Toronto en ben inmiddels van werkgever gewisseld. Ik werk nu voor een van de grootste retail bedrijven (Canadian Tire voor degenen die het kennen) in Canada als staffing specialist. Mijn eerste baan heeft mij duidelijk geholpen in het vinden van mijn huidige functie. Mbt mijn werk heb ik echt een gevoel van 'finally justice'. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik extra hard moest werken om erkenning te krijgen in Canada, puur en alleen omdat ik een immigrant ben. Mijn huidige werkgever is een werkgever waar veel Canadezen jaloers op zijn en waar ze graag zouden willen werken dus ik voel eindelijk dat ik op gelijke lijn sta met de Canadezen.
Mijn vriend en ik zijn ook nog altijd samen en we hebben inmiddels nieuwe toekomstplannen ontwikkeld: we verhuizen over ongeveer 1 jaar naar Brussel om daar vervolgens een jaar of 2 a 3 te gaan wonen voordat we ons ergens permanent willen gaan settelen. Van de ene kant heb ik er zin in (familie en vrienden dichtbij) maar van de andere kant vind ik het toch ook wel weer eng aangezien ik veel op moet geven. Met name op professioneel vlak vind ik het moeilijk. Ik ben in Canada onderweg naar het hebben van een goede carriere en in Belgie heb ik natuurlijk nog geen enkele ervaring...
Sociaal gezien gaat het op zich prima al is het nog steeds niet zoals het in NL was. Wat ik het meeste mis is het hebben van die ene goede vriendin die ik ten alle tijden kan bellen. Ik heb wel een hoop mensen om me heen verzameld waar ik leuke dingen mee doe dus ik verveel me in principe niet. Ik heb zelf een softbal team samengesteld van collega's en speel nu inmiddels twee keer per week met een vaste groep mensen. Na het sporten gaan we vaak wat drinken.
Mijn engels is inmiddels near-perfect. Ik voel me vaak meer op mijn gemak in het engels dan in het NLs. Wie had dat gedacht?! Mijn frans is ook erg goed geworden al blijf ik fouten maken. Ik heb inmiddels geleerd om met mijn fouten te leven en brabbel dus gewoon een eind weg in mijn gebrekkige frans.
Dat was het weer voor de komende tijd! Tot over een jaar...ofzo..
Het is leuk om te lezen hoe ik me toendertijd heb gevoeld en dat te vergelijken met hoe ik me nu voel.
Ik woon nog steeds in Toronto en ben inmiddels van werkgever gewisseld. Ik werk nu voor een van de grootste retail bedrijven (Canadian Tire voor degenen die het kennen) in Canada als staffing specialist. Mijn eerste baan heeft mij duidelijk geholpen in het vinden van mijn huidige functie. Mbt mijn werk heb ik echt een gevoel van 'finally justice'. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik extra hard moest werken om erkenning te krijgen in Canada, puur en alleen omdat ik een immigrant ben. Mijn huidige werkgever is een werkgever waar veel Canadezen jaloers op zijn en waar ze graag zouden willen werken dus ik voel eindelijk dat ik op gelijke lijn sta met de Canadezen.
Mijn vriend en ik zijn ook nog altijd samen en we hebben inmiddels nieuwe toekomstplannen ontwikkeld: we verhuizen over ongeveer 1 jaar naar Brussel om daar vervolgens een jaar of 2 a 3 te gaan wonen voordat we ons ergens permanent willen gaan settelen. Van de ene kant heb ik er zin in (familie en vrienden dichtbij) maar van de andere kant vind ik het toch ook wel weer eng aangezien ik veel op moet geven. Met name op professioneel vlak vind ik het moeilijk. Ik ben in Canada onderweg naar het hebben van een goede carriere en in Belgie heb ik natuurlijk nog geen enkele ervaring...
Sociaal gezien gaat het op zich prima al is het nog steeds niet zoals het in NL was. Wat ik het meeste mis is het hebben van die ene goede vriendin die ik ten alle tijden kan bellen. Ik heb wel een hoop mensen om me heen verzameld waar ik leuke dingen mee doe dus ik verveel me in principe niet. Ik heb zelf een softbal team samengesteld van collega's en speel nu inmiddels twee keer per week met een vaste groep mensen. Na het sporten gaan we vaak wat drinken.
Mijn engels is inmiddels near-perfect. Ik voel me vaak meer op mijn gemak in het engels dan in het NLs. Wie had dat gedacht?! Mijn frans is ook erg goed geworden al blijf ik fouten maken. Ik heb inmiddels geleerd om met mijn fouten te leven en brabbel dus gewoon een eind weg in mijn gebrekkige frans.
Dat was het weer voor de komende tijd! Tot over een jaar...ofzo..
Heeft je vriend/man gekozen voor een baan in Brussel?
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
Nee, we gaan er beide mogelijk zonder baan heen en zullen daar dan opnieuw moeten beginnen. Mijn vriend werkt wel voor een groot internationaal bedrijf met een kantoor in Brussel en is bezig om overgeplaatst te worden maar niks is nog zeker.quote:Op zaterdag 5 december 2009 00:42 schreef DiegoArmandoMaradona het volgende:
Heeft je vriend/man gekozen voor een baan in Brussel?
We hebben voor Brussel gekozen vanwege de taal. Mijn vriend spreekt vloeiend engels en frans en ik spreek daarnaast ook nog Nederlands dus in principe zouden we daar vrij gemakkelijk werk moeten kunnen vinden.
Raar dat je dan teruggaat naar Brussel of Europa. Dan kan je toch net zo goed blijven?
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
Ik begrijp je reactie maar nee. Brussel is zo goed als thuis voor mijzelf. Mijn familie woont allemaal in het zuiden van NL dus dat is voor mij de grootste beweegreden. Een andere beweegreden is het feit dat we soms moeilijkheden hebben met mijn vriend zijn familie. Hij heeft 3 verschillende families die allemaal in Montreal wonen (6 uur rijden) en voortdurend aan ons 'trekken' mbt langskomen. Een laatste beweegreden en tevens belangrijke beweegreden is dat ik wil weten hoe het is om aan mijn kant van de wereld te wonen. Ik heb mijn laatste drie jaar volledig geschikt naar mijn vriend en zijn familie en nu gaan we het dus andersom proberen.quote:Op zaterdag 5 december 2009 09:17 schreef DiegoArmandoMaradona het volgende:
Raar dat je dan teruggaat naar Brussel of Europa. Dan kan je toch net zo goed blijven?
Mijn vriend is trouwens degene die met dit plan kwam en die het liefst al over een half jaar daar zit.
Wij weten inmiddels dat we in principe ons vrij eenvoudig kunnen settelen in een nieuwe omgeving en zien dit dus als een volgende uitdaging totdat we willen beginnen aan kinderen.
Op het moment dat we ons willen gaan settelen kunnen we dan een weloverwogen beslissing nemen aangezien we beide landen hebben 'uitgetest'.
Trekt Nederland je dan toch of is het meer, try and error?
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
|
|
