'Het is maar suggestie'

Ik denk dat de gezondheid van geest en lichaam nauw met elkaar verbonden zijn, en denk ook dat een positieve instelling en hoop de ergste kwalen kunnen doen genezen. Naar ik meen zijn er ook aardig wat voorbeelden te vinden van "spontane" genezingen (Spontaan als in zonder medische hulp) van ziektes die als ongeneeslijk gelden.

Ik neem aan dat je hiermee een punt wil maken voor het gebruik van alternatieve geneeswijzen, waarvan de homeopathie momenteel het meest actueel is. Wat volgens mij niet klopt in je betoog, is dat de 'rationeel-fundamentalisten' niet zeggen dat je ergens niet in mag geloven. De artikelen die nu in The Lancet zijn gepubliceerd betogen slechts dat er geen grond is om aan te nemen dat homeopathie voordelen biedt. Dus niet dat je er niet in mag geloven, maar dat het geloven erin geen voordelen biedt. Ten tweede richt je je nadrukkelijk op kanker. Van kanker is nog nooit iemand genezen door placebo of homeopathie. Dat is onmogelijk. Placebo's en homeopathie bieden slecht uitkomst voor ziekten als reuma, Crohn etc, maar NIET tegen kanker.

Mooi verhaal iteejer, ik ben het er ook helemaal mee eens.

De kracht van de geest is ontzettend sterk en het al dan niet terecht ergens in geloven kan een positieve uitwerking hebben, zowel levensverlengend als levenskwaliteit verbeterend.
En beide zaken zijn wat mij betreft een heleboel waard. (zoniet àlles)

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 14:27 schreef Shivo het volgende:

Van kanker is nog nooit iemand genezen door placebo of homeopathie. Dat is onmogelijk.

Er zijn volgens mij wel meerdere gevallen bekend waar iemand genezen is van kanker zonder traditionele medische hulp. Waarop baseer je verder dat het onmogelijk is? Dat lijkt mij nl. een claim die niet te maken is..

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 14:27 schreef Shivo het volgende:
Ik neem aan dat je hiermee een punt wil maken voor het gebruik van alternatieve geneeswijzen, waarvan de homeopathie momenteel het meest actueel is. Wat volgens mij niet klopt in je betoog, is dat de 'rationeel-fundamentalisten' niet zeggen dat je ergens niet in mag geloven. De artikelen die nu in The Lancet zijn gepubliceerd betogen slechts dat er geen grond is om aan te nemen dat homeopathie voordelen biedt. Dus niet dat je er niet in mag geloven, maar dat het geloven erin geen voordelen biedt. Ten tweede richt je je nadrukkelijk op kanker. Van kanker is nog nooit iemand genezen door placebo op homeopathie. Dat is onmogelijk. Placebo's en homeopathie bieden slecht uitkomst voor ziekten als reuma, Crohn etc, maar NIET tegen kanker.

Zoals ik het stuk lees en iig zoals ik het zie, gaat het er ook niet om dat Kanker te genezen (of niet) zou zijn.
Het gaat erom dat als je stellig beweerd dat alles onzin is behalve de reguliere geneeskunde het een hele grote klap is voor iemand als die hoort dat de regeuliere geneeskunde hem/haar afschrijft.
Kanker is zo'n voorbeeld.
Diagnose kanker = moedeloos gevoel "er valt niets meer aan te doen"
Deze mensen gaan alleen al aan dit negatieve vooruitzicht en dit negatieve "afgeschreven" gevoel onderdoor. Vaak sterven deze mensen dan ook binnen afzienbare tijd.


Strekking: "placebo" effecten kunnen positief zijn, maar eigenlijk werken ze ook de andere kant op. het afgeschreven gevoel = sneller aftakelen

Een wildgroei van cellen hou je niet tegen met een placebo effect. Een hoofdpijn is heel wat anders, er zijn zat cursussen waar ze hoofdpijn zo oplossen: welke kleur heeft je hoofdpijn? Vorm die kleur naar een wolk en duw de wolk weg uit je hoofd. Dit laatste lijkt me meer iets wat je lichaam ontspant en waardoor je lichamelijke klacht verdwijnt.

Een kanker of AIDS werkt gewoon heel anders. Het is naar mijn mening crimineel om zo'n patient alleen maar naar alternatieve geneeswijzen te laten gaan. Als extraatje: goed, een goede instelling is nooit verkeerd. Maar hier hoort ook het ziekenhuis bij, medicijnen etc.

Zogenaamde "spontane" genezingen geloof ik dus niet in. Ik wil weleens een echt doktorsrapport zien waarin iemand geneest van kanker zonder ingrijpen van enige medici. Dus dan ook met foto's van voor en na de genezing.

Helaas is alles te vervalsen, vooral op het internet, dus zo'n vraag van mij is onmogelijk goed te keuren of af te wijzen.

En helaas geld dat voor alle "paranormale" zaken die op het internet ter discussie staan.

Edit: Mijn punt is dus dat alternatieve geneeswijzen zeker goed kunnen zijn als AANVULLING op het reguliere medische traject. Maar levensgevaarlijk is als "stand-alone oplossing". Zoals ik zei: een wildgroei aan cellen die door je lichaam als niet-gevaarlijk worden beschouwd stop je niet met alleen maar "geloof". Dit is onmogelijk.

Voorbeeld: Ken je het verhaal dat sommige mensen een arm of been willen amputeren omdat het volgens hun daar niet hoort? Na psychologische onderzoeken blijkt dan dat deze mensen 100% oprecht zijn en niet gestoord.

Zou zo'n iemand een been of arm kunnen "weg denken"? Nee? Zou je dan kankercellen kunnen wegdenken?

[ Bericht 24% gewijzigd door Blue-eagle op 26-08-2005 14:38:26 ]

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 14:27 schreef Shivo het volgende:
Placebo's en homeopathie bieden slecht uitkomst voor ziekten als reuma, Crohn etc, maar NIET tegen kanker.

Hoe kom je daar bij? Reuma en Crohn zijn allebei (vreselijke) auto-immuunziekten, waarom zouden placebo's hierbij uitkomst bieden?

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 14:33 schreef Blue-eagle het volgende:
Een wildgroei van cellen hou je niet tegen met een placebo effect. Een hoofdpijn is heel wat anders, er zijn zat cursussen waar ze hoofdpijn zo oplossen: welke kleur heeft je hoofdpijn? Vorm die kleur naar een wolk en duw de wolk weg uit je hoofd. Dit laatste lijkt me meer iets wat je lichaam ontspant en waardoor je lichamelijke klacht verdwijnt.

Een kanker of AIDS werkt gewoon heel anders. Het is naar mijn mening crimineel om zo'n patient alleen maar naar alternatieve geneeswijzen te laten gaan. Als extraatje: goed, een goede instelling is nooit verkeerd. Maar hier hoort ook het ziekenhuis bij, medicijnen etc.

Zogenaamde "spontane" genezingen geloof ik dus niet in. Ik wil weleens een echt doktorsrapport zien waarin iemand geneest van kanker zonder ingrijpen van enige medici. Dus dan ook met foto's van voor en na de genezing.

Helaas is alles te vervalsen, vooral op het internet, dus zo'n vraag van mij is onmogelijk goed te keuren of af te wijzen.

En helaas geld dat voor alle "paranormale" zaken die op het internet ter discussie staan.

Misschien niet door aleen maar de kracht van de gedachte.

Maar ik ken iemand die ondanks een zware operatie was opgegeven.
De man had het woord kanker echter niet gehoord. Dat was voor hem verborgen gehouden.
Uiteindelijk heeft die man 18 jaar doorgeleefd en is aan iets heel anders gestorven. Het is heel waarschijnlijk dat, had hij het woord kanker wel gehoord, hij idd binnen de door artsen gestelde termijn zou zijn overleden.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 14:40 schreef nokwanda het volgende:

[..]

Misschien niet door aleen maar de kracht van de gedachte.

Maar ik ken iemand die ondanks een zware operatie was opgegeven.
De man had het woord kanker echter niet gehoord. Dat was voor hem verborgen gehouden.
Uiteindelijk heeft die man 18 jaar doorgeleefd en is aan iets heel anders gestorven. Het is heel waarschijnlijk dat, had hij het woord kanker wel gehoord, hij idd binnen de door artsen gestelde termijn zou zijn overleden.

Er zijn natuurlijk vele soorten kanker waarmee je gewoon kan leven zonder in direct gevaar te zijn. Maar hoe kan je zoiets verborgen houden voor iemand? Jij wist het wel, wil je zeggen?

Maargoed, ik ben het er mee eens dat je eerder kan overlijden als je alle moed opgeeft en niet wilt vechten. Gedeeltelijk psychologisch en grotendeels uit het gedrag van zo'n persoon.

Met een positieve instelling zorg je beter voor jezelf (voeding, lichamelijke inspanningen, werk, bezig zijn, gelukkig zijn.) en takelt je lichaam waarschijnlijk niet zo snel af als iemand die bij de pakken neer gaat zitten, half gek wordt, niks drinkt of eet behalve af en toe een bezorgde pizza en er intussen op los rookt alsof het een Olympische sport is.

Maar da's mijn nuchtere mening

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 14:45 schreef Blue-eagle het volgende:

[..]

Er zijn natuurlijk vele soorten kanker waarmee je gewoon kan leven zonder in direct gevaar te zijn. Maar hoe kan je zoiets verborgen houden voor iemand? Jij wist het wel, wil je zeggen?

Maargoed, ik ben het er mee eens dat je eerder kan overlijden als je alle moed opgeeft en niet wilt vechten. Gedeeltelijk psychologisch en grotendeels uit het gedrag van zo'n persoon.

Met een positieve instelling zorg je beter voor jezelf (voeding, lichamelijke inspanningen, werk, bezig zijn, gelukkig zijn.) en takelt je lichaam waarschijnlijk niet zo snel af als iemand die bij de pakken neer gaat zitten, half gek wordt, niks drinkt of eet behalve af en toe een bezorgde pizza en er intussen op los rookt alsof het een Olympische sport is.

Maar da's mijn nuchtere mening

Nee, het was mijn opa. Mijn oma sprak met de arts en zorgde ervoor dat mijn opa niet te horen kreeg wat ie nou precies mankeerde omdat ze wist hoe hij op het "K" woord zou reageren. Dus liet ze hem denken dat het een after-effect was van de TBC die hij ooit had gehad.

Hij had longkanker. Een long moest volledig verwijderd worden. Maar de arts had daarna een hard hoofd in zijn herstel en gaf hem niet erg lang.

Hij had die operatie dus wel nodig maar ook de kracht van de gedachte. En het woord kanker alleen al had hem die kracht wss ontnomen. Maar dat was ook in een tijd dat het woord alleen al een zekere dood betekende. Zo´n 30 jaar geleden.

30 Jaar geleden? En er is tussentijds wel een meer moderne diagnose gesteld? Ik bedoel, als de kanker geisoleerd was of niet kwaadaardig kan je ook gewoon met 1 long verder leven hoor Ik ben absoluut geen expert op dit gebied en vind het een mooi verhaal (dat hij nog zo lang kon doorleven) maar ik vind het nou niet direct bewijs dat je tig-jaar langer leeft als je het niet weet No offense.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 15:22 schreef Blue-eagle het volgende:
30 Jaar geleden? En er is tussentijds wel een meer moderne diagnose gesteld? Ik bedoel, als de kanker geisoleerd was of niet kwaadaardig kan je ook gewoon met 1 long verder leven hoor Ik ben absoluut geen expert op dit gebied en vind het een mooi verhaal (dat hij nog zo lang kon doorleven) maar ik vind het nou niet direct bewijs dat je tig-jaar langer leeft als je het niet weet No offense.

tis ook niet mijn bedoeling om bewijs te leveren. Feit is dat de behandelmethodes 30 jaar geleden minder ver waren dan nu, dat er longkanker was geconstateerd, dat er een operatie is geweest waarbij een long geheel en een top van de andere verwijderd zijn en dat de arts geen hoop meer kon geven. De man is inmiddels gestorven aan iets heel anders.

Waar het mij om ging was dat het woord kanker iemand idd moedeloos kan maken zoals iteejer zei. Zo moedeloos dat men zichzelf al opgeeft, alleen al omdat een arts het zegt.

Dat is een kwestie van hoe iemand in het leven staat en hoe moe iemand al is van het knokken in het leven in het algemeen. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen.
Ik zou wss bij zo´n diagnose keihard knokken, alleen al om te bewijzen dat ik dat kan verslaan. En een goeie die me eronder krijgt. Maar dat ben ik. Mensen genoeg die moedeloos worden.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 15:16 schreef nokwanda het volgende:

[..]

Nee, het was mijn opa. Mijn oma sprak met de arts en zorgde ervoor dat mijn opa niet te horen kreeg wat ie nou precies mankeerde omdat ze wist hoe hij op het "K" woord zou reageren. Dus liet ze hem denken dat het een after-effect was van de TBC die hij ooit had gehad.

Hij had longkanker. Een long moest volledig verwijderd worden. Maar de arts had daarna een hard hoofd in zijn herstel en gaf hem niet erg lang.

Hij had die operatie dus wel nodig maar ook de kracht van de gedachte. En het woord kanker alleen al had hem die kracht wss ontnomen. Maar dat was ook in een tijd dat het woord alleen al een zekere dood betekende. Zo´n 30 jaar geleden.

Dus er was gewoon WEL een behandeling geweest. Met reguliere geneeskunde. Dat die arts hem "niet lang" gaf zegt op zich niets; van m'n stiefopa werd ook gezegd dat het "geen blievertje" was toen hij net was geboren. Hij werd uiteindelijk 87 - wat toch best respectabel is.
Dat hem daarna niet verteld is dat hij kanker had is een prima keus. Niemand van de skeptici heeft ooit gezegd dat aandacht / liefde slecht voor een mens is. En als je denkt "goh, wat is hij soft geworden", zoek dan maar eens op oxytocine
Maar om dit verhaal te beginnen met een doodzieke man die al was opgegeven en de suggestie te wekken dat hij spontaan weer genezen is... nee dus. Da's hier TOTAAL niet aan de orde.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 16:01 schreef DzjieDub het volgende:

[..]

Dus er was gewoon WEL een behandeling geweest. Met reguliere geneeskunde. Dat die arts hem "niet lang" gaf zegt op zich niets; van m'n stiefopa werd ook gezegd dat het "geen blievertje" was toen hij net was geboren. Hij werd uiteindelijk 87 - wat toch best respectabel is.
Dat hem daarna niet verteld is dat hij kanker had is een prima keus. Niemand van de skeptici heeft ooit gezegd dat aandacht / liefde slecht voor een mens is. En als je denkt "goh, wat is hij soft geworden", zoek dan maar eens op oxytocine
Maar om dit verhaal te beginnen met een doodzieke man die al was opgegeven en de suggestie te wekken dat hij spontaan weer genezen is... nee dus. Da's hier TOTAAL niet aan de orde.

Als je minder selectief gelezen zou hebben dan had je ook gelezen dat dat ook helemaal niet is wat ik beweer

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 16:01 schreef DzjieDub het volgende:

[..]

Dus er was gewoon WEL een behandeling geweest. Met reguliere geneeskunde. Dat die arts hem "niet lang" gaf zegt op zich niets; van m'n stiefopa werd ook gezegd dat het "geen blievertje" was toen hij net was geboren. Hij werd uiteindelijk 87 - wat toch best respectabel is.
Dat hem daarna niet verteld is dat hij kanker had is een prima keus. Niemand van de skeptici heeft ooit gezegd dat aandacht / liefde slecht voor een mens is. En als je denkt "goh, wat is hij soft geworden", zoek dan maar eens op oxytocine
Maar om dit verhaal te beginnen met een doodzieke man die al was opgegeven en de suggestie te wekken dat hij spontaan weer genezen is... nee dus. Da's hier TOTAAL niet aan de orde.

Met het suggestieve had je hem wel(vroegtijdig) zijn dood in kunnen jagen......


Het stellen dat alles onzin is behalve de reguliere geneeskunde is dus eigenlijk minstens zo gevaarlijk als dat beweerd wordt dat de stelling is dat er wél zinnige alternatieven naast de reguliere geneeskunst is.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 16:50 schreef Mirage het volgende:

[..]

Met het suggestieve had je hem wel(vroegtijdig) zijn dood in kunnen jagen......

Of niet... Achteraf daarover bakkeleien heeft geen zin.

Er is een long verwijderd en daarmee, concluderend uit het verhaal, ook de tumor. Dat hij niet veel kans meer zou hebben op herstel, is mogelijk gebaseerd op zijn hoge leeftijd en de heftigheid van de operatie.

Verder is volgens mij bewezen dat een depressief persoon ook een slechter imuunsysteem heeft. Dus als je niet weet dat je een ziekte hebt, schrik je er niet van en mogelijk blijft je imuunsysteem dan op normale sterkte, waardoor je meer kans hebt een ziekte te overleven. Ook een soort van placebo effect...

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 17:06 schreef The_stranger het volgende:

[..]

Of niet... Achteraf daarover bakkeleien heeft geen zin.

Er is een long verwijderd en daarmee, concluderend uit het verhaal, ook de tumor. Dat hij niet veel kans meer zou hebben op herstel, is mogelijk gebaseerd op zijn hoge leeftijd en de heftigheid van de operatie.

Verder is volgens mij bewezen dat een depressief persoon ook een slechter imuunsysteem heeft. Dus als je niet weet dat je een ziekte hebt, schrik je er niet van en mogelijk blijft je imuunsysteem dan op normale sterkte, waardoor je meer kans hebt een ziekte te overleven. Ook een soort van placebo effect...

De man was toen niet zo oud. Net 50 geweest.

De man was zeer zeker geen pessimistisch of depressief mens. Wel had denk ik de tijdgeest er iets mee van doen. Nu over kanker praten is iets heel anders dan toen. En zelfs nu zijn er mensen die daar moeite mee hebben.

Ze zouden beter kunnen zeggen.

U heeft kanker, maar onthou dat je door positief denken alles overleefd. Medicatie zorgt voor ondersteuning. Ik ben van mening dat je met een positieve instelling alles kunt overleven, dus ook kanker en aids.

Maar ik ga ver weer. Ik denk dat je niet dood gaat wanneer je niet dood wilt gaan. Als je overeind blijft in alle omstandigheden en je niet laat kapot maken overleef je de meest ernstige ziektes.

Het heeft niet alleen met medicatie te maken maar ook met doorzettingsvermogen als je het mij vraagt.

Het moment dat je als mens zegt, ik red het niet meer. Dan gaat je lichaam vanzelf al minder functioneren en leg je je bij het noodlot toe en dan ga je vanzelf ook dood.

Dood gaan is misschien ook een keuze?

[ Bericht 8% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 26-08-2005 18:11:13 ]

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 14:31 schreef Alicey het volgende:

[..]

Er zijn volgens mij wel meerdere gevallen bekend waar iemand genezen is van kanker zonder traditionele medische hulp. Waarop baseer je verder dat het onmogelijk is? Dat lijkt mij nl. een claim die niet te maken is..

Ik werk als kankeronderzoeker dus denk een vrij aardig beeld te hebben van wat wel en niet mogelijk is. Maar als jij voorbeelden kunt laten zien, dan heb ik ongelijk.

Ik betwist niet dat reuma en crohn vreselijke autoimmuun ziekten zijn maar ik noem die niet voor niks, dat zijn namelijk ook typisch ziekten die moeilijk tot niet te genezen zijn maar waarbij homeopathie uitkomst kan bieden, De uitzichtloosheid van die ziekten zorgt er nl voor dat er veel patienten ooit een keer bij een homeopaat langs gaan.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 18:00 schreef Dromenvanger het volgende:
Ze zouden beter kunnen zeggen.

U heeft kanker, maar onthou dat je door positief denken alles overleefd. Medicatie zorgt voor ondersteuning. Ik ben van mening dat je met een positieve instelling alles kunt overleven, dus ook kanker en aids.

Maar ik ga ver weer. Ik denk dat je niet dood gaat wanneer je niet dood wilt gaan. Als je overeind blijft in alle omstandigheden en je niet laat kapot maken overleef je de meest ernstige ziektes.

Het heeft niet alleen met medicatie te maken maar ook met doorzettingsvermogen als je het mij vraagt.

Het moment dat je als mens zegt, ik red het niet meer. Dan gaat je lichaam vanzelf al minder functioneren en leg je je bij het noodlot toe en dan ga je vanzelf ook dood.

Dood gaan is misschien ook een keuze?

Je doet je naam eer aan - je leeft inderdaad in een droomwereld. Je kunt zo positief denken als je wil maar als je leverkanker hebt, danwel longkanker ben je na vijf jaar dood. Punt. Zelfde geldt voor progeria. Of de ziekte van Duchenne. Taaislijmziekte. Etc.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 18:16 schreef Shivo het volgende:

[..]

Ik werk als kankeronderzoeker dus denk een vrij aardig beeld te hebben van wat wel en niet mogelijk is. Maar als jij voorbeelden kunt laten zien, dan heb ik ongelijk.

Ik betwist niet dat reuma en crohn vreselijke autoimmuun ziekten zijn maar ik noem die niet voor niks, dat zijn namelijk ook typisch ziekten die moeilijk tot niet te genezen zijn maar waarbij homeopathie uitkomst kan bieden, De uitzichtloosheid van die ziekten zorgt er nl voor dat er veel patienten ooit een keer bij een homeopaat langs gaan.

Dat is dan erg grappig, want ik heb hier iemand in mijn omgeving waar kanker geconstateerd is geweest en een tijd later zonder reguliere behandeling ("geloofs"overtuiging etc.. ) de kanker verdwenen is.
Waar de cellen naartoe zijn ?
Geen idee, maar alles was weg. Diegene is "schoon" verklaard.

Het grappige is dat niemand uitspraak doet over hoe het kan.
Er wordt alleen gezegd "wat raar, alles is weg.. wat raar... nou u bent schoon.. check.. ja u bent schoon.. nou ga maar naar huis. "

en vervolgens wordt zo'n boek gesloten.

Alles is te genezen en te overwinnen. Zelfs de dood.

En dan mag schivo zeggen dat ik in een droomwereld leef. Bewijs maar dat ik ongelijk heb En ik leef ook in een droomwereld omdat ik mijn dromen wil waarmaken, dus je hebt in principe helemaal gelijk dat ik in termen van dromen denk. In dromen is namelijk alles mogelijk En bestaan geen belemmeringen. Dus petje af voor je analyse

De wetenschap weet ook niet alles en de kracht in de mens is groter dan wat de wetenschap denkt te weten wat mensen allemaal wel niet kunnen.

De wetenschap kan de innerlijke kracht niet in beeld brengen, ondanks dat ze alles willen verklaren

De kracht die in mensen schuilt is groter dan een pilletje. En dan kun je het beste pharmaceutisch bedrijf zijn, je verliest het van de innerlijke kracht die ook kan genezen.

Als je echt kracht hebt dan vernietig je die slechte cellen wel. Maar dan moet je wel kracht hebben en daar moet eens aandacht aan besteedt worden. Hoe krijgen mensen kracht om zichzelf te genezen.

En geen Jomanda met wazige praktijken. Echte kracht aan mensen brengen.

De mens is zelfoplossend in principe volgens mij. Ik bedoel, als een lichaam ziek is dan heeft het lichaam ook de anti-stoffen in zijn lichaam. De oorspronkelijke afweerstoffen.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 18:38 schreef Dromenvanger het volgende:
Alles is te genezen en te overwinnen. Zelfs de dood.

En dan mag schizo zeggen dat ik in een droomwereld leef. Bewijs maar dat ik ongelijk heb

De wetenschap weet ook niet alles en de kracht in de mens is groter dan wat de wetenschap denkt te weten wat mensen allemaal wel niet kunnen.

De wetenschap kan de innerlijke kracht niet in beeld brengen, ondanks dat ze alles willen verklaren

De kracht die in mensen schuilt is groter dan een pilletje. En dan kun je het beste pharmaceutisch bedrijf zijn, je verliest het van de innerlijke kracht die ook kan genezen.

Ik ben het met je eens dat innerlijke kracht onvoorstelbaar sterk is.
En de dood kan je in zoverre "bespelen" dat je het met wilskracht uit kan stellen in bepaalde gevallen.
De dood "overwinnen" als in lichamelijk als menszijn niet sterven...
nee, dat geloof ik niet.
Laat ik het zo stellen, dat zou ik niet eens willen.
Ik vind het onnatuurlijk, maar daar heb ik ergens anders al heel wat over gezegd meen ik.

Heb je inderdaad al eens gezegd over de dood

Maar dat moet je zelf weten

Ik weiger om oud en gerimpeld te worden. Ik wil niet in de spiegel kijken en rimpels zien straks. Het spiegelbeeld dat ik nu heb, zou ik in principe willen behouden. Maar ook die mening kan veranderen.

Is het zo dat ik dit uiterlijk wil blijven behouden, dan lukt het me ook. Omdat ik controle heb over mijn lichaam.

En de wetenschap mag proberen om het tegendeel te bewijzen. Lukt ze toch niet.

De wetenschap loopt vaak achter de feiten aan. Hoewel ze ook wel eens wat goed doen. Maar de kracht blijft in de mens zitten en is niet afhankelijk van een pil.

Je ziel en wilskracht is niet te beinvloeden met een pil, je kunt het stimuleren een beetje.

Overleven blijf je doen door zelf te willen. Met wilskracht dus

Mensen die sterven aan kanker hebben volgens mij de moed te snel opgegeven. En de wetenschap heeft te weinig moed ingepraat ook. Die handelen veels te technisch zonder eens een hart onder de riem te steken.

Arrogantie van de wetenschap wil ik het niet presee noemen. Ze kijken denk ik te weinig naar alternatieven. Ze zouden zich eens moeten verdiepen in de alternatieve geneeskunde. De kern van het bestaan ook.

In de kern van het bestaan daar liggen de meesten oplossingen denk ik.

En niet in iets dat pas 10 miljoen jaar later boven tafel kwam Daar kun je niet de ultieme gezondheid mee tevoorschijn komen omdat het niet natuurlijk is.

Het moet natuurlijk blijven.

Maar ff een toevoeging hier.

Ik neem vannacht nog steeds een doorslaper in, maar dat is tijdelijk als alternatief. Voor mij is de wetenschap een alternatief middel en het natuurlijke wetenschappelijk. En dat is maar goed ook

Mijn opa leeft al jaren met een lever die 3x zo groot is als normaal.
En nog drinkt hij stiekem zijn Rakiaatje in de keuken (en hupst daarbij soms nog even vrolijk in de tuin, niet door de Rakia, maar door zijn eigen kindsheid soms, hij is overigens niet dementerend, wel een maffe tweeling). Hij mag het niet, maar is al over de 70, en heeft zoiets denk van: 'naja, als ik dood ga, dan geniet ik er nog even van'. Tot spijt van mijn familie, maja hij is koppig en eigenwijs.

Tja, over de ziekte, verlammend effect, mooi gezegd.
Moeilijk, moeilijk dit soort dingen. Mijn oma heeft het drie keer gehad, 2x heeft ze zichzelf er niet onder laten krijgen, 3e keer kon het niet anders, want als het daar weer zou komen, konden ze haar niet meer helpen. Tja, hoe zo'n ziekte je dan weg kan laten teren.. Tja, en sowieso, had ik laatstse maanden iets van 'niet weer', in 2 jaar tijd 3 mensen waarvan ik hou/hield. Je schrikt je elke keer een ongeluk idd, en denkt 'nee, niet dat of weer'. Het enige wat ik kan zeggen, is dat het zo jammer is dat het niet voorkomen kan worden voordat. Mensen, mams oa leven nog steeds gelukkig .

Maar ik heb er evenzo ingepeperd dat ze zichzelf niet kwijt moet schelden, net als mijn oma, overigens van vaders kant, had gedaan. Mijn oma in het buitenland is nog steeds zo fit en lenig als een hoentje. Mijn overleden oma was gewoon onwijs sterk, maar ook erg gevoelig. Op het eind kwam die/haar zachtheid steeds meer tot uiting. Maar juist dat beeld deed/doet me dan zo'n pijn. Echt zo lief.

Maar ik heb wel van haar gedroomd, en haar gevoeld een keer .
En dat stemt/stemde mij tevree.

Sweetgirly

Wat een post. Maar wat is de bedoeling nu?

Het gaat over overleven van ziektes en jezelf als mens gezond maken zonder wetenschap. Terug naar de kern van het bestaan. De puurheid zonder chemicaliën.

Puur zijn van binnen in je lichaam en jezelf zuiveren helemaal. Zonder afhankelijk te zijn van chemo-therapie waar je nog zieker van wordt en alsnog aan dood gaat.

Wat betekent...

Death prevails?

Kan iemand dat uitleggen? Dat staat bij Schivo als ondertitel. Jesus saves but death prevails.

De dood is een simpel obstakel dat makkelijk overwonnen kan worden. Net als dementie, kanker, aids en de rest van de ellende waardoor de bladeren in de herfst gaan vallen.

Sweetgirly. Bij ziektes moet je niet gevoelig zijn. Dan moet je keihard zijn en de ziekte keihard te lijf gaan. En vooral jezelf niet laten gek maken. Dat is het laatste wat je moet doen

En Jezus is inderdaad de redder. Jezus Christus de vlees geworden God. Jezus kun je weglaten. Noem hem maar gewoon Christus. Of meneer Christus of de weledele meneer Christus. De redder in nood, die 100000 keer sterker is dan de wetenschap

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 18:55 schreef Dromenvanger het volgende:

Het gaat over overleven van ziektes en jezelf als mens gezond maken zonder wetenschap. Terug naar de kern van het bestaan. De puurheid zonder chemicaliën.

euhm, of het gaat er juist om dat het stellig ontkennen van de mogeljikheden van het alternatieve mensen juist (extra) òngezond "maken".

Ben ik nu 100 procent gezond door de wetenschap?

Wat is het nu? Ik krijg ook mijn medicatie Mirage. En ik voel me helemaal genezen. Tijden gehad dat ik met medicatie bijna dood was, geestelijk.

Wat is nu de invloed van medicatie en eigen wil.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 18:44 schreef Dromenvanger het volgende:
Mensen die sterven aan kanker hebben volgens mij de moed te snel opgegeven. En de wetenschap heeft te weinig moed ingepraat ook. Die handelen veels te technisch zonder eens een hart onder de riem te steken.

Arrogantie van de wetenschap wil ik het niet presee noemen. Ze kijken denk ik te weinig naar alternatieven. Ze zouden zich eens moeten verdiepen in de alternatieve geneeskunde.

Dat wilskracht, vechtlust en optimisme een ontzetten belangrijke rol spelen bij genezing van ziekte is ook in de medische wetenschap al heel lang onderkend en ook bevestigd in onderzoek. Het is niet zo dat de reguliere arts graag zijn patienten onderuit schopt of wil dat ze doemdenken. Het is wel zo dat het als een zeer grote waarde wordt gezien om de patient ten alle tijde de waarheid te vertellen. Dat betekent dat een arts nooit gebruik mag maken van een placebo, omdat hij de patient moet vertellen dat het een neppil is en hij dan dus niet meer zal werken.

Dat betekent ook dat de arts altijd op vragen van de patient zal proberen te antwoorden, zo goed als ie kan. De moeilijkheid is vaak dat een patient vraagt naar dingen die een arts niet weet, niet kan weten. Bij bijvoorbeeld kanker kan een arts niet zeggen "je hebt nog precies 10 maanden". Maar daar vragen mensen wel naar: "Dokter, hoe lang nog?" Waar ze nu het meest gebruik van maken is de mediane waarde; het tijdstip waarop 50% van de mensen in dezelfde omstandigheden (even oud, zelfde geslacht, zelfde ziektestadium etc) is overleden. Dat is echter een heel moeilijke waarde.... als de mediane waarde bijvoorbeeld 14 maanden is, weet je eik nog niks. Dan kan zijn dat 49 van de 100 mensen binnen 1 week weg is, de 50ste en 51ste in die 14e maand, en de laatste 49 pas over 10 jaar. Het beeld is heel erg vertekend, maar tis toch de beste maat die ze kunnen geven. Heel veel patienten nemen echter de mediane waarde aan als "vast gegeven"; als in "dan zal die waarde ook wel voor mij gelden". En dan is het idd vrij makkelijk om later te scoren met punten als "ja maar bij mij was het veel langer/korter".

Ik denk dat veel artsen sceptisch staan tegenover de niet-reguliere geneeswijze, omdat deze veelal gouden bergen belooft die ze niet altijd waar kunnen maken. Waar het in de geneeskunde heel hoog in het vaandel staat om zo veel mogelijk eerlijk te blijven, hoe naar de boodschap ook is, is de arts bang dat buiten zijn kliniek iemand zijn patient gaat beloven dat ie wel geneest. Mooi voor die persoon die op basis van die wilskracht een hele boost krijgt en het wel wint, vrij bagger als je het toch niet redt. Ik denk niet dat de reguliere arts bang is voor concurrentie vanuit de alternatievere hoek. De meeste artsen die ik ken willen echter gewoon de beste zorg voor hun patienten, en als dat niet onder hun ogen in hun kliniek gebeurt.... wie weet wat er kan gebeuren. Tis geen arrogantie, tis gewoon een soms iets te hoog verantwoordelijkheidsgevoel.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 18:24 schreef Mirage het volgende:

[..]

Dat is dan erg grappig, want ik heb hier iemand in mijn omgeving waar kanker geconstateerd is geweest en een tijd later zonder reguliere behandeling ("geloofs"overtuiging etc.. ) de kanker verdwenen is.
Waar de cellen naartoe zijn ?
Geen idee, maar alles was weg. Diegene is "schoon" verklaard.

Ik wil je niet ongerust maken maar niet detecteerbaar is wat anders dan verdwenen.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 19:23 schreef Shivo het volgende:

[..]

Ik wil je niet ongerust maken maar niet detecteerbaar is wat anders dan verdwenen.

En daarbij is het nog geen bewijs dat die persoon mét medicatie níet was genezen. Sowieso is het zo dat een gedeelte van een groep mensen met een kwaal ook wel geneest zonder medicatie.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 18:55 schreef Dromenvanger het volgende:


Sweetgirly

Wat een post. Maar wat is de bedoeling nu?

Het gaat over overleven van ziektes en jezelf als mens gezond maken zonder wetenschap. Terug naar de kern van het bestaan. De puurheid zonder chemicaliën.

Puur zijn van binnen in je lichaam en jezelf zuiveren helemaal. Zonder afhankelijk te zijn van chemo-therapie waar je nog zieker van wordt en alsnog aan dood gaat.

Ja, weet ik veel

Dat was mijn toevoeging even . Nee, ik weet het eerlijk waar niet.
Ik heb (ook idd) veel (en het mijne) erover nagedacht. Desalniettemin heb ik het gevoel, dat gezien ook kinderen enzo, ik maar beter voorzichtig kan zijn. Ergens vind ik het een moeilijk onderwerp en dat vind ik niet gauw.

Maar tja, de puurheid zonder chemicaliën, daar zeg je wat idd.
Wie weet is de ellende oa al die chemicaliën juist. Voor alles is een medicijn, en toch sterven er dagelijks genoeg mensen en helpen vele medicijnen gewoonweg niet.

1. het is de natuur, natuur kan je niet (willen) stoppen
2. negativiteit van het ego -> gedachtes idd. Die zijn weerslag hebben/kunnen krijgen op het lichaam.
3. ik geloof wel een beetje in chakra's. Iig, dat het lichaam zich (tot op bepaalde hoogte) zichzelf kan genezen. Maar daar is de wetenschap nog nihil in en mensen denken meer, dan dat ze dat weten ofzo. Dus krijg je een cirkeltje idd, van ziek dus einde verhaal.

4. het zou dus beter/mooier zijn als men ziektes al kon bestrijden voordat. Maar daar is veel, erg veel voor nodig. Ten eerste, de oude ziektes de wereld uit/uitroeien. En dan ten tweede een geheel nieuwe basis, omswitching van mentaliteit en alles. Voorlichting, kennis, van alles wat pakken, geen corruptie etc. En dan nog is/wordt het de vraag.

Overigens wil ik niet zeggen dat de medische wetenschap bull is, absoluut niet.
De dingen die ze kunnen, petje af, maar er zijn vaak onderliggende kernen die wellicht al besteden kunnen worden of misschien en meer dingen die erbij kijken komen. Een ziekte is in term een ziekte, maar zo simpel ligt het (vaak) niet. Zoals ik eerder al zei in een ander topic: mensen zijn geen robots van een scharnietje vervangen, en that's it. Juist doordat we zo menselijk zijn, komt er zoveel meer bij kijken. Maja, ik mijmer soms ook maar wat hardop.

_{heb ik wel meer last van als ik andere dingen moet doen}

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 19:23 schreef Shivo het volgende:

[..]

Ik wil je niet ongerust maken maar niet detecteerbaar is wat anders dan verdwenen.

Maar iedereen kan wel met een lopende tijdbom in zijn lijf lopen. Iedere cel kan opeens snel gaan vermenigvuldigen en kwaadaardig worden. Of zie ik dat nou verkeerd?

Wie zegt dat een balans tussen lichaam en geest het allemaal niet net zo in balans kan houden dat het niet gebeurt of dat het beheersbaar wordt, al dan niet met behulp van de reguliere medische behandeling.

Als jij onderzoek doet dan zul je toch ook wel eens zien dat ongeveer gelijke gevallen heel verschillend kunnen uitpakken terwijl toch dezelfde behandeling toegepast wordt.
Wat is dan net dat iets dat de een doet overleven en de ander niet?

En die vraag stel ik niet alleen aan jou.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 18:57 schreef Dromenvanger het volgende:

Sweetgirly. Bij ziektes moet je niet gevoelig zijn. Dan moet je keihard zijn en de ziekte keihard te lijf gaan. En vooral jezelf niet laten gek maken. Dat is het laatste wat je moet doen

Ja, dat ben ik ook van mening.
Heb zelf nooit wat gehad hoor, behalve een griepje af en toe enzo. Sterker, ik ben meer dan een jaar lang niet ziek geweest . Ok, ik sluit mezelf weleens op, maar dat komt omdat ik mezelf dan moet opladen (of gewoon moet leren) enzo. Maar ken wel wat mensen, die door een ziekte bijna met de pet ernaar gooien, terwijl ze ervan af zijn ook. Een ziekte kan er mentaal helemaal inwrikken, en idd, dan moet je sterk zijn en blijven. En dan zou ik echt voor die mensen 'de kracht van het nu' willen aanraden. Hup, in het hier en nu komen, en weg met die negatieve (ego-)gedachtes.

En niet alleen met ziektes moet je keihard voor jezelf zijn, met alles.
Althans, keihard, beseffen van dat gedachtes maar gedachtes zijn en niet jij bent.
Dat heeft misschien meer zijn weerslag dan dat alles bij elkaar. Want ook dat is gezondheid. Dat zeggen ze toch ook altijd, een gezonde geest in een gezond lichaam, ofzoiets. Die ego, lijkt mij een behoorlijke trigger, die voor heel wat ellende kan zorgen. De duivel in eigen persoon, als je hem laat rulen. Maargoed, dat is iets overdreven gesteld.

De rest ben ik kwijt @

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 19:34 schreef nokwanda het volgende:
Maar iedereen kan wel met een lopende tijdbom in zijn lijf lopen. Iedere cel kan opeens snel gaan vermenigvuldigen en kwaadaardig worden. Of zie ik dat nou verkeerd?

Iedere cel die genoeg tikken krijgt, kan een kankercel worden. Gelukkig heeft een normale cel heel veel backup-mechanismen waardoor ie meestal de schade kan herstellen of desnoods zelfmoord pleegt, maar niet als een idioot gaat delen. Pas wanneer je genoeg van die backupmechanismen verkloot in dezelfde cel, wordt het een kankercel. De kans dat je al die tikken krijgt in precies dezelfde cel, is gelukkig heel klein. Daarom duurt het ook vrij lang voordat de meeste kankers ontstaan: het duurt tientallen jaren voordat je genoeg tikken in precies dezelfde cel hebt gekregen.

Kanker is pas meetbaar voor een arts als er 10^3 (of nog meer) cellen zijn uitstaan uit die ene delende cel. Dat zijn heul veul cellen, denk ik dan. Wanneer er na een therapie of een spontane regressie nog maar 10^2 cellen over zijn, zien we die dus niet meer maar ze zitten er wel. Deze kunnen blijven delen en delen en de kanker komt weer terug. De kans dat jij kanker krijgt uit een ondetecteerbare maar wel aanwezige kankerrest is echt tig keer zo groot dan de kans dat er in een andere cel weer zoveel tikken opstapelen dat daar een kanker uit ontstaat. Het verzamelen van die tikken is het meest tijdrovende proces, dat groeien duurt ook lang maar is ivm die tikken echt peanuts.

quote:

Wie zegt dat een balans tussen lichaam en geest het allemaal niet net zo in balans kan houden dat het niet gebeurt of dat het beheersbaar wordt, al dan niet met behulp van de reguliere medische behandeling.

Ik zeg niet dat het niet kan. Ik weet het gewoon niet.

quote:

Als jij onderzoek doet dan zul je toch ook wel eens zien dat ongeveer gelijke gevallen heel verschillend kunnen uitpakken terwijl toch dezelfde behandeling toegepast wordt.
Wat is dan net dat iets dat de een doet overleven en de ander niet?

Ieder mens is anders. Puur geneeskundig gezien is ieder lichaam anders. De een heeft net een ander immuunsysteem dan de ander, de een legt makkelijk vaten aan voor de tumor (hogere tumorgroei), de ander verwerkt de chemostoffen sneller (minder chemo, minder schade aan kanker). De lichamelijke verschillen van mens tot mens zijn zo verschillend, je kunt eigelijk geen enkel geval onderling vergelijken.
Als je daarbij ook nog eens pakt dat de psychische kant ook enorm belangrijk is voor het omgaan met kanker en misschien/waarschijnlijk een grote rol speelt bij het genezen ervan, dan denk ik dat een deel van de verschillen in resultaat van behandeling puur te wijten is aan verschil tussen de patienten.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 20:18 schreef fee-tje het volgende:

[..]

Iedere cel die genoeg tikken krijgt, kan een kankercel worden. Gelukkig heeft een normale cel heel veel backup-mechanismen waardoor ie meestal de schade kan herstellen of desnoods zelfmoord pleegt, maar niet als een idioot gaat delen. Pas wanneer je genoeg van die backupmechanismen verkloot in dezelfde cel, wordt het een kankercel. De kans dat je al die tikken krijgt in precies dezelfde cel, is gelukkig heel klein. Daarom duurt het ook vrij lang voordat de meeste kankers ontstaan: het duurt tientallen jaren voordat je genoeg tikken in precies dezelfde cel hebt gekregen.

Kanker is pas meetbaar voor een arts als er 10^3 (of nog meer) cellen zijn uitstaan uit die ene delende cel. Dat zijn heul veul cellen, denk ik dan. Wanneer er na een therapie of een spontane regressie nog maar 10^2 cellen over zijn, zien we die dus niet meer maar ze zitten er wel. Deze kunnen blijven delen en delen en de kanker komt weer terug. De kans dat jij kanker krijgt uit een ondetecteerbare maar wel aanwezige kankerrest is echt tig keer zo groot dan de kans dat er in een andere cel weer zoveel tikken opstapelen dat daar een kanker uit ontstaat. Het verzamelen van die tikken is het meest tijdrovende proces, dat groeien duurt ook lang maar is ivm die tikken echt peanuts.
[..]

Ik zeg niet dat het niet kan. Ik weet het gewoon niet.
[..]


Ieder mens is anders. Puur geneeskundig gezien is ieder lichaam anders. De een heeft net een ander immuunsysteem dan de ander, de een legt makkelijk vaten aan voor de tumor (hogere tumorgroei), de ander verwerkt de chemostoffen sneller (minder chemo, minder schade aan kanker). De lichamelijke verschillen van mens tot mens zijn zo verschillend, je kunt eigelijk geen enkel geval onderling vergelijken.
Als je daarbij ook nog eens pakt dat de psychische kant ook enorm belangrijk is voor het omgaan met kanker en misschien/waarschijnlijk een grote rol speelt bij het genezen ervan, dan denk ik dat een deel van de verschillen in resultaat van behandeling puur te wijten is aan verschil tussen de patienten.

Goed (voor de leek )leesbare en constructieve reactie. En een antwoord op mijn vraag.
Mijn dank

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 21:05 schreef iteejer het volgende:
Ik denk dat de etiologie van ziektes in zijn algemeenheid, en zeker ook van allerlei carcinogene verstoringen, vooral in de klassieke zin geinterpreteerd zou moeten worden. Maar dan niet alleen wat betreft het ontstaan, maar zeker ook wat betreft de genezing.

Kun je daarvan een voorbeeld geven?

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 21:25 schreef iteejer het volgende:
Etiologie in de enge zin betekent iets als de bestudering van de oorzaken van ziekten. Maar zo zijn er zoveel woorden, een woord als pathogenese zegt bv schijnbaar hetzelfde. Etiologie omvat meer. Zeker in de klassieke opvatting. Klassiek, dus men begint in het Latijn, sorry De drie C's die een etiologisch profiel samenstellen: Causa (directe oorzaak), Contributio (iets wat er toe bijdraagt maar wat niet als enige oorzaak gezien kan worden) en Correlatio (een nog vagere samenhang).
Veel breder dus dan de huidige wat armoedig aandoende visies ál la 'A wordt veroorzaakt door B, we lossen B op, en zijn dus van A af'. Als we robotten zouden zijn zou dat wellicht kunnen. Maar zo simpel is het niet. In de oude medische literatuur worden casussen ook heel breed omschreven: de arts vertelt hoe hij bij een patient op bezoek komt, hoe het huis eruit ziet, dat de gang naar spruitjes ruikt, etc. Je ziet het voor je. Je voelt het, je ruikt het, er is een heel andersoortig stuk informatie toegevoegd aan het klinisch medische.

Ik denk dus dat een genezing ook op de drie C's zou moeten letten.

Er zijn voorbeelden zat van mensen die bv een gigantische vitamine C-kuur begonnen, en die genazen. Of men vrat zich de tering aan boontjes. En genas ook, ik noem maar wat. Al die mensen dachten vervolgens dat zíj de oplosisng hadden, en begonnen prompt boekjes te schrijven 'hoe overwin ik kanker'. En vervingen de éne smalle basis met de andere. En niet specifiek kanker, maar genezing in zijn algemeenheid. Misschien moet je er juist wel niet zo erg mee bezig zijn, en ook de zijdelings factoren aandacht geven. Die tweede en derde C.
En de mens weer zien als mens. In al ziijn/haar facetten, dus niet alleen maar als een uiterst complexe biofysisch proces.

De mens zien als wezen in zijn biotoop ipv als wandelend ziektebeeld.

Heb je het dan over bijvoorbeeld het Moermansdieet? Ik denk dat het effect daarvan even goed/slecht was als van een reguliere behandeling. Correct me if I´m wrong.

Als dat zo is dan blijf je zitten met de houding van degene die het disfunctioneren meedraagt. En is ook dieet niet voldoende maar moet ook gekeken worden naar de algemene levenshouding.

In veel shamanistische visies wordt ook gewerkt aan zowel de leefstijl en geestelijk gevoel van welbevinden als wel het gebruik van medicijnen. Rituelen worden vaak gebruikt in dat proces. Soms voor het uitdrijven van iets. Dat kan een placebo effect zijn maar het werkt vaak wel. Rituelen worden ook vaak gebruikt voor de juiste toediening van medicijnen.
iig staat de balans tussen lichaam en geest centraal.

Wat is er gebeurd in de (recente) geschiedenis van de geneeskunde dat dat idee is losgelaten?

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 22:12 schreef iteejer het volgende:

[..]

Vertechnologisering en verrationalisering van het denken. Maatschappelijke ontwikkelingen en zo

Ik zie dat die houding mondiaal gezien steeds meer verheerlijkt wordt maar ervaar dat het juist enorm verarmd op de langere termijn.
Niet alleen in medische zin maar in alles wat er maar enigzins mee kn samenhangen.

Een balans die zoek is.

Ik was 23 toen ik met buiklachten naar de huisarts ging.Het bleek eierstokkanker te zijn.Beide kanten waren aangetast.Er waren zelfs uitzaaingen in de baarmoeder en het buikvlies.Vanaf het moment dat ik te horen kreeg dat ik kanker had heb ik net gedaan alsof er niks aan de hand was.Ik wou niet ziek zijn en al helemaal niet dood.Ik kon ook niet begrijpen waarom mijn lichaam mij dit aan deed.Het klinkt raar maar ik heb toen vaak tegen mezelf gezegd dat ik van mijn lichaam hield en gevraagd of de kankercellen wilden weggaan.Nu ik dit zo schrijf staat het behoorlijk stom.
Ik ben altijd positief gebleven tijdens mijn ziekte.Ik moest wel want thuis met mijn vriend werd er geen woord over gesproken.En als ik hem soms zei dat ik bang was om dood te gaan dan kwam het er uiteindelijk altijd op neer dat ik hém zat te troosten in paats van hij mij.Ik heb die periode in feite helemaal alleen doorstaan.Mijn familie woont aan de andere kant van Nederland,en mijn vriend was altijd de hort op.Excuus:''Ik heb het zo moeilijk met jouw ziekte,nu kan ik niet altijd meer uit'' en blablabla.Pure egoisme en dat terwijl ik me totaal niet 'gedroeg' als een kankerpatient.En 'vrienden' bleven vaak weg uit een soort angst en schaamte.
Ik heb twee operaties gehad.Mijn eierstokken,baarmoeder en buikschort(vlies)zijn verwijderd.
Ik heb 6 chemokuren gehad.
Die kreeg ik 1 keer in de maand en dat duurde 3 dagen.
De medicijnen die ik tijdens de chemokuur toegediend kreeg(endoxan en sis platin) zouden haaruitval veroorzaken.Dat wou ik echt niet.Ik ging dan nog liever dood.Als ik maar geen kale kop kreeg.
En het was een wonder:Mijn lange haar viel niet uit.Het zat zelfs mooier dan ooit!
Elk weekend ging ik uit.Ik slikte zelfs af en toe een pilletje.Veel mensen hebben achteraf gezegd dat ze nooit hadden gemerkt dat ik kanker had.Ja ik was wel behoorlijk afgevallen en ik ben al slank.Maar dan dachten ze dat ik gewoon te veel naar housefeesten was geweest.
De eerste 3chemokuren ben ik totaal niet ziek geweest.Ik heb mij toen wel eens afgevraagd of ik wel kanker had en of ik wel echt een chemokuur achter de rug had.Maar na de 4e was ik zoooo ziek.Ik kreeg voordat ik naar huis ging een middel in het infuus gespoten wat misselijkheid tegen houdt.Dat hielp helemaal niet.Tot iemand zei dat ik moest proberen wiet te gaan roken.Hash rookte ik als tiener maar daar was ik allang mee gestopt.Maar goed,ik rookte een joint en het hielp!
Mijn misselijkheid ging weg en ik kreeg zelfs honger!
Een heel lang verhaal,maar wat ik er mee wil zeggen is dat ik nooit heb toegegeven aan zelfmedelijden en van mijn lichaamcellen verlangde dat ze zich normaal zouden vermenigvuldigen oftewel delen..Ik accepteerde niet dat mijn lichaam zo deed.In het ziekenhuis was ik een raadsel.23 jaar en dan eierstokkanker dat komt(bijna)nooit voor.
En je haren behouden met die medicijncombinatie al helemaal niet.Dat heeft mij gesterkt in mijn gedachten dat ik niet dood wil en zeker niet dood ga!Al met al heeft de kankerperiode(sorry,het lijkt wel klaagbaaktaal)1 jaar geduurd.Ik heb al die tijd in mijn hoofd gehad dat ik niet dood kon gaan.
Zelfs niet mócht gaan al was het alleen maar dat ik mijn vriend niet gunde dat hij daar ook nog eens misbruik van kon maken.Als de zielige weduwnaar die mij zogenaamd heeft verzorgd en bijgestaan Maar het allerbelangrijkste was dat ik een dochter had.Nu ook nog steeds hoor.Zij is nu 16. Toendertijd woonde ze bij haar vader.Als ik geestelijk niet zo sterk was geweest dan had ik het niet overleefd..Denk maar eens aan het feit dat je jezelf ziek kan denken. Ik ben nu 10 jaar verder en officieel genezen.Ik ben nu onvruchtbaar maar dat geeft niet.Ik was al heel jong moeder(16) .Waarschijnlijk is dat niet voor niks.In het ziekenhuis hebben ze me van allerlei praatgroepen en therapieen proberen aan te smeren maar daar had ik echt geen zin in.Gewoon net doen alsof er niks aan de hand is en gewoon verder leven,dat was mijn(deels gedwongen) instelling.
Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik 3 jaar geleden de klap alsnog heb gehad.Alle woede en fustraties kwamen eruit.Ik was boos op oa mijn vriend, en op mijn vader die toen in het ziekenhuis doodleuk tegen me zei:"Is je eigen schuld,moet je maar niet zoveel feesten".Heb hem daarna nooit meer gezien.
Nu ben ik weer helemaal oke.Ik heb geen woede meer en ik hou ontzettend veel van mezelf.Ik weet dat ik met mijn gedachten dingen kan maken en breken.Maar toch ,mocht ik ooit weer een ziekte krijgen ,dan zou ik nooit vertouwen op homeopatie.Dokters,God en mezelf meer heb ik niet nodig.

Ik denk dat er geen grenzen zijn aan wat de (menselijke) geest kan en zal kunnen. Zoals Char doelbewust een brug slaat tussen hier en daar, kan de geest ook kanker overwinnen. Ik zeg niet dat dit altijd mogelijk is, maar onder de juiste omstandigheden, is het mogelijk (gebleken). Laat de doktoren dat er voortaan altijd standaard bijzeggen.

Mooie bijdrage, Iteejer.

Sten

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 14:42 schreef Stenny het volgende:
Ik denk dat er geen grenzen zijn aan wat de (menselijke) geest kan en zal kunnen. Zoals Char doelbewust een brug slaat tussen hier en daar, kan de geest ook kanker overwinnen. Ik zeg niet dat dit altijd mogelijk is, maar onder de juiste omstandigheden, is het mogelijk (gebleken). Laat de doktoren dat er voortaan altijd standaard bijzeggen.

Mooie bijdrage, Iteejer.

Sten

Statistisch gezien valt er alleen helaas nog niet op te vertrouwen.

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 14:42 schreef Stenny het volgende:
Ik denk dat er geen grenzen zijn aan wat de (menselijke) geest kan en zal kunnen. Zoals Char doelbewust een brug slaat tussen hier en daar, kan de geest ook kanker overwinnen. Ik zeg niet dat dit altijd mogelijk is, maar onder de juiste omstandigheden, is het mogelijk (gebleken). Laat de doktoren dat er voortaan altijd standaard bijzeggen.

Mooie bijdrage, Iteejer.

Sten

Is dit niet erg gevaarlijk om te zeggen.
Dus als het niet lukt om de kanker weg te 'denken', dan is het je eigen schuld.

Ik weet dat je met gedachten, en daardoor ook je gedragingen (bv, blijer zijn, beter eten/drinken, enz) bepaalde soort kanker zou kunnen laten 'verdwijnen'. Maar dit gebeurd maar sporadisch. Statestieken heb ik hier nog nooit over gezien, alleen 'verhalen'.
maar jij zegt bijna, dat als het niet weggaat dat het dan je eigen schuld is, omdat je niet goed genoeg 'gedacht' hebt.

Het liefste heb ik gewoon een arts die je de waarheid verteld. Zware longkanker is niet te genezen, dit wil echter niet zeggen dat je leven over is. Ik heb echter het gevoel dat alternatieve geneeswijzers teveel liegen, want ze vertellen meestal dat je wel te genezen bent. Wat vaak helemaal niet kan, ook niet door hun en het erge eraan is nog dat ze dat nog weten ook. Heb ik liever een arts die zegt, sorry ik kan niets meer voor je betekenen, want dan kun je tenminste nog afscheid nemen. Als je maar wordt aangepraat dat je het wel zal overleven, dan doe je dat niet/minder.

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 17:25 schreef Knarf het volgende:

[..]

Is dit niet erg gevaarlijk om te zeggen.
Dus als het niet lukt om de kanker weg te 'denken', dan is het je eigen schuld.

Ik weet dat je met gedachten, en daardoor ook je gedragingen (bv, blijer zijn, beter eten/drinken, enz) bepaalde soort kanker zou kunnen laten 'verdwijnen'. Maar dit gebeurd maar sporadisch. Statestieken heb ik hier nog nooit over gezien, alleen 'verhalen'.
maar jij zegt bijna, dat als het niet weggaat dat het dan je eigen schuld is, omdat je niet goed genoeg 'gedacht' hebt.

Dat lijkt me ook wel een gevaarlijke gedachte.

Maar het moet aan de andre kant ook niet zo zijn dat mensen gaan denken dat ze alles aan een arts kunnen overlaten. Het moet wel een samenspel zijn. Het een kan niet werken zonder het andere.

Je kunt iemand vol stoppen met medicijnen, maar als die persoon de moed niet kan opbrengen om te knokken helpt het ook niet.

@Iteejer: Bij chemo en bestraling wordt er ook een boel vernietigd. Maar wil dat dan zeggen dat je dat in geval van nood geen gebruik van gemaakt moet worden als dat de groei van bepaalde cellen kan stoppen?
Ben het wel met je eens dat het mensenwerk is en dat het niet feilloos is. Dat mensen artsen niet als goden moeten zien maar ook in zichzelf moeten kijken voor een volledig beeld.

Waar het dat aangaat vond ik het verhaal van Ratelslang heel mooi. Een samenspel tussen wat zij vond dat ze moest doen om er bovenop te komen en artsen die haar behandelden. Ook geen fijne behandelingen. Maar in dat soort gevallen moet je soms kiezen tussen twee kwaden.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 14:21 schreef Alicey het volgende:
Ik denk dat de gezondheid van geest en lichaam nauw met elkaar verbonden zijn, en denk ook dat een positieve instelling en hoop de ergste kwalen kunnen doen genezen. Naar ik meen zijn er ook aardig wat voorbeelden te vinden van "spontane" genezingen (Spontaan als in zonder medische hulp) van ziektes die als ongeneeslijk gelden.

Als je dit serieus zegt, dan weet jij dus niet wat het is om kanker te hebben. Negen jaar geleden had ik kanker, een tumor die ruim een kilo woog. Je bent wel erg naief en dom om te denken dat je geest een kilo zwaar, hormoonproducerende tumor weg kan werken.

Een positieve instelling helpt je door een tijd heen die meer dan klote is, maar helpt je zeker niet van die ziekte af.

Mensen als jij,sorry hoor, maar als ik voor je had gestaan terwijl je er zulke onzin uitbraakt had ik je de hersens in geslagen (voor zover op dat moment aanwezig).

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 16:58 schreef iteejer het volgende:

[..]
Ze kunnen gezwellen weghalen. Dat wel. Maar niet echt geweldig: hele weefselzones worden vernield, door straling of chemo, en ja, dan gaan die kankercellen ook wel dood ja. De rest in de omgeving ook, maar, jammer dan.

hoeveel tumoren zijn er bij jou al verwijderd? Dan zou je dus ook weten dat wat je hierboven zegt bij lange na niet altijd waarheid is.
Dan zou je eveneens weten dat wanneer een tumor volledig verwijderd kan worden, bestraling vaak niet nodig is.

Kom maar eens in de situatie, dan lul je wel anders.

Dit fanatisme (bijna fundamentalisme) is ronduit gevaarlijk en dom.

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 17:33 schreef iteejer het volgende:

[..]

Zo moet je dat niet opvatten. Het is idd erg breed gesteld. En zal niet in ieder stadium, of voor iedereen, op gaan. Er zullen ongetwijfeld veel kankerpatienten zijn waar het nooit opgemerkt is, waar het lichaam het zelf heeft opgeruimd. Zoals er zoveel ziektes rondwaren die nooit opgemnerkt worden omdat ze vroegtijdig door het lichaam zelf de kop om gedraaid worden.
Al die gevallen halen de statistieken niet, omdat ze simpelweg nooit als ziekte bekend geworden zijn. Dus vertrouwen op statistieken in dit soort vraagstukken is erg tricky..

Nu heb je het over ernstige ziektes.

Er zullen ook evenveel mensen aan kanker zijn gestorven waarbij het nooit ontdekt is en die gewoon stierven.... misschien wel aan iets anders, maar waarbij het nooit als kanker de statistieken in is gegaan.

Bij minder ernstige aandoeningen gaat jouw stelling zeker ook wel op denk ik. Als ik zie hoe vaak een oorontsteking of voorhoofdsholteontsteking en dat soort kleine dingen vanzelf over gaan........ Maar toen ik ooit een ontstoken appendix had was ik toch wel wat blij dat er een chirurg was om hem eruit te halen. Anders had ik hier niet gezeten.

Andere aandoeningen die minstens even dodelijk als kanker kunnen zijn , zoals TBC of hepatitis varianten, heb ik wel zien verdwijnen bij mensen die niet eens wisten dat ze dat hadden maar waar wel antistoffen in het bloed werden aangetroffen.

Ik moet nu wel een beetje aan Afrika denken : Gaat het niet weg..... nou, dan ga je dood. En zo is het natuurlijk ook gewoon. We doen wel alsof we er iets over te zeggen hebben maar echt veel hebben we niet in te brengen

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 17:38 schreef GM het volgende:

[..]

hoeveel tumoren zijn er bij jou al verwijderd? Dan zou je dus ook weten dat wat je hierboven zegt bij lange na niet altijd waarheid is.
Dan zou je eveneens weten dat wanneer een tumor volledig verwijderd kan worden, bestraling vaak niet nodig is.

Kom maar eens in de situatie, dan lul je wel anders.

Dit fanatisme (bijna fundamentalisme) is ronduit gevaarlijk en dom.

Ik snap eigenlijk niet wat jij nu bedoelt. Jij valt Iteejer aan omdat hij zegt dat door chemokuren of bestraling ook gezonde cellen worden vernietigd.
En daar heeft Iteejer helemaal gelijk in. Wat jij zegt ,na een tumor verwijdering is bestraling niet nodig,is niet waar.Er wordt altijd nog nabestraald of een chemokuur gegeven of beiden.
Er kunnen namelijk microscopisch kleine deeltjes of cellen achterblijven.

[quote]Op zaterdag 27 augustus 2005 17:59 schreef iteejer het volgende:

[..]
edit

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 18:03 schreef Ratelslangetje het volgende:

[..]

Ik snap eigenlijk niet wat jij nu bedoelt. Jij valt Iteejer aan omdat hij zegt dat door chemokuren of bestraling ook gezonde cellen worden vernietigd.
En daar heeft Iteejer helemaal gelijk in. Wat jij zegt ,na een tumor verwijdering is bestraling niet nodig,is niet waar.Er wordt altijd nog nabestraald of een chemokuur gegeven of beiden.
Er kunnen namelijk microscopisch kleine deeltjes of cellen achterblijven.

Nee hoor hoeft niet. Als de tumor gewoon goed verwijderd is hoeft dat niet. (Na testen natuurlijk).

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 17:59 schreef iteejer het volgende:

[..]

Leg eens uit wat er gevaarlijk is aan de opmerking dat het weghalen van tumoren in veel gevallen nog niet zo eenvoudig is en heel wat iatrogene schade kan geven? Natuurlijk zijn er ook die relatief goedaardig zijn, en niet of minder verweven zitten in het overige weefsel.
Ik zeg toch nergens dat bestraling altijd nodig is?

Dat is helemaal niet erg om te zeggen, want de arts zegt namelijk hetzelfde. Er wordt (als het goed is) verteld wat de slagings kansen zijn en wat er kan gebeuren als er iets mis gaat.
En dat kan namelijk gelijk een reden zijn om je dan maar niet te laten behandelen.

quote:

En wat mijzelf betreft: dat gaat niemand iets aan. Ik vind echter niet dat alleen degenen waarbij ooit een tumnor verwijderd is, iets mogen zeggen over dit soort dingen. En bovendien, de ene tumor is de andere niet.

Omdat er van alternatieve geneeswijzen geen statestieken zijn. Elke arts moet realisties zijn. Als hij denkt dat je overlevingskans tig procent is met zijn behandeling dan kun je nog voor een second opinion gaan. Als die ongeveer hetzelfde zegt, dan weet je genoeg. Als een arts je verteld dat hij je gaat genezen van zware longkanker dan vind ik dat misdadig.

Maar hoe zou een alternatieve arts een tumor van een kilo verwijderen?

En ik denk dat iemand die er ervaring mee heeft meer over kan zegggen dan iemand die alleen maar aan de zijlijn heeft gestaan

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 18:19 schreef iteejer het volgende:
@GM/@Knarf: deze discussie gaat niet over wel of niet naar het alternatieve circuit gaan. Het ging om het belang van de eigen motivatie en vechtlust, en hoe die motivatie en vechtlust door een te eenzijdig medisch-technisch presenteren maar al te makkelijk om kan slaan in het tegenovergestelde.
Kanker was in deze slechts een voorbeeld. Maar slaat net zo goed op andere trauma's of ziekten.

Positief denken helpt je niet van zware ziekten af. Het helpt je wel om deze tijd beter door te komen. Dit zowel met dodelijke als niet dodelijke afloop.
Het helpt je niet om van kanker / beenbreuk, enz aftekomen. Het kan je wel helpen bij psychische klachten. Deze resulteren ook vaak in 'vage' lichameijke klachten. Die zijn goed door alternatieve geneeswijze te behandelen om dat men goed met een patient kan praten. Men vaak extra aandacht besteed aan de klant, enz. Dit kan motiverend werken, waardoor de klachten verdwijnen. En ja dat kan je de reguliere artsen verwijten, dat ze je te weinig aandacht geven. Dat je je een nummer voelt.

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 18:28 schreef iteejer het volgende:

[..]

Ik had het niet over het alternatieve wat niet in de statistieken zou staan, ik had het over heel wat ziektes die door de persoon zelf de kop in gedrukt worden, zonder ooit behandeld te zijn. Wat naderhand te zien is in de sporen die dat heeft achtergelaten.

Maar dat zegt toch helemaal niets.
Heeft deze persoon zichzelf genezen door het postief denken, of heeft het immuunsysteem gewoon goed gewerkt? En misschien heeft die persoon wel in een rot periode gezeten, maar 'durfde' hij niet naar een arts die hem snel had kunnen genezen.

quote:

Op een forum kun je niet beoordelen wie er wel of niet aan de zijlijn staat. Dat moet blijken uit wat de persoon te zeggen heeft.
Er zijn bovendien heel wat soorten kanker en weefselwoekeringen, met daarbovenop een enorme variatie wat betreft de plaats waar ze zich bevinden, de mate van uitzaaiing, etc.
Bijna ieder geval is uniek. Het is dan ook zeker niet zo dat iemand die ooit een tumor had, bij uitstek een expert is, Helaas niet, want dan zou je haast denken dat alleen mensen die zelf ooit kanker hadden nog oncoloog kunnen worden.
Niemand betwist hier iemands meningen. Want dat zijn het, meningen. Nothing more, nothing less.

Dat weet ik, een moedervlek is ook kanker. En als die groeit zou ik toch maar naar de dokter gaan om hem weg te laten snijden. Makkelijk zat, maar hem 'wegdenken' of homeopatische pilletjes geven helpt echt niet.

Maar welke soort (ernstige) ziekte is dan goed te genezen met positief denken, waar een placebo niet gewerkt zou hebben of welke toch al vanzelf over gaat?

En ik vind het opvallend dat de positieve meningen van mensen hier wel van mensen zijn die het ziektebeeld nog nooit gehad hebben. De negatieve van mensen die wel in die positie zijn geweest.

Ik begrijp dat sommige zaken gevoelig liggen.
Maar nogmaals wil ik iets aanstippen wat volgens mij veel mensen "over het hoofd " zien.

Ik neem mijn vader als voorbeeld.
Heel kort:
hersenbloeding, coma, ze dachten niet dat hij het zou halen en áls hij het zou halen zou hij helemaal niets meer kunnen volgens de artsen.
mijn vader is wakker geworden.
Hij kon niet praten, hij kon niet eten, hij kon zichzelf niet eens op zijn andere zij draaien, hij was volledig verlamd rechts.
hij kon zijn urine niet ophouden, hij voelde de aandrang tot poepen niet...
Het enige dat hij deed was half hangen in bed en wazig langs je heen kijken.

Ik heb hem letterlijk in de stoel gedúwd.

Op een gegeven moment kon hij zelf in zijn stoel komen.
Hij mocht weer naar huis.
En meneer zat thuis.

Want men had toch gezegd dat er niets meer te doen was ?

Mijn vader was depressief en had het gevoel gekregen dat de reguliere geneeskunde besloten had dat hij op zijn eindstation gekomen was.
Hij was ver gekomen, hij zat immers nu in een stoel. maar dit was zijn eindstation.
(natuurlijk kreeg hij nog wel dagtherapie en fysio )
Vooruit ging hij niet.

Pas toen ik mensen onder zijn aandacht heb gebracht die na 3 jaar "spontaan" weer konden praten. Mensen die opeens weer beweging kregen in een ledemaat....
en een hoop gefoeter en peptalk is hij pas iets opgekrabbeld.

Inmiddels heeft hij géén stoel meer.
Hij "loopt" met behulp van een stok.
hij wandelt zelfstandig blokjes om
hij kan mijn moeders naam zeggen
hij kan zelf eten
hij zet zelf koffie en thee
hij dekt de tafel
hij grijpt in als mijn jongste ergens in dreigt te stikken !!
Hij is absoluut zichzelf niet en dageljiks nog heel verdrietig ( hij was kunstschilder)
Maar hij lééft weer ene beetje en is véél verder gekomen dan verwacht.

Juist doordat men hem liet geloven dat het via de reguliere geneeskunde het eindstation voor hem bereikt was is hij stil komen te staan en heel ver afgezakt in een diep zwart gat geestelijk/emotioneel en dus ook lichamelijk.

Het is dus gevaarlijk om mensen "af te schrijven".
Je kan ze hier erger en sneller de vernieling mee in helpen dan dat je " een gaatje open houdt"

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 18:27 schreef Knarf het volgende:

[..]

Positief denken helpt je niet van zware ziekten af. Het helpt je wel om deze tijd beter door te komen. Dit zowel met dodelijke als niet dodelijke afloop.
Het helpt je niet om van kanker / beenbreuk, enz aftekomen. Het kan je wel helpen bij psychische klachten. Deze resulteren ook vaak in 'vage' lichameijke klachten. Die zijn goed door alternatieve geneeswijze te behandelen om dat men goed met een patient kan praten. Men vaak extra aandacht besteed aan de klant, enz. Dit kan motiverend werken, waardoor de klachten verdwijnen. En ja dat kan je de reguliere artsen verwijten, dat ze je te weinig aandacht geven. Dat je je een nummer voelt.

Positief denken op zich zal misschien niet genezen. Maar negatief denken al helemaal niet.

En om lichamelijke klachten maar af te doen als gevolg van psychische klachten is ook wel erg makkelijk. Aan de andere kant kun je door een negatieve houding wel zieker zijn dan wanneer je positief in het leven staat. Positief denken laat je niet eeuwig doorleven, nee. Maar dat doen medicijnen ook niet. Geen reguliere en geen alternatieve.

Alleen...... de manier waarop iets gebracht wordt kan wel een invloed hebben en daar ging het om. Niet eens over alternatief of niet.
Het gaat hier om beating the odds. In hoeverre kan een positieve leefwijze bijdragen aan een herstel of stabilisering van een situatie.

Als een arts jou zegt: neem maar afscheid want IK kan niks voor je doen......Moet je je daarbij dan neerleggen (haast letterlijk) en zwelgen in je ziekte? Of ga je dan gewoon lekker leven en sta je daar positief in en neem je het zoals het komt. Of je het wel of niet overlijdt maakt dan even niet uit. Uiteindelijk gaan we allemaal (klinkt cru.... maar tis wel een feit)

Maar stel nou dat je echt geloofd dat die tumor dan weggaat of dat ie in ieder geval je leven niet in de weg zal staan........ imo stukken beter dan zwelgen. En in dat geval...... baat het niet dan schaadt het niet.

Maar dit is wel een voorbeeld van het ergste.

iig zijn er best veel artsen die hun werk prima doen maar wat minder bedeeld zijn in de social skills en de dingen op een negatieve/harde manier over brengen alsof hun woord final is. En dat bestrijd ik ook. Dan komt je eigen houding erbij kijken. Maar veel mensen zijn snel geintimideerd door de kennid van een arts en vergeten dan zelf ook nog iets te doen.

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 18:47 schreef nokwanda het volgende:

[..]

Positief denken op zich zal misschien niet genezen. Maar negatief denken al helemaal niet.

precies !

positief denken geneest je niet (altijd), maar negatief denken verslint je bijna per definitie

suggestie is heel belangrijk. als je bij kanker bijvoorbaat al opgeeft dan ga je er gewoon aan. als je positief denkt en er van alles aan doet en het gevecht mee aangaat is de kans groter (niet 100% maar toch hoger) dan dat je pessimistisch denkt.

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 18:46 schreef Mirage het volgende:
Ik begrijp dat sommige zaken gevoelig liggen.
Maar nogmaals wil ik iets aanstippen wat volgens mij veel mensen "over het hoofd " zien.

Ik neem mijn vader als voorbeeld.
Heel kort:
hersenbloeding, coma, ze dachten niet dat hij het zou halen en áls hij het zou halen zou hij helemaal niets meer kunnen volgens de artsen.
mijn vader is wakker geworden.
Hij kon niet praten, hij kon niet eten, hij kon zichzelf niet eens op zijn andere zij draaien, hij was volledig verlamd rechts.
hij kon zijn urine niet ophouden, hij voelde de aandrang tot poepen niet...
Het enige dat hij deed was half hangen in bed en wazig langs je heen kijken.

Ik heb hem letterlijk in de stoel gedúwd.

Op een gegeven moment kon hij zelf in zijn stoel komen.
Hij mocht weer naar huis.
En meneer zat thuis.

Want men had toch gezegd dat er niets meer te doen was ?

Mijn vader was depressief en had het gevoel gekregen dat de reguliere geneeskunde besloten had dat hij op zijn eindstation gekomen was.
Hij was ver gekomen, hij zat immers nu in een stoel. maar dit was zijn eindstation.
(natuurlijk kreeg hij nog wel dagtherapie en fysio )
Vooruit ging hij niet.

Pas toen ik mensen onder zijn aandacht heb gebracht die na 3 jaar "spontaan" weer konden praten. Mensen die opeens weer beweging kregen in een ledemaat....
en een hoop gefoeter en peptalk is hij pas iets opgekrabbeld.

Inmiddels heeft hij géén stoel meer.
Hij "loopt" met behulp van een stok.
hij wandelt zelfstandig blokjes om
hij kan mijn moeders naam zeggen
hij kan zelf eten
hij zet zelf koffie en thee
hij dekt de tafel
hij grijpt in als mijn jongste ergens in dreigt te stikken !!
Hij is absoluut zichzelf niet en dageljiks nog heel verdrietig ( hij was kunstschilder)
Maar hij lééft weer ene beetje en is véél verder gekomen dan verwacht.

Juist doordat men hem liet geloven dat het via de reguliere geneeskunde het eindstation voor hem bereikt was is hij stil komen te staan en heel ver afgezakt in een diep zwart gat geestelijk/emotioneel en dus ook lichamelijk.

Het is dus gevaarlijk om mensen "af te schrijven".
Je kan ze hier erger en sneller de vernieling mee in helpen dan dat je " een gaatje open houdt"

Thx

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 18:47 schreef nokwanda het volgende:

[..]

Positief denken op zich zal misschien niet genezen. Maar negatief denken al helemaal niet.

Dat ben ik met je ens. Dat zeg ik ook. Maar je moet wel bedenken waar dat postieve doorkomt. Als iemand jou verteld dat hij je wel helpt en gaat genezen, maar hij kan het niet. Dat vind ik misdadig. En je hebt gelijk dat regulieren artsen soms erg cru kunnen zijn, en hier moet ook wel wat aan gedaan worden.

quote:

En om lichamelijke klachten maar af te doen als gevolg van psychische klachten is ook wel erg makkelijk. Aan de andere kant kun je door een negatieve houding wel zieker zijn dan wanneer je positief in het leven staat. Positief denken laat je niet eeuwig doorleven, nee. Maar dat doen medicijnen ook niet. Geen reguliere en geen alternatieve.

Klopt ook, het was ook niet mijn bedoeling om lichamelijke klachten aftedoen als psychische. Maar er zijn er genoeg. En een psycholoog of alternatieve geneesheer is hier veel beter in dan een reguliere arts. Omdat ze aandacht geven aan de patient.

quote:

Alleen...... de manier waarop iets gebracht wordt kan wel een invloed hebben en daar ging het om. Niet eens over alternatief of niet.
Het gaat hier om beating the odds. In hoeverre kan een positieve leefwijze bijdragen aan een herstel of stabilisering van een situatie.

Bij ernstige ziekten niets. Het kan je wel beter door die periode heen laten komen (gezeliger, enz).
Bij minder ernstige ziekten misschien wel. Omdat je het ook een stuk minder voelt als je je beter voelt. Dan is het zelfs mogenlijk om de pijn te 'vergeten'. Maar is het het er dan ook niet meer?
En ik denk dat je immuunsyteem een stuk beter werkt als je je goed voelt. (ook al omdat je dan vaak gezonder leeft).

quote:

Als een arts jou zegt: neem maar afscheid want IK kan niks voor je doen......Moet je je daarbij dan neerleggen (haast letterlijk) en zwelgen in je ziekte? Of ga je dan gewoon lekker leven en sta je daar positief in en neem je het zoals het komt. Of je het wel of niet overlijdt maakt dan even niet uit. Uiteindelijk gaan we allemaal (klinkt cru.... maar tis wel een feit)

Dan ga je naar een andere arts. Als deze dan zegt dat hij je misschien wel kan genezen, omdat hij je een andere wijze van genezen aanbied met een slagings kans van tigprocent. Of hij zegt sorry ik kan ook niets voor je doen. Dan neem je daar genoegen mee. En als je dan postief blijft denken (op de 1 of andere manier) is deze periode waarschijnlijk 'plezieriger' dan wanneer je negatief denkt.

Als een arts je zegt: ik kan je 100% genezen met deze operatie/pil, maar je moet wel positief denken, dan vind ik dat misdadig.

quote:

Maar stel nou dat je echt geloofd dat die tumor dan weggaat of dat ie in ieder geval je leven niet in de weg zal staan........ imo stukken beter dan zwelgen. En in dat geval...... baat het niet dan schaadt het niet.

Maar dit is wel een voorbeeld van het ergste.

Dit kan wel ernstig zijn. Als iemand jou verteld dat hij je gaat genezen (wat hij dus niet kan en dat weet hij), dan wordt er veel geld weggegooid voor niets en denk ook aan de nabestaanden. En hoe denk je dat deze patient zich gaat voelen als het niet helpt, wat dan?

quote:

iig zijn er best veel artsen die hun werk prima doen maar wat minder bedeeld zijn in de social skills en de dingen op een negatieve/harde manier over brengen alsof hun woord final is. En dat bestrijd ik ook. Dan komt je eigen houding erbij kijken. Maar veel mensen zijn snel geintimideerd door de kennid van een arts en vergeten dan zelf ook nog iets te doen.

Mee eens. En daar moet zeker wat aangedaan worden.

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 18:46 schreef Mirage het volgende:
Ik begrijp dat sommige zaken gevoelig liggen.
Maar nogmaals wil ik iets aanstippen wat volgens mij veel mensen "over het hoofd " zien.

Ik neem mijn vader als voorbeeld.
Heel kort:
hersenbloeding, coma, ze dachten niet dat hij het zou halen en áls hij het zou halen zou hij helemaal niets meer kunnen volgens de artsen.
mijn vader is wakker geworden.
Hij kon niet praten, hij kon niet eten, hij kon zichzelf niet eens op zijn andere zij draaien, hij was volledig verlamd rechts.
hij kon zijn urine niet ophouden, hij voelde de aandrang tot poepen niet...
Het enige dat hij deed was half hangen in bed en wazig langs je heen kijken.

Ik heb hem letterlijk in de stoel gedúwd.

Op een gegeven moment kon hij zelf in zijn stoel komen.
Hij mocht weer naar huis.
En meneer zat thuis.

Want men had toch gezegd dat er niets meer te doen was ?

Mijn vader was depressief en had het gevoel gekregen dat de reguliere geneeskunde besloten had dat hij op zijn eindstation gekomen was.
Hij was ver gekomen, hij zat immers nu in een stoel. maar dit was zijn eindstation.
(natuurlijk kreeg hij nog wel dagtherapie en fysio )
Vooruit ging hij niet.

Pas toen ik mensen onder zijn aandacht heb gebracht die na 3 jaar "spontaan" weer konden praten. Mensen die opeens weer beweging kregen in een ledemaat....
en een hoop gefoeter en peptalk is hij pas iets opgekrabbeld.

Inmiddels heeft hij géén stoel meer.
Hij "loopt" met behulp van een stok.
hij wandelt zelfstandig blokjes om
hij kan mijn moeders naam zeggen
hij kan zelf eten
hij zet zelf koffie en thee
hij dekt de tafel
hij grijpt in als mijn jongste ergens in dreigt te stikken !!
Hij is absoluut zichzelf niet en dageljiks nog heel verdrietig ( hij was kunstschilder)
Maar hij lééft weer ene beetje en is véél verder gekomen dan verwacht.

Juist doordat men hem liet geloven dat het via de reguliere geneeskunde het eindstation voor hem bereikt was is hij stil komen te staan en heel ver afgezakt in een diep zwart gat geestelijk/emotioneel en dus ook lichamelijk.

Het is dus gevaarlijk om mensen "af te schrijven".
Je kan ze hier erger en sneller de vernieling mee in helpen dan dat je " een gaatje open houdt"

Bedankt voor je verhaal. (mijn vader heeft ongeveer hetzelfde (gehad), maar dan minder erg). Wel de coma, en depresiviteit (omdat zijn hersenen beschadigt zijn, waardoor hij zijn baan niet meer kan uitvoeren). Lichamelijk was hij er niet zo ver aan toe, als de jouwe.

En je hebt totaal gelijk dat de reguliere artsen soms veel te bot zijn. Ze hebben hem alleen wel genezen (in de zin van: hij is niet dood gegaan). Ze hebben alleen veel te weinig aan nazorg gedaan.

op de opmerking van knarf kan ik zeggen dat ik inderdaad zelf nog geen ziektes heb ondervonden op enorme hoge koortsen van lange periodes na en wat verzwikten enkels hehe. maar als je iemand in je omgeving hebt met zulke ziektes dan merk je het ook.

zowel bij mijn opa als de vader van een voormalige vriend hebben hun positieve gedachtes van "zo en hoe gaan we dit oplossen?" ipv meteen bij de pakken neer te gaan zitten. positieve gedachtes helen niet, maar ze hebben wel een belangrijk deel erbij.

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 19:26 schreef iteejer het volgende:

[..]

Ik heb het ziektebeeld zelf gehad, wellicht nog steeds, én ooit is iemand die toen belangrijker voor me was dan ikzelf in mijn armen aan een tumor overleden.
Heb ik nu wél recht om te posten dan?
Omdat ik verder niet op deze situaties in wil gaan zal ik in dit topic niet verder posten. Dat was mijn reden om te zeggen dat dat niemand aan ging, en dat niemand dat kon beoordelen. 'En ik vind het opvallend dat de positieve meningen van mensen hier wel van mensen zijn die het ziektebeeld nog nooit gehad hebben.'. Nog maar es een keer. Dit kun je niet weten, dit is een aanname. Een hele foute, zoals je ziet.
Dat is wat mij boven alles irriteert: mensen die denken gelijk alles te weten, gelijk conclusies te trekken.
Hetgeen de kern ook was van mijn OP: NIEMAND is god, niemand kan zeggen 'je leeft' of 'je sterft'. Als dat verder geen gevolgen zou hebben, nah ja, laat iedereen god spelen. Maar dat heeft het wél, je ontneemt er mensen kracht mee. En ook dat heb ik ondervonden. Van de zijlijn called 'my life'.

Maar wat heb je dan liever gehad. Een arts verteld meestal wat redelijkerwijs de kansen zijn. Bij een ernstige ziekte is de kans dat je overlijd veel groter dan dat je het overleeft, maar er is altijd een kans. Is het dan niet eerlijker dat je dat weet?

Wat ik namelijk nog steeds zo gevaarlijk vind is dat als je verteld wordt dat als je positief denkt dan genees je of is de kans groter. Hoe gaat deze persoon zich voelen als het niet lukt.
Dan kun je beter neutraal blijven en zeggen de kans is zoveel als je deze behandeling volgt, want bij zoveel mensen voor jou is het ook gelukt, want de behandeling sloeg aan of het is ons gelukt om alles te verwijderen. Maar de kans bestaat dat het niet lukt, want dat is bij zoveel mensen ook gebeurd, want we konden niet alles verwijderen of de behandelijk sloeg niet aan.
Dit is veel beter dan: ik ga je genezen, als je maar positief denkt.

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 19:40 schreef Knarf het volgende:


Dit is veel beter dan: ik ga je genezen, als je maar positief denkt.

dát heeft niemand gezegd.

Je trekt de zaken naar het andere uiterste door.

precies zoals mirage zegt. de dokter zou meer iets moeten zeggen in de trant van... "wij doen onze best om u te helpen dit zijn de kansen. als u al verslagen bij de pakken neer gaat zetten is de kans nog minder aangezien u dan uw eigen immuun systeem onderuit haalt."

het is namelijk meer een samenwerking van vele aspecten.

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 19:26 schreef iteejer het volgende:

[..]

en dit is nou wat er gebeurd als je een ander een hoek induwt door zaken zomaar aan te nemen zonder dat ze ergens op gebaseerd zijn.
We kunnen het overal om ons heen zien, iemand heeft een (iets) andere visie dan jij hebt en we gaan er meteen vanuit dat die persoon aan de andere kant staat. Niet mee heeft gemaakt wat jij mee hebt gemaakt. niet zijn/haar eigen ervaringen kan hebben gehad (die misschien wel afwijken dan die van jou)

Ik denk niet dat het nodig is dat iedereen die serieuze posts maakt in dit topic zich moet verantwoorden over waar zijn of haar inzicht vandaan komt.
Ik denk dat het oprecht geïnteresseerd zijn, serieus posten en er dus over na hebben gedacht "verantwoording" genoeg is.

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 19:44 schreef Mirage het volgende:

[..]

dát heeft niemand gezegd.

Je trekt de zaken naar het andere uiterste door.

quote:

Ik denk dat er geen grenzen zijn aan wat de (menselijke) geest kan en zal kunnen. Zoals Char doelbewust een brug slaat tussen hier en daar, kan de geest ook kanker overwinnen. Ik zeg niet dat dit altijd mogelijk is, maar onder de juiste omstandigheden, is het mogelijk (gebleken). Laat de doktoren dat er voortaan altijd standaard bijzeggen.

Mooie bijdrage, Iteejer.

Sten

http://www.google.nl/search?hl=nl&rls=GGLG,GGLG:2005-31,GGLG:nl&q=martin+kojc&spell=1

zoek hier eens op, Martin Kojc
Zeer interessante materie...

En deze link is ook wel interesting
http://www.wistik.be/aanvullend.html

FF in kort een apart verhaal van Martin Kojc.

Er was eens een gevangene die ter dood veroordeeld zou worden, de man werd als test op een tafel gelegd en, zo werd hem verteld, dat hij door middel van een sneetje in zijn hals, hij langzaam zou doodbloeden. De voorwaarde was dat de man dit niet mocht zien, en zodoende kreeg hij een blinddoek voor zijn ogen.

Men maakte een inkeping in zijn hals, alleen niet zo diep!
Men hield een schaaltje van metaal, bij de snee in de hals en liet hierin water druppelen.
De gevangene kon die alles wel horen en voelen maar niet zien!

Er druppelde geen bloed weg bij de gevangene en toch omdat hij dacht dat dit plaatsvond, stierf hij . Terwijl er in feite niets aan de hand was....
Puur op suggestie is die man gestorven.. Dit verhaal blijft me altijd bij.. Vond het zo apart.

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 20:23 schreef zhe-devilll het volgende:
FF in kort een apart verhaal van Martin Kojc.

Er was eens een gevangene die ter dood veroordeeld zou worden, de man werd als test op een tafel gelegd en, zo werd hem verteld, dat hij door middel van een sneetje in zijn hals, hij langzaam zou doodbloeden. De voorwaarde was dat de man dit niet mocht zien, en zodoende kreeg hij een blinddoek voor zijn ogen.

Men maakte een inkeping in zijn hals, alleen niet zo diep!
Men hield een schaaltje van metaal, bij de snee in de hals en liet hierin water druppelen.
De gevangene kon die alles wel horen en voelen maar niet zien!

Er druppelde geen bloed weg bij de gevangene en toch omdat hij dacht dat dit plaatsvond, stierf hij . Terwijl er in feite niets aan de hand was....
Puur op suggestie is die man gestorven.. Dit verhaal blijft me altijd bij.. Vond het zo apart.

Mede de werking van een boel kwade magie/voodoo

Dus ook een omgekeerde werking van de goede magie. Maar dan moet je er wel in geloven

En ik zeg NIET dat iedereen met kanker zich dan maar daarmee bezig moet gaan houden. Het ging mij even om het principe van de suggestie.

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 16:58 schreef iteejer het volgende:

[..]

De kracht van het leven, het leven zélf is nog altijd volkomen onbegrepen. Een goddelijke vonk. Zo lang het medische nog niet in staat is om ook maar één eencellig diertje na te maken, of maar één miezerig klein kruipbeestje te construeren, is het hopeloos arrogant om zich te afficheren als de redders van het leven. Zij zijn ook mensen, net als wij allemaal, en we moeten allemaal roeien met de riemen die we hebben.
Gelukkig hebben we er meer dan één

Precies, keep the mind open.
In een gesloten huis met de gordijnen dicht is er geen zonlicht.



Sceptici zijn zo verschrikkelijk arrogant, vind ik. Ze denken dat het brein ooit geheel ontleed zal zijn. Zullen we wedden van niet? De kosmos staat namelijk niet stil, en denk je het eindelijk te snappen, blijkt er opeens weer een nieuwe mogelijkheid te zijn. Mooi toch!

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 20:17 schreef zhe-devilll het volgende:
http://www.google.nl/search?hl=nl&rls=GGLG,GGLG:2005-31,GGLG:nl&q=martin+kojc&spell=1

zoek hier eens op, Martin Kojc
Zeer interessante materie...

Het zal geen Joego zijn, _{zag het al aan de naam}
Maar interessant, kende hem nog niet

Voor de rest sluit ik mij bij wat zowat alle mede-truthers aan.
1. De medici weet niet alles, 2. de impact van een negatieve mededeling is (of kan) idd huge (zijn), vreet een of de ziekte je levenslust niet weg, dan is het wel een of de mededeling zelf, zelfs tijden erna kan de geest er vaak nog niet aan wennen 'want waarom jij?'. En vooral voor mensen die niet beter weten (logisch, we leven in een nuchtere Westerse wereld, waar de snelheid voorop staat, maar de aandacht ver erachter aan hobbelt of er niet eens (meer) is) en 3. idd, de kosmos heeft en zal altijd wel trucjes in petto blijven houden .

En gelukkig maar ergens, wij, als mens, zijn er iig nog lang niet

_{iets teveel van het goede en iets te enthousiast}

[ Bericht 38% gewijzigd door sweetgirly op 28-08-2005 12:01:35 ]

quote:

Op zaterdag 27 augustus 2005 16:58 schreef iteejer het volgende:
Ze kunnen gezwellen weghalen. Dat wel. Maar niet echt geweldig: hele weefselzones worden vernield, door straling of chemo, en ja, dan gaan die kankercellen ook wel dood ja. De rest in de omgeving ook, maar, jammer dan.

Imo presenteer jij het hier ook wel enorm zwartwit. Op dit moment beschadigt een arts inderdaad gezond weefsel wanneer hij een tumor behandeld (zij het chirirgisch, met medicatie of met straling). Tis niet alsof de arts blind kijkt van "och het probleem in de tumor, de rest van de persoon boeit me niet. Er is op dit moment gewoon weinig alternatief. Je kunt het gezonde weefsel wel sparen om de patient niet te belasten, maar dan krijg je de tumor niet weg. Gezond weefsel gespaard, patient dood, jammer dan. Zolang er geen minder belastende alternatieven zijn om een tumor weg te halen, zal een arts inderdaad niet schromen om gezond weefsel te beschadigen... omdat anders de patient uberhaupt doodgaat.

Dat wil niet zeggen dat men nu niet ontzettend hard bezig is om die behandeling te verbeteren. Bij een bepaalde vorm van leukemie is men bezig met een gecombineerde behandeling met een heel lichte chemotherapie (veel minder klachten en complicaties) en enorme hoeveelheden vitamine A, waarbij 90% van de mensen geneest en de complicaties tot op heden verwaarloosbaar zijn.
Overigens, wat ik in een andere reactie las, dat kankerpatienten altijd chemo of bestraling krijgen, is pertinent niet waar. Bij een bepaalde huidkanker (melanoom) doen ze eigelijk helemaal niets behalve wegsnijden omdat het toch geen nut heeft om chemo of straling te geven. Bij de vroegere stadia van borstkanker (zonder lymfklieruitzaaiingen) geven ze ook niets extra's.

quote:

Ik wil hier niet het medische mee in discrediet brengen, talloze toegewijde mensen die in die sector werken doen enorm hun best. En we zijn er allemaal maar wát blij mee. Maar overtrokken verwachtingen, of een idee van medische alleenheerschappij, of een idee van medische onfeilbaarheid, maken dat men zich er soms ten onrechte enorm aan ophangt. En dus zal vallen in al die situaties (en dat zijn er heel wat) waarvoor het medische even geen stevige haken in muur beschikbaar heeft.

Het steeds belangrijker worden van de medische wetenschap in onze maatschappij en van het begrip ziek/gezond voor ons welbevinden noemen ze in de medische literatuur "medicalisering" en "healthism". Ik denk dat je de invloed van de medicus op deze processen overschat. Het is een wisselwerking tussen een wetenschap die steeds meer dingen kan die eerst als niet mogelijk werden beschouwd, en een maatschappij die op basis van sucessen in het verleden en vage onderzoeksplannen in het heden verwachtingen opbouwt voor de toekomst. Vaak is het zo dat het publiek een vage term hoort die het toch niet geheel begrijpt, en op basis daarvan een eind wegfantaseert over wat er allemaal wel niet zou kunnen. De medische partij zou denk ik voorzichtiger moeten zijn met het uitdrukken van toekomstverwachtingen, aan de andere kant is hier wat mij betreft ook een rol weggelegd voor bijvoorbeeld het onderwijs en de media.

Een klein voorbeeldje om dit toe te lichten: een jaar of wat geleden was het HUGO-project, waarbij men het hele menselijke DNA in kaart bracht, bijna afgerond. Toen heeft een Brits bureau onderzoek gedaan naar de opinie van het publiek omtrent de mogelijkheden, op basis van wat zij gehoord zouden kunnen hebben in de media omtrent het project. Een aantal van de uitslagen waren voorspeld: men verwachtte dat bepaalde erfelijke ziekten genezen zouden kunnen gaan worden, men was bang voor verzekeringstechnische screening etc. Opvallend was echter dat een aanzienlijk deel van het publiek het kloneren van mensen als belangrijkste gevaarlijke gevolg zag van het project.

En nu de reality check: *nergens* in het project, of in de berichtgeving die HUGO zelf naar buiten bracht, is ooit gesproken over kloneren. Wat leidt tot de conclusie dat of de media er dingen bij heeft getrokken die er niks mee te maken hadden, of het publiek zelf dingen gecombineerd heeft (bijvoorbeeld Dolly versus HUGO, beide op dat moment spraakmakende projecten) en zo tot dat idee is gekomen.


In de nieuwe generatie artsen wordt het aanzien van de arts als wonderdokter ook eerder als hinderlijk beschouwd dan als prettig. Om tot een goede behandeling te komen voor welke ziekte dan ook, moet de patient meewerken, meedenken en zichzelf ervoor inzetten. Achterover in de stoel zitten, de dokter niet durven aan- of tegenspreken, zijn dingen die de arts-patient communicatie ontzettend beinvloeden. In een ziekenhuis komt het zo ontzettend vaak voor dat een arts vraagt hoe het met een (vaak oudere) patient gaat en de patient zegt zich prima te voelen, terwijl hij vannacht wel 3x de zuster heeft opgepiepd om te zeggen dat ie zon pijn had. De keren dat een huisarts een medicamenteuze behandeling voorschrijft, maar de patient dit eigelijk niet wil, niets zegt maar ze gewoon niet slikt, is ook niet meer te tellen.

Ik denk dat voor een ultieme er een goede wisselwerking moet zijn tussen behandelend arts en patient in de eerste plaats, en behandelend arts en collega's in de tweede plaats. Op zo'n moment heeft een patient een centraal aanspreekpunt, een vertrouwenspersoon, die vervolgens het hele medische team zo goed mogelijk in contact met elkaar kan brengen en kan aansturen. Zo'n mentaliteitsverandering kan echter niet alleen van een kant komen, daar zijn gedragsaanpassingen voor nodig van zowel arts, patient als omgevingsfactoren (media, gezin etc). Waarbij ik als laatste punt even wil toevoegen dat op dit moment in de medische basisopleiding er ontzettend veel aandacht is aan het leren praten met de patient en het zo veel mogelijk cooperatief te werk gaan, om zo ook de patient te motiveren en te stimuleren om *zelf* de touwtjes in handen te nemen.