Expansie van het heelal?

quote:

Op donderdag 21 juli 2005 18:14 schreef I_doubt het volgende:
Als je toevallig woont op de planeet van de ster die aan de rand zit van het heelal, zie je dan het heelal expanderen?

Er is geen rand aan het heelal, overal waar je zou zijn zie je sterrenstelsels om je heen. Expansie heeft te maken dat afstanden onderling groter worden. Op lokaal niveau houdt de zwaartekracht de boel nog enigzins bij elkaar, dus heb je clusters van sterrenstelsels met enorme stukken ruimte ertussen. Clusters zijn gerangschikt alsof ze op de randen van bellen liggen in een groot schuimbad.

Hoe verder je kijkt hoe sneller de expansie gaat, maar... verder terug in het verleden was de expansie minder groot dan nu. Hoe verder je kijkt des te verder in het verleden je kijkt. Het is dus geen 1 op 1 relatie. Theoretisch is er een grens waarop objecten zich met lichtsnelheid van ons af bewegen, maar daarvoor onttrekken objecten zich al aan de realiteit door extreme roodverschuiving. Dat is de rand van het heelal, maar die verschilt dus van plek tot plek. Zou je 6 miljard lichtjaar verderop zitten dan zou je stelsels zien die niet meer tot ons heelal hier behoren, terwijl wij hier stelsels zien die ze daarginder nooit meer kunnen waarnemen.

Ja, die theorie is er. Ene meneer Hubble kwam ermee.

hmm die massaexpansie klinkt leuk. helaas betekent dat ook dat massa dan toeneemt en dat het dus ergens vandaan gehaald moet worden. dus dat zou dan energie kosten en die energie zou ten koste gaan van de energie voor het uitdijen van het heelal, zodat het heelal allang gestopt was met uitdijen...

als je de Entropiewetten zou je moeten geloven krijgen we een stilstaand heelal. Er is een streven van deeltjes om een optimaal niveau te bereiken waarbij alle moleculen diffuus verspreid zijn. Bij processen waarbij de entropie toeneemt, komt er energie in de vorm van warmte vrij. Omkeren van het proces kost energie. Er lekt dus steeds energie weg in de vorm van warmte met als resultaat dat de energie van het heelal in warmte opgaat en zo dus de uitdijing remt... Omkeren kan niet want dat kost energie en die is steeds minder aanwezig. Tenzij er een wet is die dat wel mogelijk maakt...

ik ken niet zulke formidabele wiskunde om het te beschrijven dus doe ik het maar in woorden, kunnen anderen ook meelezen

Ruimtetijd is een vorm van massa.

quote:

Op donderdag 8 september 2005 13:44 schreef Keromane het volgende:
Ruimtetijd is een vorm van massa.

Hoe kom je daarbij? Dat zou betekenen dat de ruimte-tijd onder haar eigen invloed wordt gekromd. Lijkt me niet.

quote:

Op maandag 12 september 2005 19:19 schreef Haushofer het volgende:

[..]

Hoe kom je daarbij? Dat zou betekenen dat de ruimte-tijd onder haar eigen invloed wordt gekromd. Lijkt me niet.

Juist.

Want kromming staat in dit geval lost van tijd. Heeft te maken met gravitionele krachten (gravitonen?) Ruimte kromt om massa als water om een ballon in je badkuip.

quote:

Op dinsdag 13 september 2005 00:16 schreef Sosa het volgende:

[..]

Juist.

Want kromming staat in dit geval lost van tijd. Heeft te maken met gravitionele krachten (gravitonen?) Ruimte kromt om massa als water om een ballon in je badkuip.

Zwaartekracht is kromming van ruimte en tijd, door energie en massa. Maar dat kromt niet door haar eigen invloed.

quote:

Op donderdag 8 september 2005 02:10 schreef I_doubt het volgende:

[..]

Waarom neemt de massa toe bij expansie?
Het heelal dunt dan toch uit? De massadichtheid neemt af.

ik ging even van de hiervoor geopperde hypothese van massaexpansie. En "expansie" betekent toename. Dan zou het heelal een soort immer opblazende ballon zijn, waar door onbekende krachten immer massa aan toegevoegd wordt...

een leuk bedachte theorie, ik denk echter dat er vele bezwaren tegen zijn te bedenken...

de Entropiewetten helpen bij het fenomeen heelal expansie. Alleen de zwarte gaten vormen daarbij een bezwaar. Mochten de Zwarte Gaten overblijven in het heelal nadat de sterren zijn uitgedoofd, hebben we een situatie van een heelal met hoge entropie. In het voornaamste geval slokken alle zwarte gaten elkaar op tot een groot zwart gat. Dan zou er weer een situatie van hoge entropie zijn. En veel massa met veel potentiele enrgie.. En dan??

Daar ik aanneem dat het heelal ontstaan is uit een exploderend zwart gat, of liever twee zwarte gaten- een materie en een antimaterie zwart gat- denk ik dat we nog steeds in een zwart gat zitten.
Elk zwart gat heeft een eventhorizon -hoe noem je dat op z`n Nederlands?- dus dat is de grens van ons heelal.
Buiten deze grens is een heelal dat rustig zonder ons zijn gang gaat met een heel andere tijdsnelheid.
Maakt het nog wat uit dan, dat ons heelal in vergelijking daarmee een speldenknop is?

quote:

Op maandag 19 september 2005 21:11 schreef Schonedal het volgende:
Daar ik aanneem dat het heelal ontstaan is uit een exploderend zwart gat, of liever twee zwarte gaten- een materie en een antimaterie zwart gat- denk ik dat we nog steeds in een zwart gat zitten.
Elk zwart gat heeft een eventhorizon -hoe noem je dat op z`n Nederlands?- dus dat is de grens van ons heelal.
Buiten deze grens is een heelal dat rustig zonder ons zijn gang gaat met een heel andere tijdsnelheid.
Maakt het nog wat uit dan, dat ons heelal in vergelijking daarmee een speldenknop is?

Waarom neem je dat aan? Een materie en een antimaterie zwart gat? Dus je verwerpt het hele idee dat met de oerknal de ruimte-tijd werd gecreeerd. Fancy.

quote:

Op maandag 19 september 2005 21:11 schreef Schonedal het volgende:
Daar ik aanneem dat het heelal ontstaan is uit een exploderend zwart gat, of liever twee zwarte gaten- een materie en een antimaterie zwart gat- denk ik dat we nog steeds in een zwart gat zitten.

Samengevat:
1. In den beginne waren er twee zwarte gaten,
2. een materie en een anti-materie zwart gat
3. Deze twee zwarte gaten exploderen
4. het heelal ontstaat, groeit
5. conclusie: we zitten in een zwart gat


1. waarom 2 zwarte gaten?

2. materie en anti-materie.

Alternatief?
Waarom niet een entiteit waaruit zowel materie als anti-materie kan ontstaan? Dan heb je aan een zwart gat met deze entiteit, genoeg.

3. Deze 2 zwarte gaten, exploderen die tegelijkertijd?

Alternatief?
Of zegt er eerst een boem, en dat beïnvloedt de ander. En die zegt ook boem. En dan komt het bij elkaar. En dan weer boem. Want materie en anti-materie dan heeft een nogal heftige relatie.

4. Als je in de groei fase zit, en je kunt op verschillende manieren hierin komen, waarom dan niet de eenvoudigste manier, bv met 1 zwart gat en 1 boem?

5. Deze stap volg ik niet.
Waarom, na de explosie toch weer in een zwart gat?

Overigens in een zwart gat is het geen pretje. De temperatuur is erg laag.
Maar er is wel veel contact. Een zwart gat is eigenlijk het meest sociale object dat bestaat in ruimte -tijd

quote:

Elk zwart gat heeft een eventhorizon -hoe noem je dat op z`n Nederlands?- dus dat is de grens van ons heelal.
Buiten deze grens is een heelal dat rustig zonder ons zijn gang gaat met een heel andere tijdsnelheid.

Dus eigenlijk twee heelallen. Eentje in het "centrum", en eentje er "omheen"?

Hoe moet ik me die tijdsnelheid voorstellen?

quote:

Maakt het nog wat uit dan, dat ons heelal in vergelijking daarmee een speldenknop is?

Nee. Dat maakt niets uit.
Maar ik ben wel nieuwsgierig waartoe het leiden kan.
En ook of het kan.

bv
Je gaat uit van 1 heelal en eindigt met 2 heelallen.
Waardoor heeft die scheiding plaats gevonden?

Ik dacht dat als materie en anti-materie elkaar ontmoeten, alleen maar een gigantische lichtflits ontstaan (en misschien ook straling van andere golflengtes buiten zichtbaar licht) en daarmee de kous af is. Een zwart-gat tegen zijn anti-tegenpool zouden dus niets erna op moeten leveren...

Bij de ontmoeting van een materie- en een antimateriedeeltje ontstaat totale annihilatie, dwz de materie wordt geheel omgezet in energie.
Het tegenovergestelde gebeurt spontaan, uit energie ontstaan weer een materie- en een antimateriedeeltje.
Nu heb ik gesteld dat deze deeltjes alleen daarin verschillen dat ze een tegengestelde tijdrichting hebben.
Dus uiteindelijk heeft er een scheiding plaatsgevonden.
Bij de big crunch verdwijnt alles in een zwart gat, daarbij is ruimte en tijd gereduceerd tot een punt.
Hetzelfde gebeurt in het antimaterieheelal.
Aan het einde der tijden komen de twee samen, dus een big bang.
Ik ondersteun hiermee de gedachte van een oscillerend heelal.
Dat we tevens in een zwart gat zitten moet je niet al te serieus nemen, maar het zou zo kunnen zijn.

quote:

Op dinsdag 20 september 2005 21:47 schreef Schonedal het volgende:
Bij de ontmoeting van een materie- en een antimateriedeeltje ontstaat totale annihilatie, dwz de materie wordt geheel omgezet in energie.
Het tegenovergestelde gebeurt spontaan, uit energie ontstaan weer een materie- en een antimateriedeeltje.
Nu heb ik gesteld dat deze deeltjes alleen daarin verschillen dat ze een tegengestelde tijdrichting hebben.
Dus uiteindelijk heeft er een scheiding plaatsgevonden.
Bij de big crunch verdwijnt alles in een zwart gat, daarbij is ruimte en tijd gereduceerd tot een punt.
Hetzelfde gebeurt in het antimaterieheelal.
Aan het einde der tijden komen de twee samen, dus een big bang.
Ik ondersteun hiermee de gedachte van een oscillerend heelal.

Als je het begin zo voorstelt zoals in de eerste 2 regels.
Er is een continue heen en weer gaand proces waarbij (anti)materie omgezet wordt energie en energie weer in (anti)materie.
Dit blijft dan toch zo doorgaan, want doordat er zoveel massa is in het begin overwint de zwaartekracht het van de andere krachten?

Er is dan alleen maar (anti)materie op één punt of klein volume elementje in de ruiimte-tijd en de rest van de ruimte-tijd bestaat en kan alleen maar bestaan uit energie.
Die energie kan niet meer bij elkaar komen om opnieuw tot materie te fuseren.
De energie straalt alle kanten op, als een stralende bol, bv zoals de zon.
De straling vd zon komt, nadat ze de zon verlaten heeft nooit meer bij elkaar, fotonen gaan steeds verder uit elkaar.
Dus de materialisatie van botsende fotonen vindt niet meer plaats.
Er is dan geen materie in het heelal, op dat ene punt na.


Hoe moet ik me voorstellen dat er vanaf een beginpunt "nul", twee tegengestelde tijden zijn.
Wat is een negatieve tijd?
Ik kan me voorstellen, teruggaan in de tijd.
Een chronologische serie gebeurtenissen, waarbij je de chronologie omdraait.
Een film die je terug laat lopen.
Maar elk van die gebeurtenissen heeft (in het verleden) plaats gevonden.
Hoe werkt dit met negatieve tijd?

In mijn beleving kan tijd maar een kant op gaan.

Die big crunch kan alleen maar als de massa "terug" kan komen. Terug in de ruimte-tijd.
Maar daarvoor heb je in de eerste instantie massa nodig om zwaartekracht te creëren.
En in jouw model zie ik alleen maar energie, die weg straalt.
Die ben je kwijt.
En er straalt steeds meer weg, van alle materie - antimaterie reacties.
Die oscillatie kan dan niet.

Waar redeneer ik verkeerd?

quote:

Op dinsdag 20 september 2005 23:42 schreef Yosomite het volgende:

[..]

Als je het begin zo voorstelt zoals in de eerste 2 regels.
Er is een continue heen en weer gaand proces waarbij (anti)materie omgezet wordt energie en energie weer in (anti)materie.
Dit blijft dan toch zo doorgaan, want doordat er zoveel massa is in het begin overwint de zwaartekracht het van de andere krachten?

Er is dan alleen maar (anti)materie op één punt of klein volume elementje in de ruiimte-tijd en de rest van de ruimte-tijd bestaat en kan alleen maar bestaan uit energie.
Die energie kan niet meer bij elkaar komen om opnieuw tot materie te fuseren.
De energie straalt alle kanten op, als een stralende bol, bv zoals de zon.
De straling vd zon komt, nadat ze de zon verlaten heeft nooit meer bij elkaar, fotonen gaan steeds verder uit elkaar.
Dus de materialisatie van botsende fotonen vindt niet meer plaats.
Er is dan geen materie in het heelal, op dat ene punt na.


Hoe moet ik me voorstellen dat er vanaf een beginpunt "nul", twee tegengestelde tijden zijn.
Wat is een negatieve tijd?
Ik kan me voorstellen, teruggaan in de tijd.
Een chronologische serie gebeurtenissen, waarbij je de chronologie omdraait.
Een film die je terug laat lopen.
Maar elk van die gebeurtenissen heeft (in het verleden) plaats gevonden.
Hoe werkt dit met negatieve tijd?

In mijn beleving kan tijd maar een kant op gaan.

Die big crunch kan alleen maar als de massa "terug" kan komen. Terug in de ruimte-tijd.
Maar daarvoor heb je in de eerste instantie massa nodig om zwaartekracht te creëren.
En in jouw model zie ik alleen maar energie, die weg straalt.
Die ben je kwijt.
En er straalt steeds meer weg, van alle materie - antimaterie reacties.
Die oscillatie kan dan niet.

Waar redeneer ik verkeerd?

Als er zoveel energie is, kan misschien die energie weer omgezet worden in massa... Dat de energie weer de vorming van quarks en daarna atomen mogelijk maakt...

Er is dan echter nog een bezwaar, dat antiheelal is juist opgeslokt, is er dan bij de big-bang weer een nieuw antiheelal gevormd of niet? Zoja, dan zouden deze strikt gescheiden moeten blijven...

quote:

Op woensdag 21 september 2005 02:34 schreef Godshand het volgende:

[..]

Als er zoveel energie is, kan misschien die energie weer omgezet worden in massa... Dat de energie weer de vorming van quarks en daarna atomen mogelijk maakt...

Er is dan echter nog een bezwaar, dat antiheelal is juist opgeslokt, is er dan bij de big-bang weer een nieuw antiheelal gevormd of niet? Zoja, dan zouden deze strikt gescheiden moeten blijven...

Die energie moet wel bij elkaar komen.
Als je het simpel visualiseert: een zon die licht uitstraalt. Die stralen, die rechtlijnig radieel naar buiten gaan komen elkaar niet meer tegen.
De reactie van twee fotonen tegen elkaar is er dan niet.
Dus de massavorming door de reactie foton - foton treedt niet op.
Een heleboel energie die in het eerste moment uitgestraald werd door de big bang ben je kwijt.

Tenzij het heelal periodieke randvoorwaarden heeft

Your honor, the witness, Pie.er, is misleading the jury

Van de andere kant, het idee van een amoebe-achtig in- en uitstulpend gedrag dat toch nog tijdsgemiddeld groeiende is, spreekt mij steeds meer aan.
Dimensies die groeien en krimpen, opgewonden raken, een tijddimensie die aan de rand voor- en achteruit kan gaan, een bruisende chaos maar onderhevig aan fractal-achtige structuren die fysische wetten gehoorzamen.

quote:

Op woensdag 28 september 2005 11:44 schreef Yosomite het volgende:
Your honor, the witness, Pie.er, is misleading the jury

Van de andere kant, het idee van een amoebe-achtig in- en uitstulpend gedrag dat toch nog tijdsgemiddeld groeiende is, spreekt mij steeds meer aan.
Dimensies die groeien en krimpen,

Kijk, dat bedoel ik nou ook zo.
Dat kan dus ook gebeuren met de tijddimensie, stel je die nou eens voor als een stuk elastiek.
Rek je dat uit dan komen de tijdsmarkeringen ook verder uit elkaar te liggen, de tijd verloopt voor jouw systeem dan sneller.
Krimpt de tijdsas, dan verloopt de tijd langzamer.
Valt het heelal terug in een zwart gat dan staat de tijd stil en dat niet alleen, de tijdimensie is tot een punt ineengekrompen.
Dat gebeurt dus ook met het antiheelal, op dat moment is tijd, ruimte en massa in een punt geconcentreerd.
Materie en antimaterie wordt omgezet in pure energie, voila een nieuwe big bang.
Le histoire se repete.

quote:

Op woensdag 7 september 2005 00:04 schreef Sebastiaan_2003 het volgende:
Stel je kan uit je lichaam treden met je bewustzijn, je bent niet begrensd door natuurwetten en je hebt geen lastige problemen zoals een ruimteschip waar je mee rond moet reizen. Stel je voor dat je met dit bewustzijn sneller kan reizen dan het licht. Je gaat met dit bewustzijn het licht proberen in te halen dat bij de oerknal ontstaan is. Op een gegeven moment heb je dat licht ingehaald. Als je stil zou gaan staan, zou je dus theoretisch de oerknal waarnemen. Want dat licht komt net bij jou aan omdat je het hebt ingehaald. Ik denk niet dat je dan bij een soort grens komt als je dan nog verder zou gaan reizen, ik denk dat je in een eideloze leegte terechtkomt waarin geen tijd en ruimte is. Je zou als het ware terug in de tijd zijn, omdat de oerknal nog moet beginnen

Dit lijkt me ook een leuk idee, maar helaas gaat dit m.i. niet op... Vlak na de oerknal gelden de vier verschillende krachten nog niet zoals wij ze kennen; ook de 'materie' heeft nog een hele andere vorm. Een omgeving met zulke andere eigenschappen / kenmerken valt volledig buiten onze kaders van waarneming (?).

Bij mijn getheoretiseer ga ik er dus wel van uit dat materie en antimaterie alleen hierin verschillen dat ze verschillende tijdsrichtingen hebben.
Dat is aangetoond bij het positron - het antideeltje van het electron.
Dit deeltje gedraagt zich net als een electron maar dan bij een tegengesteld tijdsverloop.
Dit zou dan ook gelden voor alle antideeltjes.
Antimaterie loopt dan terug in de tijd, dit zou dan de verklaring zijn dat we de antimaterie in het heelal kwijt zijn.

Domme vraag misschien, maar als het heelal ontstaan is uit een Big Bang en het daarna is geexpandeerd, is het dan niet mogelijk om het middelpunt van het heelal te bepalen?

quote:

Op zondag 24 december 2006 13:32 schreef Mardoek50 het volgende:
Domme vraag misschien, maar als het heelal ontstaan is uit een Big Bang en het daarna is geexpandeerd, is het dan niet mogelijk om het middelpunt van het heelal te bepalen?

Het heelal heeft geen middelpunt, expansie vindt overal plaats.