van kleuter tot puber deel 12

quote:

Op donderdag 23 november 2006 14:45 schreef lady-wrb het volgende:
mijn fles wijn ook

Ben jij een kloon van Leah?

Ik wilde Angel om een update vragen maar ze zou bij Damey blijven slapen dus dat lukt natuurlijk niet...

quote:

Op donderdag 23 november 2006 14:45 schreef lady-wrb het volgende:

[..]

mijn fles wijn ook

Kwart voor drie gepost, dan ben je er al vroeg bij!

quote:

Op donderdag 23 november 2006 14:53 schreef Rewimo het volgende:

[..]

Ben jij een kloon van Leah?

niet dat ik weet

quote:

Op donderdag 23 november 2006 17:17 schreef Spuuglokje het volgende:

[..]

Kwart voor drie gepost, dan ben je er al vroeg bij!

wie zegt nou dat ik m net opengetrokken heb?
hij staat er nog van gisteravond

Spuuglokje wat ontzettend leuk, een liedje van Tristan Klinkt goed, fijn dat hij het zo naar zijn zin heeft op school.

Ik ben ook wel benieuwd hoe het met Damien gaat. Ik hoop gewoon dat alles goed is gegaan en Angel morgen opgelucht een goed verhaal verteld.

We zijn weer thuis

wat zijn jullie toch lief he meiden Dank voor alle medeleven

Alles is goed gegaan
alleen het in slaap brengen was een drama... hij had de dag ervoor staan stampvoeten bij de anesthesist dat ie een kapje wilde en geen prik terwijl de normale gang van zaken voor kindjes vanaf 4 een prik is dus hij kreeg zijn zin en kreeg dus een kapje...
Dikke paniek ........ geen verrassing voor mij want toendertijd met zijn neusamandel was het ook dikke paniek dus dit was even doorzetten en meneer sliep in...
Anderhalf uur later mocht ik weer naar de uitslaapkamer komen.
Dat ging op zich heel goed, hij had wel behoorlijk wat pijn maar na een zetpil met diclofenac werd het gauw midner. Hij heeft daar twee bekers water gedronken en mocht na een uurtje met me mee naar de afdeling.
Hij is niet misselijk geweest en was vrij vlot weer lekker bezig met tv kijken en met zijn gameboy spelen.
De chirurg kwam tegen een uur of 5 langs om te vertellen wat ze hadden gedaan en ze hebben zijn arm zo goed als recht weten te krijgen.
De grootste hoek heben ze terug weten te brengen naar 15 graden, dat is ruim binnen de acceptable norm voor die hoek ( das nl 25 graden) en de hoek was na metingen 35 graden in het begin... dus dat groeit er vanzelf uit
En de andere hoek is bijna anatomisch recht ( een onderarm is nooit helemaal recht dus vandaar anatomisch recht) scheelt 1 a twee graden met de normale stand dus dat komt ook helemaal goed.
Ze hebben het wel vastgezet met "draadjes" dus die worden over 3 weken verwijderd en dan nog twee weken gips ds totaal 5 weken. Daarna nog 1 a 2 weken een pols brace voor de zekerheid en dan moet alles vanzelf goed gaan komen.

Ik ben heel erg opgelucht en blij dat we weer thuis zijn.
Zo en nu ga ik hier in huis aan de slag want door alle ziekenhuizen aflopen is het hier een slagveld geworden.

Hè gelukkig, goed nieuws. Dapper mannetje heb je hoor! Zo snel alweer spelen Hij is er nog wel even zoet mee zeg, maar ja, als het maar in orde komt En dan maar even voorzichtig met gymmen hè.

Voorlopig niet gymmen en judoën. Eerst die arm goed en dan weer gaan sporten...
Balen want hij kan zijn energie niet kwijt maar goed dat is ff niet anders.

Gelukkig !

_{ik ben uit 72...}

Hier zit ik zelf in de lappenmand, nou ja je ziet niks maar ik heb in die arm die gebroken is gweest in 1977 (16 augustus om precies te zijn( artrose waardoor mijn zenuw klem zit... AU

_{dan ben je nog steeds niet zo oud hoor stout}

Angel22, wat fijn dat alles goed gegaan is!
Stout

Angel wat fijn dat het allemaal oke is gegaan!

Wat raar trouwens dat ze vanaf 4 al een prik moeten. Ik heb op mijn 7e ofzo nog een kapje gehad. Toen ik met 12 weer moest was ik hevig verontwaardigd dat ik te groot was voor een kapje.

Dat heeft weer met nieuwe narcose middelen te maken en de paniek die toch wel vrij heftig is bij kinderen met een kapje...
plus dat het ook weer in ieder ziekenhuis verschillend is...

fijn dat het zo goed gaat met hem !
En inderdaad, het ligt echt aan het ziekenhuis, hier doen ze ook al snel een prik met verdovingszalf van te voren.

Eva ging gisteren voor het eerst van haar leven in de trein.
Ze vond het helemaal super......vooraf. We hadden alles goed doorgesproken en ze ging op het station helemaal uit haar plaatje. Steeds hoger gaat haar stemmetje dan, tot het randje van hysterie "komt de trein al, ik zie een trein, is dat onze trein, is de trein eral" Wij waren druk bezig haar steeds net op tijd van de rand van het perron af te plukken, ze schoot alle kanten op van plezier.
Affijn trein komt en ineens hoor je een huilend "ik wil naar huis"

Toch maar in de trein gezet, in sommige situaties moet je gewoon wel een beetje dwingen. De eerste 10 minuutjes zat ze op mijn schoot te bibberen en daarna vond ze het ineens heel erg leuk. Ik had haar vooraf gewaarschuwd dat we ook een tunnel in moesten met de trein, en vlak voor de tunnel ook een paar keer gezegd. Omdat ze zo wankel was op dat moment hielden Jeroen en ik ons hart al vast maar tot onze grote verbazing kwam ze niet meer bij van het lachen in de tunnel. Ze vond het geweldig, lekker donker en hard!

Op mijn werk aangekomen liep ze zo naar zwarte piet toe, helemaal niet bang was ze. Alleen toen we een grote ruimte in moesten met heel veel mensen was het weer gedaan met de pret. Ze blijft dat soort situaties moeilijk vinden en we vonden het alweer onwijs sneu dat we haar meegenomen hadden, ik voelde me zo'n beul dat ik haar dit door laat maken. Zoveel mensen, zo warm en dan ook nog iemand die door een microfoon gaat spreken was gewoon teveel en Jeroen heeft een lekker rustig plekje gezocht met Eva. Daarna naar Sinterklaas, dat was ook erg moeilijk maar toch ook wel weer leuk. De Sint zelf vind ze totaal niet eng en accepteert ze prima, het is de drukte waar ze niet tegen kan.

Gelukkig was er ook een ruimte met een groot springkussen, daar heeft ze zich heerlijk kunnen uitleven. De terugreis met de trein ging prima en toen kwam het hoogtepunt van Eva's dag, we zijn nog even naar MacDonalds geweest om haar te belonen voor het feit dat ze het treinreizen zo goed had gedaan.

Dit soort beslissingen gaat ze wel mee, of kan ze beter thuisblijven, vind ik echt heel erg moeilijk. Ergens wil ik het haar niet ontzeggen maar aan de andere kant moet je ook goed uitkijken dat het haar niet kapot maakt. Zo'n fijne lijn is dat, en dat blijft moeilijk. Gewoon een standaard "tuurlijk gaat ze mee" kan bij sommige dingen gewoonweg niet en dat blijft voor mij een moeilijk iets.
Ze heeft zaterdagmiddag bijna een half uur compleet stil in mijn armen gelegen, iets wat zo goed als nooit voorkomt. Gaf toch wel aan dat het veel van haar heeft gevergd, en daar voel ik me best schuldig om. Aan de andere kant stond ze vandaag vol trots aan oma te vertellen dat ze Sint heeft gezien maar dat het leukste op mama's werk toch wel het springkussen is.

Eva denkt natuurlijk dat jij de hele dag lekker mag springen daar

Ik heb met al die Sinterklaasmeetings ook wel dezelfde twijfels als jij, Lois. Bij mij dan natuurlijk om andere redenen dan bij jou, maar ik vond het als kind zelf allemaal zo overweldigend en zeker niet leuk als het te druk en te massaal was. Ik ben dus ook altijd aan het twijfelen of het iets is wat wij leuk vinden of wat ze zelf leuk vinden. Tot nog toe hou ik nog heel veel af, maar realiseer me tegelijkertijd dat Katja en Job hele andere kinderen zijn dan ik en dat ik hen nu misschien hele leuke feestjes ontzeg, omdat ik het vroeger niet leuk vond.
Het blijft moeilijk om voor je kinderen beslissingen te moeten nemen.

Angel, wat een verhaal over Damien Ik hoop dat het allemaal weer helemaal goed komt en dat hij nu ook wat voorzichtiger wordt, of heb je daar weinig hoop op?
Het verhaal van Stout is natuurlijk best wel eng wat dat betreft.

Lijkt me idd lastig, Lois.
maar wel geweldig dat het gister zo goed is uitgepakt!

Lois wat onwijs goed van Eva zeg!!!!!!
Toch weer een hele overwinning op deze manier!!!!!

Livelink... de hoop op dat ie rustiger wordt??? Nee die heb ik niet. Klinkt heel cru nu ik dit zo zeg maar zo is hij gewoon niet. Hij was al giga druk in mijn buik, als baby zijnde probeerde hij al op veel te vroege leefijd dingen te doen die hij helemaal nog niet zou moeten proberen en gaande weg met opgroeien wordt hij steeds drukker en onvoorzichtiger... Ik ben bang dat me nog heel wat te wachten staat.
De hoop dat zijn arm helemaal goed komt.... absoluut. Hoop wel maar met zijn gedrag heb ik daar best wel een hard hoofd in. Gelukkig heb ik 6 dec een afspraak bij jeugdgezondheidszorg ivm het gedrag van Damien en wat daar mee te doen en vooral van waar komt het gedrag vandaan en is er wat aan te doen.
Hokjes heb ik een gruwelijke hekel aan ( heb ik al eens eerder gezegd) maar in dit geval is het wel makkelijk.

Lois, wat een overwinning weer voor Eva Echt heel knap hoor Dat constante afwegen lijkt me erg moeilijk, wat lukt wel, wat lukt niet. Ik doe dat natuurlijk ook, net als alle ouders, maar hier heeft het simpelweg minder ingrijpende gevolgen...

Angel, ik kan me nog het verschil herinneren tussen Christan en Damien toen we bij jullie waren Damien is een stuk drukker inderdaad. Goed dat je gaat uitzoeken of hij "alleen maar" druk is, of dat er iets anders aan de hand is.

Ik vind Eva stoer

Moeilijke afwegingen lijken me dat inderdaad Lois. Sowieso, voor elke ouder en voor jullie nog eens extra.

Wat stoer zeg van Eva. Ik denk dat ze het zeker leuk heeft gevonden, ook al was ze moe. En ze is vast jaloers omdat jij de hele dag op het springkussen mag.

Christan is nog steeds zo'n leuk bijdand jochie. En prima opgevoed Rewimo.

Het lijkt me ook hartstike moeilijk om vooraf in te kunnen schatten of je Eva ergens een plezier mee doet of niet. Maar zo te lezen heeft ze het nu toch overwegend naar haar zin gehad. Fijn hoor

quote:

Op maandag 27 november 2006 17:28 schreef YPPY het volgende:
Christan is nog steeds zo'n leuk bijdand jochie. En prima opgevoed Rewimo.

Heel bijdand ja

Dank je voor het mooie compliment