Het "kleine wetenschappelijke vragen" topic #4

quote:

Op maandag 4 september 2006 21:03 schreef speknek het volgende:

[..]

Een hypothese stelt zelfs dat er bijkans ontelbaar veel zwarte gaten zijn. Ze weten namelijk nog niet wat ongeveer 80% van de materie in het heelal is. Ze weten wel dat het heelal een bepaalde massa heeft, want het effect daarvan kunnen ze meten met de relativiteitstheorie, maar niet wat die materie inhoudt, omdat het donker is, ze kunnen het dus niet zien.
Een van de hypotheses is nu dat de reden dat ze het niet kunnen zien is, dat het allemaal hele kleine zwarte gaten zijn -denk aan de grootte van micrometers tot enkele centimeters-, maar het effect daarvan is bekend..

OK. Is de massa van het heelal al bekend?

Uhm, dat weet ik niet precies. Ik denk ook niet dat je een exact cijfer ofzo kunt vinden. Ze weten ongeveer de verhouding denk ik.

Kan je eigenlijk, zonder dat je een oogafwijking hebt, het ene oog onafhankelijk van het andere bewegen ?

quote:

Op donderdag 7 september 2006 20:00 schreef Secretus het volgende:
Kan je eigenlijk, zonder dat je een oogafwijking hebt, het ene oog onafhankelijk van het andere bewegen ?

ja, dat kan in beperkte mate... Of het zin heeft is iets anders.

Een makkelijke manier is om scheel te kijken en vervolgens een van je ogen naar buiten te bewegen.

Hoe lang zou een mens het luchtledige kunnen overleven? In enkele SF verhalen (oa van Arthur C. Clarke dacht ik) worden reddingsacties beschreven waarin men zonder ruimtepak (of luchtsluis) van het ene ruimteschip naar het andere overstapt. In hoeverre is dit realistisch?

quote:

Op donderdag 28 september 2006 20:19 schreef ThinkTank het volgende:
Hoe lang zou een mens het luchtledige kunnen overleven? In enkele SF verhalen (oa van Arthur C. Clarke dacht ik) worden reddingsacties beschreven waarin men zonder ruimtepak (of luchtsluis) van het ene ruimteschip naar het andere overstapt. In hoeverre is dit realistisch?

Zonder ruimtepak ploft volgens mij gewoon je borstkas uit elkaar....

Er zullen me weinig mensen tegenspreken als ik zeg dat de orka of zwaardwalvis (Orcinus orca) een geweldig dier is. Wikipedia geeft aan dat het dieet van de orka vis, zeevogels (zoals aalscholvers, pinguïns en meeuwen), inktvissen als pijlinktvis, en zoogdieren, zoals de Weddellzeehond en de zeeleeuw tot zelfs andere walvissoorten en haaien omvat. Waarschijnlijk laat hij walrussen met rust. Tot op heden is nog nooit een mens aangevallen door een wilde orka.

Vooral het laatste vind ik erg interessant. Hoe kan het zijn dat dit zoogdier wat een jager in hart en nier is geen mensen aanvalt? Als klein kind vroeg ik dit mezelf al af. We hadden in Nederland toentertijd nog een orka in het dolfinarium te Hardewijk.

Ik weet niet zo goed of er onderzoek is gedaan naar het waarom, het beste wat ik me voor kan stellen is dat mensen er bijzonder vreemd uitzien vergeleken bij andere zeedieren, hulpeloos spartelen in plaats van zwemmen, en weinig zichtbaar vet hebben.

Ik heb me weleens af gevraagd hoe het komt dat ze in reclames altijd zo'n perfect tandpastakrulletje ~ op een tandenborstel kunnen doen. Misschien iets met een soort mal in de opening ofzo? Mij lukt het anders nooit

het is waarschijnlijk geen echte tandpasta. Meeste etenswaren op bijv. foto's zijn niet eens echt.

Ja idd, soms plaatsen ze ook buisjes waar dan stoom uit komt in bv. een appeltaart zodat het net lijkt alsof hij nét uit de oven komt. Maar dan nog, toch gek dat het perfect uit het tubetje komt.

Iemand al enig idee over de orka kwestie want ik heb wel uitgezocht dat orka's ongeveer hetzelfde gezichtsvermogen heeft als de meeste haaien en deze vallen ook mensen aan. Ze verwarren ze zelfs met zeeleeuwen en ik kan me voorstellen dat een orka deze fout ook kan maken.

Orka's zijn heel wat intelligenter. Het zijn grote dolfijnen. Misschien dat ze meer vermogen hebben om karakteristieken van verschillende dieren op te slaan en te vergelijken.

quote:

Op donderdag 28 september 2006 20:19 schreef ThinkTank het volgende:
Hoe lang zou een mens het luchtledige kunnen overleven? In enkele SF verhalen (oa van Arthur C. Clarke dacht ik) worden reddingsacties beschreven waarin men zonder ruimtepak (of luchtsluis) van het ene ruimteschip naar het andere overstapt. In hoeverre is dit realistisch?

Niet zo realistisch. De druk is erg laag ( zeg maar 0 ) dus je bloed gaat koken. Daarbij is het er vrij koud; een paar graden boven het absolute nulpunt. Ik zou zeggen, een paar seconden.

ik denk minder dan een seconde luchtledig dus een vacuum
je zult zeer snel exploderen

Oops, het was eenvoudiger op te zoeken dan verwacht. Eerste hit geeft een grondige bespreking:
Human Exposure to Vacuum:

quote:

The best data I have comes from the chapter on the effects of Barometric pressure in Bioastronautics Data Book, Second edition, NASA SP-3006. This chapter discusses animal studies of decompression to vacuum. It does not mention any human studies.

page 5, (following a general discussion of low pressures and ebullism), the author gives an account of what is to be the expected result of vacuum exposure:
"Some degree of consciousness will probably be retained for 9 to 11 seconds (see chapter 2 under Hypoxia). In rapid sequence thereafter, paralysis will be followed by generalized convulsions and paralysis once again. During this time, water vapor will form rapidly in the soft tissues and somewhat less rapidly in the venous blood. This evolution of water vapor will cause marked swelling of the body to perhaps twice its normal volume unless it is restrained by a pressure suit. (It has been demonstrated that a properly fitted elastic garment can entirely prevent ebullism at pressures as low as 15 mm Hg absolute [Webb, 1969, 1970].) Heart rate may rise initially, but will fall rapidly thereafter. Arterial blood pressure will also fall over a period of 30 to 60 seconds, while venous pressure rises due to distention of the venous system by gas and vapor. Venous pressure will meet or exceed arterial pressure within one minute. There will be virtually no effective circulation of blood. After an initial rush of gas from the lungs during decompression, gas and water vapor will continue to flow outward through the airways. This continual evaporation of water will cool the mouth and nose to near-freezing temperatures; the remainder of the body will also become cooled, but more slowly.

"Cook and Bancroft (1966) reported occasional deaths of animals due to fibrillation of the heart during the first minute of exposure to near vacuum conditions. Ordinarily, however, survival was the rule if recompression occurred within about 90 seconds. ... Once heart action ceased, death was inevitable, despite attempts at resuscitation....

[on recompression] "Breathing usually began spontaneously... Neurological problems, including blindness and other defects in vision, were common after exposures (see problems due to evolved gas), but usually disappeared fairly rapidly.

Je blijft waarschijnlijk 9 tot 11 seconden bij bewustzijn:

quote:

The Bioastronautics Data Book answers this question: "Some degree of consciousness will probably be retained for 9 to 11 seconds.... It is very unlikely that a human suddenly exposed to a vacuum would have more than 5 to 10 seconds to help himself."

A larger body of information about how long you would remain conscious comes from aviation medicine. Aviation medicine defines the "time of useful consciousness", that is, how long after a decompression incident pilots will be awake and be sufficiently aware to take active measures to save their lives. Above 40,000 feet (12 km), the time of useful consciousness is 12 to 25 seconds. (The shorter figure is for a person actively moving; the longer figure is for a person sitting quietly.) For complete vacuum, this will be slightly less; 9 to 11 seconds quoted by the Bioastronautics data book, 9 to 12 seconds quoted by Fischer.

Je bloed zal niet meteen beginnen koken, het hart zorgt voor voldoende bloeddruk om beneden het kookpunt te blijven (zolang er voldoende bloed aanwezig is...):

quote:

Your blood is at a higher pressure than the outside environment. A typical blood pressure might be 75/120. The "75" part of this means that between heartbeats, the blood is at a pressure of 75 Torr (equal to about 100 mbar) above the external pressure. If the external pressure drops to zero, at a blood pressure of 75 Torr the boiling point of water is 46 degrees Celsius (115 F). This is well above body temperature of 37 C (98.6 F). Blood won't boil, because the elastic pressure of the blood vessels keeps it it a pressure high enough that the body temperature is below the boiling point-- at least, until the heart stops beating (at which point you have other things to worry about!). (To be more pedantic, blood pressure varies depending on where in the body it is measured, so the above statement should be understood as a generalization. However, the effect of small pockets of localized vapor is to increase the pressure. In places where the blood pressure is lowest, the vapor pressure will rise until equilibrium is reached. The net result is the same.)

Mensen hebben reeds blootstelling aan vacuüm overleefd:

quote:

On a page on human survival in vacuum formerly posted to the /medlib server at NASA JSC, further details are given about the vacuum-exposure accident mentioned by Roth in NASA CR-1223:

"At NASA's Manned Spacecraft Center (now renamed Johnson Space Center) we had a test subject accidentally exposed to a near vacuum (less than 1 psi) in an incident involving a leaking space suit in a vacuum chamber back in '65. He remained concious for about 14 seconds, which is about the time it takes for O2 deprived blood to go from the lungs to the brain. The suit probably did not reach a hard vacuum, and we began repressurizing the chamber within 15 seconds. The subject regained conciousness at around 15,000 feet equivalent altitude. The subject later reported that he could feel and hear the air leaking out, and his last conscious memory was of the water on his tongue beginning to boil." .

Maar de gevallen met fatale afloop zijn talrijker:

quote:

"Immediately following rapid decompression, it was noted that he began to cough moderately. Very shortly after this he was seen to lose consciousness, and the picture described by the physicians on duty was that the patient remained deeply cyanotic, totally unresponsive and flaccid during the 2-3 minutes [to repressurise the altitude chamber] down to ground level.
... "Manual artificial respiration was begun immediately... The patient at no time breathed spontaneously; however, at the moment ground level was reached he was seen to give a few gasps. These were very irregular and only two or three in number.
...
"The conclusion of the [autopsy] report was as follows: "The major pathologic changes as outlined above are consistent with asphyxia. It is felt that the underlying cause of death in this case may be attributed to acute cardio-respiratory failure, secondary to bilateral pneumothorax..." "

quote:

Many other cases of death following decompression are noted in the aviation literature, including one spaceflight incident, the Soyuz-11 decompression accident, in 1971. A recent analysis of this accident can be found in D. J. Shayler, Disasters and Accidents in Manned Spaceflight.

De gevolgen van gedeeltelijke blootstelling (maw een lichaamsdeel) zijn minder ernstig:

quote:

In 1960, during a high-altitude balloon parachute-jump, a partial-body vacuum exposure incident occurred when Joe Kittinger, Jr. lost pressurization in his right glove during an ascent to 103,000 ft (19.5 miles) in an unpressurized balloon gondola, Despite the depressurization, he continued the mission, and although the hand became painful and useless, after he returned to the ground, his hand returned to normal. Kittinger wrote in National Geographic (November 1960):
"At 43,000 feet I find out [what can go wrong]. My right hand does not feel normal. I examine the pressure glove; its air bladder is not inflating. The prospect of exposing the hand to the near-vacuum of peak altitude causes me some concern. From my previous experiences, I know that the hand will swell, lose most of its circulation, and cause extreme pain.... I decide to continue the ascent, without notifying ground control of my difficulty."
at 103,000 feet, he writes:
"Circulation has almost stopped in my unpressurized right hand, which feels stiff and painful."
But at the landing:
"Dick looks at the swollen hand with concern. Three hours later the swelling will have disappeared with no ill effect."

Explosieve decompressie: blootstelling an vacuüm zal het gevolg zijn van snelle (explosieve) decompressie. Dit houdt eveneens gevaren in:

1. Expansie van gas in maag en darmen.

quote:

One of the potential dangers during a rapid decompression is the expansion of gases within body cavities. The abdominal distress during rapid decompression is usually no more severe than that which might occur during slower decompression. Nevertheless, abdominal distention, when it does occur, may have several important effects. The diaphragm is displaced upward by the expansion of trapped gas in the stomach, which can retard respiratory movements. Distention of these abdominal organs may also stimulate the abdominal branches of the vagus nerve, resulting in cardiovascular depression, and if severe enough, cause a reduction in blood pressure, unconsciousness, and shock.

Remedie: boeren en scheten laten.

quote:

Usually, abdominal distress can be relieved after a rapid decompression by the passage of excess gas.

2. Longen: de adem inhouden tijdens decompressie kan fatale gevolgen hebben.

quote:

Whenever a rapid decompression is faster than the inherent capability of the lungs to decompress (vent), a transient positive pressure will temporarily build up in the lungs. If the escape of air from the lungs is blocked or seriously impeded during a sudden drop in the cabin pressure, it is possible for a dangerously high pressure to build up and to overdistend the lungs and thorax. No serious injuries have resulted from rapid decompressions with open airways, even while wearing an oxygen mask, but disastrous, or fatal, consequences can result if the pulmonary passages are blocked, such as forceful breath-holding with the lungs full of air. Under this condition, when none of the air in the lungs can escape during a decompression, the lungs and thorax becomes over-expanded by the excessively high intrapulmonic pressure, causing actual tearing and rupture of the lung tissues and capillaries. The trapped air is forced through the lungs into the thoracic cage, and air can be injected directly into the general circulation by way of the ruptured blood vessels, with massive air bubbles moving throughout the body and lodging in vital organs such as the heart and brain.

3. Risico op 'Caisson' ziekte ('the bends', decompressie ziekte): vergelijkbaar met een duiker die te snel naar de oppervlakte komt.

4. Hypoxia (zuurstoftekort): het meest acute probleem bij decompressie. Men ademt geen zuurstof meer in, bovendien onttrekken de longen zuurstof aan het bloed waardoor men sneller bewusteloos raakt.

Decentraal verder.

quote:

Op vrijdag 27 oktober 2006 19:50 schreef densmee het volgende:
ik denk minder dan een seconde luchtledig dus een vacuum
je zult zeer snel exploderen

Euh, nee, dat is dus complete onzin. Je explodeert absoluut niet. Je kunt het best even uithouden. Je gaat eerder dood aan verstikking dan aan iets anders. Op den duur zal je lijk gevriesdroogt worden, maar je bloed gaat niet koken ofzo, dat zijn hollywood fabeltjes.

quote:

Op dinsdag 31 oktober 2006 14:25 schreef Catbert het volgende:

[..]

Euh, nee, dat is dus complete onzin. Je explodeert absoluut niet. Je kunt het best even uithouden. Je gaat eerder dood aan verstikking dan aan iets anders. Op den duur zal je lijk gevriesdroogt worden, maar je bloed gaat niet koken ofzo, dat zijn hollywood fabeltjes.

Maar je bloed heeft een temperatuur van ca 37 graden. Als je in de ruimte komt, heb je opeens een hele lage druk. Je bloed koelt niet gelijk af naar het absolute nulpunt. Wat je dus krijgt is dat door de lage druk het bloed eerder gaat koken. Waar dat punt ligt weet ik niet precies, maar dat kun je denk ik wel met de Clausius Clapeyron vergelijking uitrekenen, als je aanneemt dat bloed hetzelfde kookpunt heeft als water oid. Ik denk zelf dat je bloed dus weldegelijk gaat koken, maar misschien dat je het numeriek kunt tegenspreken?

-edit: ik lees hier dat het bloed idd niet gaat koken, maar het vocht op je tong wel.

En van deze site :

quote:

Would Your Blood Boil?
No.

Your blood is at a higher pressure than the outside environment. A typical blood pressure might be 75/120. The "75" part of this means that between heartbeats, the blood is at a pressure of 75 Torr (equal to about 100 mbar) above the external pressure. If the external pressure drops to zero, at a blood pressure of 75 Torr the boiling point of water is 46 degrees Celsius (115 F). This is well above body temperature of 37 C (98.6 F). Blood won't boil, because the elastic pressure of the blood vessels keeps it it a pressure high enough that the body temperature is below the boiling point-- at least, until the heart stops beating (at which point you have other things to worry about!). (To be more pedantic, blood pressure varies depending on where in the body it is measured, so the above statement should be understood as a generalization. However, the effect of small pockets of localized vapor is to increase the pressure. In places where the blood pressure is lowest, the vapor pressure will rise until equilibrium is reached. The net result is the same.)

Het kookpunt is dus nog te hoog

Misschien moet ik m'n avatar veranderen, denk dat deze iets te veel afleidt...

Tijd om dit topic weer leven in te blazen

Waarom verandert zilverfolie niet van temperatuur in een oven?

Zilverfolie verandert wel van temperatuur, alleen niet zo snel.

Zilverfolie weerkaatst naast zichtbaar licht ook infrarood-straling (warmtestraling), waardoor het zelf niet zo snel opwarmt (door stralingswarmte).

zilverfolie kan door deze eigenschap goed worden toegepast als er warmte moet worden vastgehouden of juist moet worden tegengehouden. Denk bijvoorbeeld aan een reddingsdeken, of isolatiemateriaal.

Ah, is dit topic voor als je vraag niet wordt beantwoord door de Quest?

Toevallig een wiskundige/natuurkundige in de buurt?
Kan iemand me de padintegraalmethode uitleggen?

[ Bericht 1% gewijzigd door Mirri op 23-02-2007 00:08:53 ]

quote:

Op vrijdag 23 februari 2007 00:03 schreef Mirri het volgende:
Ah, is dit topic voor als je vraag niet wordt beantwoord door de Quest?

Toevallig een wiskundige/natuurkundige in de buurt?
Kan iemand me de padintegraalmethode uitleggen?

Ja, dat kan ik wel Wat moet je precies erover weten, en voor welke toepassing ?

quote:

Op vrijdag 23 februari 2007 11:13 schreef Haushofer het volgende:

[..]

Ja, dat kan ik wel Wat moet je precies erover weten, en voor welke toepassing ?

Ik ga een paar dagen naar Friesland, en we gaan over 10 min. weg, dus ik vraag het maandag ok?

quote:

Op vrijdag 23 februari 2007 14:02 schreef Mirri het volgende:

[..]

Ik ga een paar dagen naar Friesland, en we gaan over 10 min. weg, dus ik vraag het maandag ok?

Is goed. Ik ga zo ook naar Friesland Noflik wiikein

Ik kan wel alvast het globale idee van zo'n padintegraal geven, misschien heb je hier wat aan

Een deeltje wordt beschreven met een golffunctie, en de evolutie van die golffunctie wordt beschreven met de Schrodingervergelijking. Die vertelt je hoe een golffunctie verandert met de tijd, en linkt dit aan de hoeveelheid energie die bij die golffunctie hoort. Met deze Schrodingervergelijking kun je de zogenaamde amplitude uitrekenen. Die geeft je informatie over de kans dat een deeltje, wat op plaats A begint, eindigt op plaats B.

Nou ken je vast het idee van superpositie wel; in sommige gevallen mag je velden of oplossingen optellen om de nieuwe oplossing te krijgen. Bijvoorbeeld bij 2 elektrische of zwaartekrachtsvelden; als ik bv 2 elektrische velden heb, dan tel ik ze bij elkaar op, en dan heb ik het totale veld. Dat mag, omdat de vergelijkingen die die velden beschrijven lineaire differentiaalvergelijkingen zijn. Dit geldt ook voor de Schrodingervergelijking: de totale amplitude is de som van de afzonderlijke amplitudes. Dit geldt niet altijd; in de algemene relativiteitstheorie bijvoorbeeld kun je dit niet meer doen, en dat maakt de theorie ontzettend ingewikkeld. Maar da's gelukkig in ons geval niet zo

Neem nou een elektronenbron, en een scherm met 2 spleten, en daarachter een fotoelekrische plaat oid. Het elektron kan door 2 spleten gaan, en volgens de quantummechanica is de amplitude van een deeltje de som van de afzonderlijke amplitudes. Dus de amplitude van het deeltje waarbij het door spleet 1 gaat, en de amplitude waarbij het door spleet 2 gaat. En die tel je op.

Nou kun je nog een scherm toevoegen met 2 spleten, en wat je dan krijgt zijn meer amplitudes. Maar ook hier geldt natuurlijk weer: tel de boel op, en verkrijg de totale amplitude. Nou kun je ook meer spleten toevoegen, en dan krijg je nog meer amplitudes, en die kun je ook weer allemaal optellen. In een vlaag van genialiteit besluit je om es heel veel schermen tussen de elektronenbron en de fotoelektrische plaat te zetten, met heel veel spleten. Namelijk: oneindig veel schermen met oneindig veel spleten . Dit doe je natuurlijk door een limiet te nemen, maar het idee is duidelijk: er zijn geen schermen meer; er bevindt zich niks meer tussen de bron en de plaat. Maar je moet nog wel steeds al die amplitudes bij elkaar optellen volgens het superpositie principe !

Dit vertaalt men wel eens losjes met "het elektron volgt alle mogelijke paden als het van A naar B wil". Nou kun je met wat wiskunde een uitdrukking krijgen voor het idee om "te sommeren over alle mogelijke paden"; dit wordt een integraal, omdat je een limiet naar continuiteit neemt, maar dit is niet zomaar een integraal. Je integreert namelijk niet meer over een variabele, maar over een pad. En dat pad wordt gegeven door de Schrodingervergelijking, en hangt dus af van de tijd. Dus je integreert over functies ! En dat maakt de boel een heel stuk lastiger.

De exacte wiskundige basis om zo'n "integraal over functies" uit te rekenen is naar mijn weten nog niet helemaal formeel volledig opgesteld. Fysici zijn daar veel makkelijker in. Je krijgt vaak met oneindigheden te maken in je berekeningen wanneer je die limiet neemt, maar die termen vallen in berekeningen van fysische grootheden tegen elkaar weg ( tenminste, dat hoop je ) Daarbij blijkt de methode ontzettend veel te kunnen verklaren. Met deze methode bouw je je quantumveldentheorie op.

Het grappige is, dat je ook een quantumveldentheorie kunt opbouwen met een heel ander principe. Namelijk, via zogenaamde canonische quantisatie. Hierin zie je het veld wat een deeltje representeert als een operator, en moet je ook nog causaliteit inbouwen. Een heel ander idee dan die padintegraalmethode. Maar ze geven allebei exact dezelfde fysica. Vaak is het zo dat een probleem in het ene formalisme makkelijker is op te lossen dan in het andere.

Wat alleen wel jammer is aan de padintegraalmethode, is dat je de integraal in kwestie niet exact kunt oplossen. Wat je dan doet, is de integraal ontwikkelen in een machtreeks, en hopen dat elke volgende term in je ontwikkeling steeds kleiner wordt ( dit hangt af van de zogenaamde koppelingsconstante ). Feynman heeft voor elk zo'n term hele aardige tekeningetjes bedacht, de zogenaamde Feynmandiagrammen. Deze reeksontwikkeling impliceert fysisch, dat er steeds meer deeltjes en antideeltjes kunnen worden gecreeerd bij een proces. Een elektron wat van A naar B gaat, kan ondertussen bv even overgaan in 2 fotonen. En daarbij kunnen weer elektronen en positronen worden gemaakt. Enzovoort. Je kunt je voorstellen dat bij dergelijke ideeen al heel snel oneindigheden kunnen opduiken, omdat je oneindig veel termen krijgt in je ontwikkeling

Pfoeh, heel verhaal, hoop dat je er wat wijzer van kunt worden

Las gister ofzo dat zoon een satteliet 3 jaar geleden was gelanceerd en nu 7 miljard km heeft afgelegd.
Met welke snelheid is dat gegaan?
En ik dacht altijd van als je met 50 per uur in de ruimte komt blijf je ook met die constante snelheid vliegen/drijven.

Mij wiskunde sucks zodoende.:P

Owja naar mars

Nog een ik rijd motor.
En laatst wou ik even een burnoud trekken.
Maar dit lukte niet, ik ging niet vooruit en achterwiel spinde niet.
Waar gaat die kracht dan heen?

Hoe snel is stroom?
Geluid licht etc weet ik wel.

Vissen hey die hebben kieuwen.
Maar als je lucht ofzo in water doet gaat het meteen omhoog.
We hebben zelf een mooie vijver 10cm3 en wanneer de waterplanten weer beginnen te groeien zie je ook wel allemaal belletjes zuurstof enzo.

Maar ja die gaan natuurlijk direct naar het opervlak.
Hoe blijft dan toch die zuurstof in het water??

quote:

Las gister ofzo dat zoon een satteliet 3 jaar geleden was gelanceerd en nu 7 miljard km heeft afgelegd.
Met welke snelheid is dat gegaan?
En ik dacht altijd van als je met 50 per uur in de ruimte komt blijf je ook met die constante snelheid vliegen/drijven.

Je kan wel 'gas geven', als je maar brandstof bij je hebt. Als je blijft versnellen kan je vrij aardige snelheden bereiken.

quote:

Nog een ik rijd motor.
En laatst wou ik even een burnoud trekken.
Maar dit lukte niet, ik ging niet vooruit en achterwiel spinde niet.
Waar gaat die kracht dan heen?

En raakte je achterwiel wel de weg?
Anders gaf je misschien te weinig gas ofzo.

quote:

Hoe snel is stroom?
Geluid licht etc weet ik wel.

Het hangt van het medium af.
En bij AC bewegen de electronen wel snel heen en weer, maar verplaatsen ze zich amper.

quote:

Vissen hey die hebben kieuwen.
Maar als je lucht ofzo in water doet gaat het meteen omhoog.
We hebben zelf een mooie vijver 10cm3 en wanneer de waterplanten weer beginnen te groeien zie je ook wel allemaal belletjes zuurstof enzo.

Maar ja die gaan natuurlijk direct naar het opervlak.
Hoe blijft dan toch die zuurstof in het water??

Het water kan wel voor een deel zuurstof 'in zich hebben', maar als er een bel ontstaat is er te veel zuurstof om in een keer in het water opgenomen te worden.

Hopelijk beantwoordt dit een beetje je vragen.

OKe wel een beetje thnks

Hoe komt het dat zachte scheten meesten stinken en harde meestal niet???

Bij mij stinken ze even hard helemaal naar een week vakantie.

quote:

Op maandag 17 juli 2006 20:18 schreef Napalm het volgende:
Klinkt wat onzinnig maar is serieus.


Ik kwam net in de videotheek en wederom viel het me op. Een vraag waar ik al langer meerondloop en nu aan jullie wordt voorgelegd:
Naar mijn waarneming is er een negatief verband tussen borstomvang en IQ bij jonge vrouwen. Waarom is dit?

Zelf kom ik tot 3 mogelijke verklaringen

1) Mijn waarneming klopt niet/ a-selectief; winkels en andere plekken waar veel mensen komen selecteren op uiterlijk en trekken geen hoog IQ aan.
2) Het is iets fysieks, groei-energie wordt besteed aan de borsten kan niet aan de hersenen besteed worden?
3) Het is iets sociaals, grote borsten garanderen veel aandacht van jongens. Deze aandacht leidt af op school e.d. waardoor de prestaties afnemen . Of de aandacht zorgt dat de dames in kwestie het niet langer nodig vinden om nog te presteren voor de opleiding ze zijn toch wel geliefd.

Zo heb ik altijd al de vraag gehad:

Waarom hebben slimme mensen relatief vaker een bril dan domme mensen? Is het omdat er meer groeienergie besteed wordt aan de hersenen dan aan het goed krijgen en houden van de ooglens?

Lijkt me mal...

Volgens mij zijn domme mensen vooral meer gefocuset op hun uiterlijk. Dus zullen eerder lenzen nemen, en meer decollete laten zien.

waarom vormt er zich een laagje schuim op je thee als het water niet gekookt is? Bij die automaten thee altijd last van...

Heb je altijd kopje??

Ik zit met een aantal vragen en het doet mij goed te weten dat er mensen zijn die zeker antwoord kunnen geven op de volgende vragen:

1. Betreffende Algemene Relativiteitstheorie. Hoe kan een geodetische lijn in technische zin de kortste of de langste weg tussen twee nabij gelegen punten zijn? Is het niet zo dat een geodetische lijn altijd e kortste weg is ook al lijkt dit niet zo op een twee dimensionale kaart/wereld.

2. Waarom moeten ook lichtstralen in de ruimtetijd geodetische lijnen volgen?

3. Als een ruimteschip dat via een rechte lijn door de ruimte voortbeweegt en daarbij pal over de noordpool vliegt een projectie maakt van zijn baan op het tweedimensionale aardoppervlak dan zien we dat deze een halve cirkel beschrijft in de vorm van een lengtegraad over het noordelijk halfrond. Komt deze afbuiging van het licht door de massa van de aarde of door de massa van de zon? en waarom?

4. Hoe kan met de afstand tot "een" ster of ander lichaam meten. Ik heb gehoord van het parallax effect maar ik kan hem niet plaatsen in deze eventuele werking. Want in dat geval zouden ze voor het meten van alle sterren toch Proxima Centauri C als meetpunt moeten nemen?

5. Als men hier op aarde een knikker en een vogelveer laat vallen dan is de knikker door zijn grotere massa altijd eerder bij de grond. Hoe meer massa het object heeft hoe meer aantrekkingskracht het van het andere lichaam ondervindt. Newton heeft echter bewezen dat luchtweerstand zorgt voor deze verschillen. Zonder luchtweerstand (test op de maan?) moeten de knikker en de veer tegelijkertijd aankomen bij het oppervlak. Hoe kan luchtweerstand invloed uitoefenen op de zwaartekracht van een lichaam (planeet/ster?)?

quote:

Op zondag 4 maart 2007 18:47 schreef ImmovableMind het volgende:
Ik zit met een aantal vragen en het doet mij goed te weten dat er mensen zijn die zeker antwoord kunnen geven op de volgende vragen:

1. Betreffende Algemene Relativiteitstheorie. Hoe kan een geodetische lijn in technische zin de kortste of de langste weg tussen twee nabij gelegen punten zijn? Is het niet zo dat een geodetische lijn altijd e kortste weg is ook al lijkt dit niet zo op een twee dimensionale kaart/wereld.

2. Waarom moeten ook lichtstralen in de ruimtetijd geodetische lijnen volgen?

3. Als een ruimteschip dat via een rechte lijn door de ruimte voortbeweegt en daarbij pal over de noordpool vliegt een projectie maakt van zijn baan op het tweedimensionale aardoppervlak dan zien we dat deze een halve cirkel beschrijft in de vorm van een lengtegraad over het noordelijk halfrond. Komt deze afbuiging van het licht door de massa van de aarde of door de massa van de zon? en waarom?

4. Hoe kan met de afstand tot "een" ster of ander lichaam meten. Ik heb gehoord van het parallax effect maar ik kan hem niet plaatsen in deze eventuele werking. Want in dat geval zouden ze voor het meten van alle sterren toch Proxima Centauri C als meetpunt moeten nemen?

5. Als men hier op aarde een knikker en een vogelveer laat vallen dan is de knikker door zijn grotere massa altijd eerder bij de grond. Hoe meer massa het object heeft hoe meer aantrekkingskracht het van het andere lichaam ondervindt. Newton heeft echter bewezen dat luchtweerstand zorgt voor deze verschillen. Zonder luchtweerstand (test op de maan?) moeten de knikker en de veer tegelijkertijd aankomen bij het oppervlak. Hoe kan luchtweerstand invloed uitoefenen op de zwaartekracht van een lichaam (planeet/ster?)?

Je stelt een vraag over de algemene relativiteits theorie, terwijl je wetten van newton (vraag 5) niet begrijpt?

Ja

Groeien haren sneller als je ze telkens scheert, of als ze je juist laat groeien _{door het gewicht dan}?
Of zit hier geen verschil tussen?

Hoop dat je hiermee wat kunt

quote:

Op zondag 4 maart 2007 18:47 schreef ImmovableMind het volgende:

1. Betreffende Algemene Relativiteitstheorie. Hoe kan een geodetische lijn in technische zin de kortste of de langste weg tussen twee nabij gelegen punten zijn? Is het niet zo dat een geodetische lijn altijd e kortste weg is ook al lijkt dit niet zo op een twee dimensionale kaart/wereld.

Een geodeet kan idd ook de "langste route" zijn. Je hebt 2 manieren om een geodeet te definieren. Ten eerste kun je stellen dat een geodeet de route is waarlangs de zogenaamde "tangent vector" ( de raakvector ) parallel getransporteerd wordt. Dan moet je echter parallelle transport ed begrijpen, dus gaan we naar de 2e manier om een geodeet af te leiden. Dit gaat via het zogenaamde variatieprincipe. Dit is in dit geval ook nogal technisch; je moet weten wat een functionaal is, wat een functionaalafgeleide is, wat de Euler Lagrange vergelijkingen inhouden etc. Maar het komt er op neer dat je een soort van "pad" gaat definieren, en je stelt dat elke variatie daarvan 0 oplevert. Als je kunt differentieren, weet je dat als je de afgeleide van een functie op 0 stelt, je een minimum of een maximum kunt krijgen. Dat is hier kort door de bocht ook het geval.

quote:

Waarom moeten ook lichtstralen in de ruimtetijd geodetische lijnen volgen?

Waarom niet? Newton stelde dat alles waar geen kracht op werkt, in een rechte lijn eenparig beweegt. Zoiets heb je ook in de algemene relativiteitstheorie; iets waar geen kracht opwerkt ( zwaartekracht zie je hier dan niet meer als kracht ! ) beweegt via een geodeet, en die route wordt beschreven met de geodetische vergelijking. Dit is gewoon een uitbreiding van het eerder genoemde principe van Newton. Licht is hier geen uitzondering op. Trouwens, als je natuurkunde op de middelbare school hebt gehad, weet je dat in de optica geldt dat licht altijd de kortste route aflegt. Dit principe was al in de 17e eeuw bekend, alleen gold dat alleen voor in de ruimte. In de algemene relativiteitstheorie geldt het dus voor in de ruimte-tijd.

quote:

3. Als een ruimteschip dat via een rechte lijn door de ruimte voortbeweegt en daarbij pal over de noordpool vliegt een projectie maakt van zijn baan op het tweedimensionale aardoppervlak dan zien we dat deze een halve cirkel beschrijft in de vorm van een lengtegraad over het noordelijk halfrond. Komt deze afbuiging van het licht door de massa van de aarde of door de massa van de zon? en waarom?

Euj...dit begrijp ik niet helemaal, maar is dit niet zo omdat het aardoppervlak gekromd is? Dit heeft volgens mij weinig met algemene relativiteit te maken, maar misschien begrijp ik je vraag verkeerd

quote:

4. Hoe kan met de afstand tot "een" ster of ander lichaam meten. Ik heb gehoord van het parallax effect maar ik kan hem niet plaatsen in deze eventuele werking.

Inderdaad. Je kunt gewoon de positie van de ster op 2 momenten bekijken: als de aarde aan 1 kant van de zon is, en dan een half jaar later weer. De hoek kun je dan opmeten ( dus het hoekverschil van de beide sterposities die je meet ). Aangezien je ook de afstand Aarde-Zon weet, weet je ook de afstand van de Aarde tot de ster, of die van de Zon tot de ster. Teken maar eens een gelijkbenige driehoek. De basis kun je in 2en delen, met in het midden van die basis de Zon. Die basis is dus 2 maal de afstand Aarde-Zon, en de 2 hoekpunten van die basis zijn de 2 posities van de Aarde ( met dus een tussenpoos van een half jaar ). Het derde hoekpunt is de positie van de ster. De tangens van de helft van die hoek is de afstand Aarde-Zon gedeeld door de afstand Ster-Zon. Ben ff te beroerd om een plaatje op te zoeken, maar hoop dat je dit zelf wat kunt uittekenen.

quote:

5. Als men hier op aarde een knikker en een vogelveer laat vallen dan is de knikker door zijn grotere massa altijd eerder bij de grond. Hoe meer massa het object heeft hoe meer aantrekkingskracht het van het andere lichaam ondervindt. Newton heeft echter bewezen dat luchtweerstand zorgt voor deze verschillen. Zonder luchtweerstand (test op de maan?) moeten de knikker en de veer tegelijkertijd aankomen bij het oppervlak. Hoe kan luchtweerstand invloed uitoefenen op de zwaartekracht van een lichaam (planeet/ster?)?

De luchtweerstand heeft geen invloed op de zwaartekracht, maar op de totale kracht die op het voorwerp werkt. Die zwaartekracht is gewoon m*g, of je dit nou met of zonder luchtweerstand meet.

Alweer bedankt Haushofer hier kan ik zeker wat mee. Een aantal dingen zijn opgehelderd en de andere dingen probeer ik eerst zelf nog even op te zoeken. Merci merci

quote:

Op woensdag 6 september 2006 01:42 schreef Aslama het volgende:

OK. Is de massa van het heelal al bekend?

sorry niet hatelijk bedoelt,maar is dat niet een beetje een 'domme'vraag?

quote:

Op zondag 4 maart 2007 22:40 schreef Zrtlrnc het volgende:
Groeien haren sneller als je ze telkens scheert, of als ze je juist laat groeien _{door het gewicht dan}?
Of zit hier geen verschil tussen?

Naar mijn weten is de dikte en groeisnelheid van je haar grotendeels afhankelijk van erfelijke factoren en afhankelijk van externe factoren zoals voeding en andere lichamelijke invloeden (ziekte)

Scheren zelf zal geen verandering veroorzaken, het is wel zo dat door het afsnijden van de haar, deze als dikker, scherper en steviger wordt ervaren. Je snijdt immers het dunne, zachte puntje af, waardoor het overblijfsel "dikker" is dan het oude puntje, maar niet dikker dan voor het scheren...

quote:

Op dinsdag 27 februari 2007 09:53 schreef Celeste123 het volgende:
waarom vormt er zich een laagje schuim op je thee als het water niet gekookt is? Bij die automaten thee altijd last van...

Dat het juist bij automaten thee voorkomt, geeft een mooie hint naar de reden. Het witte laagje is het gevolg van een reactie tussen de kalk en de zuurstof in het water en een aantal stoffen in de thee. Als je het water kookt, verlaag je het zuurstofgehalte in de thee, waardoor deze reactie niet meer (in grote) mate optreedt. Juist in automaten wordt het water niet gekookt, waardoor het hoge gehalte zuurstof deze laag vormt.

[ Bericht 31% gewijzigd door The_stranger op 07-03-2007 14:22:07 ]

quote:

Op zondag 4 maart 2007 22:40 schreef Zrtlrnc het volgende:
Groeien haren sneller als je ze telkens scheert, of als ze je juist laat groeien _{door het gewicht dan}?
Of zit hier geen verschil tussen?

Geen verschil tussen. Dit is een bekende misvatting. Ik denk dat je hierop doelt: Stoppels lijken steeds snel terug te komen, maar dit komt omdat je door het scheren van haren meer oppervlakte van het haar ziet. Waar normaal een puntje van een haar zit, die minder opvalt, is dat puntje nu (vaak ook nog eens schuin, waardoor je nòg meer oppervlakte ziet dan wanneer het loodrecht wordt afgeschoren) weggeschoren. Doordat er een hele hoop van die afgeschoren oppervlakjes naast elkaar zitten op een klein oppervlak valt het flink op.

EDIT: Wat Guybrush hierboven zegt dus

Verder staat dit los van de groei van het haar, dat in de haarzakjes wordt geregeld. Deze haarzakjes houden niet bij hoe lang het haar is. Wel kennen deze haarzakjes een groeifase waarin het haar groeit, een overgangsfase waarin de groei vermindert en stopt, en een rustfase waarin het haar uit de haarwortel wordt geduwd door een nieuw haartje. In welke fase elk haarzakje zit is verschillend (zou niet goed zijn als al je haren tegenlijkertijd uitvallen, niet?). Een haar groeit ongeveer een centimeter per maand. In de zomer groeit het haar iets sneller dan in de winter (weet niet hoeveel sneller), omdat het zonlicht en warmte de processen versnelen.


Beetje warrig opgeschreven, ik hoop dat je het begrijpt.

Misschien is dit niet echt klein wetenschappelijk, maar goed

Ik mis namelijk ergens een linkje met zwarte gaten...en ik leg t ff zo simpel mogelijk uit.

Versie 1:
Ik heb ergens gelezen dat een zwart gat ontstaat doordat een ster zo groot is, dat ie implodeert door z'n eigen mega-zwaartekracht en alles in zn omgeving meezuigt.

Versie 2:
Een zwart gat ontstaat doordat de energie in een ster op is, en de ster zich door één of ander proces enorm vergroot (!?) en dat daarom de zwaartekracht zo groot wordt dat t dus een zwart gat wordt etc.


Dat zijn toch best wel verschillende dingen eigenlijk...de ene versie zegt dat een ster vanaf het moment dat ie 'zou ontstaan' te groot is en dus meteen een zwart gat is. De tweede versie zegt dat t dus aan het eind van het leven ontstaat. Maar hoe kan zo'n ster dan opeens zo groot worden?

Al met al..i'm lost

quote:

Op woensdag 7 maart 2007 14:27 schreef nein het volgende:
Misschien is dit niet echt klein wetenschappelijk, maar goed

Ik mis namelijk ergens een linkje met zwarte gaten...en ik leg t ff zo simpel mogelijk uit.

Versie 1:
Ik heb ergens gelezen dat een zwart gat ontstaat doordat een ster zo groot is, dat ie implodeert door z'n eigen mega-zwaartekracht en alles in zn omgeving meezuigt.

Versie 2:
Een zwart gat ontstaat doordat de energie in een ster op is, en de ster zich door één of ander proces enorm vergroot (!?) en dat daarom de zwaartekracht zo groot wordt dat t dus een zwart gat wordt etc.


Dat zijn toch best wel verschillende dingen eigenlijk...de ene versie zegt dat een ster vanaf het moment dat ie 'zou ontstaan' te groot is en dus meteen een zwart gat is. De tweede versie zegt dat t dus aan het eind van het leven ontstaat. Maar hoe kan zo'n ster dan opeens zo groot worden?

Al met al..i'm lost

In een stabiele ster heb je een evenwicht tussen 2 krachten: de zwaartekracht, die de ster naar binnen wil drukken, en de kracht ten gevolge van de hitte van de ster; die wil de ster doen opzwellen. Als die hitte nou afneemt, kan de zwaartekracht de overhand krijgen, en kan de ster worden ingedrukt. Nou zitten op een gegeven moment de deeltjes van die ster heel dicht opmekaar. En die deeltjes zijn fermionen; die willen niet allemaal op 1 plaats tegelijk. Dus die zullen ervoor zorgen dat er weer een bepaalde druk naar buiten gericht is, de zogenaamde degeneratieve druk. Als de zwaartekracht nou groot genoeg is, is zelfs die degeneratieve druk niet meer genoeg om de ster te redden.

Die hitte van die ster neemt af wanneer ze door haar brandstof is. Dan zal ze inkrimpen, maar dit zal vaak weer voor een opwarming zorgen, en eventueel voor nieuwe fusieprocessen. Het zou zo kunnen zijn dan een vrij koele ster heel veel materie ontvangt van een buurster, en dat daardoor de zwaartekracht toeneemt en de ster zal inkrimpen. Hoe dit precies zou moeten gaan weet ik niet, misschien iemand anders