Truth nieuwehoer 107: De trillingen van verblijf.

Toch kriek gehaald. Bessen-bier

Ik ga offline ook

Lekker naar buiten nu

Binnen is het sowieso te warm.

Buiten genieten van bessen-bier

Met een boek erbij dus Mobiel van Stephen King.

quote:

Op donderdag 13 juli 2006 07:54 schreef deedeetee het volgende:
Goeiemorgen allemaal, tis wederom erg stil hier, vakantie tijd ensow

Ik ga werken tot straks

DV die hinderlijke heli was aan 't landmeten in parkstad

Vandaar die helicopter de hele tijd

Ik kom even hallo zeggen en ben meteen weer weg

Hallo dus

Andere dingen doen dan online zijn de hele dag.

Online hangen zorgt ervoor dat ik onzin ga uitkramen uit verveling Dan weet ik niet meer wat ik moet schrijven en ga ik onzin schrijven

Zometeen even naar de winkel Nieuw geld op de rekening gekregen

Dus ik ben foet nu

Foet = weg

Tot straks misschien.

Ben ik weer, op het terras gezeten even maar niets gekocht. Ik vind het allemaal maar draaien om kopen kopen kopen. Iedere winkel probeert je wat aan te smeren.

Ben van plan om echt het sporten op te pakken. Niet met dit weer maar zodra het is afgekoeld dus.

Tis echt een consumptie-maatschappij. Alles draait om de commercie. Vandaag waarschijnlijk ook geen biertjes drinken, roken stoppen ook. Helemaal geen consumptie meer. Ik ga in honger-staking Roken sowieso mee kappen, af en toe ben ik kort-ademig en dat kan niet veel soeps betekenen.

Maar goed, het zal me een grote loepia met zoetzure saus wezen, zoals ik net als signature heb vermeld. Meteen mijn hele fotoboek veranderd. Veel geschrapt. Dromenvanger slaat een andere weg op voortaan.

Tekenen is ook even weg Ik pak soms dingen op en laat het weer slingeren om het nooit meer op te pakken.

Ik wil een weblog gaan bijhouden over de stand van zaken qua sporten en gezond leven. Af en toe een filosofie schrijven over het leven an sich en zo proberen vooruit te komen. UWV gak zegt dat werken nog even niet mag. Ben ook net rustig sinds een paar weken. Dat ik af en toe hier zo druk schrijf dat komt ook wel eens door de verveling. Maar sinds een paar weken ben ik zo rustig dat mensen me hier niet meer herkennen. Zo rustig als vroeger dus. Die rust is wel prettig van de ene kant, maar het is ook wennen van de andere kant.

Over dat doorbreken dus ook en nog meer Over armen in de lucht en energie opvangen. Maar dat komt omdat ik niet altijd mijn ei kwijt kan. Activiteiten-gebrek ook wel. En tevens een gevoel van opgesloten zijn in het eigen hoofd.

Ik heb het al snel warm. 90 kilo schoon aan de haak. Niet extreem overgewicht maar iedere kilo meer merk je al snel. En daar wil ik dus aan gaan werken

Verder, richting de toekomst wat vinden. Er moet gewoon iets te vinden zijn. Studie moeten afbreken dus lang geleden. Nieuwe studie oppakken doe je niet zomaar. Zou niet eens weten wat voor studie. Weet het soms allemaal helemaal niet meer wat het mekka is.

Maar goed, dit is weer zo'n post waar ik zelf geen wijs uit kom. De weg door the jungle bewandelen.

Waarheen leidt de weg, die ik moet gaan

Misschien komt die weg vanzelf nog eraan. Veel op fok! geschreven laatste tijd. Maar soms loopt dat ook spaak.

Soms weet ik het dus niet. Werken is ook niet het mekka dat weet ik en dat hoor ik vaker van anderen. Dat werken ook niet hoeft te betekenen dat het leven ineens een paradijsje is. Je maakt het toch zelf allemaal en ga zo door etc etc etc.

* dromenvanger is de kluts kwijt

Niet helemaal de kluts kwijt, maar gewoon. Soms lijkt het allemaal om het geld te draaien. Zie je vaak bij reclame van de staatsloterij, dat je met de jackpot ineens wel kunt doen waar je altijd van gedroomd hebt. Mooie wereld denk ik dan. Je moet de lotto winnen voordat je echt kunt beginnen met leven.

Waarom draait het allemaal om het geld?

Gedachten-goed heb je nog. Met gedachten-goed prettig voelen. Daarom schrijf ik zoveel op

Om de gedachtes beter te maken

Toch soms het idee van. " Het schiet allemaal van de meters niet op".

Herkennen jullie dat??? Of ben ik de enige. Opstaan, slapen gaan, opstaan, slapen gaan. En zo tikken de jaren weg. En ondertussen lijkt het van de meters niet op te schieten. Alsof er geen einde aan komt.

Ben niet depressief dus

Ben gewoon te rade aan het slaan wat het bestaan inhoudt.

Ben ook niet gefrustreerd. Door die zware depressies van voorgaande jaren ben ik niet meer zo sterk kapot te maken. Hoofd boven water hou ik altijd nog wel in zekere mate.

Ben gewoon aan het afvragen waar het allemaal om draait.

Misschien wel

Het zoeken duurt alleen zo lang, en het vinden lijkt soms helemaal niet aanwezig te zijn. Dan hebben sommigen ooit gezegd dat ik goede teksten neer gezet heb, maar daar hecht ik dan geen waarde aan meer. Dan lijkt het allemaal zinloos

Zinloos Ben dus niet depressief, hoewel het zo kan overkomen maar dat is niet zo. Depressief gevoel voelt heel anders aan. Dit is een gevoel van. "What the hell Am I doing here".

Waarom ben ik hier neergezet en wat is het doel. Wat staat me te doen.

Verder zoeken??? Zoeken naar het pad van verlichting??? Maar dat heeft geen zin, omdat iedere keer de man met de hamer komt die slaat je weer terug. De man met de hamer slaat zo hard, dat je niet eens meer weet wat je allemaal ooit gezocht en gevonden hebt.

Gisteren nog een gedachte dat we allemaal bacteriën zijn. En dat ons sterrenstelsel zo klein is als een atoom in het geheel. Is de zin om onderdeel uit te maken van dat mechnisme?

Maar goed

Misschien is het wel een groei-proces in de manisch depressieve wereld Dat ik bezig ben met de rechte lijn vinden. Tis geen makkelijk iets. Dat zeggen ze me vaker. Van boven naar onderen van boven naar onderen. En nu weer vanuit een piek richting een rechte lijn.

In een piek voelt het vanzelf al snel zo aan dat het allemaal fantastisch is en geweldig. 1 niveau lager is het meteen anders en komt de vraag weer. "Wat doe ik hier".

Zit ik in de hoge piek, dan vraag ik me dat niet af. Dan heb ik geen reden om dat af te vragen omdat het dan op hoge snelheid gaat in mijn hoofd.

Bedankt voor je support deedeetee

De zin is nu om op een rechte lijn te komen tot een gevoel van tevredenheid. Maar ik wil dus boven de rechte lijn zitten. Wie weet moet ik de rechte lijn omhoog schuiven

Dat ik nu moet sleutelen in een rustige stemming. Ik weet het niet

Wat doen we hier????

Soms zie ik overal mensen rondlopen en vraag ik me vanzelf af. Wat doen al die mensen. Naast het werken als een mier, wat doen ze nog meer. Voortplanten heb je nog. Maar wat is nog meer de bedoeling??? Leven om te sterven op deze planeet?

Klinkt depressief maar het is gewoon in zijn algemeenheid de vraag dus. Volgens mij weten veeel meer mensen het niet eens zo goed.

Misschien denk ik teveel, denken was altijd al zo. Denken kan ook een straf zijn.

Geboren worden en aanwezig zijn. Continu aanwezig zijn. Zelfs in de slaap aanwezig zijn. Altijd aanwezig zijn. Altijd altijd altijd. Het is natuurlijk prachtig dat je in leven bent. Het is natuurlijk al fantastisch dat ik in staat ben om de vraag te stellen over " Wat doe ik hier".

Wie weet kan ik eerst het beste vragen..." Wie ben ik".

Gisteren Stephen King gelezen, dat boek heet "mobiel". En daar ging het ook even over, "Wie ben ik".

Wie ben ik



Volgens mij is dat de eerste vraag die ter zake doet. Wie ben je. En daarna kun je beginnen met de vraag. Wat doe je hier.

quote:

Op donderdag 13 juli 2006 15:57 schreef nokwanda het volgende:
Denken kan idd een straf zijn. Helemaal mee eens.
Hoef die negatieve lessen niet meer zonodig. Vind dat het tijd is voor positieve lessen. Geen zin om hard te zoeken naar de positiviteit in negatieve ervaringen en dat soort gelul.

Denken kan een straf zijn en tevens zinloos zijn.

Maar toch komt het vaker naar voren dat ik weer te maken krijg met mezelf en dan kan het even zo zijn dat het spoor niet bijster goed loopt.

Maar denken leidt dan ook nog tot aftakkingen. Denken kan zoveel aftakkingen bevatten, dat het in de knoop loopt.

Positiviteit in negatieve ervaringen, dat gaat dus over het voordeel van een nadeel. Ik kies dan ook liever voor alleen maar positieve ervaringen. Maar goed, het is niet altijd koek en ei.

Maar door denken schiet het niet altijd op, daarom juist dat sporten wat ik wil doen. Misschien zet sporten een positief proces in werking. En dan kan ik alsnog denken via een ander spoor.

Maar soms zit ik vast in alles, en dan probeer ik via het denken eruit te komen. Terwijl volgens mij actie dus ook erg goed is. Wordt me vaker gezegd. Tijdens actie kun je daarbij ook nog eens denken.

Uit de put denken, nee liever gezegd, uit het web denken. Het denken is een web. Dan heb je nog dwang-gedachtes en dwang-denken. Denken stoppen is beter. En weten is sowieso beter.

Sterker worden is wel nodig Ik ben niet zwak Maar sterker worden is altijd beter. Krachtige gedachtes. Pep-talk en nog meer. En dat kan tijdens het sporten dus.

Tijdens sit-ups en push-ups en nog meer. Oppeppende gedachtes blijven hanteren. Zodat je boven het denken zit.

Het denken kan dus echt een web zijn hier, en hoe dieper ik ga denken des te dieper ik val in het web. En ondertussen kan het zo zijn dat je compleet vast zit in alles. Wie weet komt daar soms dat opgesloten gevoel vandaan.

Dat ik mezelf heb vast-gedacht.

Ik roep maar wat.

Nu ik dit opschrijf zit ik gelukkig weer boven het denken te vertoeven.

quote:

Op donderdag 13 juli 2006 16:07 schreef deedeetee het volgende:

[..]


Je bent wel een knappe jongen als je er achter komt, mij is 't nooit gelukt
Wat mij betreft : gewoon dóór ploeteren denk ik als ik de zin ervan ff niet zie zitten. Er komt meestal wel iets langs waar ik dan weer m'n handen aan vol heb en dan vergeet ik dat ik ff de weg niet meer zag of de kluts kwijt was.

Is het ook nodig om dat te vinden??? Wat doe je hier en wie ben je?

Wie weet is er helemaal geen zijn Wie weet is er helemaal geen ik

Ik zoek ook vaak iets om te doen, maar soms vind ik het niet. Gisteren dus een boek erbij genomen, ook prettig om eens een goed horror-verhaal te lezen.

Maar over wie ben ik. "Is er wel een ik". En waaruit bestaat die "ik". Is het wel zinvol om die "ik" te zoeken, wie weet bestaat die "ik" wel nergens uit. Dan zoek je lang naar een "ik" en uiteindelijk is er helemaal geen " ik ".

Hoe voelt het aan om " ik " te hebben? Of " ik " te ervaren?

Heeft dat met het ego te maken?

Wie weet is de ultieme ontsnapping het besef van het ontbreken van een "ik".

Ontbreekt het "ik" gevoel dan ben je vanzelf niet meer aanwezig

Als het vast loopt is loslaten het beste inderdaad

Zoals ik vroeger zo enthousiast was toen ik zei dat het allemaal zo los aanvoelde allemaal. Ik leek soms weg te kunnen vliegen. Maar nogmaals, dat gevoel dat zinkt vaker in weer. Dan komt die man met de hamer en moet ik weer met mijn eigen hamer alles los slaan door een ander proces in te voeren.

Over ik was ik even aan het nadenken. Ik Ik Ik Ik Ik Ik. Ik als persoonsvorm. Hoe vaak wordt die persoonsvorm niet gebruikt. Ik is de eerste persoonsvorm. Alsof de ik-vorm de belangrijkste vorm is.

Het ego dat je meteen krijgt als mens, het ego. Wat betekend het ego??? Dat zoeken we even op

Ego = ik

Ich (psychoanalyse)
Ga naar: navigatie, zoek

In de theorieën van Sigmund Freud is het Ich, ook het ego genoemd, het regulerend deel van de persoonlijkheid dat zich algauw na de geboorte gaat ontwikkelen.

De buitenwereld veroorzaakt ondanks de verzorging en bescherming frustraties bij de zuigeling omdat bepaalde externe doelstellingen niet worden aanvaard als bevredigingsobjecten voor de impusen uit het Es. Dit leidt tot een omvorming van het irrationele Es-gedrag tot het meer rationele Ich-gedrag.

Het Ich heeft als taak te zorgen voor het zelfbehoud van het individu. Het speelt een bemiddelende rol tussen de wereld, die eisen stelt op het gebied van de sociale aanpassing en het Es dat naar onmiddellijke bevrediging streeft. M.a.w. het Ich vertegenwoordigt het realiteitsprincipe. Het Ich is realistisch, redeneert en controleert de driften door hun bevrediging uit te stellen, af te remmen of te oriënteren naar aanvaardbare doelstellingen.

Sigmund Freud maakt volgende vergelijking: de ruiter, het Ich, toomt het paard, het Es, in. Het is dus onvermijdelijk dat het Ich in conflict zal komen met het Es.

Het Ich-gedrag situeert zich op het bewuste niveau. Het Ich beschikt over een hele reeks mechanismen om de driften binnen bepaalde grenzen te kanaliseren, de verdedigingsmechanismen van het Ich namelijk.

Het ontbreken van een ego, is dat niet veel prettiger???

Hopelijk komt the_shining nog eens online, die had het over het doorprikken van het ego. Maar daar had ik even een woordenwisseling mee, hopelijk komt hij nog terug.

Af en toe heb ik ook nog te maken met een ego. Wie weet is een ego nodig in deze wereld. Ik weet het niet. En dan gebruik ik weer ik. Alsof ik nodig is.

quote:

Op donderdag 13 juli 2006 16:19 schreef deedeetee het volgende:
Mensen hebben zich door de eeuwen heen afgevraagd : wie ben ik en wat doe ik hier.
Ik weet niet of dat nu echt nodig is. Volgens mij ben je beter af als je die vragen niet stelt. Daar schiet je in het algemeen weing mee op en je loopt de kans er door in de war te raken.
IK zette vroeger altijd een leuk muziekje op als ik in zo'n stemming was.
Bob Dylan die blert er mijn zijn schrapende stemgeluid wel meteen weer de scherpe kantjes van het leven vanaf.
Of Emmy-lou Harris lekker luisteren en meezingen ....
Ik heb een ouderwetse smaak als het op muziek luisteren aankomt.

Klopt, maar dat is misschien wel mens eigen. Om zo beter te staan in de wereld. Als je niet weet wie je bent en wat je hier doet. Dan heb je toch de basis ook niet verder om echt goed door te gaan? Dan zwerf je maar wat rond hier. Dan doe je maar wat. Dan heb je een baan die je doet en wie weet helemaal niet bij je past. Dan heb je een identiteit waar je je hele leven mee rond bazuint en dan ben je nooit echt jezelf

Soms vraag ik me echt af welke mensen kunnen zeggen dat ze zichzelf zijn. Ik probeer zo vaak mogelijk mezelf te zijn zonder de schijn hoog te houden of een masker voor te doen. Alsnog voelt het vaak aan alsof ik nooit mezelf ben geweest.

Ik ben mezelf nooit en al die jaren nooit geweest

Maar goed. Het ego. Het ego spreekt. Het ego handeld. Het ego weet het vaak zelf niet meer. Zoals die ene analyse hierboven. Vanaf de geboorte krijg je te maken met zaken die niet prettig hoeven te zijn. Je kunt niet praten om te zeggen wat je nodig hebt. Je moet gevoerd worden om te eten. Wie weet is het wel gigantisch frustrerend om als baby te moeten leven.

En dat zoiets in het begin grote ontwikkelingen met zich meebrengt. Dat vanaf het begin het hele karakter gevormd wordt. Ook de jaren na het baby zijn en peuter zijn. Op school waar je zaken moet leren die je niets interesseren en waar je vaak niets meer mee doet. Dan heb je nog de pubertijd waar je mee te maken krijgt.

En hoe vormt zich een persoonlijkheid dan op die manier??? Krijg je niet overal gigantische verschuivingen die ertoe leiden dat je op latere leeftijd zaken moet bijstellen bij jezelf??? In ieder geval moet afvragen. "wie ben ik".

quote:

Op donderdag 13 juli 2006 16:22 schreef deedeetee het volgende:
Ik ben niet bepaald een fan van Freud

Hoe komt dat zo ?



Ik kan me best vinden in wat hij allemaal te vermelden heeft hierboven. Tis in ieder geval een heldere kijk erop.

quote:

Op donderdag 13 juli 2006 16:21 schreef senesta het volgende:

[..]

Tja en je doet er zo weinig aan.
Sommige mensen schijnen gebeurtenissen ook gewoon te kunnen nemen voor wat ze zijn en er verder niet meer bij stil staan, of misschien lijkt het wel gewoon zo
Ik heb ook wel eens gedacht:"En nu stop ik ermee!!".
Maar dan denk ik dus steeds dat ik niet aan het denken ben

Ik vind het best lastig soms, af en toe zou ik ook wel een gewoon willen leven in plaats van altijd overal het fijne van te willen weten, maar goed ik kan het toch niet stopzetten en het levert ook wel weer een hoop inzichten op.

Sommige mensen leven recht toe recht aan. Is niets mis mee. Maar als ik te maken krijg met kleine zaken die niet lijken te kloppen, dan moet ik dus weer bij mezelf te rade slaan waarom zoiets in mijn leven terecht komt. Waarom ik bepaalde mensen tegen kom, en waarom ik in bepaalde situaties bepaald gedrag vertoon.

Ook zoals vandaag, ik vraag me dan af of al die teksten die ik hier doe neerschrijven wel bij me passen. Dat ik graag analyseer dat is een feit denk ik. Vanaf het begin was ik al bezig om de omgeving waar te nemen. Vanaf mijn vroegste levensjaren vroeg ik me van alles af over de gang van zaken.

En nog altijd doe ik dat in zekere mate. Niet meer zoveel als vroeger maar nog steeds vaak genoeg zie ik het hier als een soort jungle waar veel mensen in verkeren. Waar je sociale interacties krijgt en waar je door instanties opgeroepen wordt om zaken te doen en ga zo door.

Voor mij is het een overlevings-mechanisme om de ogen open te houden. Als ik niet alert blijf dan verdwaal ik hier gigantisch. Als ik ook maar 1 moment niet doe opletten dan ga ik ten onder. Maar ik kan alleen maar opletten dus ook. Opletten is de enige manier van leven. Ik kan soms wel eens rustig gaan liggen maar dan zelfs ben ik alert.

Volgens mij tijdens de meest diepe slaap ook nog. Tijdens de meest diepe slaap is het nog overleven om de dag erna wakker te worden.

Nu weet ik niets te analyseren. Ik vraag me alleen af wat de richting is die ik moet opgaan nu. Economisch werkzaam zijn, daar heb ik eigenlijk weinig zin in. Ik zou makkelijk een HBO-opleiding kunnen afronden met economische zaken. Maar dat gaat me gewoon niet "diep" genoeg, ook daar krijg je te maken met repeterende zaken.

Ideaal bestaan Ik weet niet eens wat voor mij een ideaal bestaan zou zijn.

quote:

Op donderdag 13 juli 2006 16:34 schreef deedeetee het volgende:
Ik kan me niet vinden in veel van zijn uitspraken, maar laat dat je niet weerhouden om hem zelf wel goed te vinden hoor.
Ik ben nu eenmaal zeldzaam eigenwijs

Hoe denk jij erover dan

Geef eens een voorbeeld van een uitspraak die niet klopt van Freud

Ik was even een instelling aan het aanmeten.

Ik heb niets te verliezen, alles kan me gestolen worden, het zal me een grote loempia met zoet-zure saus wezen

En weet je dat zo'n gedachte goed doet

Zoals ik ergens op een site las.

Freedom means, having nothing else to loose

Alsof het ego niet meer zo sterk aanwezig is op dat moment. Alsof ik niet meer hoef te overleven bij de gedachte dat het me allemaal gestolen kan worden. Dan kan ik alsnog zaken doen om leuk bezig te zijn of wat dan ook. Maar het idee dat het me gestolen kan worden, zet iets in werking hier.

Niet helemaal gestolen worden, maar gewoon, een of andere instelling dat het toch allemaal gestolen mag en kan worden. Dat het allemaal niet zozeer ter zake doet allemaal. Dat het gewoon zinloos is allemaal. Dat het allemaal totaal geen nut heeft ook.

Dat alles gestolen mag worden.

Dan ga ik vanzelf op een andere manier in leven zijn. Alsof het allemaal niet meer zo zwaar is allemaal.

Kan alles me gestolen worden, dan kan sowieso de zware gedachte gestolen worden. En kan de zware gedachte gestolen worden. Dan is het lichter