De leugen van de vorm, het ritme en de hongerklop
Al jarenlang horen we diverse sporters, maar vooral wielrenners, praten over een slechte of juist goede vorm en het ontbreken van wedstrijdritme. Ook hebben we diverse malen de allergrootste kampioenen - Miguel Indurain, Jan Ullrich, Lance Armstrong - zien lijden aan de hongerklop, een woord dat Steven Rooks op de televisie introduceerde in 1996. De term is al langer bekend in het peloton; maar is een hongerklop wel een hongerklop? En wat is nou toch precies "ritme" en "vorm"?
Lance Armstrong weet elk jaar op tijd in vorm te komen voor de Tour de France. In de zwaarste ritten blinkt hij uit. Daarvoor en daarna is zijn vorm vaak matig en mist hij "ritme", zoals hij zelf zegt. In de Dauphiné van dit jaar werd hij nog uit het wiel gereden; maar hij zou zeker op tijd klaar zijn, zo zei ploegleider Johan Bruyneel. Is het misschien zo dat Armstrong niet "ritme" of "vorm" mist, maar dat zijn hematocriet nog met 10 punten omhoog moet? Reed Armstrong soms clean de Dauphiné en straks met dope de Tour de France?
In 1996 en 1997 blonk Jan Ullrich uit in de Tour de France. In 1998 had hij een enorme hongerklop in de zwaarste bergrit en verloor hij minuten aan Marco Pantani. Na het dopingschandaal van 1998 is Ullrich geen schim meer van de heerser die hij ooit was, en komt hij zogezegd "te zwaar" elke winter uit. In 1997 stond de Duitser echter nog met dikke wangetjes naast zijn moeder op het podium van de Tour de France en hield hij er zeker geen ander regime op na. In 1998 was hij weer goed, maar reed Marco "60.1%" Pantani van hem weg toen hij een enorme hongerklop kreeg. Maar kreeg hij wel een hongerklop? Of had Jan Ullrich gewoon teveel gespoten? Had hij last van bijwerkingen door het nemen van vage middelen die hem tot een nog hoger niveau moesten tillen?
Ook andere renners bleken, vooral na wisseling van ploeg, opeens ritme en vorm te missen. Ik noem een Santiago Botero, die bij Telekom niet bij de beste 30 de berg op kon, terwijl hij in de jaren ervoor bij Kelme nog vierde was geworden, een Bobby Julich, die ooit op het podium stond in de Tour, en opeens niet meer bij de beste 20 kon eindigen, Heras, die afging in de Tour van 2004, terwijl hij in de jaren ervoor zijn geniale capaciteiten had getoond voor Lance Armstrong, Tyler Hamilton, die bij Phonak zijn toevlucht nam tot bloedtransfusies, nadat bleek dat hij noch op tijdritgebied, noch op klimgebied, een schim was van de man die hij ooit geweest was en Oscar Sevilla, die ook niet meer met de besten meekon na zijn afscheid bij Kelme.
En dan zijn er nog mysterieuze virussen en "zware benen". Ik geloof er niets van. Iban Mayo was in de Dauphiné van 2004 nog Armstrong te snel af. Daarna moest hij in de Tour het veld ruimen met een "virus" nadat hij bij de eerste gelosten behoorde. Ook de neergang van Roberto Laiseka bleek verrassend matig in vorm de laatste jaren - ondanks zijn geniale overwinning in een bergrit een paar jaar terug - en andere Euskatelrenners waren ook geen schim meer van wat ze ooit waren.
Neen. Misschien is het geen toeval dat Steven Rooks de term "hongerklop" geïntroduceerd heeft. Was het immers niet Rooks die vaak openhartig sprak over het collectieve dopinggebruik in het peloton en zelfs zijn eigen wangedrag op dat gebied? En ook van "vorm" en "ritme" geloof ik weinig meer; met Armstrong's ritme en vorm was weinig mis in de Dauphiné. Zijn hematocriet moet gewoon nog wat puntjes omhoog; misschien reed hij in de Dauphiné wel clean met een hematocriet van zo'n 43, 44.
Straks in de Tour zal dat zeker 53, 54 bedragen. Hoe hij de "gezondheidscontroles" doorkomt? Gewoon flink drinken, de arm op de juiste manier spannen bij de bloedafname en klaar; er wordt een gezond hematocriet gemeten. Maar als de bergritten daar zijn zal ook Armstrong weer de berg op vliegen en zal zijn bloed als dat van geen ander zuurstof transporteren.
En hoe zit het met de vorm van Jan Ullrich? Ook niets mis mee, zoals hij in de tijdrit van de Ronde van Zwitserland bewees. Hij zal, misschien wel voor het eerst sinds 1998, ook wel weer zijn toevlucht nemen tot wat spul. Hij is er dit jaar op gebrand de Tour te winnen met zijn team. Ook Ullrich zal straks in "vorm" zijn; net als alle andere mannen die nu eindelijk Armstrong wel eens willen verslaan.
Dan zijn er nog die tongen die beweren dat men nooit lang kan schitteren met doping; men zou dan eerder opgebrand zijn. Maar dat is, zoals ook Armstrong zelf zegt, zijn grootste verdienste. Hij is niet het hele jaar goed; alleen in de Tour is hij goed. Zijn hematocriet is de rest van het jaar prima in orde. Hij rijdt wat racejes, eindigt zo rond plaats 30, achter 29 mannen die al vanaf het begin van het voorjaar met de spuit in de arm zitten. En op het juiste moment is Armstrong goed, in zijn ideale dopingvorm, gebruikt hij zijn energie, zijn zuurstof; op dat moment schittert hij in het hooggebergte en accelereert hij als geen ander. Dát is Armstrong's grootste verdienste; hij weet wanneer te spuiten en wanneer niet.
Gaat voor de BHFH-award 2005!
Humanitas est in bestias bonitas.
I am the hole I can't get out of.