quote:
Op donderdag 16 juni 2005 15:54 schreef SaintOfKillers het volgende:Normaal gezien (maar wat is tegenwoordig normaal) is Armstrong degene die het van de klims moet hebben en is Ullrich de betere tijdrijder. Zou je denken. Dus een Tour met weinig bergen en erg lange tijdritten is in 't voordeel van Ullrich. Zou je denken. Denk ik. Veronderstel ik. Dus. Min of meer. Ongeveer.
Alhoewel.
Deze tour is veel meer voor de klimmers gemaakt dan de meesten denken. Er zijn relatief weinig vlakke etappes voor de bergen, waardoor klimmers niet kapot gereden aan die bergen zullen beginnen. Het begint al in de rit naar Nancy, met in de finale een klimmetje. Twee dagen later in de rit naar Gérardmer krijgen de renners een heel lastige aanvang, gevolgd door een lang vlak midddenstuk, uitlopend in de finale op de col de la Schlucht (klim van een km of 12 aan 5 à 6 %). Ook de tweede vogezenrit is geen spek voor de bek van spurters. Daarna worden de Alpen op het bord gegooid. De klim naar Courchevel wordt erg onderschat. De meeste wielercommentatoren zeggen dat het een halve autostrade naar boven is, maar wie de afgelopen jaren de aankomsten op Courchevel heeft gevolgd zal weten dat de verschillen er altijd hoog oplopen. Er moet een behoorlijk groot hoogteverschil overwonnen worden en de klim is lang, maar niet te steil, ideaal om enkele ploegmaats in de eerste helft alles uit de kast te laten rijden. Wie na een km of tien lost, kan makkelijk nog 4 minuten verspelen. Alleen vallen is op zo'n col dodelijk. Ik herinner me nog goed hoe Pantani daar na enkele km sleuren van op kop Armstrong los uit het wiel fietste en op meer dan een minuut zette.
Na Courchevel blijven er mijn inziens maximaal 3 kandidaten op de tourzege over.
De tweede Alpenetappe zie ik een elitegroepje naar de aankomst rijden. De allerbesten zullen elkaar daar weinig ontlopen. De afdaling naar Briancon is voor een vluchter alleen geen voordeel. Mayo verloor daar in de dauphiné van 2 jaar geleden zijn op de Galibier opgebouwde voorsprong van een minuut op Armstrong. Enkel een Pantaniscenario (naar een vluchtersgroep met vrienden rijden) kan goed aflopen voor lichtgewicht klimmers als Mayo, menchov, manchebo.
De derde alpenetappe is voor echte aanvallers, die zich de voorbije dagen gespaard hebben.
Daarna volgt de voorlaatste kans voor de spurters, voor we de Pyreneeën aansnijden. De eerste Pyreneeënrit is lastig, maar de verschillen moeten gemaakt worden op de col de pailhaires. De eindklim is te kort en gaat ook niet hoog en steil genoeg om de klimmers te bevoordelen.
De tweede Pyreneeënrit is de koniginneetappe, zeer lastig. Vooral de laatste 3 cols zijn moordend, niet door hun lengte, maar wel omdat ze vrij steil zijn en na een aantal andere cols komen.
De laatste Pyreneeënrit leent zich voor een Tyler Hamilton offensief. De cols zijn nog erg lastig (Aubisque langs de lastigste kant).
En dan volgen de meest verraderlijke ritten van deze tour. De rit naar Revel is lang en krijgt in de finale nog een leuke uitsmijter met een fikse helling. Geen voer voor spurters.
Op naar Mende dan, met een zeer lastige finale. Die laatste helling is erg steil en kortbij de aankomst. Ik verwacht kleine verschillen. Ook de rit naar Le Puy is lastig, vooral in het eerste deel, ideaal voor vluchters. Dan volgt de tijdrit en is de tour voorbij.
Conclusie: de tourwinnaar heeft een sterke ploeg (ploegentijdrit) en is de beste klimmer. Een supertijdrijder hoeft ie niet te zijn. Daarom zie ik Vinokourov voor Ulrich eindigen, blijft Armstrong de grote favoriet en zie ik Basso als enige serieuze kandidaat om Armstrong te kloppen (vorig jaar heeft Armstong Basso in de bergen geen enkele keer uit het wiel gereden en Basso is tegen de klok verbeterd). Vraag is of Basso wel de beste voorbereiding heeft gehad. Mijn prognose: Armstrong, Basso, Mayo (lijkt zoals de rest van de euskaltelploeg net op tijd in conditie te komen. Is ook iemand bij wie het ineens heel snel kan gaan. Vorig jaar reed hij in de dauphiné ook plotseling iedereen uit het wiel. En ik zag flitsen in Zwitserland. Die man is daar niet tot het uiterste geweest, beetje vergelijkbaar met Basso vorig jaar in de dauphiné. Enige kanttekening: hij heeft klierkoorts gehad en ik ken geen renner die daarvan ooit volledig hersteld is; denk maar aan Steels en Bartoli), Vinokourov (heeft het voordeel van zijn explosiviteit), Rogers (de verrassing) en Ulrich (die mij in Zwitserland zwaar ontgoochelde, maar misschien naast de etappes nog bijgetraind heeft, wat enig gebrek aan scherpte tijdens de beklimmingen kan verklaren). Rest van de top tien: Botero, Leipheimer (zonder ongelukken certitude), Cadel Evans (reed een sterke LBL en die koers is een goeie graadmeter voor iemands basisconditie, komt waarschijnlijk nog een tikkie wedstrijdritme tekort) en Mentchov (geweldige klimmer, maar viel in de dauphiné wat tegen). Noteer ook de geweldige conditie van Erik Dekker en de suprematie van Mc Ewan in de spurt.
mvg,