kids - beangstigend... terecht of niet?

Noabertje, wat leuk zeg! Van harte gefeliciteerd!

Gefeliciteerd Noabertje ]
Zo zie je maar weer dat het bij jou goed afloopt en je een hele andere kijk op de zaak hebt.
Mijn relatie is om deze reden na 7 jaren alsnog beeindigd.

Noabertje, gefeliciteerd! Wat leuk

Gefeliciteerd Noabertje .

Haha - wat leuk! En geen bibberietus meer! Heel goed en volgens mij ook natuurlijk. Je hebt ook nog eens 9 maanden van de natuur gekregen om eraan te wennen (en natuurlijk om het kamertje in orde te krijgen )

noabertje wat super!! van harte gefeliciteerd!
en fijn dat je nu anders erover denkt

De kleine lettertjes van het vaderschap.....
(aanstaande) papa's en de echo...
Hoe gaat het met de nieuwe vaders dan Deel II!!!

Alvast verplicht leesvoer, noabertje

Gefeliciteerd, Noabertje Je zult zien dat de leuke dingen de moeilijke kanten gaan overheersen. En je zult zien hoe ongelooflijk veel je van iemand kunt houden. Nog meer dan van je partner, echt waar

Noabertje....
Aangezien ik ergens in dezelfde situatie zat/zit en daardoor zo'n beetje 'alles' kwijtraak heb ik nog een vraag voor je...die me ergens toch dwars zit. Hopelijk kan je daar antwoord op geven... maar ut hoeft nie.
Je schrijft dat je nu 6 maanden weet dat je papa wordt en dat je aan dat idee kan/kon wennen en dat je er achteraf toch klaar voor bent/was.

Mijn vraag is: Hoe kan je vrouw/partner WEL zwanger worden als jij er niet achter staat? Ik bedoel: Overleg je zoiets niet? Je stond er immers toen niet achter. Heb je d'r mee ingestemd zo van:" Ik zie dan wel waar het gevoel terecht komt" ? En 'per ongeluk' zwanger worden kan wel, maar vind ik ongeloofwaardig als de discussie al een tijdje loopt. En je schrijft ook niet in je OP dat jullie echt met 'zwanger worden' bezig zijn.

Want juist die keuze zie ik mezelf niet maken.

Sorry dat ik het vraag, maar het is iets wat me persoonlijk dwars zit.

Frutsel, niet een verhaal van mezelf maar van een goeie vriend van mij.
Die zag er ook heel erg tegenop. En dan vooral het 'wanneer neem je die beslissing'. (Zijn vriendin wilde ook echt heel erg graag.)
Hij had op een gegeven moment voor zichzelf gezegd dat hij niet meer ging proberen om een zwangerschap te voorkomen. Dat voelde voor hem beter en minder beangstigend dan 'ervoor gaan'.
Alleen toen het bij de 1e maand niet raak bleek te zijn vond hij dat zelfs een beetje jammer, tot zijn eigen grote verbazing.
En zo is het steeds een beetje sterker geworden.

Ik weet niet of dit je helpt maar ik vond zijn verhaal wel toepasselijk voor hier.

Mjah... wij hebben 6 jaar 'samen' gezegd dat we het niet zouden doen. Dus daardoor kwam de klap des te harder aan dat ze het 'toch maar wel' wilde... Gevoelens etc. Neemt niet weg dat ik mijn gevoelens ervoor altijd op de 'nee' heb gefocus-sed. We waren er immers al uit. Ik begrijp het wel dat zij het gevoel krijgt, maar ik kan niet 'zomaar even ja zeggen'... Weet ook niet of ik dat ooit wel kan.. misschien wel, misschien niet.

Hoor van veel mensen dat 'het gevoel wel komt'... Maar wat als het niet komt?
Zie veel mensen die net een kind hebben, die weer uit elkaar gaan etc.. en heb die pijn van het uit elkaar gaan dichtbij meegemaakt bij goede vrienden.

Ik heb zoiets van: 100% wil ik erachter staan en geen 99%.. en dus begreep ik ff niet hoe ze dan wel zwanger kan worden, als hij er niet uit is voor zichzelf. In mijn ogen beslis je dat samen lijkt me. En er 'dus maar voor gaan' kan ik simpelweg niet...nog niet...

In mijn situatie is mijn standvastigheid me fataal geworden en is mijn relatie over. Dat doet pijn, als je 7 jaar samenwoont en er verder geen 'probleem' is. Dit is ook iets wat lang na gaat dreunen, want elke volgende relatie die je aangaat, loop je wellicht tegen dit 'probleem' aan.

Misschien ook wel niet. Ik vraag me ook wel eens af wat de oorzaak is van het 'geen kids' willen. Ik vind ze prachtig hoor, kan er mee lachen, spelen en ouwehoeren. Maar niet van mezelf, althans nu niet.. en wie weet lag het toch aan de relatie waarin ik zat, maar dat zal de komende maanden gaan blijken...

Toch bedankt BrightEyes.

Jeumig Frutsel... wat een verhaal...
Maar het is wel een iets andere situatie als van de TS en bij die vriend van mij. Dat waren 'nog niet' gevoelens ipv 'helemaal nooit'.
Maar ik kan me wel voorstellen dat de gevoelens van jouw vriendin je redelijk verrast hebben en ook dat je niet zomaar even weer omschakelt naar iets anders.

Nee precies... en toegeven omwille van een kind om je relatie dan te redden?
Tis geen stuk speelgoed in mijn ogen wat je 'zomaar ff neemt'...

Als ik andere mannen spreek die kids hebben die zeggen:"ik wist altijd al dat ik ze wilde"...
Ok..maar hoe weet je dat? Je hebt dat gevoel of niet? En als je er al niet op hebt ingesteld, hoe kweek je het dan weer terug... en wil je dat wel..

En dan heb je mensen die doodleuk zeggen:" Als je ze niet wilt, maar je bent er best wel gek mee, dan zit je relatie niet goed" en je hebt mensen die zeggen: " Als zij d'r gevoelens niet op zij kan zetten dan houd ze niet genoeg van je. Je bent gelukkig met elkaar of niet, een kind maakt dat niet anders"...

Dat zijn de uitersten, waar ik liever niet aan wil denken. Ik sta nog altijd achter mijn beslissing er niet aan toe te geven zolang ik het niet zeker weet, maar het is verdomd moeilijk... en ik voel me ook verdomd ellendig af en toe... of ik dan nu zo stom ben...

Neemt niet weg dat ik het hartstikke top vind voor de TS, maar ik was gewoon benieuwd..

quote:

Op donderdag 23 maart 2006 09:16 schreef Frutsel het volgende:
Hoor van veel mensen dat 'het gevoel wel komt'... Maar wat als het niet komt?
Zie veel mensen die net een kind hebben, die weer uit elkaar gaan etc.. en heb die pijn van het uit elkaar gaan dichtbij meegemaakt bij goede vrienden.

tja kijk, je bent nu ook uit elkaar, dus eigenlijk is dat geen argument meer ...

als je geen kinderen wil, wil je er geen, dat is duidelijk. Ik kan wel goed begrijpen dat je vriendin of(vrouw) hierdoor de relatie wou verbreken... een kinderwens kan sterk zijn. Het gevoel van 'geen kinderen willen' eveneens.

Ik kan hier uren praten over de voordelen van het ouderschap en de onvoorwaardelijke liefde voor je kind, maar zo'n praat zal je hoogstwaarschijnlijk niet overtuigen ...

Mijn man wou wel kinderen, maar later later later en niet met 100 % enthousiasme... hij heeft redelijk met tegenzin toegegeven om er dan toch twee jaar geleden aan te beginnen ( ik wou niet meer wachten, ik heb vruchtbaarheidsproblemen, en ik wou niet het risico lopen om op mijn 35ste nog naar allerlei dokters te lopen - ik ben nu 28) ... na een dik jaar was ik zwanger, en nu is zijn dochter dé vrouw van zijn leven, hij zou geen seconde meer van haar zijde willen wijken.

quote:

Op donderdag 23 maart 2006 09:40 schreef Frutsel het volgende:
" Als zij d'r gevoelens niet op zij kan zetten dan houd ze niet genoeg van je. Je bent gelukkig met elkaar of niet, een kind maakt dat niet anders"...

hier ben ik het echt mee oneens...

dan kan je even goed zeggen dat jij niet genoeg van haar hield, anders had je haar wel een kind gegeven ( aangezien een kind toch niets anders maakt)

zinloze discussies, kwetsende argumenten die op niets slaan ...

quote:

Op donderdag 23 maart 2006 09:51 schreef petitlapin2 het volgende:

[..]

tja kijk, je bent nu ook uit elkaar, dus eigenlijk is dat geen argument meer ...

Maar er is geen kind de dupe van een scheiding en hij heeft geen kind dat hij niet wil. Toch een groot verschil.

quote:

Op donderdag 23 maart 2006 10:06 schreef miss_sly het volgende:

Maar er is geen kind de dupe van een scheiding en hij heeft geen kind dat hij niet wil. Toch een groot verschil.

ik ben nooit de dupe geweest van het uit elkaar gaan van mijn ouders...

ik vind het altijd vreselijk als ik zulke dingen lees. een kind is volgens mij best wel flexibel genoeg .

Mijn broer en vriend zouden graag met een lesbisch koppel een kind samen opvoeden, een beetje als 'gescheiden' ouders. Ik heb daar ook geen probleem mee, sommigen misschien wel...

quote:

Op donderdag 23 maart 2006 09:54 schreef petitlapin2 het volgende:

[..]

hier ben ik het echt mee oneens...

dan kan je even goed zeggen dat jij niet genoeg van haar hield, anders had je haar wel een kind gegeven ( aangezien een kind toch niets anders maakt)

zinloze discussies, kwetsende argumenten die op niets slaan ...

Hij kon haar geen kind geven zonder er zelf ook tegen zijn wil een te krijgen.

Sowieso is er geen discussie over mogelijk, het is een gevoelskwestie en daarover kun je niet discussieren. Er is geen goed of slecht gevoel en een comrpomis is ook niet mogelijk.

quote:

Op donderdag 23 maart 2006 09:51 schreef petitlapin2 het volgende:

[..]

tja kijk, je bent nu ook uit elkaar, dus eigenlijk is dat geen argument meer ...

als je geen kinderen wil, wil je er geen, dat is duidelijk. Ik kan wel goed begrijpen dat je vriendin of(vrouw) hierdoor de relatie wou verbreken... een kinderwens kan sterk zijn. Het gevoel van 'geen kinderen willen' eveneens.

Ik kan hier uren praten over de voordelen van het ouderschap en de onvoorwaardelijke liefde voor je kind, maar zo'n praat zal je hoogstwaarschijnlijk niet overtuigen ...

Mijn man wou wel kinderen, maar later later later en niet met 100 % enthousiasme... hij heeft redelijk met tegenzin toegegeven om er dan toch twee jaar geleden aan te beginnen ( ik wou niet meer wachten, ik heb vruchtbaarheidsproblemen, en ik wou niet het risico lopen om op mijn 35ste nog naar allerlei dokters te lopen - ik ben nu 28) ... na een dik jaar was ik zwanger, en nu is zijn dochter dé vrouw van zijn leven, hij zou geen seconde meer van haar zijde willen wijken.

Tja.. maar als je 6 jaar met het gevoel rondloopt dat je het beiden niet wil, dan komt het hard aan. Je hebt je daar op ingesteld... dus 'hoe kweek je het'... en waardoor neem je die twijfel weg. Dan kan je nog wel jaren wachten, maar daar schiet je beiden niets mee op. En na een dik half jaar aankloten en praten schiet je nog altijd niets op en besluit je samen dat dit wellicht het beste is.

Jouw man wist schijnbaar dat hij ze wilde en jou persoonlijke situatie verlangt een beslissing. Tis min of meer nu of nooit omdat je vruchtbaarheidsproblemen hebt. Daar kan ik alle begrip voor opbrengen.

Het gaat me meer om de TS, zo van: wat heeft hem ertoe bewogen om 'samen zwanger te worden'... Misschien kan hij me vertellen hoe hij een gevoel gecreeert heeft, of dat hij toegegeven heeft of weet ik ut. 'Ongelukje' zou ook nog kunnen...

quote:

Op donderdag 23 maart 2006 10:09 schreef petitlapin2 het volgende:
Mijn broer en vriend zouden graag met een lesbisch koppel een kind samen opvoeden, een beetje als 'gescheiden' ouders. Ik heb daar ook geen probleem mee, sommigen misschien wel...

Maar dat is niet vergelijkbaar. Dat is een bewuste keuze om een kind samen op te gaan voeden.
Dat is iets heel anders dan uit elkaar gaan als je een kindje van 2-3 hebt.

quote:

Op donderdag 23 maart 2006 10:10 schreef miss_sly het volgende:

Sowieso is er geen discussie over mogelijk, het is een gevoelskwestie en daarover kun je niet discussieren. Er is geen goed of slecht gevoel en een comrpomis is ook niet mogelijk.

inderdaad, en dat maakt het ook zo ontzettend klote ... er is geen compromis mogelijk ...

quote:

Op donderdag 23 maart 2006 10:09 schreef petitlapin2 het volgende:

[..]

ik ben nooit de dupe geweest van het uit elkaar gaan van mijn ouders...

Jij niet, aommige andere kinderen wel. Je weet niet vantevoren hoe zoiets uitpakt voor een kind.

quote:

Mijn broer en vriend zouden graag met een lesbisch koppel een kind samen opvoeden, een beetje als 'gescheiden' ouders. Ik heb daar ook geen probleem mee, sommigen misschien wel...

Bewuste keus, toch heel iets anders en andere manier om ermee om te gaan, natuurlijk.

quote:

Op donderdag 23 maart 2006 09:54 schreef petitlapin2 het volgende:

[..]

hier ben ik het echt mee oneens...

dan kan je even goed zeggen dat jij niet genoeg van haar hield, anders had je haar wel een kind gegeven ( aangezien een kind toch niets anders maakt)

zinloze discussies, kwetsende argumenten die op niets slaan ...

Ik ben het wel met je eens hierover ... dat het een nietszeggend iets is en kort door de bocht.

Feit blijft dat je samen een relatie aangaat, waarin je aangeeft dolgelukkig te zijn. Het zou haar 'nog completer' maken? Dus is ze niet gelukkig 'genoeg' ? Het zou de man immers 'ongelukkiger maken' want hij ziet nadelen. Wat is dan de meerwaarde van een kind? Wat is de meerwaarde van trouwen als je dolgelukkig samenwoont etc..

Je schrijft nu dat je 'uren zou kunnen doorpraten over de voordelen'... maar als je objectief bent, kan je ook de nadelen lang beschrijven lijkt me.

quote:

Op donderdag 23 maart 2006 10:13 schreef Brighteyes het volgende:

Maar dat is niet vergelijkbaar. Dat is een bewuste keuze om een kind samen op te gaan voeden.
Dat is iets heel anders dan uit elkaar gaan als je een kindje van 2-3 hebt.

wat als mijn broer en vriend een verschrikkelijke ruzie krijgen met hun twee lesbische vriendinnen ... wat als, wat als ? ...

het is een vrij risicovolle onderneming, vind ik toch ... maar dat is een kind krijgen altijd. Mijn man kan me morgen dumpen ... je kan je leven niet voorspellen ...