'Het is maar suggestie'

Alles is te genezen en te overwinnen. Zelfs de dood.

En dan mag schivo zeggen dat ik in een droomwereld leef. Bewijs maar dat ik ongelijk heb En ik leef ook in een droomwereld omdat ik mijn dromen wil waarmaken, dus je hebt in principe helemaal gelijk dat ik in termen van dromen denk. In dromen is namelijk alles mogelijk En bestaan geen belemmeringen. Dus petje af voor je analyse

De wetenschap weet ook niet alles en de kracht in de mens is groter dan wat de wetenschap denkt te weten wat mensen allemaal wel niet kunnen.

De wetenschap kan de innerlijke kracht niet in beeld brengen, ondanks dat ze alles willen verklaren

De kracht die in mensen schuilt is groter dan een pilletje. En dan kun je het beste pharmaceutisch bedrijf zijn, je verliest het van de innerlijke kracht die ook kan genezen.

Als je echt kracht hebt dan vernietig je die slechte cellen wel. Maar dan moet je wel kracht hebben en daar moet eens aandacht aan besteedt worden. Hoe krijgen mensen kracht om zichzelf te genezen.

En geen Jomanda met wazige praktijken. Echte kracht aan mensen brengen.

De mens is zelfoplossend in principe volgens mij. Ik bedoel, als een lichaam ziek is dan heeft het lichaam ook de anti-stoffen in zijn lichaam. De oorspronkelijke afweerstoffen.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 18:38 schreef Dromenvanger het volgende:
Alles is te genezen en te overwinnen. Zelfs de dood.

En dan mag schizo zeggen dat ik in een droomwereld leef. Bewijs maar dat ik ongelijk heb

De wetenschap weet ook niet alles en de kracht in de mens is groter dan wat de wetenschap denkt te weten wat mensen allemaal wel niet kunnen.

De wetenschap kan de innerlijke kracht niet in beeld brengen, ondanks dat ze alles willen verklaren

De kracht die in mensen schuilt is groter dan een pilletje. En dan kun je het beste pharmaceutisch bedrijf zijn, je verliest het van de innerlijke kracht die ook kan genezen.

Ik ben het met je eens dat innerlijke kracht onvoorstelbaar sterk is.
En de dood kan je in zoverre "bespelen" dat je het met wilskracht uit kan stellen in bepaalde gevallen.
De dood "overwinnen" als in lichamelijk als menszijn niet sterven...
nee, dat geloof ik niet.
Laat ik het zo stellen, dat zou ik niet eens willen.
Ik vind het onnatuurlijk, maar daar heb ik ergens anders al heel wat over gezegd meen ik.

Heb je inderdaad al eens gezegd over de dood

Maar dat moet je zelf weten

Ik weiger om oud en gerimpeld te worden. Ik wil niet in de spiegel kijken en rimpels zien straks. Het spiegelbeeld dat ik nu heb, zou ik in principe willen behouden. Maar ook die mening kan veranderen.

Is het zo dat ik dit uiterlijk wil blijven behouden, dan lukt het me ook. Omdat ik controle heb over mijn lichaam.

En de wetenschap mag proberen om het tegendeel te bewijzen. Lukt ze toch niet.

De wetenschap loopt vaak achter de feiten aan. Hoewel ze ook wel eens wat goed doen. Maar de kracht blijft in de mens zitten en is niet afhankelijk van een pil.

Je ziel en wilskracht is niet te beinvloeden met een pil, je kunt het stimuleren een beetje.

Overleven blijf je doen door zelf te willen. Met wilskracht dus

Mensen die sterven aan kanker hebben volgens mij de moed te snel opgegeven. En de wetenschap heeft te weinig moed ingepraat ook. Die handelen veels te technisch zonder eens een hart onder de riem te steken.

Arrogantie van de wetenschap wil ik het niet presee noemen. Ze kijken denk ik te weinig naar alternatieven. Ze zouden zich eens moeten verdiepen in de alternatieve geneeskunde. De kern van het bestaan ook.

In de kern van het bestaan daar liggen de meesten oplossingen denk ik.

En niet in iets dat pas 10 miljoen jaar later boven tafel kwam Daar kun je niet de ultieme gezondheid mee tevoorschijn komen omdat het niet natuurlijk is.

Het moet natuurlijk blijven.

Maar ff een toevoeging hier.

Ik neem vannacht nog steeds een doorslaper in, maar dat is tijdelijk als alternatief. Voor mij is de wetenschap een alternatief middel en het natuurlijke wetenschappelijk. En dat is maar goed ook

Mijn opa leeft al jaren met een lever die 3x zo groot is als normaal.
En nog drinkt hij stiekem zijn Rakiaatje in de keuken (en hupst daarbij soms nog even vrolijk in de tuin, niet door de Rakia, maar door zijn eigen kindsheid soms, hij is overigens niet dementerend, wel een maffe tweeling). Hij mag het niet, maar is al over de 70, en heeft zoiets denk van: 'naja, als ik dood ga, dan geniet ik er nog even van'. Tot spijt van mijn familie, maja hij is koppig en eigenwijs.

Tja, over de ziekte, verlammend effect, mooi gezegd.
Moeilijk, moeilijk dit soort dingen. Mijn oma heeft het drie keer gehad, 2x heeft ze zichzelf er niet onder laten krijgen, 3e keer kon het niet anders, want als het daar weer zou komen, konden ze haar niet meer helpen. Tja, hoe zo'n ziekte je dan weg kan laten teren.. Tja, en sowieso, had ik laatstse maanden iets van 'niet weer', in 2 jaar tijd 3 mensen waarvan ik hou/hield. Je schrikt je elke keer een ongeluk idd, en denkt 'nee, niet dat of weer'. Het enige wat ik kan zeggen, is dat het zo jammer is dat het niet voorkomen kan worden voordat. Mensen, mams oa leven nog steeds gelukkig .

Maar ik heb er evenzo ingepeperd dat ze zichzelf niet kwijt moet schelden, net als mijn oma, overigens van vaders kant, had gedaan. Mijn oma in het buitenland is nog steeds zo fit en lenig als een hoentje. Mijn overleden oma was gewoon onwijs sterk, maar ook erg gevoelig. Op het eind kwam die/haar zachtheid steeds meer tot uiting. Maar juist dat beeld deed/doet me dan zo'n pijn. Echt zo lief.

Maar ik heb wel van haar gedroomd, en haar gevoeld een keer .
En dat stemt/stemde mij tevree.

Sweetgirly

Wat een post. Maar wat is de bedoeling nu?

Het gaat over overleven van ziektes en jezelf als mens gezond maken zonder wetenschap. Terug naar de kern van het bestaan. De puurheid zonder chemicaliën.

Puur zijn van binnen in je lichaam en jezelf zuiveren helemaal. Zonder afhankelijk te zijn van chemo-therapie waar je nog zieker van wordt en alsnog aan dood gaat.

Wat betekent...

Death prevails?

Kan iemand dat uitleggen? Dat staat bij Schivo als ondertitel. Jesus saves but death prevails.

De dood is een simpel obstakel dat makkelijk overwonnen kan worden. Net als dementie, kanker, aids en de rest van de ellende waardoor de bladeren in de herfst gaan vallen.

Sweetgirly. Bij ziektes moet je niet gevoelig zijn. Dan moet je keihard zijn en de ziekte keihard te lijf gaan. En vooral jezelf niet laten gek maken. Dat is het laatste wat je moet doen

En Jezus is inderdaad de redder. Jezus Christus de vlees geworden God. Jezus kun je weglaten. Noem hem maar gewoon Christus. Of meneer Christus of de weledele meneer Christus. De redder in nood, die 100000 keer sterker is dan de wetenschap

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 18:55 schreef Dromenvanger het volgende:

Het gaat over overleven van ziektes en jezelf als mens gezond maken zonder wetenschap. Terug naar de kern van het bestaan. De puurheid zonder chemicaliën.

euhm, of het gaat er juist om dat het stellig ontkennen van de mogeljikheden van het alternatieve mensen juist (extra) òngezond "maken".

Ben ik nu 100 procent gezond door de wetenschap?

Wat is het nu? Ik krijg ook mijn medicatie Mirage. En ik voel me helemaal genezen. Tijden gehad dat ik met medicatie bijna dood was, geestelijk.

Wat is nu de invloed van medicatie en eigen wil.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 18:44 schreef Dromenvanger het volgende:
Mensen die sterven aan kanker hebben volgens mij de moed te snel opgegeven. En de wetenschap heeft te weinig moed ingepraat ook. Die handelen veels te technisch zonder eens een hart onder de riem te steken.

Arrogantie van de wetenschap wil ik het niet presee noemen. Ze kijken denk ik te weinig naar alternatieven. Ze zouden zich eens moeten verdiepen in de alternatieve geneeskunde.

Dat wilskracht, vechtlust en optimisme een ontzetten belangrijke rol spelen bij genezing van ziekte is ook in de medische wetenschap al heel lang onderkend en ook bevestigd in onderzoek. Het is niet zo dat de reguliere arts graag zijn patienten onderuit schopt of wil dat ze doemdenken. Het is wel zo dat het als een zeer grote waarde wordt gezien om de patient ten alle tijde de waarheid te vertellen. Dat betekent dat een arts nooit gebruik mag maken van een placebo, omdat hij de patient moet vertellen dat het een neppil is en hij dan dus niet meer zal werken.

Dat betekent ook dat de arts altijd op vragen van de patient zal proberen te antwoorden, zo goed als ie kan. De moeilijkheid is vaak dat een patient vraagt naar dingen die een arts niet weet, niet kan weten. Bij bijvoorbeeld kanker kan een arts niet zeggen "je hebt nog precies 10 maanden". Maar daar vragen mensen wel naar: "Dokter, hoe lang nog?" Waar ze nu het meest gebruik van maken is de mediane waarde; het tijdstip waarop 50% van de mensen in dezelfde omstandigheden (even oud, zelfde geslacht, zelfde ziektestadium etc) is overleden. Dat is echter een heel moeilijke waarde.... als de mediane waarde bijvoorbeeld 14 maanden is, weet je eik nog niks. Dan kan zijn dat 49 van de 100 mensen binnen 1 week weg is, de 50ste en 51ste in die 14e maand, en de laatste 49 pas over 10 jaar. Het beeld is heel erg vertekend, maar tis toch de beste maat die ze kunnen geven. Heel veel patienten nemen echter de mediane waarde aan als "vast gegeven"; als in "dan zal die waarde ook wel voor mij gelden". En dan is het idd vrij makkelijk om later te scoren met punten als "ja maar bij mij was het veel langer/korter".

Ik denk dat veel artsen sceptisch staan tegenover de niet-reguliere geneeswijze, omdat deze veelal gouden bergen belooft die ze niet altijd waar kunnen maken. Waar het in de geneeskunde heel hoog in het vaandel staat om zo veel mogelijk eerlijk te blijven, hoe naar de boodschap ook is, is de arts bang dat buiten zijn kliniek iemand zijn patient gaat beloven dat ie wel geneest. Mooi voor die persoon die op basis van die wilskracht een hele boost krijgt en het wel wint, vrij bagger als je het toch niet redt. Ik denk niet dat de reguliere arts bang is voor concurrentie vanuit de alternatievere hoek. De meeste artsen die ik ken willen echter gewoon de beste zorg voor hun patienten, en als dat niet onder hun ogen in hun kliniek gebeurt.... wie weet wat er kan gebeuren. Tis geen arrogantie, tis gewoon een soms iets te hoog verantwoordelijkheidsgevoel.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 18:24 schreef Mirage het volgende:

[..]

Dat is dan erg grappig, want ik heb hier iemand in mijn omgeving waar kanker geconstateerd is geweest en een tijd later zonder reguliere behandeling ("geloofs"overtuiging etc.. ) de kanker verdwenen is.
Waar de cellen naartoe zijn ?
Geen idee, maar alles was weg. Diegene is "schoon" verklaard.

Ik wil je niet ongerust maken maar niet detecteerbaar is wat anders dan verdwenen.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 19:23 schreef Shivo het volgende:

[..]

Ik wil je niet ongerust maken maar niet detecteerbaar is wat anders dan verdwenen.

En daarbij is het nog geen bewijs dat die persoon mét medicatie níet was genezen. Sowieso is het zo dat een gedeelte van een groep mensen met een kwaal ook wel geneest zonder medicatie.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 18:55 schreef Dromenvanger het volgende:


Sweetgirly

Wat een post. Maar wat is de bedoeling nu?

Het gaat over overleven van ziektes en jezelf als mens gezond maken zonder wetenschap. Terug naar de kern van het bestaan. De puurheid zonder chemicaliën.

Puur zijn van binnen in je lichaam en jezelf zuiveren helemaal. Zonder afhankelijk te zijn van chemo-therapie waar je nog zieker van wordt en alsnog aan dood gaat.

Ja, weet ik veel

Dat was mijn toevoeging even . Nee, ik weet het eerlijk waar niet.
Ik heb (ook idd) veel (en het mijne) erover nagedacht. Desalniettemin heb ik het gevoel, dat gezien ook kinderen enzo, ik maar beter voorzichtig kan zijn. Ergens vind ik het een moeilijk onderwerp en dat vind ik niet gauw.

Maar tja, de puurheid zonder chemicaliën, daar zeg je wat idd.
Wie weet is de ellende oa al die chemicaliën juist. Voor alles is een medicijn, en toch sterven er dagelijks genoeg mensen en helpen vele medicijnen gewoonweg niet.

1. het is de natuur, natuur kan je niet (willen) stoppen
2. negativiteit van het ego -> gedachtes idd. Die zijn weerslag hebben/kunnen krijgen op het lichaam.
3. ik geloof wel een beetje in chakra's. Iig, dat het lichaam zich (tot op bepaalde hoogte) zichzelf kan genezen. Maar daar is de wetenschap nog nihil in en mensen denken meer, dan dat ze dat weten ofzo. Dus krijg je een cirkeltje idd, van ziek dus einde verhaal.

4. het zou dus beter/mooier zijn als men ziektes al kon bestrijden voordat. Maar daar is veel, erg veel voor nodig. Ten eerste, de oude ziektes de wereld uit/uitroeien. En dan ten tweede een geheel nieuwe basis, omswitching van mentaliteit en alles. Voorlichting, kennis, van alles wat pakken, geen corruptie etc. En dan nog is/wordt het de vraag.

Overigens wil ik niet zeggen dat de medische wetenschap bull is, absoluut niet.
De dingen die ze kunnen, petje af, maar er zijn vaak onderliggende kernen die wellicht al besteden kunnen worden of misschien en meer dingen die erbij kijken komen. Een ziekte is in term een ziekte, maar zo simpel ligt het (vaak) niet. Zoals ik eerder al zei in een ander topic: mensen zijn geen robots van een scharnietje vervangen, en that's it. Juist doordat we zo menselijk zijn, komt er zoveel meer bij kijken. Maja, ik mijmer soms ook maar wat hardop.

_{heb ik wel meer last van als ik andere dingen moet doen}

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 19:23 schreef Shivo het volgende:

[..]

Ik wil je niet ongerust maken maar niet detecteerbaar is wat anders dan verdwenen.

Maar iedereen kan wel met een lopende tijdbom in zijn lijf lopen. Iedere cel kan opeens snel gaan vermenigvuldigen en kwaadaardig worden. Of zie ik dat nou verkeerd?

Wie zegt dat een balans tussen lichaam en geest het allemaal niet net zo in balans kan houden dat het niet gebeurt of dat het beheersbaar wordt, al dan niet met behulp van de reguliere medische behandeling.

Als jij onderzoek doet dan zul je toch ook wel eens zien dat ongeveer gelijke gevallen heel verschillend kunnen uitpakken terwijl toch dezelfde behandeling toegepast wordt.
Wat is dan net dat iets dat de een doet overleven en de ander niet?

En die vraag stel ik niet alleen aan jou.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 18:57 schreef Dromenvanger het volgende:

Sweetgirly. Bij ziektes moet je niet gevoelig zijn. Dan moet je keihard zijn en de ziekte keihard te lijf gaan. En vooral jezelf niet laten gek maken. Dat is het laatste wat je moet doen

Ja, dat ben ik ook van mening.
Heb zelf nooit wat gehad hoor, behalve een griepje af en toe enzo. Sterker, ik ben meer dan een jaar lang niet ziek geweest . Ok, ik sluit mezelf weleens op, maar dat komt omdat ik mezelf dan moet opladen (of gewoon moet leren) enzo. Maar ken wel wat mensen, die door een ziekte bijna met de pet ernaar gooien, terwijl ze ervan af zijn ook. Een ziekte kan er mentaal helemaal inwrikken, en idd, dan moet je sterk zijn en blijven. En dan zou ik echt voor die mensen 'de kracht van het nu' willen aanraden. Hup, in het hier en nu komen, en weg met die negatieve (ego-)gedachtes.

En niet alleen met ziektes moet je keihard voor jezelf zijn, met alles.
Althans, keihard, beseffen van dat gedachtes maar gedachtes zijn en niet jij bent.
Dat heeft misschien meer zijn weerslag dan dat alles bij elkaar. Want ook dat is gezondheid. Dat zeggen ze toch ook altijd, een gezonde geest in een gezond lichaam, ofzoiets. Die ego, lijkt mij een behoorlijke trigger, die voor heel wat ellende kan zorgen. De duivel in eigen persoon, als je hem laat rulen. Maargoed, dat is iets overdreven gesteld.

De rest ben ik kwijt @

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 19:34 schreef nokwanda het volgende:
Maar iedereen kan wel met een lopende tijdbom in zijn lijf lopen. Iedere cel kan opeens snel gaan vermenigvuldigen en kwaadaardig worden. Of zie ik dat nou verkeerd?

Iedere cel die genoeg tikken krijgt, kan een kankercel worden. Gelukkig heeft een normale cel heel veel backup-mechanismen waardoor ie meestal de schade kan herstellen of desnoods zelfmoord pleegt, maar niet als een idioot gaat delen. Pas wanneer je genoeg van die backupmechanismen verkloot in dezelfde cel, wordt het een kankercel. De kans dat je al die tikken krijgt in precies dezelfde cel, is gelukkig heel klein. Daarom duurt het ook vrij lang voordat de meeste kankers ontstaan: het duurt tientallen jaren voordat je genoeg tikken in precies dezelfde cel hebt gekregen.

Kanker is pas meetbaar voor een arts als er 10^3 (of nog meer) cellen zijn uitstaan uit die ene delende cel. Dat zijn heul veul cellen, denk ik dan. Wanneer er na een therapie of een spontane regressie nog maar 10^2 cellen over zijn, zien we die dus niet meer maar ze zitten er wel. Deze kunnen blijven delen en delen en de kanker komt weer terug. De kans dat jij kanker krijgt uit een ondetecteerbare maar wel aanwezige kankerrest is echt tig keer zo groot dan de kans dat er in een andere cel weer zoveel tikken opstapelen dat daar een kanker uit ontstaat. Het verzamelen van die tikken is het meest tijdrovende proces, dat groeien duurt ook lang maar is ivm die tikken echt peanuts.

quote:

Wie zegt dat een balans tussen lichaam en geest het allemaal niet net zo in balans kan houden dat het niet gebeurt of dat het beheersbaar wordt, al dan niet met behulp van de reguliere medische behandeling.

Ik zeg niet dat het niet kan. Ik weet het gewoon niet.

quote:

Als jij onderzoek doet dan zul je toch ook wel eens zien dat ongeveer gelijke gevallen heel verschillend kunnen uitpakken terwijl toch dezelfde behandeling toegepast wordt.
Wat is dan net dat iets dat de een doet overleven en de ander niet?

Ieder mens is anders. Puur geneeskundig gezien is ieder lichaam anders. De een heeft net een ander immuunsysteem dan de ander, de een legt makkelijk vaten aan voor de tumor (hogere tumorgroei), de ander verwerkt de chemostoffen sneller (minder chemo, minder schade aan kanker). De lichamelijke verschillen van mens tot mens zijn zo verschillend, je kunt eigelijk geen enkel geval onderling vergelijken.
Als je daarbij ook nog eens pakt dat de psychische kant ook enorm belangrijk is voor het omgaan met kanker en misschien/waarschijnlijk een grote rol speelt bij het genezen ervan, dan denk ik dat een deel van de verschillen in resultaat van behandeling puur te wijten is aan verschil tussen de patienten.

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 20:18 schreef fee-tje het volgende:

[..]

Iedere cel die genoeg tikken krijgt, kan een kankercel worden. Gelukkig heeft een normale cel heel veel backup-mechanismen waardoor ie meestal de schade kan herstellen of desnoods zelfmoord pleegt, maar niet als een idioot gaat delen. Pas wanneer je genoeg van die backupmechanismen verkloot in dezelfde cel, wordt het een kankercel. De kans dat je al die tikken krijgt in precies dezelfde cel, is gelukkig heel klein. Daarom duurt het ook vrij lang voordat de meeste kankers ontstaan: het duurt tientallen jaren voordat je genoeg tikken in precies dezelfde cel hebt gekregen.

Kanker is pas meetbaar voor een arts als er 10^3 (of nog meer) cellen zijn uitstaan uit die ene delende cel. Dat zijn heul veul cellen, denk ik dan. Wanneer er na een therapie of een spontane regressie nog maar 10^2 cellen over zijn, zien we die dus niet meer maar ze zitten er wel. Deze kunnen blijven delen en delen en de kanker komt weer terug. De kans dat jij kanker krijgt uit een ondetecteerbare maar wel aanwezige kankerrest is echt tig keer zo groot dan de kans dat er in een andere cel weer zoveel tikken opstapelen dat daar een kanker uit ontstaat. Het verzamelen van die tikken is het meest tijdrovende proces, dat groeien duurt ook lang maar is ivm die tikken echt peanuts.
[..]

Ik zeg niet dat het niet kan. Ik weet het gewoon niet.
[..]


Ieder mens is anders. Puur geneeskundig gezien is ieder lichaam anders. De een heeft net een ander immuunsysteem dan de ander, de een legt makkelijk vaten aan voor de tumor (hogere tumorgroei), de ander verwerkt de chemostoffen sneller (minder chemo, minder schade aan kanker). De lichamelijke verschillen van mens tot mens zijn zo verschillend, je kunt eigelijk geen enkel geval onderling vergelijken.
Als je daarbij ook nog eens pakt dat de psychische kant ook enorm belangrijk is voor het omgaan met kanker en misschien/waarschijnlijk een grote rol speelt bij het genezen ervan, dan denk ik dat een deel van de verschillen in resultaat van behandeling puur te wijten is aan verschil tussen de patienten.

Goed (voor de leek )leesbare en constructieve reactie. En een antwoord op mijn vraag.
Mijn dank

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 21:05 schreef iteejer het volgende:
Ik denk dat de etiologie van ziektes in zijn algemeenheid, en zeker ook van allerlei carcinogene verstoringen, vooral in de klassieke zin geinterpreteerd zou moeten worden. Maar dan niet alleen wat betreft het ontstaan, maar zeker ook wat betreft de genezing.

Kun je daarvan een voorbeeld geven?

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 21:25 schreef iteejer het volgende:
Etiologie in de enge zin betekent iets als de bestudering van de oorzaken van ziekten. Maar zo zijn er zoveel woorden, een woord als pathogenese zegt bv schijnbaar hetzelfde. Etiologie omvat meer. Zeker in de klassieke opvatting. Klassiek, dus men begint in het Latijn, sorry De drie C's die een etiologisch profiel samenstellen: Causa (directe oorzaak), Contributio (iets wat er toe bijdraagt maar wat niet als enige oorzaak gezien kan worden) en Correlatio (een nog vagere samenhang).
Veel breder dus dan de huidige wat armoedig aandoende visies ál la 'A wordt veroorzaakt door B, we lossen B op, en zijn dus van A af'. Als we robotten zouden zijn zou dat wellicht kunnen. Maar zo simpel is het niet. In de oude medische literatuur worden casussen ook heel breed omschreven: de arts vertelt hoe hij bij een patient op bezoek komt, hoe het huis eruit ziet, dat de gang naar spruitjes ruikt, etc. Je ziet het voor je. Je voelt het, je ruikt het, er is een heel andersoortig stuk informatie toegevoegd aan het klinisch medische.

Ik denk dus dat een genezing ook op de drie C's zou moeten letten.

Er zijn voorbeelden zat van mensen die bv een gigantische vitamine C-kuur begonnen, en die genazen. Of men vrat zich de tering aan boontjes. En genas ook, ik noem maar wat. Al die mensen dachten vervolgens dat zíj de oplosisng hadden, en begonnen prompt boekjes te schrijven 'hoe overwin ik kanker'. En vervingen de éne smalle basis met de andere. En niet specifiek kanker, maar genezing in zijn algemeenheid. Misschien moet je er juist wel niet zo erg mee bezig zijn, en ook de zijdelings factoren aandacht geven. Die tweede en derde C.
En de mens weer zien als mens. In al ziijn/haar facetten, dus niet alleen maar als een uiterst complexe biofysisch proces.

De mens zien als wezen in zijn biotoop ipv als wandelend ziektebeeld.

Heb je het dan over bijvoorbeeld het Moermansdieet? Ik denk dat het effect daarvan even goed/slecht was als van een reguliere behandeling. Correct me if I´m wrong.

Als dat zo is dan blijf je zitten met de houding van degene die het disfunctioneren meedraagt. En is ook dieet niet voldoende maar moet ook gekeken worden naar de algemene levenshouding.

In veel shamanistische visies wordt ook gewerkt aan zowel de leefstijl en geestelijk gevoel van welbevinden als wel het gebruik van medicijnen. Rituelen worden vaak gebruikt in dat proces. Soms voor het uitdrijven van iets. Dat kan een placebo effect zijn maar het werkt vaak wel. Rituelen worden ook vaak gebruikt voor de juiste toediening van medicijnen.
iig staat de balans tussen lichaam en geest centraal.

Wat is er gebeurd in de (recente) geschiedenis van de geneeskunde dat dat idee is losgelaten?

quote:

Op vrijdag 26 augustus 2005 22:12 schreef iteejer het volgende:

[..]

Vertechnologisering en verrationalisering van het denken. Maatschappelijke ontwikkelingen en zo

Ik zie dat die houding mondiaal gezien steeds meer verheerlijkt wordt maar ervaar dat het juist enorm verarmd op de langere termijn.
Niet alleen in medische zin maar in alles wat er maar enigzins mee kn samenhangen.

Een balans die zoek is.

Ik was 23 toen ik met buiklachten naar de huisarts ging.Het bleek eierstokkanker te zijn.Beide kanten waren aangetast.Er waren zelfs uitzaaingen in de baarmoeder en het buikvlies.Vanaf het moment dat ik te horen kreeg dat ik kanker had heb ik net gedaan alsof er niks aan de hand was.Ik wou niet ziek zijn en al helemaal niet dood.Ik kon ook niet begrijpen waarom mijn lichaam mij dit aan deed.Het klinkt raar maar ik heb toen vaak tegen mezelf gezegd dat ik van mijn lichaam hield en gevraagd of de kankercellen wilden weggaan.Nu ik dit zo schrijf staat het behoorlijk stom.
Ik ben altijd positief gebleven tijdens mijn ziekte.Ik moest wel want thuis met mijn vriend werd er geen woord over gesproken.En als ik hem soms zei dat ik bang was om dood te gaan dan kwam het er uiteindelijk altijd op neer dat ik hém zat te troosten in paats van hij mij.Ik heb die periode in feite helemaal alleen doorstaan.Mijn familie woont aan de andere kant van Nederland,en mijn vriend was altijd de hort op.Excuus:''Ik heb het zo moeilijk met jouw ziekte,nu kan ik niet altijd meer uit'' en blablabla.Pure egoisme en dat terwijl ik me totaal niet 'gedroeg' als een kankerpatient.En 'vrienden' bleven vaak weg uit een soort angst en schaamte.
Ik heb twee operaties gehad.Mijn eierstokken,baarmoeder en buikschort(vlies)zijn verwijderd.
Ik heb 6 chemokuren gehad.
Die kreeg ik 1 keer in de maand en dat duurde 3 dagen.
De medicijnen die ik tijdens de chemokuur toegediend kreeg(endoxan en sis platin) zouden haaruitval veroorzaken.Dat wou ik echt niet.Ik ging dan nog liever dood.Als ik maar geen kale kop kreeg.
En het was een wonder:Mijn lange haar viel niet uit.Het zat zelfs mooier dan ooit!
Elk weekend ging ik uit.Ik slikte zelfs af en toe een pilletje.Veel mensen hebben achteraf gezegd dat ze nooit hadden gemerkt dat ik kanker had.Ja ik was wel behoorlijk afgevallen en ik ben al slank.Maar dan dachten ze dat ik gewoon te veel naar housefeesten was geweest.
De eerste 3chemokuren ben ik totaal niet ziek geweest.Ik heb mij toen wel eens afgevraagd of ik wel kanker had en of ik wel echt een chemokuur achter de rug had.Maar na de 4e was ik zoooo ziek.Ik kreeg voordat ik naar huis ging een middel in het infuus gespoten wat misselijkheid tegen houdt.Dat hielp helemaal niet.Tot iemand zei dat ik moest proberen wiet te gaan roken.Hash rookte ik als tiener maar daar was ik allang mee gestopt.Maar goed,ik rookte een joint en het hielp!
Mijn misselijkheid ging weg en ik kreeg zelfs honger!
Een heel lang verhaal,maar wat ik er mee wil zeggen is dat ik nooit heb toegegeven aan zelfmedelijden en van mijn lichaamcellen verlangde dat ze zich normaal zouden vermenigvuldigen oftewel delen..Ik accepteerde niet dat mijn lichaam zo deed.In het ziekenhuis was ik een raadsel.23 jaar en dan eierstokkanker dat komt(bijna)nooit voor.
En je haren behouden met die medicijncombinatie al helemaal niet.Dat heeft mij gesterkt in mijn gedachten dat ik niet dood wil en zeker niet dood ga!Al met al heeft de kankerperiode(sorry,het lijkt wel klaagbaaktaal)1 jaar geduurd.Ik heb al die tijd in mijn hoofd gehad dat ik niet dood kon gaan.
Zelfs niet mócht gaan al was het alleen maar dat ik mijn vriend niet gunde dat hij daar ook nog eens misbruik van kon maken.Als de zielige weduwnaar die mij zogenaamd heeft verzorgd en bijgestaan Maar het allerbelangrijkste was dat ik een dochter had.Nu ook nog steeds hoor.Zij is nu 16. Toendertijd woonde ze bij haar vader.Als ik geestelijk niet zo sterk was geweest dan had ik het niet overleefd..Denk maar eens aan het feit dat je jezelf ziek kan denken. Ik ben nu 10 jaar verder en officieel genezen.Ik ben nu onvruchtbaar maar dat geeft niet.Ik was al heel jong moeder(16) .Waarschijnlijk is dat niet voor niks.In het ziekenhuis hebben ze me van allerlei praatgroepen en therapieen proberen aan te smeren maar daar had ik echt geen zin in.Gewoon net doen alsof er niks aan de hand is en gewoon verder leven,dat was mijn(deels gedwongen) instelling.
Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik 3 jaar geleden de klap alsnog heb gehad.Alle woede en fustraties kwamen eruit.Ik was boos op oa mijn vriend, en op mijn vader die toen in het ziekenhuis doodleuk tegen me zei:"Is je eigen schuld,moet je maar niet zoveel feesten".Heb hem daarna nooit meer gezien.
Nu ben ik weer helemaal oke.Ik heb geen woede meer en ik hou ontzettend veel van mezelf.Ik weet dat ik met mijn gedachten dingen kan maken en breken.Maar toch ,mocht ik ooit weer een ziekte krijgen ,dan zou ik nooit vertouwen op homeopatie.Dokters,God en mezelf meer heb ik niet nodig.