KAA Kaaskoppen in het Buitenland
Nee, geen oud-Hollands spel, maar een forum voor Nederlanders die in het buitenland wonen.
En ut was er koud ook daar bij niagara, herinner me wel de lekkere ribsteaks ernaquote:Op woensdag 12 maart 2008 23:55 schreef DiegoArmandoMaradona het volgende:
Kijk dat is een waterval, Niagara falls is een stroompje dat 20 meter omlaag valt
Nou stroompje zou ik het niet echt willen noemen en er is altijd baas boven baas maar goed, we kunnen weer verder zonder al teveel in te gaan op de Viagra Falls.
Patience is not one of my virtues, neither is memory. Or patience for that matter.
quote:Op donderdag 13 maart 2008 00:14 schreef popolon het volgende:
[ afbeelding ]
Nou stroompje zou ik het niet echt willen noemen en er is altijd baas boven baas maar goed, we kunnen weer verder zonder al teveel in te gaan op de Viagra Falls.
Ik zou er best een keer naartoe willen!
FR
Kun je beter naar BA vliegen en Igazu bezoeken of naar Kaapstad en naar de Victoria falls gaan
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
Heb je je aanvraag binnen Canada gedaan, of 'vanuit' Nederland? Ik heb het toendertijd via Nederland gedaan, terwijl ik eigenlijk de gehele tijd van de aanvraag,en op het moment van aanvraag gewoon in Canada was. Ik was binnen 6 maanden door de procedure, ook al was ik wat vergeten op te sturen (anders was het waarschijnlijk een maand of 4 geweest). Veel korter dan vanuit Canada dus. Ik ben wel getrouwd, dus zit niet met het minimum van een jaar enzo...quote:Op zaterdag 8 maart 2008 22:21 schreef Jeltje het volgende:
[..]
Sociaal gezien heb ik beetje bij beetje een klein groepje mensen om me heen vergaard. Nu we 2 weken voor onze verhuizing zitten merk ik dat ik stiekem toch best een aantal vrienden heb gevonden. 1 Vriendin via mijn franse les, 1 vriendin via vrijwilligerswerk, 2 vriendinnen via school.
Tot nu toe heb ik nooit mogen werken. Een werkvergunning krijgen is een vrij ingewikkeld immigratieproces waar ik jullie niet mee zal vermoeien.
Er is echter een andere manier om een tijdelijke werkvergunning te krijgen en via die manier heb ik nu een werkvergunning gekregen. Deze ga ik begin april activeren en dan mag ik een jaar werken voor een werkgever naar keuze.
Mijn officiele immigratie-aanvraag heb ik in december de deur uitgedaan. Dit gaat ongeveer een jaar in beslag nemen dus hopelijk kan ik van mijn tijdelijke werkvergunning overgaan in de permanente verblijfsvergunning.
Die tijd heb ik zwart (ahum) gewerkt in een Macs, niet echt uitdagend, maar het hield me wel bezig. Dat was in Winnipeg, het is hier (Greater Toronto Area) wel moeilijker om zwart te werken als je niet bij een grote minderheid behoord.
Waar ga je wonen? Toronto zelf of ergens anders in de GTA? Wel saaier, maar minder hectisch.
Ik vind het zelf erg lastig om sociale contacten op te doen hier, ik werk wel, maar heb met geen van mijn collega's de behoefte om dit contact 'uit te breiden' . Mijn man heeft hetzelfde. Maar in het bestuur van de Nederlandse vereniging gaat dat vast wel lukken.... Heb nog steeds het plan om een activiteit te bezoeken, maar met onze levensovertuiging is het toch wel lastig om de man te overtuigen dat het bijwonen van een borrel nog niet betekent dat we zelf geheel dronken de bar komen uitrollen.
We bezoeken de activiteiten van zijn gemeenschap overigens ook niet, op 1 saaie bbq na dan.....
C'est la vie, et la vie est belle!
Hey boerinnetje,quote:Op vrijdag 14 maart 2008 19:31 schreef boerinnetje het volgende:
[..]
Heb je je aanvraag binnen Canada gedaan, of 'vanuit' Nederland? Ik heb het toendertijd via Nederland gedaan, terwijl ik eigenlijk de gehele tijd van de aanvraag,en op het moment van aanvraag gewoon in Canada was. Ik was binnen 6 maanden door de procedure, ook al was ik wat vergeten op te sturen (anders was het waarschijnlijk een maand of 4 geweest). Veel korter dan vanuit Canada dus. Ik ben wel getrouwd, dus zit niet met het minimum van een jaar enzo...
Die tijd heb ik zwart (ahum) gewerkt in een Macs, niet echt uitdagend, maar het hield me wel bezig. Dat was in Winnipeg, het is hier (Greater Toronto Area) wel moeilijker om zwart te werken als je niet bij een grote minderheid behoord.
Waar ga je wonen? Toronto zelf of ergens anders in de GTA? Wel saaier, maar minder hectisch.
Ik vind het zelf erg lastig om sociale contacten op te doen hier, ik werk wel, maar heb met geen van mijn collega's de behoefte om dit contact 'uit te breiden' . Mijn man heeft hetzelfde. Maar in het bestuur van de Nederlandse vereniging gaat dat vast wel lukken.... Heb nog steeds het plan om een activiteit te bezoeken, maar met onze levensovertuiging is het toch wel lastig om de man te overtuigen dat het bijwonen van een borrel nog niet betekent dat we zelf geheel dronken de bar komen uitrollen.
Ik heb de aanvraag vanuit Canada gedaan. Er staat iets van 9 maanden op de website van immigratie dus ik hoop dat het binnen die tijd geregeld kan zijn. Wacht nu inmiddels 3 maanden en weet alleen dat mijn immigratie aanvraag in process is. Gelukkig kan ik met mijn tijdelijke werkvergunning een jaar werken.
Afgelopen weekend zijn we overgehuisd naar Toronto. We wonen op Yonge en St-Claire.
Op dit moment bevind ik me voor een vakantie van 2 weken in NL. Daarna begint mijn nieuwe leventje in Toronto.
Nieuwe contacten vinden is voor mij ook lastig geweest in Montreal maar uiteindelijk is dat goedgekomen nadat ik beter in mijn vel kwam te zitten. Jammer dat jullie levensovertuiging de activiteiten die jullie ondernemen beperkt. Ik ga dus in het bestuur van de NLse vereniging in Toronto zitten en ik hoop op die manier toch in contact te komen met mensen die in hetzelfde schuitje zitten.
Veel succes met alles en wellicht tot ziens!
Tijd voor een update (voor de geinteresseerden)!
Er is ontzettend veel veranderd in mijn situatie.
Even een terugblik: ik ben op 18 december 2006 verhuisd naar Canada. Tot aan April 2008 heb ik in Montreal gewoond samen met mijn Canadese vriend. Moeilijkheden waar ik tegenaan liep waren o.a. de franse taal, de afwezigheid van vrienden, geen hobbies kunnen vinden, mezelf kwijt zijn, niet mogen werken en simpelweg NL missen.
Uiteindelijk heeft het ongeveer 9 maanden geduurd voordat ik me een beetje op m'n gemak begon te voelen in Montreal. Dingen die daar aan hebben bijgedragen waren mijn vrijwilligerswerk wat me weer een gevoel van eigenwaarde gaf, de franse lessen die ik volgde waardoor ik plots kon communiceren met de schoonfamilie, en de enkele vriendinnen die ik kreeg.
De laatste paar maanden in Montreal waren prima. Ik sprak wekelijks af met vriendinnen en hield mezelf bezig met mijn vrijwilligerswerk. Ik had een aanvraag ingediend voor een werkvergunning en die was in process dus ik kon niks anders doen dan wachten. Uiteindelijk kreeg ik mijn werkvergunning ergens in februari 2008.
In april 2008 zijn we verhuisd naar Toronto. Mijn vriend kreeg een andere functie aangeboden en ik heb niet hard geprotesteerd om het franstalige Montreal te verlaten. Ik was stiekem wel opgelucht aangezien ik twijfelde of ik wel een baan zou kunnen vinden in het Frans.
Voordat we verhuisden ben ik eerst nog 2 weken naar NL geweest. Dit maal besefte ik dat Canada echt mijn thuis was geworden. Ik irriteerde me aan sommige NLse gewoontes en vond het eten helemaal niet meer lekker. Ook miste ik mijn vriend die nog wel in Canada zat.
De verhuizing was dus in April. Vanaf toen ben ik full-time gaan solliciteren. Ik heb ongeveer 150 brieven de deur uit gedaan en heb zo'n 10 sollicitatigesprekken gehad. In totaal heeft het me twee maanden gekost voordat ik mijn huidige functie heb gevonden als recruiter. Ik heb zelfs een ander aanbod af moeten slaan om deze functie te accepteren.
Inmiddels werk ik nu full-time en het bevalt prima. Ik heb een studie in HR gedaan dus deze functie sluit prima aan. Tevens speel ik nu softball en tennis en zit ik in het bestuur van de NLse vereniging. Ik heb mezelf helemaal terug gevonden en zit tegenwoordig stukken beter in m'n vel. Nog altijd heb ik niet hetzelfde sociale leven als dat ik in NL had maar ik ben toch zeker 2 à 3 avonden per week onder de mensen en kan goed opschieten met mijn collega's. Ik heb geaccepteerd dat ik hier niet heb wat ik in NL had en dat maakt het allemaal stukken makkelijker.
Verder is mijn immigratie succesvol verlopen. Ik ben inmiddels een permanente resident waardoor ik altijd zal mogen werken in Canada. Mijn huidige functie gaat een goede opstap zijn voor mijn toekomstige carriere.
Wat nu echt heeft bijgedragen aan het aanpassingsproces is dat ik me realizeerde dat ik zelf de deur uit moest om dingen te veranderen. Ik heb geleerd dat thuis blijven zitten en zeuren over de situatie helemaal niks helpt. Het was eng om nieuwe dingen te ondernemen maar alleen daardoor is mijn leven een stuk prettiger geworden.
Kortom: ik voel me zeker wel gelukkig en heb niet meer de drang terug naar NL te willen.
Er is ontzettend veel veranderd in mijn situatie.
Even een terugblik: ik ben op 18 december 2006 verhuisd naar Canada. Tot aan April 2008 heb ik in Montreal gewoond samen met mijn Canadese vriend. Moeilijkheden waar ik tegenaan liep waren o.a. de franse taal, de afwezigheid van vrienden, geen hobbies kunnen vinden, mezelf kwijt zijn, niet mogen werken en simpelweg NL missen.
Uiteindelijk heeft het ongeveer 9 maanden geduurd voordat ik me een beetje op m'n gemak begon te voelen in Montreal. Dingen die daar aan hebben bijgedragen waren mijn vrijwilligerswerk wat me weer een gevoel van eigenwaarde gaf, de franse lessen die ik volgde waardoor ik plots kon communiceren met de schoonfamilie, en de enkele vriendinnen die ik kreeg.
De laatste paar maanden in Montreal waren prima. Ik sprak wekelijks af met vriendinnen en hield mezelf bezig met mijn vrijwilligerswerk. Ik had een aanvraag ingediend voor een werkvergunning en die was in process dus ik kon niks anders doen dan wachten. Uiteindelijk kreeg ik mijn werkvergunning ergens in februari 2008.
In april 2008 zijn we verhuisd naar Toronto. Mijn vriend kreeg een andere functie aangeboden en ik heb niet hard geprotesteerd om het franstalige Montreal te verlaten. Ik was stiekem wel opgelucht aangezien ik twijfelde of ik wel een baan zou kunnen vinden in het Frans.
Voordat we verhuisden ben ik eerst nog 2 weken naar NL geweest. Dit maal besefte ik dat Canada echt mijn thuis was geworden. Ik irriteerde me aan sommige NLse gewoontes en vond het eten helemaal niet meer lekker. Ook miste ik mijn vriend die nog wel in Canada zat.
De verhuizing was dus in April. Vanaf toen ben ik full-time gaan solliciteren. Ik heb ongeveer 150 brieven de deur uit gedaan en heb zo'n 10 sollicitatigesprekken gehad. In totaal heeft het me twee maanden gekost voordat ik mijn huidige functie heb gevonden als recruiter. Ik heb zelfs een ander aanbod af moeten slaan om deze functie te accepteren.
Inmiddels werk ik nu full-time en het bevalt prima. Ik heb een studie in HR gedaan dus deze functie sluit prima aan. Tevens speel ik nu softball en tennis en zit ik in het bestuur van de NLse vereniging. Ik heb mezelf helemaal terug gevonden en zit tegenwoordig stukken beter in m'n vel. Nog altijd heb ik niet hetzelfde sociale leven als dat ik in NL had maar ik ben toch zeker 2 à 3 avonden per week onder de mensen en kan goed opschieten met mijn collega's. Ik heb geaccepteerd dat ik hier niet heb wat ik in NL had en dat maakt het allemaal stukken makkelijker.
Verder is mijn immigratie succesvol verlopen. Ik ben inmiddels een permanente resident waardoor ik altijd zal mogen werken in Canada. Mijn huidige functie gaat een goede opstap zijn voor mijn toekomstige carriere.
Wat nu echt heeft bijgedragen aan het aanpassingsproces is dat ik me realizeerde dat ik zelf de deur uit moest om dingen te veranderen. Ik heb geleerd dat thuis blijven zitten en zeuren over de situatie helemaal niks helpt. Het was eng om nieuwe dingen te ondernemen maar alleen daardoor is mijn leven een stuk prettiger geworden.
Kortom: ik voel me zeker wel gelukkig en heb niet meer de drang terug naar NL te willen.
Leuk om eens een update te lezen. Mooi dat 't zo goed gaat.
Patience is not one of my virtues, neither is memory. Or patience for that matter.
7 weken 
Ik heb een half jaartje in Frankrijk gewoond, en ik kon (naast mijn frans van de middelbare school) amper Frans praten. Doordat die mensen waar ik bij woonde geen engels konden was ik genoodzaakt ook frans te praten. En dan is 7 weken inderdaad te kort. Na dat half jaar kon ik mij wel aardig redden, en jij hebt natuurlijk het voordeel dat je ook nog les krijgt en in een engels/franse omgeving woont die jou veel kunnen uitleggen. Maak mij dan ook een beetje zorgen om het feit dat je al zo snel met deze gedachten komt. Wat had je anders verwacht, en waarom was je niet voorbereidt op het feit dat het allemaal frans was?
Daarbij lijkt het mij heel normaal dat je nog geen nieuwe vrienden hebt na zo'n korte tijd. Of je moet helemaal niet kieskeurig zijn, maar vrienden met iemand zijn moet groeien. En natuurlijk hebben zij hun eigen leven, die gekke hollander hebben zij niet nodig. Je zult dus voor je plekje moeten vechten. Maar buiten de taalbarrière om had je je andere problemen natuurlijk ook gehad als je in nederland ergens anders was gaan wonen. Ik zie het aan mijn vriendin die bij mij is ingetrokken, ook zij heeft de ervaringen die jij ook hebt. Dat is heel normaal en kost tijd. Alleen jonge kinderen pak je op en zet je ergens neer waarna ze binnen notime acclimatiseren en vriendjes en vriendinnetjes vinden. Maar ik hoop dat jij kieskeuriger bent
Als het goed is, is deze verandering voor het leven. Dan is 7 weken natuurlijk helemaal niets..
Ik heb een half jaartje in Frankrijk gewoond, en ik kon (naast mijn frans van de middelbare school) amper Frans praten. Doordat die mensen waar ik bij woonde geen engels konden was ik genoodzaakt ook frans te praten. En dan is 7 weken inderdaad te kort. Na dat half jaar kon ik mij wel aardig redden, en jij hebt natuurlijk het voordeel dat je ook nog les krijgt en in een engels/franse omgeving woont die jou veel kunnen uitleggen. Maak mij dan ook een beetje zorgen om het feit dat je al zo snel met deze gedachten komt. Wat had je anders verwacht, en waarom was je niet voorbereidt op het feit dat het allemaal frans was?
Daarbij lijkt het mij heel normaal dat je nog geen nieuwe vrienden hebt na zo'n korte tijd. Of je moet helemaal niet kieskeurig zijn, maar vrienden met iemand zijn moet groeien. En natuurlijk hebben zij hun eigen leven, die gekke hollander hebben zij niet nodig. Je zult dus voor je plekje moeten vechten. Maar buiten de taalbarrière om had je je andere problemen natuurlijk ook gehad als je in nederland ergens anders was gaan wonen. Ik zie het aan mijn vriendin die bij mij is ingetrokken, ook zij heeft de ervaringen die jij ook hebt. Dat is heel normaal en kost tijd. Alleen jonge kinderen pak je op en zet je ergens neer waarna ze binnen notime acclimatiseren en vriendjes en vriendinnetjes vinden. Maar ik hoop dat jij kieskeuriger bent
Als het goed is, is deze verandering voor het leven. Dan is 7 weken natuurlijk helemaal niets..
En als je nu de update even leest, dan zie je dat het allemaal supergoed is gekomen!quote:Op zaterdag 2 augustus 2008 20:33 schreef Tarabass het volgende:
7 weken
Ik heb een half jaartje in Frankrijk gewoond, en ik kon (naast mijn frans van de middelbare school) amper Frans praten. Doordat die mensen waar ik bij woonde geen engels konden was ik genoodzaakt ook frans te praten. En dan is 7 weken inderdaad te kort. Na dat half jaar kon ik mij wel aardig redden, en jij hebt natuurlijk het voordeel dat je ook nog les krijgt en in een engels/franse omgeving woont die jou veel kunnen uitleggen. Maak mij dan ook een beetje zorgen om het feit dat je al zo snel met deze gedachten komt. Wat had je anders verwacht, en waarom was je niet voorbereidt op het feit dat het allemaal frans was?
Daarbij lijkt het mij heel normaal dat je nog geen nieuwe vrienden hebt na zo'n korte tijd. Of je moet helemaal niet kieskeurig zijn, maar vrienden met iemand zijn moet groeien. En natuurlijk hebben zij hun eigen leven, die gekke hollander hebben zij niet nodig. Je zult dus voor je plekje moeten vechten. Maar buiten de taalbarrière om had je je andere problemen natuurlijk ook gehad als je in nederland ergens anders was gaan wonen. Ik zie het aan mijn vriendin die bij mij is ingetrokken, ook zij heeft de ervaringen die jij ook hebt. Dat is heel normaal en kost tijd. Alleen jonge kinderen pak je op en zet je ergens neer waarna ze binnen notime acclimatiseren en vriendjes en vriendinnetjes vinden. Maar ik hoop dat jij kieskeuriger bent
Als het goed is, is deze verandering voor het leven. Dan is 7 weken natuurlijk helemaal niets..
Goed van Jeltje om het niet op te geven, maar om er juist voor te gaan.
Zo zie je maar dat je in een jaar tijd echt wel een hoop op kunt bouwen.
Ja, die met de ballen in de bek.
Twee posts boven mequote:Op zaterdag 2 augustus 2008 22:19 schreef Biancavia het volgende:
[..]
En als je nu de update even leest, dan zie je dat het allemaal supergoed is gekomen!
Goed van Jeltje om het niet op te geven, maar om er juist voor te gaan.
Zo zie je maar dat je in een jaar tijd echt wel een hoop op kunt bouwen.
Nouja, gelukkig maar! Al het beste natuurlijk..
Victoria Falls, game parks, Durban, Swaziland, Sin City (Botswana), de Kaap, etc. etc.quote:Op donderdag 13 maart 2008 16:32 schreef DiegoArmandoMaradona het volgende:
Kun je beter naar BA vliegen en Igazu bezoeken of naar Kaapstad en naar de Victoria falls gaan
Hoi Jeltje,
Ik zie je topic nu pas voor het eerst, maar vond het erg leuk en interessant dit allemaal te lezen doordat ik er veel in herken bij mezelf en omdat het gewoon boeiend is.
Heel knap van je dat je zo hebt doorgezet !
Ik zie je topic nu pas voor het eerst, maar vond het erg leuk en interessant dit allemaal te lezen doordat ik er veel in herken bij mezelf en omdat het gewoon boeiend is.
Heel knap van je dat je zo hebt doorgezet !
Rien ne sert de penser. Il faut réfléchir avant.
Zeer herkenbaar allemaal. Al voel ik me hier (in Laos) wel thuis...met de taal heb ik nog wel moeite. Laotiaans is gewoon zo compleet anders plus dat ik ook nog opnieuw moet leren lezen en schrijven, dat duurt gewoon een tijdje. Ook zijn mijn vrouw en ik zo gewend om in het engels te communiceren dat het gewoon raar is om het haar Lao te spreken.
Mijn kennisen kring bestaat nu voor het grootste deel uit expats. Dan merk je toch dat er een groot verschil tussen Laotianen en expats bestaat. Overigens is dat met Thai dat verschil gewoon kleiner omdat dat een veel meer ontwikkeld land is.
Het helpt dat de Laotianen zulke vreselijk aardige mensen trouwens.
Anyway...ik heb ooit 8 jaar geleden Toronto bezocht. Leuke stad..heel aardige mensen...nog staan griezelen op glazen vloer in de CN Tower en uiteraard de Niagra Falls bezichtigd. Goed om te horen dat je nu ingeburgerd bent in Canada.
Mijn kennisen kring bestaat nu voor het grootste deel uit expats. Dan merk je toch dat er een groot verschil tussen Laotianen en expats bestaat. Overigens is dat met Thai dat verschil gewoon kleiner omdat dat een veel meer ontwikkeld land is.
Het helpt dat de Laotianen zulke vreselijk aardige mensen trouwens.
Anyway...ik heb ooit 8 jaar geleden Toronto bezocht. Leuke stad..heel aardige mensen...nog staan griezelen op glazen vloer in de CN Tower en uiteraard de Niagra Falls bezichtigd. Goed om te horen dat je nu ingeburgerd bent in Canada.
Modus Vivendi!
Beetje aan het werk @ Lao P.D.R.
Soda water en Earl Grey :-)
Beetje aan het werk @ Lao P.D.R.
Soda water en Earl Grey :-)
Ja Jeltje, inderdaad ben ik ook blij voor je dat je het uiteindelijk toch allemaal zo'n positieve draai hebt weten te geven en dat je weer helemaal de oude bent!!
En hoe gaat het nu als je bij de Franstalige familie/vrienden van je vriend bent? Voel je je niet meer buitengesloten, nu -of liever: sluit je jezelf nu niet meer zo buiten als in het begin?
Heel veel geluk daar, in ieder geval!
En hoe gaat het nu als je bij de Franstalige familie/vrienden van je vriend bent? Voel je je niet meer buitengesloten, nu -of liever: sluit je jezelf nu niet meer zo buiten als in het begin?
Heel veel geluk daar, in ieder geval!
FR
En, nog steeds niet?quote:Op zaterdag 2 augustus 2008 19:33 schreef Jeltje het volgende:
Tijd voor een update (voor de geinteresseerden)!
[knip]
Verder is mijn immigratie succesvol verlopen. Ik ben inmiddels een permanente resident waardoor ik altijd zal mogen werken in Canada. Mijn huidige functie gaat een goede opstap zijn voor mijn toekomstige carriere.
Wat nu echt heeft bijgedragen aan het aanpassingsproces is dat ik me realizeerde dat ik zelf de deur uit moest om dingen te veranderen. Ik heb geleerd dat thuis blijven zitten en zeuren over de situatie helemaal niks helpt. Het was eng om nieuwe dingen te ondernemen maar alleen daardoor is mijn leven een stuk prettiger geworden.
Kortom: ik voel me zeker wel gelukkig en heb niet meer de drang terug naar NL te willen.
Ben benieuwd hoe het nu met je gaat!
FR
Inmiddels woon ik nu al weer 3 jaar in Canada...de tijd gaat vlug!
Het is leuk om te lezen hoe ik me toendertijd heb gevoeld en dat te vergelijken met hoe ik me nu voel.
Ik woon nog steeds in Toronto en ben inmiddels van werkgever gewisseld. Ik werk nu voor een van de grootste retail bedrijven (Canadian Tire voor degenen die het kennen) in Canada als staffing specialist. Mijn eerste baan heeft mij duidelijk geholpen in het vinden van mijn huidige functie. Mbt mijn werk heb ik echt een gevoel van 'finally justice'. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik extra hard moest werken om erkenning te krijgen in Canada, puur en alleen omdat ik een immigrant ben. Mijn huidige werkgever is een werkgever waar veel Canadezen jaloers op zijn en waar ze graag zouden willen werken dus ik voel eindelijk dat ik op gelijke lijn sta met de Canadezen.
Mijn vriend en ik zijn ook nog altijd samen en we hebben inmiddels nieuwe toekomstplannen ontwikkeld: we verhuizen over ongeveer 1 jaar naar Brussel om daar vervolgens een jaar of 2 a 3 te gaan wonen voordat we ons ergens permanent willen gaan settelen. Van de ene kant heb ik er zin in (familie en vrienden dichtbij) maar van de andere kant vind ik het toch ook wel weer eng aangezien ik veel op moet geven. Met name op professioneel vlak vind ik het moeilijk. Ik ben in Canada onderweg naar het hebben van een goede carriere en in Belgie heb ik natuurlijk nog geen enkele ervaring...
Sociaal gezien gaat het op zich prima al is het nog steeds niet zoals het in NL was. Wat ik het meeste mis is het hebben van die ene goede vriendin die ik ten alle tijden kan bellen. Ik heb wel een hoop mensen om me heen verzameld waar ik leuke dingen mee doe dus ik verveel me in principe niet. Ik heb zelf een softbal team samengesteld van collega's en speel nu inmiddels twee keer per week met een vaste groep mensen. Na het sporten gaan we vaak wat drinken.
Mijn engels is inmiddels near-perfect. Ik voel me vaak meer op mijn gemak in het engels dan in het NLs. Wie had dat gedacht?! Mijn frans is ook erg goed geworden al blijf ik fouten maken. Ik heb inmiddels geleerd om met mijn fouten te leven en brabbel dus gewoon een eind weg in mijn gebrekkige frans.
Dat was het weer voor de komende tijd! Tot over een jaar...ofzo..
Het is leuk om te lezen hoe ik me toendertijd heb gevoeld en dat te vergelijken met hoe ik me nu voel.
Ik woon nog steeds in Toronto en ben inmiddels van werkgever gewisseld. Ik werk nu voor een van de grootste retail bedrijven (Canadian Tire voor degenen die het kennen) in Canada als staffing specialist. Mijn eerste baan heeft mij duidelijk geholpen in het vinden van mijn huidige functie. Mbt mijn werk heb ik echt een gevoel van 'finally justice'. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik extra hard moest werken om erkenning te krijgen in Canada, puur en alleen omdat ik een immigrant ben. Mijn huidige werkgever is een werkgever waar veel Canadezen jaloers op zijn en waar ze graag zouden willen werken dus ik voel eindelijk dat ik op gelijke lijn sta met de Canadezen.
Mijn vriend en ik zijn ook nog altijd samen en we hebben inmiddels nieuwe toekomstplannen ontwikkeld: we verhuizen over ongeveer 1 jaar naar Brussel om daar vervolgens een jaar of 2 a 3 te gaan wonen voordat we ons ergens permanent willen gaan settelen. Van de ene kant heb ik er zin in (familie en vrienden dichtbij) maar van de andere kant vind ik het toch ook wel weer eng aangezien ik veel op moet geven. Met name op professioneel vlak vind ik het moeilijk. Ik ben in Canada onderweg naar het hebben van een goede carriere en in Belgie heb ik natuurlijk nog geen enkele ervaring...
Sociaal gezien gaat het op zich prima al is het nog steeds niet zoals het in NL was. Wat ik het meeste mis is het hebben van die ene goede vriendin die ik ten alle tijden kan bellen. Ik heb wel een hoop mensen om me heen verzameld waar ik leuke dingen mee doe dus ik verveel me in principe niet. Ik heb zelf een softbal team samengesteld van collega's en speel nu inmiddels twee keer per week met een vaste groep mensen. Na het sporten gaan we vaak wat drinken.
Mijn engels is inmiddels near-perfect. Ik voel me vaak meer op mijn gemak in het engels dan in het NLs. Wie had dat gedacht?! Mijn frans is ook erg goed geworden al blijf ik fouten maken. Ik heb inmiddels geleerd om met mijn fouten te leven en brabbel dus gewoon een eind weg in mijn gebrekkige frans.
Dat was het weer voor de komende tijd! Tot over een jaar...ofzo..
Heeft je vriend/man gekozen voor een baan in Brussel?
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
Nee, we gaan er beide mogelijk zonder baan heen en zullen daar dan opnieuw moeten beginnen. Mijn vriend werkt wel voor een groot internationaal bedrijf met een kantoor in Brussel en is bezig om overgeplaatst te worden maar niks is nog zeker.quote:Op zaterdag 5 december 2009 00:42 schreef DiegoArmandoMaradona het volgende:
Heeft je vriend/man gekozen voor een baan in Brussel?
We hebben voor Brussel gekozen vanwege de taal. Mijn vriend spreekt vloeiend engels en frans en ik spreek daarnaast ook nog Nederlands dus in principe zouden we daar vrij gemakkelijk werk moeten kunnen vinden.
Raar dat je dan teruggaat naar Brussel of Europa. Dan kan je toch net zo goed blijven?
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
Ik begrijp je reactie maar nee. Brussel is zo goed als thuis voor mijzelf. Mijn familie woont allemaal in het zuiden van NL dus dat is voor mij de grootste beweegreden. Een andere beweegreden is het feit dat we soms moeilijkheden hebben met mijn vriend zijn familie. Hij heeft 3 verschillende families die allemaal in Montreal wonen (6 uur rijden) en voortdurend aan ons 'trekken' mbt langskomen. Een laatste beweegreden en tevens belangrijke beweegreden is dat ik wil weten hoe het is om aan mijn kant van de wereld te wonen. Ik heb mijn laatste drie jaar volledig geschikt naar mijn vriend en zijn familie en nu gaan we het dus andersom proberen.quote:Op zaterdag 5 december 2009 09:17 schreef DiegoArmandoMaradona het volgende:
Raar dat je dan teruggaat naar Brussel of Europa. Dan kan je toch net zo goed blijven?
Mijn vriend is trouwens degene die met dit plan kwam en die het liefst al over een half jaar daar zit.
Wij weten inmiddels dat we in principe ons vrij eenvoudig kunnen settelen in een nieuwe omgeving en zien dit dus als een volgende uitdaging totdat we willen beginnen aan kinderen.
Op het moment dat we ons willen gaan settelen kunnen we dan een weloverwogen beslissing nemen aangezien we beide landen hebben 'uitgetest'.
Trekt Nederland je dan toch of is het meer, try and error?
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
|
|
