quote:
Op zondag 20 november 2005 16:33 schreef vamperotica het volgende:[..]
nou heb ik het persoonlijk sowieso niet zo op de geestelijke hulpverlening. Of beter gezegd, op de hulpverleners die ik heb meegemaakt.
Sommige mensen stoppen zichzelf trouwens ook maar al te graag in een hokje...
ben trouwens denk ik nog waziger als normaal, als ik uit mn woorden probeer te komen....
ben super verkouden en t lijkt wel of mn hoofd op ontploffen staat!
ik heb t gevoel, let op .. ik ken je alleen maar hier van FOK... Dat jou stukje puzzel echt op zn plekkie aan het vallen is... een soort thuiskomen in jezelf ( of zoiets...)
grenzen verkenne... Idd... zowel de witte als de zwarte!
Het feit dat ik de duisternis zo kan waarderen nu
![]()
Dat doet goed, ik denk dat ik helemaal geen licht nodig heb op dit moment. Ik voel me zo ontspannen nu het donker is. Licht zorgt voor afwijkingen omdat licht niet betrouwbaar is volgens mij. Licht kent volgens mij vele frequenties, terwijl duisternis veel constanter overkomt. Licht valt binnen als een ongewenste gast soms. En kan varrieren per moment. Dan moet je als mens zijnde net weten hoe je het licht in de juiste banen moet leiden ook. Neem nu zonlicht. Wat mij betreft mag het liever een soort van spaarlamp zijn
![]()
Hier valt veel op de plek inderdaad, en het is ook een kwestie van niet haasten en alles laten komen zoals het komt ook. Vooral rustig blijven. De zomer is een hel voor mij, ik word als het ware bezeten door de zomer met die warmte en al dat geweld van het licht. Dan draai ik dus door.
Maar goed, ook met de zomer leer ik nog wel leven, net zoals met de lente en de herfst en de winter.
Heb ik eenmaal leren leven met alle seizoenen dan heb ik leren leven met de natuur. Heb ik leren leven met de natuur dan heb ik leren leven met mezelf ook. Omdat ik ook onderdeel vorm van de natuur als het ware. Ik ben nog altijd een gedeelte van de natuur. Een product van de natuur. De mens is toch ook natuurlijk of niet?
Al zeggen ze dat hersens chemisch zijn, ik geloof meer in het natuurlijke.
Ik voel me verliefd soms op deze avonden. Helemaal functionerend op stand nul. Daar waar evenwicht heerst. En dan hoef ik soms niet meer te strijden voor een relaxt gevoel.
Het licht leren waarderen en de duisternis. De donkere kant kennen en de lichte kant ook. De balans in het bestaan. Veel van depressieve klachten hebben juist te maken met het licht en hoe je licht opvangt. Maar diepere methodes passen ze in de hulpverlening niet toe. Ze zijn wat eenzijdig in hun benaderingsmethode als je het mij vraagt.
Maar zoals Enyalius al zei, reiki is nog lang niet waar het zijn moet. En de huidige hulpverlening ook niet. We leven nog altijd achter onze "stand". We zijn nog niet voltooid misschien, maar dat komt misschien ooit goed
![]()
Of is het een proces dat nooit stopt?
De mensheid is tot veel meer toe in staat als je het mij vraagt.
Bedankt voor het compliment trouwens
![]()
Wat betreft rustgeving in mezelf valt het inderdaad op de plek meer en meer. Ik word een beetje mezelf zoals ik ben. Alsof ik uit een identiteitscrisis aan het stappen ben. Maar dan nog kan het straks weer omslaan, en dat kan dan aan van alles liggen. Misschien zelfs aan mijn sterrenbeeld of wederom aan het daglicht of aan interactie met anderen die ff toevallig niet loopt zoals het moet lopen.
Heb nu het idee dat ik geboren ben om de duisternis
![]()
Nee, ik weet niet, de duisternis. Het heeft zijn charme toch wel. Mijn hele denken komt in balans en gaat niet snel.
[ Bericht 5% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 20-11-2005 18:45:21 ]