Mooi zo PM-girl.... dat is een zorg minder dus.
Net naar het ziekenhuis geweest... Bleek de gyn waar ik een afspraak mee had ziek te zijn, dus werden de patiënten verdeeld over de andere dienstdoende artsen. Gevolg: lange wachttijden, waar zowel mijn buik als mijn zoontje niet op zaten te wachten. Vooral al niet omdat ik al een 1,5 uur van tevoren bloed moest laten prikken. (Dat bleek overigens goed te zijn; wel iets gestegen, maar niet zo hoog als zonder medicijnen.) De nieuwe arts bleek een nukkig oud mens, die geen gevoel voor humor had en ook geen zin had om het gebabbel van mijn kind tussen het gesprek te laten komen! (Vertel een kind van 15 maanden maar eens dat ie muisstil moet zijn als grote mensen praten!) Toen ik vertelde dat ik gisteravond dacht dat het begonnen was, drukte ze me op het hart dat ik dat niet als wens moest zien omdat kinderen onder de 38 weken een zeer zware start door moesten maken. (Lekker geruststellend.) Op mijn verhaal dat het leven nu stil stond voor me omdat ik de deur niet meer uit kan en niets meer zelf kan doen, vond ze mijn zoon wel weer handig; nl. om te vertellen dat hij niet op een elftal broertjes of zusjes moest rekenen als ze zijn moeder zo hoorde! Een mogelijke blaasontsteking wilde ze wel meteen onderzoeken (daar moest ik urine voor inleveren en morgen voor bellen) maar mijn angst voor medicijnen daarvoor terwijl ik al medicijnen slik, wimpelde ze weg; dat stelde niets voor. Terwijl ik volgens haar maar moest stoppen met Gravitamon, want dat voegde niets toe als ik maar goed at!
![]()
Bleegh... akelig mens! Kan alleen maar hopen dat ik haar niet tijdens de bevalling heb.
Als ik zo nalees wat ik geschreven heb, valt het misschien wel mee wat ze zei... ging meer om de toon waarop ze het zei. Viel trouwens niet mee om een afspraak bij welke arts dan ook te krijgen volgende week, zo druk hadden ze het. Die afspraak krijg ik morgen als ik toch weer moet bellen.