Columnist Cliteur capituleert voor demonisatie II

Een vervolg op Columnist Cliteur capituleert voor demonisatie

quote:

Op maandag 29 maart 2004 19:34 schreef Bluesdude het volgende:

[..]

Dat enge sfeertje van morele afpersing komt van rechts.
Sinds de dood van Pim is het strategie om links te demoniseren....
Cliteur kruipt in de martelaarsrol: "zie je wel....hoe links onderdrukt"
De werkelijke morele afpersers zijn dit soort strategen.....
En wat is de diepere drijfveer telkens?:
Het moreel rechtvaardigen van vreemdelingenhaat.....

En dan is men nog 2 stappen van de leugen :
Buitenland[ers] onderdrukt ons land ...Links onderdrukt ons land..
Dat zei men men ook voor de oorlog in Duitsland en in Nederland....

Het mag duidelijk zijn dat de cultuur van het slachtoffer en het misbaar van de slachtofferrol overal in het politieke spectrum is ingeburgerd. Zoals honorering van een Schwalbe het voetbalspel verziekt, zo verziekt honorering van de slachtofferrol het samenleven.

Je schrijft anderen toe dat zij vreemdelingenhaat moreel wensen te rechtvaardigen omdat zij misstanden rondom migratie, maatschappelijke misstanden en samenlevingsinvesteringen willen belichten uit angst dat deze belichters mogelijk doorschieten. Je motivatie is begrijpelijk want mensen zouden kunnen doorschieten. De gekozen techniek van etikettering zet echter geen zoden aan de dijk daar de kruik net zo lang te water gaat tot zij barst. Er bestaan immers wel degelijk maatschappelijke misstanden waarin nieuwkomers een rol spelen.

De vergelijking van de jaren dertig is een poging om zelf de slachtofferrol over te nemen of jezelf in de rol van moreel gelijkhebbende te plaatsen. Je vergelijkt echter appels met peren. In het vooroorlogse Duitsland ging het de joodse migranten juist beter dan de oorspronkelijke bewoners. Zij roegen bij aan de opbouw van de maatschappij en men keek begerig naar hun bezittingen. In het huidige Nederland zien wij echter een instroom van kansarmen waaraan de Nederlandse arbeidsmarkt vooralsnog geen behoefte heeft. Niemand wenst de politieke vluchteling de toegang te ontzeggen. Men wenst echter een pas op de plaats te maken bij de instroom van gelukszoekers en volgmigranten om tegen te gaan dat hun opvang, huisvesting en inburgering niet langer kan worden opgebracht. Dat heeft niets van doen met nazi-praktijken maar duidt veeleer op een bezint eer ge begint.

Hierbij blijft het echter zeker noodzakelijk een vinger aan de pols te houden om te voorkomen dat migranten tot zondebok voor alle maatschappelijke problematiek worden gemaakt. Bij voortduring brand roepen voordat zich een brand voordoet draagt echter geenszins bij aan de benodigde voorzichtigheid waarmee bestaande maatschappelijke problematiek kan worden verholpen. Integendeel: het haalt de operatiemedewerkers uit hun concentratie en verstoort het operatieproces ter bespoediging van maatschappelijke genezing.

quote:

Op dinsdag 30 maart 2004 12:48 schreef Last_Action_Hero het volgende:

[..]

Je hebt het dus over een (om het maar kort te benoemen) een balans. Dat vind iedereen denk ik wel. Ik vraag me alleen af hoe jij deze toepast in de praktijk, dat is nl. in jouw stukje niet te vinden. De praktijk vraagt iedere keer weer om afwegingen die recht doen aan het door jouw geschreven stukje. Mijn vraag is dan ook: hoe zou jij het in de praktijk aanpakken (met Cliteur als voorbeeld). Vind je het nu terecht dat hij ermee stopt of niet? Wat vind je van de personen die hem dwarszitten. Dat is waar het hier natuurlijk eigenlijk om gaat.

Voor 'de praktijk' is natuurlijk geen formule bedenkbaar omdat deze zich overal anders openbaart. Wel kan ik me wat richtlijnen bedenken die kunnen worden gebruikt:
- Belicht wat er plaatsvindt;
- benoem misstanden en leg deze vast;
- spreek individuen aan op hun eigen verantwoordelijkheid;
- vraag groeperingen helder stelling te nemen tegen misstanden;
- stel de slachtofferrol aan de kaak en speel het Redder, Aanklager Slachtoffer spel (Dramadriehoek van Karpman) niet mee;
- belicht onzinnige vergelijkingen;
- belicht bevoogdingsprocessen waarin toeschrijving een rol speelt;
- stel zeer helder dat bedreigingen nooit lonend zullen zijn;
- bij belichting van misstanden is het zaak geen smalende toonzetting te voeren.
- pas hoor en wederhoor toe.

In het geval van Cliteur
Ik stel de toeschrijving en bevoogding van Wöltgens ter discussie.
De slachtofferrol waarvan Cliteur zich bediende ter spiegeling van Wölgens is reeds belicht.
Ik stel de rol van de AIVD ter discussie die wel constateert maar geen stelling neemt tegen bedreigingen waardoor het overkomt als een aanbeveling tot mondje dicht als je iets onwelgevalligs vindt.
Ik snap wel dat Cliteur een statement wil maken voor de vrijheid van meningsuiting en tegen de bevoogdende toeschrijving van motieven aan klokkeluiders die wat al te suggestief in een bruine hoek worden geplaatst. Voor mij wenst Cliteur (geregisseerde) taboes te doorbreken en tegelijkertijd mooi zijn boek in de etalage te zetten door net even voor de beëindiging van zijn contract op te stappen. (Al bevoogdend schrijf ik hem toe: Een Pronkiaanse strategie van zelfverheffing middels dramatisering)


In zijn geval zou ik om
- het maken van een statement tegen mondje dicht bij dreiging
- voorkoming van confrontatie met een losgeslagen fanaat en
- promotie van de boekverkoop
dezelfde stap nemen.

quote:

Op dinsdag 30 maart 2004 12:58 schreef KirmiziBeyaz het volgende:
Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, maar ik ben blij dat er weer een haatverspreider minder is die zich via de media uitlaat. Op naar Van Gogh, maar dat zal waarschijnlijk niet mogelijk zijn, aangezien hij juist lijkt te kicken op het feit dat hij mensen tegen zich in het harnas jaagt. Daar doet hij dan ook zijn uiterste best voor.

Ik vind Cliteur niet vergelijkbaar met Van Gogh. Er zullen naar mijn idee meer van Goghs opstaan doordat aan de nuanceringen van Cliteur te weinig ruimte gelaten wordt. Van Gogh bedreigt geen mensen, hij neemt slechts eigen standpunten in. Van Gogh roept niet op tot verbod of geweld. Hij belicht sardonisch en zonder respect zakendie hem niet aan staan. Je zou kunnen zeggen dat hij zijn ergernissen omzet in schotschriften. Mensen ontnemen de man munitie als zij middels kritisch zelfonderzoek de vinger op de eigen tekortkomingen durven te leggen en afstand nemen van extremiteiten. Doen zij dit niet dan blijven zij spotzucht over zich afroepen. Voor de spotter geldt: Als hij het te bont maakt wordt hij niet langer serieus genomen.

Kinderen weten dat schelden effect heeft bij kinderen.

Kinderlijken schelden, kinderlijken worden boos en beledigd, kinderlijken gebruiken geweld op het schelden te laten ophouden.

quote:

Op dinsdag 30 maart 2004 14:31 schreef ub40_bboy het volgende:

[..]

In 1995 beschreef van Gogh moslims als "boodschappers van de achterlijke duisternis" , hoezo hoeft hij zich niet aangesproken te voelen?

Het gaat om een mening van een columnist. Van Gogh bedreigt er geen mensen mee. Hij is wat aan het schelden. Indien iemand zich door hem aangesproken voelt wordt hij beproefd zoals Allah dat vaker laat gebeuren:
- degene die een boodschap heeft aan wat Theo van Gogh zegt kan hetgeen gezegd is tegen een context plaatsen (Column moet shockeren doch tracht iets te bewerken)
- de geboodschapte kan eens op zelfonderzoek uitgaan om te bezien of het scheldende kind misschien ergens een punt heeft. Zo nee kan het genegeerd worden of kan het kind worden gespiegeld door het ook wat sneu in een hoekje te zetten.
- indien de gearesseerde kwaad wordt slaagt deze niet voor de beproeving die Allah liet gebeuren. Hij vond dan zijn eigen ego belangrijker dan de leefregel als beminnelijk mens te reageren.
- Als Allah een probleem heeft met van Theo van Gogh regelt hij dat zelf en heeft hij geen hulpjes nodig die zijn zaak uit de hand laten lopen door het met dreiging van geweld of gewelddadig te komen verstieren. Hun daden getuigen dan immers niet van de verlichte boodschap van Allah maar van de duistere boodschap van Sjeitan. Aan de vruchten wordt de boom herkend.

quote:

Op dinsdag 30 maart 2004 15:08 schreef Tijger_m het volgende:

[..]

Afgaande daarop mag men Cliteur dus gewoon verplichten op te houden als de AIVD constateert dat dit soort zaken een gevoel van onveiligheid onder een deel van de samenleving veroorzaakt.

Boom = Cliteur, van Gogh et al
Vrucht = Bevolkingsgroepen voelen zich onveilig.

Allereerst zie ik van Gogh en Cliteur niet als eenzelfde boom
- vruchten van van Gogh, humoristische of giftige pennestreken waarmee hij angsten en misstanden benoemt (nog in het middden gelaten of deze reëel zijn).
- vruchten van Cliteur, boeken en columns waarmee hij mensen aanzet tot overweging.
Geen van beiden uiten bedreigingen jegens bevolkingsgroepen. Geen van beiden roepen op tot actie jegens individuen.

quote:

in dat bevolkingsgroepen zich onveilig voelen door de vruchten van deze boom.

Het lijkt er mer op dat kinderen zich in hun trots voelen aangetast door van Gogh en Cliteur. Gezien Cliteur het voor gezien houdt bij buitenhof zal er meer geschimp en minder bedenking naar opvallend buiten komen om uitdrukking te geven aan een gemis aan belichting van misstanden.

Zij kunnen het gif van Theo op verschillende manieren proberen tegen te gaan:
- de man opruimen en van hem een martelaar maken zal leiden tot meer gifbronnen.
- de man negeren
- de man van repliek voorzien door middel van kritisch zelfonderzoek en presentatie van standpunten.
- de munitietoevoer van Theo komt droog te staan als er niets overblijft dat het zeuren waard is.

De Koran geeft aan dat slechts de schaamdelen van de vrouw bedekt dienen te zijn. Ruraal gebruik maakte daar een hele bedekking van en deed een cultuur ontstaan waarin niet bedekken kennelijk een vrijbrief was voor betasten. Indien nu de moslim zijn eigen boek volgt en de traditie van oneigenlijke gebruken ontdoet houdt de boodschap van Van Gogh niet langer stand dat de middeleeuwen worden geïmporteerd. De gemeenschap hoeft slechts haar eigen vertreders aan te pakken en actief uit te dragen ieder individu baas is over het eigen lichaam. Onder dat gesternte zijn rurale gebruiken als hoofddoekjes ter bescherming van de vrouw tegen een 'loopse hond' niet nodig. Tegelijkertijd wordt er dan korte metten gemaakt met de bedreigende implicitie boodschap dat al wie geen hoofddoek draagt goddeloos is en wel betast mag worden... (hetgeen we helaas in menig zwembad in de praktijk gebracht zien door moslimjongeren die zich wat minder met hun geloof bezig houden). Voor mij is Milli Gorüs hiermee al op de goede weg.

Momenteel neem ik waar:
Boom: censuur op onwelgevallige boodschappen
vrucht: (dreigen met) geweld loont.
De boom functioneert als een enorme plank voor het hoofd van beleidsmakers en goedgelovigen.

quote:

Op dinsdag 30 maart 2004 19:20 schreef DrWolffenstein het volgende:

[..]

Waarom kom je dan niet met je eigen verhaal i.p.v. Sjun hersenloos te volgen?

Het is zeer goed te bemerken dat mensen zich kritisch uiten. Een volgend leerdoel is de respectvolle kritische uiting.

quote:

Op dinsdag 30 maart 2004 19:57 schreef Last_Action_Hero het volgende:
Bedankt voor je antwoord sjun

Op sommige plekken houdt men mij voor dergelijke bijdragen voor revisionist.

Het is nu eenmaal niet iedereen gegeven hetgeen wat afwijkt van het jarenlange gepropageerde 'juiste' gedachtengoed daadwerkelijk op haar merites te beoordelen. Deze mensen beschermen zichzelf door de ander een etiket op te plakken.

Plakken van etiketjes gebeurt helaas aan weerskanten van het politieke spectrum en gaat ten koste van een verhelderende dialoog.

Intussen is er na Paul Cliteur een andere Paul opgestaan met een wat scherpere pen.

quote:

Paul Cliteur buigt niet ver genoeg.

door Paul Frentrop

Nu begrijp ik waarom Koninklijke Olie destijds de zo veelbelovend ogende werknemer Wouter Bos toch heeft laten gaan. Een paar dagen na een terreuraanslag in Madrid roepen dat de Nederlandse troepen niet in Irak moeten blijven is onderhandelingstechnisch en diplomatiek natuurlijk niet slim.
Mij stond daarna nog maar één ding te doen. Ik moet immers zorgen dat ik hier in Nederland nog een beetje genoeglijk kan blijven leven in deze oorlogstijd. Want op de keeper beschouwd is wat we nu terrorisme noemen natuurlijk niets anders dan een efficiënte manier van oorlog voeren. Het begon met één man die een vrachtwagen vol explosieven het kamp van de Amerikaanse militairen in Libanon binnen reed. Eén ontploffing, één dode terrorist en toenmalig president Reagan trok de Amerikaanse troepen schielijk terug uit Libanon. Dat is sindsdien van Syrië en Hezbollah.

De Sovjet-troepen wegjagen uit Afghanistan was veel moeilijker. Dat konden de gelovigen alleen met behulp van door de Verenigde Staten geleverde luchtdoelraketten voor elkaar krijgen.
Toen Osama Bin Laden vervolgens vond dat de Amerikaanse troepen Saoedi-Arabië moesten verlaten, kon hij in die politiestaat weinig uitrichten. Maar de oplossing had hij snel gevonden. Hij liet zoveel mogelijk Amerikaanse burgers in New York en Washington vermoorden en zie: de Amerikaanse troepen verlieten Saoedi-Arabië en verhuisden naar Irak.

Als de Amerikanen echt boos worden zijn ze echter een formidabele tegenstander. Dus aanvallen op Amerikaanse troepen in Irak hadden weinig zin. Integendeel, in de ogen van de Verenigde Staten fungeert het leger daar net als die kleverige stroken, waarmee je vliegen vangt. Liever dat ze daar op onze soldaten schieten, dan op burgers in de Verenigde Staten, is de gedachte.
Dat geldt ook voor andere landen. Een aanval op Italiaanse troepen in Irak veroorzaakte vele slachtoffers, maar had geen enkel effect. Een aanval op Spaanse burgers in Madrid, maakt echter dat de Spaanse troepen uit Irak worden teruggetrokken.

Als ik terrorist was, wist ik het nu wel. Onze jongens en meisjes in Irak kunnen weer rustig in slaap vallen als ze wachtdienst hebben. Een terrorist die hen uit Irak weg wil jagen, weet nu dat hij in Nederland moet zijn. Liefst vlak vóór nieuwe verkiezingen, die Wouter Bos dan mag winnen.

Die volgende verkiezingen zijn hopelijk nog ver weg. Maar overleven is vooruitzien, dus ik weet wat mij te doen staat. Paul Cliteur heeft aangekondigd de scherpe kanten van zijn uitspraken af te halen. Hij zal voortaan in 'Buitenhof' omstreden onderwerpen mijden. Maar dat is natuurlijk niet genoeg. Gerard van het Reve werd katholiek, toen hij de toorn van de kerk had gewekt. Ik verklaar dat er maar één god is en dat is Allah. Ik bid vijf maal per dag richting Mekka en zal die stad één keer in mijn leven bezoeken. Tijdens de rammadan eet ik niet bij zonlicht. Van mijn inkomen geef ik - via de belasting - al meer dan de volgens de Koran aanbevolen 10 procent aan de armen. Ik ben dus islamiet.

Dat kun je tegenwoordig beter in Nederland zijn, dan in het Midden-Oosten. Zeker, wanneer je zoals ik, heel erg goed geïntegreerd bent. Mijn beheersing van de Nederlandse taal is uitstekend. Ik ben zo hoog opgeleid, als maar kan in Nederland. Mijn dochters besnijd ik niet. Ik drink wel eens een biertje en heb Nederlandse vrienden. Van alle door welke commissie ook op te zetten profielen, zal ik dus in het hoogste passen. Ik ga ervan uit dat daar een beloning tegenover staat. Subsidie, belastingverlichting, een van staatswege ter beschikking gestelde fiets zoals de regeringsleiders op de Eurotop in Amsterdam ontvingen, of misschien alleen maar een gratis toegangskaart voor de nationale parken. We zullen zien.

In ieder geval verwacht ik uitgenodigd te zullen worden op de nieuwjaarsreceptie van de koningin, in alle praatprogramma's op televisie en in alle fora die in Paradiso, de Balie of de Rode Hoed worden georganiseerd. Ik hoef daarvoor slechts een bescheiden onkostenvergoeding te ontvangen. Want ik ga ervan uit dat ik voortaan als publicist goed de kost kan verdienen. Ik zal acht maal per jaar een paginagroot artikel in NRC Handelsblad mogen schrijven over de integratieproblematiek en een vaste column krijgen in de Volkskrant. Van welke universiteit ik de benoeming op de bijzondere leerstoel 'Immigratiekunde en assimilatie in het licht van globalisering' zal accepteren, heb ik nog niet beslist. Vanzelfsprekend zal ik lid, zo geen voorzitter, worden van alle adviescommissies van de overheid op het gebied van multiculturele vraagstukken, alweer tegen een bescheiden vergoeding. Mijn leven zal druk gevuld zijn, maar bevredigend.

Denk niet dat het hierom is dat ik islamiet ben geworden. Wie dat denkt verwart oorzaak en gevolg. Het is gewoon zo dat Allah beloont wie hem dient. Soms al in dit leven, maar in ieder geval in het hiernamaals. Ik heb gewoon het geluk dat ik die beloning nu al krijg. Dat is de wil van Allah.
Ook thuis heb ik een veel gelukkiger leven sinds ik islamiet ben geworden. Hoewel ik nog niet overweeg een tweede vrouw te nemen, is mijn echtgenote sinds ik haar 'eerste vrouw' noem een stuk inschikkelijker geworden. Met de afwas hoef ik bijvoorbeeld niet meer te helpen. Dat zijn kleine dingen, maar toch. Je moet het leven nemen zoals het komt en als ik bekijk hoe in Nederland gereageerd wordt op de dreigingen uit de woestijnlanden, is wat ik doe het enige verstandige.
In theorie zijn er natuurlijk andere oplossingen, maar daar hoeven wij hier niet over na te denken. Dat moeten de Amerikanen doen bij de verkiezingen in november. Die hebben hun lokale Wouter Bos in de vorm van een democratische presidentskandidaat.

In Nederland beperken we ons tot de bijzaken. Dit onder aanvoering van onze eigen handhaver van de rechtstaat, de man van de christelijke sharia, minister van Justitie Piet-Hein Donner.
Die dreigde onlangs af te treden. Niet vanwege tekortkomingen bij de terreurbestrijding , maar omdat partijgenoot Maxime Verhagen het ambtenaren wilde verbieden om de hoofddoekjes te dragen die Donner al had besteld voor de vrouwelijke cipiers. Net als fundamentalistische moslims vindt Donner immers dat iedereen ten allen tijde zijn geloof moet uitdragen. Niks scheiding van kerk en staat.

Voordat ik moslim werd, vond ik dat een achterlijk standpunt. Achtienhonderd jaar achterlijk, om precies te zijn. In 204 schreef kerkvader Tertullianus immers al voor dat christelijke vrouwen gesluierd moesten gaan. Dat leidde destijds tot een felle discussie die de vroeg-christelijke gemeente in twee kampen verdeelde. Tertullianus, zou later zelfs tot ketter worden bestempeld maar dat ging over de vraag of weduwen mochten hertrouwen. Tertullianus vond van niet.

Maar ik dwaal af. Dat komt misschien omdat ik zo gelukkig ben. De islam is immers voor de vrede, zo weet ik als moslim. En als die brutale Ayaan Hirsi Ali iets anders beweert, is het terecht dat ze wordt doodgeschoten. Je moet immers wel respect tonen voor andermans levensovertuiging.
Dat laatste is de enige smet in mijn nieuwe bestaan. Als moslim word ik hier in Nederland gediscrimineerd. Want iedere keer als moslims ergens ter wereld een aanslag plegen tegen onschuldige burgers, word ik daar op aangekeken. Als jullie dat blijven doen, moeten jullie niet verbaasd zijn dat ik mij steeds meer met die terroristen verwant ga voelen. Dan hebben jullie er zelf om gevraagd, als er hier aanslagen plaatsvinden.

Dat heeft de AIVD ook al ontdekt. Die ziet risico's voor terreuraanslagen in de eerste plaats stijgen omdat Nederland mee helpt het bestuur van Irak weer op te bouwen, nadat de Amerikanen Saddam Hoessein gevangen hebben genomen. En in de tweede plaats omdat Nederland een land is geworden waar strijders voor de Jihad kunnen worden gerecruteerd. Dit komt volgens onze geheime dienst door het moslimvijandige klimaat dat hier is ontstaan door de wijze waarop het allochtonendebat wordt gevoerd. Iemand als Marcel van Dam begrijpt dat. Die zei meteen dat de VVD zich moet schamen voor zijn 'Beleidsnotitie integratie van niet westerse migranten in Nederland.'

Hij overtuigde Paul Cliteur. Maar andere opinieleiders gaan gewoon door met kritiek leveren op islamitische gebruiken. Zij tonen dus geen respect. Terwijl ze toch moeten weten wat dat voor gevolgen heeft. Wat zijn die ongelovigen toch dom. Nu begrijp ik ook waarom ze volgens de islamitische wet minder rechten hebben dan gelovigen. Die verdienen ze niet, zo wist de profeet al. Ik zal bij de eerstvolgende vergadering van één van mijn adviescommissies minister Donner eens aanraden, dat principe ook hier in de wet te verankeren. Net als de regel dat wie het ware geloof afvalt, de doodstraf verdient. Daar is immers niets op tegen, want geen verstandig mens zal dat doen. Jullie moeten gewoon andermans cultuur leren respecteren. Dat is beter voor iedereen.

Salem aleikum.

Paul Frentrop

Bron: De gezonde roker

Humor heeft de man in ieder geval zeker. Al heeft dit met een dialoog natuurlijk weinig van doen.

quote:

Zijn culturen gelijkwaardig?
"Ik heb nergens geschreven dat de westerse cultuur -in zijn algemeenheid superieur is. Dat zou onzin zijn. (...) Maar ik beweer wèl dat onze politieke cultuur superieur is, in het bijzonder onze belangrijkste instituties: rechtsstaat en democratie. Wij hebben een systeem ontwikkeld dat de individuele vrijheden, mensenrechten en waardigheid van de burgers beter beschermt dan de politieke arrangementen die je in andere delen van de wereld vindt. Ik geef dus een waardeoordeel: culturen zijn niet per definitie gelijkwaardig."

Berlusconi noemde onze beschaving ook superieur ...
"Beoordeel uitspraken op hun merites, niet op de bron. Berlusconi zei dat de Arabische cultuur gestagneerd is in de twaalfde, dertiende eeuw, zeg maar in haar adolescentieperiode. Ik was gecharmeerd dat hij dat wist! Wel, daarmee vertelt hij precies hetzelfde als de gereputeerde Franse oriëntalist Ernest Renan, of de Amerikaanse Arabist Bernard Lewis in 'What Went Wrong' en 'The Crisis of the Islam'."

Politiek-correct of historisch correct?
"Mogen we dat uit politiek-correcte overwegingen niet meer zeggen? Moeten we het zachter zeggen? Ik geloof graag dat Belusconi ooit wel eens onzin verteld heeft, maar zijn uitspraak over de islam is historisch correct. Dan moet je ook de moed hebben dat toe te geven."

De Nederlandse veiligheidsdienst AIVD heeft vastgesteld dat
moslimjongeren naar de jihad worden gedreven door columnisten die kritisch over
de islam schrijven. Voelt u zich aangesproken?"
"Wellicht heeft de veiligheidsdienst goede redenen om dat te beweren, al stel ik vast dat moslimterroristen in Madrid 200 mensen hebben vermoord terwijl het werk van Nederlandse columnisten daar niet gelezen wordt ..."

Waarom zou je in een vrij land niet vrijelijk over fenomenen als eerwraak, uithuwelijkingen, besnijdenis en geweld tegen vrouwen mogen schrijven."
"Ik vind het inderdaad gevaarlijk als dat advies op een beperking van de vrije meningsuiting zou neerkomen. Vergelijk het met de Spaanse troepen die zich nu terugtrekken uit Irak: dat is meer dan een concessie, het is capitulatie voor de terreur. Als we ook moeten buigen voor het politiek correcte denken, dan noem ik dat een teruggang in het beschavingsniveau."

Vrije meningsuiting!
"In een open samenleving moet je vrij over een godsdienst kunnen discussiëren, of het nu het christendom, d islam of het hindoeïsme is. Uitgerekend de vrijheid van gedachte heeft de West-Europese beschaving zo groots gemaakt. Denk aan Luther en Voltaire, die destijds debatten losmaakten waarbij onze discussies over de multiculturele samenleving theekransjes lijken."

Pim Fortuyn
"In Nederland hebben we een vreselijk politiek correcte elite, met mensen als Marcel van Dam en Piet Grijs, onze nationale grootinquisiteur. Toen Marcel van Dam een debat dreigde te verliezen van Pim Fortuyn, zei hij tegen hem: 'U bent een minderwaardig mens'. Alsof Fortuyn Nederland naar het fascisme zou voeren. Een walgelijke opmerking die achteraf zeer gevaarlijk gebleken is."

Politiek correct paternalisme
"Politieke correctheid is een vorm van dédain, het is paternalisme. Je spreekt de mensen niet aan op wie ze zijn, maar op hun huidskleur, op hun religieuze identiteit. Terwijl je ze net zonder taboes op hun Nederlands burgerschap moet aanspreken."

Censuur en zelfcensuur
"Politiek correcte lieden hebben een nieuw soort slachtoffers geadopteerd, over wie niks mag gezegd worden: 'Wij zijn de nobele, moreel superieure beschermheren van die mensen'. Dat is een vals, schadelijk discours dat leidt tot censuur en zelfcensuur."

Rem op integratie
"Die politieke correctheid heeft het integratieproces van nieuwkomers zelfs aanzienlijk geremd omdat reële problemen niet benoemd mochten worden. Daardoor hebben we enorm veel kostbare tijd verloren."

Mondige allochtonen wijzen ons op onze waarden
"In Nederland leert onze politieke elite weer wat democratie en rechtsstaat is van mensen uit andere culturen, ik durf ze zelfs geen immigranten te noemen: Hafid Bouazza, Ayaan Hirsi Ali, Sylvain Ephimenco en anderen. Zij komen uit landen waar ze hebben geleerd wat democratie en rechtsstaat niét moeten zijn, en zij hebben de moed onze decadente politieke elite voor te rekenen dat ze naïef is door slonzig met onze liberale verworvenheden om te springen. Zij hebben, meer dan wie ook, een essentiële correctie aangebracht op het linkse discours over multiculturaliteit."

Terrorisme vereist meer controle
"Je hebt niets aan vrijheid van meningsuiting, privacy en godsdienst als je auto elk moment de lucht in kan vliegen. Geen enkel grondrecht kan belangrijker zijn dan de fysieke veiligheid van de burgers."

Niet immuun
"Na bijna drie jaar war on terror is het netwerk van Al Qaida springlevend. En waarom zouden wij, Belgen en Nederlanders, de dans ontspringen."

Aanslag op de democratie
"Het zijn niet alleen aanslagen op de Europese democratie, maar ook op de Europese rechtsstaat. Als we het islamitisch terrorisme niet kunnen beheersen, zal dat verregaande gevolgen hebben voor onze vrijheden."

Integratie
"Ik vind niet dat we migranten moeten 'witwassen': ze hoeven echt geen bier en hutsepot te lusten. (...) Maar ik vind wèl dat migranten -waar dan ook- zich moeten oriënteren op een universeel, kosmopolitisch burgerschap, gesteund op het gelijkheidsbeginsel, vrijheid van meningsuiting en privacy." "De enige andere eis die je aan migranten kan stellen, is dat ze de taal spreken van het gebied waar ze vertoeven.[b] De Nederlandse taal heeft geen universele betekenis, maar als je in Amsterdam of Antwerpen niet met elkaar kan communiceren, dan kan je elkaar ook niet begrijpen. Dat is vragen om problemen."

In de Brusselse randgemeenten wonen vrijwel totaal gesegregeerde gemeenschappen: de Engelstalige immigranten leren zelden Nederlands, ze hebben hun eigen scholen, eigen sportverenigingen en eigen supermarkten. Toch hoor je nergens dat ze slechte nieuwkomers zouden zijn. Waarom gelden er blijkbaar andere inburgeringsnormen voor een armeluis uit het Marokkaanse Rifgebergte dan voor Eu-ambtenaren of kaderleden van Microsoft?
"Als ze hier tien jaar wonen en ze spreken nog altijd geen Nederlands, dan zijn ze slecht geïntegreerd. Ik heb geen enkele moeite om dat te zeggen. Het moet ook gezegd dat die Britten en Amerikanen niet wegen op onze sociale zekerheid en totaal afwezig zijn in criminaliteitsstatistieken. Ook dat zijn criteria die een aanduiding geven van de graad van integratie."

Abou Jahjah geeft nog een andere, interessante definitie van burgerschap: je hoort erbij als je de wet respecteert, verder leef je zoals je wil.
"Dat vind ik een lage ambitie. Het helpt natuurlijk om je aan de wet te houden, maar burgerschap is toch meer: ik heb al gewezen op het spreken van de taal. Daarnaast mag je ook rekening houden met omgangsvormen, beleefdheid, en de oriëntering op de waarden van de Westerse Verlichting."

Mei '68
"Ook tijdens mijn rechtenstudies had ik progressieve professoren met een missie. In de lessen criminologie werd ons bijvoorbeeld voorgehouden dat criminelen slachtoffers zijn van onze maatschappij. Het stoorde me dat zo'n romantische visie aan een degelijke universiteit serieus genomen werd. Vandaag durft vrijwel niemand dat nog zo simpel te herhalen, maar toen was het bijna een geloofsartikel: wij zijn verantwoordelijk voor de ontsporing van criminelen

Waarom is rechts een scheldwoord?
"Jullie hebben het Vlaams Blok waarmee niemand ter rechterzijde zich wil associëren, dàt is het hele probleem. Dan is het voor de linkse partijen verleidelijk om hun tegenstanders ergens vaag in de buurt van het Blok te situeren. In het integratiedebat gebruiken ze soortgelijke handigheidjes, door voortdurend woorden te gebruiken als 'gevaarlijk', 'stigmatiserend' en 'stereotyperend'. Dat is onnozele stemmingmakerij, maar vaak werkt het wel."

Het simplisme van Stevaert
"Ik ken Stevaert alleen van een uitspraak in de hoofddoekendiscussie: 'Het gaat er niet om wat er op je hoofd ligt, maar wat er in je hoofd zit'. Voor mijn part mag een leraar dus met een Ku-Klux-Klanmuts voor de klas staan. Een hoofddoek kan wel degelijk iets vertellen over wat de drager denkt. Stevaert lijkt me een man met een nogal simpel wereldbeeld."

Linkse gedachtenpolitie
"Linkse mensen vinden het vaak zeer belangrijk dat ze ook als links gezien worden, ze bakenen dwangmatig een territorium af waarbinnen ze zich ideologisch mogen bewegen. Als je een enigszins afwijkende opinie hebt, dan ben je voor hen op de verkeerde weg. Ik heb de indruk dat rechtse mensen minder wakker liggen van hun imago. Mij zegt het in elk geval niks: ik wil gewoon mijn gedachten de vrije loop laten."

Paul Cliteur in Humo (23 maart 2004)

Het kan verduidelijkend werken de man over eigen uitspraken te beoordelen.

quote:

Op vrijdag 9 april 2004 13:22 schreef SCH het volgende:
Die man mist iedere vaardigheid tot zelfreflectie. Jammer.

Jij plakt een negatief etiketje want...

quote:

Op vrijdag 9 april 2004 13:28 schreef SCH het volgende:

[..]

Ik plak niks, dat doet Cliteur wel voor mij. Ik constateer dit op grond van het intensief bestuderen van zijn columns, zijn interviews en de hele discussie om trent zijn persoon. Hij weigert in te gaan op zijn eigen gedrag, kwalificeert alle kritiek op zijn eigen gedrag als onjuist en weigert een discussie aan te gaan op grond van gelijkheid. Hij heeft gelijk en links is fout. Van Dam toonde gisteren in zijn column in de Volkskrant bijvoorbeeld overtuigend aan dat Cliteur liegt en onjuiste beschuldigingen uit - ik kan niet anders zeggen dan dat hij zichzelf buitenspel zet. Daar heeft hij uiteraard alle recht toe.

Gewoon hierbij plakken zodat ieder zich een eigen oordeel kan vormen. Van Dam heeft nog wel eens de neiging wat onzuiver te 'argumenteren'. Waarom zou iemand genoegen moeten nemen met de veroordeling van het eigen gedrag?

Ik breng nog maar even in herinnering:

quote:

Met zijn boek maakt Cliteur discussie mogelijk. Wat wil je nog meer, zou je zeggen. Nou dit: linkse politici en intellectuelen die de handschoen oppakken. Maar dat gebeurt niet. De AIVD mengde zich in het debat met de opmerking dat de woorden van columnisten als Cliteur ertoe leiden dat moslims zich onheus bejegend voelen en tot de jihad worden verleid. Marcel van Dam beschuldigde Cliteur van demagogie, Thijs Wöltgens had het gelijk over racisme, Piet Grijs sprak de wens uit dat Cliteur eerdaags onder de tram terecht zou komen, en Wallage zegt in Cliteur een potentiële deporteur van joden en andere ongewenste vreemdelingen te zien.

[ Bericht 27% gewijzigd door sjun op 09-04-2004 13:58:43 ]

Het lijkt me goed om wat meer bronnen inzichtelijk te maken.

quote:

In Nederland gloeien de priemen voor de tongen van Cliteur en Hirsi Ali

Hoezo drijft scherpe kritiek van columnisten islamitische jongeren in de armen van de jihad? Het publieke, intellectuele debat moet vrij en op het scherp van de snede worden gevoerd.

Nu de rechtsfilosoof Paul Cliteur zijn pen neerlegt en niet langer scherp het openbare debat wil aangaan, onder meer om volgens hem onzinnige zaken 'in het geloof te bestrijden, en nu Els Borst in Trouw deze week erop wijst dat gekwetse gelovigen wel eens kunnen overwegen Ayaan Hirsi Ali voor de rechter te slepen, lijken oude Nederlandse tijden teruggekeerd.

Wie in de tijd van Spinoza, de zeventiende eeuw, in Nederland kritiek op geloofszaken had, kon rekenen op de eis dat hij in de gevangenis werd gegooid, maar niet dan nadat zijn tong met een gloeiende priem was doorboord.

Dat was het geval met de gebroeders Koerbagh, Johannes en Adriaen, twee aanhangers en tijdgenoten van Spinoza. Ze werden in Amsterdam vervolgd omdat ze de auteurs waren van boeken zoals Een Bloemhof en Een Ligt schijnende in duystere plaatsen, waarin onder meer gesteld werd dat God en de Heilige Drie eenheid niet bestonden. Ze stelden dat met de nauw verholen suggestie: dat er een hoop achterlijk bijgeloof was.

Vooral Adriaen Koerbargh, arts, kreeg het te verduren: de schout eiste dat zijn tong met een gloeiende priem zou worden doorboord, dat zijn rechterduim afgehakt zou worden, en dat hij dertig jaar in het gevang moest. Het werden tien jaar plus verbanning. Adriaen Koerbagh stierf in 1669 van uitputting in het rasphuis, op zijn 37-ste. Zijn broer, die ook in de gevangenis had gezeten, stierf drie jaar later.

Opnieuw gloeien overal de priemen in Nederland om mensen die scherpe kritiek op religie uiten, de tong te doorboren. De binnenlandse veiligheidsdienst, de AIVD, heeft beweerd dat scherpe kritiek van wetenschappers en columnisten als Paul Cliteur islamitische jongeren in de armen van de jihad drijft. Oud politicus en bestuursvoorzitter van de Open Universiteit Thijs Wöltgens schreef afgelopen zaterdag in een stuk in De Limburger tegen Cliteur dat we „een racistisch land" aan het worden zijn dankzij Cliteur.

En wat is Cliteurs misdaad? Hij schrijft kritisch over het geloof in het algemeen, dus ook de islam. Hij wijst erop dat je een achterlijk standpunt inneemt als je je blijft baseren op oude, als heilig beschouwde hoeken,

De priemen gloeien ook voor Hirsi Ali. Els Borst zei afgelopen maandag in Trouw dat ze het een schande vindt dat Ayaan Hirsi Ali en anderen de islam een achterlijke godsdienst vinden. En dat Hirsi Ali de profeet Mohammed „gemeten naar onze westerse maatstaven", pervers noemde, vindt zij niet kunnen. Maar waarom zou je een man, die een 9-jarige meisje trouwt, en niet alleen maar omdat ze zo lekker kan koken, naar huidige maatstaven geen perverseling mogen noemen? Terwijl je zonder problemen mag beweren dat de christelijke god niet bestaat, en dat Jezus een halvegare hippie was?

Omdat de hele notie van het publieke, intellectuele debat over de islam in ons land verworden is. Men denkt dat zo'n debat als pennenstrijd of op televisie hetzelfde is als een theevisite. Natuurlijk ga je, als je bij de imam op de thee bent, niet meteen zeggen dat alle geloof, dus ook de islam, onzin is. En dat je zonder maagdenvlies ook heel gelukkig een huwelijk aan kunt gaan.

Maar dat neemt niet weg dat het publieke, intellectuele debat vrij en op het scherp van de snede gevoerd moet worden. Dat Nederland als een tolerant land beschouwd wordt, komt mede doordat er eeuwenlang fel over deze kwesties is gedebatteerd. Toch is de nu boot aan zodra Cliteur of Hirsi Ali iets scherps zeggen of schrijven, bijvoorbeeld dat ze de extremistische uitwassen van de islam op scholen en in moskeeën aan de kaak willen stellen. Dan worden ze ervan beschuldigd dat ze `de vrijheid van godsdienst' en `de vrijheid van onderwijs' overboord willen gooien.

Dat is aantoonbare onzin, maar een grote groep Nederlandse columnisten, onder wie Bas Heijne en Sjoerd de Jong (om me tot deze krant te beperken) zijn er als de kippen bij om zich te keren tegen onder meer scherpe open brieven over dit soort onderwerpen. Ze hebben liever dat er gesust wordt. Ze zijn Hollandse theelichtjes. Die niets moeten hebben van Een Ligt schijnende in duystere plaatsen.

Bron: Paul Steenhuis, NRC van 27 maart 2004.

- Hoezo drijft scherpe kritiek van columnisten islamitische jongeren in de armen van de jihad?
- Zijn we dankzij Cliteur een racistisch land aan het worden?
- Kan het publieke, intellectuele debat vrij en op het scherp van de snede gevoerd worden?

In de HP De Tijd van twee weken terug stond ook een aardig artikel van Joost Niemöller

quote:

Monddood

Columnist Paul Cliteur heeft zichzelf het zwijgen opgelegd. Is hij laf? Of is zijn angst voor een linkse fatwa terecht? Het vrije woord na de moord op Fortuyn.

Paul Cliteur trekt zich terug uit het publieke debat. Deze zondag zal hij zijn afscheidscolumn voorlezen in het tv-programma Buitenhof en dan zal de publicist zich nog slechts aan zijn academische carrière wijden. In eerste instantie had hij zich nog voorgenomen al zijn woorden op een goudschaaltje te gaan leggen en controversiële onderwerpen als de islam te mijden. Maar toen hij daar wat verder over had nagedacht, begreep hij dat hij dan als columnist niet meer geloofwaardig zou kunnen zijn. Of, zoals hij het afgelopen zondag zelf zei in een interview in Buitenhof: “Als ik het nu in mijn column heb over de zielige wasbeertjes in Canada, zal iedereen alleen maar denken dat ik het eigenlijk liever over de islam had willen hebben.”

Er waren voor Cliteur, naar eigen zeggen, drie aanleidingen geweest voor zijn besluit. Ten eerste een column van Thijs Wöltgens in het dagblad De Limburger, waarin Cliteur in één adem werd genoemd met Hans Janmaat. ‘Bedriegend’, noemde Cliteur dat. Ten tweede een notitie van de AIVD over jihadrekruten in Nederland, die erop neerkwam dat Nederlandse opiniemakers verantwoordelijk waren voor de jihad. Ten derde een uitspraak van oud-minister Els Borst, die het debat over de islam onaanvaardbaar fel achtte.

Velen waren verbaasd dat Cliteur zich zoveel aantrok van die column van Wöltgens in De Limburger. Wie was die Wöltgens nu helemaal? En dan nog in De Limburger. Maar de vroegere Partij van de Arbeid-fractievoorzitter Thijs Wöltgens maakt weldegelijk deel uit van het oude bestuursestablishment van de PvdA: een invloedrijk netwerk met vertakkingen in landelijk bestuur op ieder niveau. Bovendien is hij nu voorzitter van de Open Universiteit. Dat Cliteur juist door een bestuurder uit de academische wereld werd gedemoniseerd, deed hem, naar eigen zeggen, extra schrikken. Wöltgens leerde zich in zijn vele doorwrochte essays kennen als een bezonken intellectueel. Maar in die bewuste column in De Limburger trok hij alle registers open. “Idioten,” schrijft Wöltgens, bevolken het hoogste orgaan van onze democratie; dat is de erfenis van Janmaat. Cliteur rekende hij tot de idioten. En voort raasde Wöltgens, tot aan zijn over the top conclusie: “We zijn een racistisch land geworden.” Een slip of the pen? Dat ligt niet voor de hand. Er was vast vooroverleg geweest, al was het maar in het old boys network van de PvdA. Zo’n column van een bestuurder kan gerust als een signaal worden opgevat: We hebben je in de gaten, mannetje! We zullen op deze toon doorgaan!

Paul Cliteur had dus reden om juist van de uitval van Wöltgens te schrikken. Ook al omdat we inmiddels weten wat de gevolgen kunnen zijn van demonisering: de moordenaar van Fortuyn liet zich erdoor opzwepen. In een wereld van moslimgekken en linkse fanatici met pistolen of bommen (denk aan de extreemlinkse groep RaRa in de jaren tachtig), moet je op je tellen passen als je de heilige huisjes van de multiculturele samenleving durft aan te pakken. Wie zich in het linkse kamp bevindt, is veilig. Want als er in Nederland een kogel komt, dan komt die bijna altijd van links.

Ook de AIVD gaf dus een signaal af waar Cliteur van schrok. In een notitie aan de Kamer bekritiseerde de geheime dienst de overheid. De AIVD stelde namelijk: de moslims voelen zich onheus bejegend door sommige ‘opiniemakers en opinieleiders’, en de overheid laat het na als arbiter op te treden. Met andere woorden; de overheid dient juist díe ‘opiniemakers’ terecht te wijzen die de islam bekritiseren. Een vorm van censuur kortom. Die notitie veroorzaakte grote commotie onder politici en opiniemakers. Mocht de AIVD zich wel zo politiek gekleurd in het publieke debat begeven? Het Kamerlid Geert Wilders vond van niet en protesteerde. Kennelijk voelde men op het ministerie van Binnenlandse Zaken bij nader inzien ook nattigheid, want het hoofd van de dienst, Sybrand van Hulst, liet via een (cryptische) ingezonden brief aan NRC Handelsblad weten dat hij verkeerd begrepen was. Die brief kon je met een beetje goede wil opvatten als een excuus.
Maar had Van Hulst zich niet tot de Kamer moeten richten? Kennelijk lag een openlijke spijtbetuiging
tegenover de politiek te gevoelig. Dan maar liever een hoekje in de krant. Maar goed, op dat moment had Paul Cliteur zijn conclusie al getrokken: de AIVD vond dat mensen als hij bijdroegen aan de jihad. Daar wilde hij zich niet schuldig aan maken. Dan maar liever zwijgen.

De derde partij die Cliteur deed zwijgen, was oud-minister Borst. Zij sprak namens een ondoorzichtige club: het Nationaal Platform voor overleg en samenwerking tegen Racisme en Discriminatie, het NPRD. Dit mysterieuze ‘platform’ bestaat uit 23 leden, deels hoge ambtenaren van ministeries, gemeentelijke organisaties en de provincies, deels vertegenwoordigers van allerhande linkse pressiegroepen. Niemand weet welke invloed deze groep heeft op besluitvorming achter de schermen. We weten slechts dat het Platform verklaringen afgeeft aan de pers en dat die met veel respect behandeld worden.

Het is weer prijs schieten op rechtse individuen die hun nek durven uit te steken. En nu de Fortuyn-
opstand verbrokkeld is geraakt, hebben de woordvoerders uit de tijd van Paars hun zelfvertrouwen herwonnen. De eersten die van zich lieten horen waren Hans Dijkstal en Paul Rosenmöller, die in de commissie-Máxima zitting hadden genomen. Onder hun leidersschap hadden VVD en GroenLinks een nederlaag geleden, maar zonder gêne maten ze zich nu weer een morele autoriteit aan. En die werd hun gegund, want bij de publieke omroep kregen ze alle ruimte om hun boodschap te verspreiden. Die luidde: het debat over de islam mag niet op het scherp van de snede worden gevoerd want dat is ‘gevaarlijk’.

De al genoemde Els Borst bracht dit weekeinde te berde dat politici niet mogen zeggen wat ze
denken, want daarmee zouden ze de ‘argeloze burger’ maar het besef bijbrengen dat stigmatiseren mag. De arrogantie die uit een dergelijke opmerking spreekt, is typerend voor de linkse elite: het volk is dom, breng het niet op ideeën. In die sfeer van hernieuwd vertrouwen in de linkse hoek moet ook de geslaagde overval op Paul Cliteur gezien worden.

Cliteur was links al enige tijd een doorn in het oog omdat hij een column had in het programma dat wordt gezien als de parel van chic links: Buitenhof. Juist op deze plek mocht de zo fatsoenlijke professor op licht ironische toon de linkse elite een beetje uitdagen. En dat deed hij. Hij hekelde de terughoudende politici als het ging over vrouwenbesnijdenis, haalde Kant en Spinoza aan om de geest van de verlichting aan te prijzen, propagandeerde de Franse aanpak van het hoofddoekjesprobleem, hekelde het Nederlandse anti-Amerikanisme, en prees Balkenende toen hij islamscholen ‘een gevangenis van achterstand’ had genoemd. Allemaal op een bijna vrolijke, nooit confronterende toon.

Hoe onschuldig ook, het waren deze plagerige columns die Vrij Nederland-columnist Piet Grijs een tijdje terug in woede deden ontsteken. Grijs wenste Cliteur zelfs onder de tram en vergeleek hem met Hitler. Dat is een beproefde Grijs-methode. Ooit zag hij kans op die manier de hem onwelgevallige, want kennelijk ‘rechtse’ professor Buikhuizen als fascist neer te zetten en zo kapot te maken. Piet Grijs demoniseerde Cliteur notabene in het blad waarvoor ook Cliteur met regelmaat essays schreef. VN-hoofdredacteur Xandra Schutte had het niet nodig gevonden haar auteur Cliteur tegen deze doodsbedreiging in bescherming te nemen; de column werd gewoon geplaatst. Na publicatie brak er geen verontwaardiging uit. Het werd weer eens bevestigd: linkse woordterroristen als Piet Grijs krijgen in Nederland de vrije hand.

Toen de publicitaire aandacht begon rond het nieuwe boek van Cliteur, Tegen de decadentie, werd de strop om de nek van de professor nog eens extra aangetrokken. Het begon zo. In HP/De Tijd verscheen eind februari een interview met Cliteur door Alain van der Horst, waarbij de altijd zo zorgvuldig formulerende professor zich liet verleiden tot het tonen van zijn assertieve kant. Job Cohen, Jacques Wallage, Hans Dijkstal en Paul Rosenmöller, de hele linkse ‘bestuurselite’ kreeg er van langs. Dat was het moment waarop Cliteurs tegenstanders hadden gewacht. Naar aanleiding van het HP/De Tijd-interview werd Cliteur gevraagd voor een gesprek met Cohen in B&W, het praatprogramma van de VARA. De argeloze Cliteur had niet door dat hij uitgenodigd was voor een openbare executie.

Presentatrice Inge Diepman zette, in het voetspoor van haar heldin Sonja Barend, gelijk de toon door het gesprek op zwaar gechargeerde toon in te leiden: “Goeienavond. De Amsterdamse burgemeester Job Cohen denkt ondemocratisch. Is arrogant. Verkwanselt de beginselen van de rechtsstaat. En heeft een flut integratiebeleid. Jawel. Je moet het maar durven zeggen. Paul Cliteur durfde dit te zeggen in HP/De Tijd.”

Daarna vroeg ze beleefd aan Cohen of het interview hem ook boos had gemaakt. Welnee, kon Cohen, toen quasi geïrriteerd, reageren, alsof er een vlieg om hem heen zoemde. Zo had de burgemeester al gelijk bij de start een enorme voorsprong die hij niet meer hoefde af te geven.
In zijn laatste boek had Cliteur een heel hoofdstuk gewijd aan Cohens filosofietje dat integratie ‘via het geloof’ moest verlopen en dat moslims dus ook in politieke zin via de moskee benaderd moesten worden. Het betoog van Cliteur kwam er op neer dat Cohens benaderingswijze op gespannen voet verkeerde met onze westerse ideeën over scheiding van kerk en staat. Maar wat bleek: Cohen had niet eens de moeite genomenter voorbereiding dat hoofdstuk te lezen. Dat punt probeerde Cliteur nog een paar keer op te voeren, maar Diepman kapte het telkens af.

Cohen zat daar helemaal niet voor een debat. Dat had de keurige Cliteur verkeerd ingeschat. Cohen zat er alleen maar om Cliteur eventjes neer te zetten als een ‘schrijftafelgeleerde’. Dat woord liet de burgemeester met nadruk enkele malen vallen. En bij iedere keer ging de arme Cliteur er meer als schrijftafelgeleerde uitzien. De burgemeester wist dat hij in de VARA-studio een thuiswedstrijd speelde. Zijn hele lichaamstaal ademde zelfverzekerdheid uit. Ongegeneerd bediende hij zich van gladde retorische trucjes.
- Hij onderbrak Cliteur wanneer hij daar zin in had.
- Begon over allerhande integratienota’s, waarvan hij ook wel wist dat Cliteur die nooit gelezen kon hebben.
- Arrogant stelde hij zich op als de man die nu eenmaal wist wat werkte en wat niet werkte. Hij was namelijk geen schrijf-tafel-ge-leer-de. Duidelijk?

Inge Diepman vond het allemaal prachtig. De steeds zenuwachtiger wordende Cliteur zocht met zijn ogen hulp bij de presentatrice, maar die hulp kwam natuurlijk niet. De volgende dag liet NRC-columnist Frits Abrahams zich lacherig uit over de afgang van Cliteur. Ja, daar had Abrahams zich kostelijk mee vermaakt. Het was duidelijk: Cliteur was aangeschoten wild. Toen was het
nog maar een kwestie van tijd voordat Wöltgens uit de Limburgse bosjes kwam om met Janmaat in de hand Cliteur neer te zetten als racist.Cliteur moest wel inzien hoe onbeschermd hij er bij stond. Ongeschikt voor de Jezus-rol legde hij het bijltje er bij neer.

Meteen kreeg hij de hoon van de hele linkse columnistengemeente over zich heen. Wat een slapjanus, die professor, klonk het lacherig in koor. Jan Blokker, opnieuw Frits Abrahams, Elsbeth Etty, Piet Grijs en Marcel van Dam hadden zelf hun hele leven niet bang hoeven te zijn voor geweld uit de linkse, dan wel moslimhoek. Bas Heijne was in zijn column in NRC Handelsblad zelfs alweer vergeten dat Fortuyn vermoord was en dat RaRa ooit bestond, toen hij meesmuilde dat Cliteur toch geen enkele reden had om bang te zijn; was er in Nederland ooit een aanslag gepleegd dan?

Laten we de verhoudingen eens schetsen in het islam-debat. Er is een linkerkant en een rechterkant. De rechterkant wordt vertegenwoordigd door een paar individuen zonder macht. Het front van links wordt vertegenwoordigd door een machtsblok van regenten. Rechts vind je een handvol intellectuelen dat met grote gretigheid de polemiek wil aangaan. Het zijn individuen met niet veel meer dan de macht van het woord. Columnisten als Theo van Gogh, Sylvain Ephimenco, Asfhin Ellian, en, tot vorige week Paul Cliteur. Daarnaast de Kamerleden Geert Wilders en Ayaan
Hirsi Ali. En zo nog een paar. Natuurlijk: Elsevier en De Telegraaf bevinden zich ook aan het rechtse
front. Maar die spelen in het publieke debat van de elite slechts een kleine rol.

Natuurlijk kun je zeggen dat het Nederlandse volk een regering heeft gekozen die een hardere aanpak van het immigrantenprobleem voorstaat. Vormt deze regering geen partij in het islamdebat? In principe wel. Maar dit kabinet wordt juist op de cruciale plekken bevolkt door zwakke figuren. Niemand neemt de premier nog serieus. Minister Remkes van Binnenlandse Zaken blijkt zijn eigen AIVD slecht aan te sturen en wordt geteisterd door ongehoorzame leidinggevenden uit de politie en het gevangeniswezen. Minister Donner van Justitie heeft zijn Openbaar Ministerie niet meer in de hand. Alleen minister Verdonk van Vreemdelingenzaken weet haar rug recht te houden.

Deze regering ligt bovendien voortdurend onder vuur van een oppositie die het, voornamelijk vanwege de bezuinigingen en de slechte toestand van de economie, goed doet in de peilingen. De regering is op belangrijke punten als islamscholen ook nog eens onderling verdeeld langs de breuklijn christelijk-liberaal. Had een minister niet iets moeten zeggen over hoe nu Cliteur met behulp van de eigen AIVD het zwijgen is opgelegd? Goed, vanwege de rouwperiode na het overlijden van prinses Juliana kon het kabinet geen politieke uitspraken doen. Maar we weten sowieso dat van de meeste ministers in dit kabinet nauwelijks een wezenlijke inbreng in het publieke debat verwacht kan worden.

En dan is er de linkerkant. Die wordt gevormd door een grote, grijze bestuursmassa die uitstekende relaties met de media onderhoudt. Dit zijn via interne overheidskanalen benoemde regenten: burgemeesters, hoge ambtenaren, leidinggevenden in allerhande gesubsidieerde platforms, overlegorganen, commissies, programmaraden en wat dies meer zij. Ook de publieke omroep wordt vanuit deze bestuurselite links aangestuurd. Zelfs het ogenschijnlijk neutrale NOS Journaal, zo toonde HP/De Tijd onlangs aan, functioneert als spreekbuis voor de linkse bestuurselite. Dat is dus een machtige lobby.

Pim Fortuyn noemde het destijds ‘de linkse kerk’ en vriend en vijand wisten toen gelijk waar hij het over had. Diezelfde Pim Fortuyn sierde de omslag van HP/De Tijd op 29 september 2000, toen redacteur Stan de Jong een artikel schreef over het feitelijke spreekverbod dat een aantal individuen was opgelegd door de smaakbepalende linkse elite. Een van hen was Gerry van der List, die in 1998 een storm van kritiek over zich heen had gekregen toen deze zich in zijn column in de Volkskrant had geërgerd aan exhibitionistische uitwassen van de Gay Games. Van der List trok zich terug uit het publieke debat en werd redacteur bij Elsevier. Het artikel ging ook over de filosoof Rietdijk, die vanwege zijn eigenzinnige ideeëngoed geen hoogleraar zou worden. Over Pim Fortuyn, die een te onafhankelijk denker was om in de wetenschap carrière te maken en die ook in de bestaande partijpolitiek geen kansen kreeg. En natuurlijk over de aan de rand opererende Theo van Gogh. Allemaal in 2000 gemarginaliseerd door links. Het bewuste stuk was luchtig van toon. Het leken dan ook relatief luchtige tijden. Er was nog geen 11 september geweest, en geen aanslag in Madrid. Fortuyn was nog niet ‘gestopt’, zoals dat heette in kringen rondom Volkert van der G.

Wie na de moord op Fortuyn aanzet tot demoniseren, weet dat hij moordenaars het pistool in de hand legt. Daarom is het extra kwalijk als PvdA-prominent Jacques Wallage Hirsi Ali’s polemiek tegen de islam vergelijkt met wat de joden in de Tweede Wereldoorlog is aangedaan. Ook Pronk weet na Fortuyn wat hij doet als hij minister Verdonk van deportatie beticht. Pronk zet in feite aan tot moord. Geen wonder dat Verdonk niet meer in een kamer met Pronk aangetroffen wil worden. En Thijs Wöltgens zet net zo goed feitelijk aan tot moord als hij Cliteur een racist in de traditie van Janmaat noemt. Wöltgens weet dat Cliteur gedoemd is wanneer dergelijke aantijgingen zich blijven herhalen.

Zal er in het rechtse kampje weer een dode vallen? Dat is helemaal niet zo onwaarschijnlijk als
laatdunkende columnisten als Bas Heijne denken. Maar er speelt ook nog iets anders. De ‘capitulatie’ van Cliteur, zoals Cliteur dat zelf noemde, zou wel eens het beginakkoord kunnen zijn voor het door links gewenste smoren van het vrije debat, dat twee jaar terug met Fortuyn opflakkerde. Heel slecht. Als er over de problemen met islam, immigratie en integratie niet meer op het scherp van de snede gedebatteerd wordt, zullen die problemen daarmee echt niet afnemen. Integendeel.

Welke ruimte blijft ons voor het vrije debat? Gisteravond zag ik bij een kennis hoe een magere VARA!-cabaretier en maratonloper alvast een voorschot nam op een uitzending voor politieke partijen. Gelukkig had hij meer te vertellen dan daadwerkelijk iets toe te voegen.

quote:

Op vrijdag 9 april 2004 16:31 schreef Bluesdude het volgende:

[..]

Dat is al gaande.
Maar als sommige debatters van de slachtofferrol genieten en de vermoorde onschuld spelen dan zit het debat in een onzinnige zijlijn.

Dat ben ik wel met je eens.

quote:

Spruyt en Cliteur doen zelf het hardst aan demoniseren wat zij hun tegenstanders verwijten.
Ik zie ook een tendens het debat te blokkeren zodra de kwestie " racisme" aangeroerd word.
Een crisis in de burgerlijke moraal ?

Wellicht is gebruik van het woord racisme aan de sleet onderhevig. Het is intussen zo vaak gebruikt dat niemand er nog van op lijkt te kijken. Je kunt het vergelijken met overmatig gebruik van ddt, na verloop van tijd is het ongedierte resistent geworden, je moet het gebruik ervan daarom doseren en niet alles platspuiten.


Ter informatie een artikel uit Elsevier van 3 april 2004 van Gerry van der list.:

quote:

DEBATCULTUUR

Aanstellerij
De zelfcensuur van Paul Cliteur doet vreemd aan, zorg om bedreiging van het vrije woord niet

Herinnert u zich Jules Croiset nog? De acteur met gevoel voor het grote gebaar wilde zo graag het slachtoffer zijn van discriminatie dat hij zijn eigen ontvoering in scène zette. Bij het kennis nemen van de talloze interviews die Paul Cliteur de afgelopen week gaf, drong een vergelijking met Croiset zich op. De hooggeleerde columnist gooit het bijltje erbij neer als polemist. Cliteur durft zich in het bijzonder
niet meer scherp uit te laten over de islam en moslims, omdat dit tot allerlei bedreigingen zou leiden.

Voor de geloofwaardigheid van dit verhaal is het jammer dat de bedreigingen nogal meevallen. Cliteur heeft geen taarten in zijn gezicht geduwd gekregen, is niet getrakteerd op kogelbrieven, ziet zich niet verplicht lijfwachten in te schakelen. De enige mishandeling die hem ten deel is gevallen, bestaat uit schimpscheuten van een handjevol, min of meer uitgerangeerde progressieven op leeftijd. Cliteur speelt met verve de martelaar van het vrije woord, maar de steniging blijft beperkt tot een paar verbale kiezelsteentjes. Zo lijkt zijn zelfcensuur nogal op aanstellerij.

Toch snijdt Cliteurs analyse van de problemen van het multiculturele debat wel degelijk hout. Afvallige moslims, van Salman Rushdie tot Ayaan Hirsi Ali, hebben ervaren hoe risicovol het kritiseren van de islam kan zijn. Geregeld worden ook van autochtone zijde pogingen ondernomen om de critici de mond te snoeren
door ze te betichten van racisme of het inspelen op `onderbuikgevoelens'. Zo eist de burgemeester van Groningen, de PvdA'er Jacques Wallage, van de VVD dat Hirsi Ali zich koest houdt. En een commissie voor stimulering van de participatie van allochtone vrouwen (ook wel, naar haar bekendste lid, de commissie-
Máxima genoemd) zegt te verlangen naar een minder fel debat over de integratie. Het zal wel goed bedoeld zijn, maar de waardevolle oproep `de' moslims niet te stigmatiseren leidt al snel tot een krampachtige debatcultuur waarin ook zakelijke kritiek verdacht klinkt.

Wat moeten we dan met de constatering van de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst dat een kritische toon in de discussie over de islam radicalisering van moslimjongeren in de hand werkt? Weinig anders dan
voor kennisgeving aannemen. Het kan best zijn dat moslims steigeren als Hirsi Ali de profeet Mohammed een `perverse tiran' noemt. Toch dient het recht van het kamerlid om dit te zeggen zwaarder te wegen dan hoffelijkheid jegens moslims en angst voor hun represailles.

Het aardige van Cliteur is dat hij zijn kritiek op de islam op een intelligente manier verwoordt. Daarom is zijn vertrek uit de arena van het publieke debat een verlies. Maar het zelfbenoemde slachtoffer van politieke correctheid zal wel snel terugkeren. Als het niet uit idealisme is, dan toch uit verslaving aan de belangstelling van de naar zijn pittige opinies hunkerende media. `Heerlijk, al die aandacht,' zei hij in het tv-programma Buitenhof.

[ Bericht 31% gewijzigd door sjun op 09-04-2004 17:05:48 ]

quote:

Op vrijdag 9 april 2004 16:59 schreef SCH het volgende:
Volgens mij is er alle ruimte voor het vrije debat. Cliteur heeft gewoon lange tenen.

Het bovenstaande artikel gelezen waarin beperkende factoren op de ruimte voor het vrije debat staan beschreven?

Ook de Telegraafcolumnist, professor en geneesheer Bob Smalhout had een en ander op te merken over hetgeen rondom Cliteur plaatsvond in de Telegraaf van 3 april 2004:

quote:

Wijken voor terreur?

Bij de gehele landelijke pers was de afgelopen weken het terugtreden van de bekende columnist prof.dr. Paul Cliteur voorpaginanieuws. De Leidse hoogleraar in de rechtsfilosofie voelde zich bedreigd door linkse activisten en wenste niet het lot van wijlen Pim Fortuyn te delen.

Paul Cliteur is onder meer bekend door zijn heldere, gesproken columns in het zondags tv programma Het Buitenhof. Hij is een verklaard tegenstander van zowel links-politieke correctheid als van de door dezelfde stroming verheerlijkte multiculturele samenleving. Ook is hij bevriend met Bart Jan Spruyt, die directeur is van de Edmund Burke Stichting. Die stichting heeft als doel het conservatieve gedachtegoed te bevorderen en uit te dragen. Spruyt heeft thans op eigen kosten beveiligingsmensen ingehuurd omdat hij met de dood bedreigd wordt via anonieme telefoontjes en brieven.

Hetze
Zowel Cliteur als Spruyt wijzen een aantal politiek linkse kopstukken aan, zoals de PvdA-coryfeeën Thijs Wöltgens, Marcel van Dam en Jacques Wallage, als aanstichters van een hetze die mogelijk, net als bij Pim Fortuyn is geschied, tot een moord kan leiden door een eventuele opvolger van Volkert van der Graaf. Spruyt wijkt niet voor deze terreur, evenmin als een aantal vooraanstaande Nederlandse columnisten zoals de in Iran geboren Afshin Ellian en Sylvain Ephimenco. Deze laatste verklaarde „liever staande en schrijvend te sterven dan knielend en likkend te leven”. Maar Cliteur wil, zoals hij het zelf uitdrukte, „geen martelaar zijn voor de vrije gedachte”.

In de eerste plaats is het in dit verband natuurlijk belangwekkend om te weten wat dan eigenlijk dat conservatieve gedachtegoed van Cliteur en Spruyt inhoudt. Daar is gemakkelijk achter te komen, want vorig jaar heeft de eerdergenoemde Edmund Burke Stichting een Conservatief Manifest gepubliceerd onder de titel: De crisis in Nederland en het conservatieve antwoord. Een royale samenvatting hiervan verscheen vorig jaar in het dagblad Trouw.

Problemen
Het behandelt een groot aantal maatschappelijke problemen zoals het toenemende geweld, de groeiende etnische spanningen, de te grote en te dure overheidssector, de verloedering van ons onderwijs en van ons maatschappelijk leven en het falen van onze politieke en sociale elite. Het manifest becijferde onder meer dat de criminaliteit in Nederland de laatste 40 jaar is vertienvoudigd, dat in een eeuw tijd het aantal moorden met 1200 procent is gestegen, dat Nederland het absolute drugsparadijs van de wereld is geworden en dat onze rechtsspraak geen enkel afschrikeffect meer heeft. Justitie is te soft en het begrip ´gedogen´ heeft de moraal ondermijnd.

Er gaapt een enorme kloof tussen de politiek enerzijds en de burgers, die vrijwel machteloos zijn, anderzijds. Daar partijbelangen vaak gewichtiger blijken te zijn dan de noden van het land, leidt de partij discipline tot een kleurloze middelmaat, politieke correctheid en de grijze muizen van het poldermodel. En wat betreft de problemen met de steeds groeiende groepen van allochtonen stelt het manifest dat het integratiebeleid bankroet is en Nederland op weg is geïslamiseerd te worden. Dit zijn slechts enkele punten uit het grote manifest. Maar dit korte overzicht is wel voldoen de om te beseffen dat het sympathiseren met al die stellingen en het in woord en geschrift uitdragen van dit gedachtegoed inderdaad een groot risico met zich meebrengen.

Sinds de moord op Pim Fortuyn zijn de open politieke discussie en het recht op het vrije woord hachelijke en in principe hoogst gevaarlijke zaken geworden. En nog steeds blijkt dat columnisten die pleiten voor een terugkeer naar oude normen en waarden en die een lans willen breken voor de verworvenheden van onze westerse cultuur, of die kritiek hebben op de uitwassen van de islam, weer onmiddellijk door progressieve drammers op de korrel worden genomen.

Zo schreef de linkse bourgondiër Thijs Wöltgens onlangs in het Limburgs Dagblad over de geheel ingeburgerde en vloeiend Nederlands sprekende eigenaresse van zijn favoriete Chinees restaurant. Als Aziatische voelde zij zich hier in Nederland thans door onze huidige „vreemdeling-vijandige omgeving” zó gestigmatiseerd dat ze overwoog naar China terug te keren.

Een grotere linkse gotspe is nauwelijks denkbaar. In de eerste plaats is China een land waar de rechten van de mens het minst worden gerespecteerd. En ten tweede is er in Nederland nog nooit een probleem geweest met Chinese immigranten. Ze werken keihard, ze plegen ten opzichte van Nederlanders nooit een criminele daad en gedragen zich als voorbeeldige burgers. Hetzelfde geldt overigens voor Vietnamezen, Spanjaarden, Grieken, Indiërs en vele anderen. Iedereen weet immers dondersgoed welk soort immigranten moeilijkheden veroorzaakt.

Het is mede de taak van columnisten de vinger te leggen op de zere plekken in onze samenleving. En dat ongeacht titel, rang of functie van hoogwaardigheidsbekleders. Als dat niet meer kan zonder levensgevaar, dan staan wij voor een peilloze afgrond van politieke, etnische en religieuze terreur.

Professor Paul Cliteur is kennelijk niet voor held in de wieg gelegd, zulks in tegenstelling tot Afshin Ellian, Sylvain Ephimenco en Bart Jan Spruyt, die allen blijven waarschuwen voor de dreigende ondergang van onze Nederlandse identiteit. Misschien kan prof. Cliteur eens gaan kijken op het Weteringplantsoen in Amsterdam. In 1945 zijn daar 36 onschuldige Nederlandse gijzelaars door de
Duitsers als represaille voor een verzetsdaad in het openbaar doodgeschoten. Er staat thans een monument met daarop een tekst van de journalist, oud-verzetsstrijder en oprichter van het blad Vrij Nederland, Henk van Randwijk. Die tekst zou eigenlijk boven de schrijftafel van iedere columnist moeten hangen.

De woorden luiden:
Een volk dat voor tirannen zwicht
zal méér dan lijf en goed verliezen;
dan dooft het licht...

quote:

Op vrijdag 9 april 2004 17:09 schreef SCH het volgende:

[..]

Het spijt me, maar Joost Niemoller en zijn tirades - het zegt me niet zoveel meer. Als hij het heeft over het vrije debat en dat mensen monddood gemaakt worden en de eerste zin waar mijn oog op valt is: "een stelletje uitgerangeerde progressieven" - dan weet ik wel weer genoeg.

Ik lees alles over deze kwestie, er valt van beide kanten veel voor te zeggen. Dit is een van de slechtse betogen in deze reeks.

Als Wöltgens en consorten wat mogen sneren, dan toch ook de tegenpartij? Je kunt over de sneer heenlezen en vervolgens de gevoerde argumenten wegen...

Een licht van Cliteur op de zaak

quote:

Druk weekje

Nou zeg, dat was een druk weekje voor iemand die zich had voorgenomen zich terug te trekken. In één week hebben de drie punten die ik aan de orde stelde zich sneller uitgekristalliseerd dan doorgaans gebeurd in drie jaar.

Eén: de aivd-notitie die rept over “een groeiend aantal moslims” die zich door “opiniemakers en
opinieleiders in het maatschappelijk verkeer onheus bejegend voelt”. Zijn toch gewoon feiten, kraaide de politiek correcte elite verheugd. Eindelijk maakte de aivd eens propaganda voor het progressieve standpunt.
Nee, in de afgelopen week is wel duidelijk geworden, dat de aivd zich helemaal niet met het opinieklimaat behoort bezig te houden. Ook niet quasi-registrerend met “oh, we tekenden alleen maar op wat we gehoord hebben”. Volkert van der G.’s moeten ze opsporen of overspannen dames die met auto’s op politici inrijden.

Mijn tweede punt van zorg was die commissie Borst die onder het schone voorwendsel van racismebestrijding meende religiekritiek te mogen stigmatiseren. Dat was en is nog steeds verkeerd. Of racisme kan worden vastgesteld, dat is aan de rechter om te beoordelen. Niet aan de denkpolitie onder leiding van mevrouw Borst.

Mijn derde punt was: de veiligheid van diegenen die zich met onwelgevallige boodschappen mengen in het publieke debat.
Tjonge jonge, ik heb heel wat creatieve kwalificaties over mij zien langstrekken van onze
dagbladcolumnisten. Een watje, aanstellerij, een ijdeltuit, hunkerend naar martelaarschap, nog niet het moderne leven binnengegaan, geen straatvechtertje genoeg. Waar maakt die vent zich druk over? Hij is toch zelf niet bedreigd?

Onze pantoffelhelden die heroïsch met het zapapparaat op de bank de wereld aan het wegen zijn, vinden dat je eerst zélf gevaar moet lopen. Er moet eerst een warhoofdige dame op je inrijden. Eerst moet je zelf horen dat je met lood zal worden volgepompt. Alleen maar zorg over wat anderen zou kunnen overkomen - lieve hemel, wat een aansteller.

OK Cliteur, je had dus weer op alle punten gelijk. Betweter. Nee, ik had ook op één punt ongelijk en
voordat ik verdwijn ga ik nog even bij u te biecht.
Ik heb erg uitgehaald naar links. Links in het algemeen. Maar ik heb de afgelopen week geleerd dat die oude versteende PvdA-cultuur niet samenvalt met links in het algemeen. De gekte zit bij oud links. Het links van Halsema en Marijnissen is anders. Dat heb ik geleerd. En daarmee heeft die hele affaire voor mij toch ook nog wel iets verrassends opgeleverd.

Maar nu genoeg. Ik verdwijn. Het was mij een eer en genoegen. Ik wens u alle goeds.

Bron: Paul Cliteur (laatste Buitenhof-column)

Arend Jan Boekestijn, historicus en verbonden aan de Universiteit Utrecht schreef in het NRC van 30 maart 2004

quote:

De elite schikt en plooit

Niets kan onze regenten zo opwinden als ideologische scherpslijperij. Daar kan immers zomaar
bloedvergieten uit voortkomen. Vandaar dat de elite bij voorkeur schikt en plooit. Het grootse gebaar
wordt hier gewantrouwd.

Deze mentaliteit heeft natuurlijk voordelen. Buitenlanders zij n vaak getroffen door het vreedzame
karakter van onze geschiedenis. Balkanisering hoeft men hier niet te vrezen. Met een broodje kaas in de ene en een glaasjes melk in de andere hand maakt men geen revolutie.

Bezien vanuit dit perspectief worden de gebeurtenissen rond Cliteur begrijpelijker. Een cultuur die wars is van Prinzipienreiterei en eruditie valt gemakkelijk ten prooi aan onhelder denken. Als iemand de islam op dezelfde manier wenst te bejegenen als bijvoorbeeld het liberalisme, is Leiden in last. Religie is toch meer dan een mening! En wat goeds kan er voortkomen uit kritiek op de koran? Als een handvol allochtonen beweert dat elke kritische opmerking ten aanzien van de islam de burgeroorlog dichterbij brengt, dan pennen de AIVD-ambtenaren er lustig op los. Causaliteit wordt hier te lande wel vaker omgedraaid.

Deze week zal duidelijk worden of er in Den Haag nog politici met ruggengraat rondlopen. Het feit dat Cliteur zijn pen neerlegt uit vrees dat er een nieuwe Volkert van de G. opstaat, is een politiek feit van de eerste orde. Zelden was het opportuner om de minister-president naar de Kamer te roepen en hem zijn mening te vragen over het feit dat in ons land een intellectueel uit vrees voor represailles zichzelf het zwijgen oplegt. Wat is onze rechtsstaat nog waard indien intellectuelen niet meer vrijuit durven te spreken?

De uitkomst van deze discussie is helaas ongewis. Er zijn zoveel politici in de war dat pleidooien voor zelfcensuur er ingaan als zoete koek. Dit is nog steeds het land waar Piet Grijs erin slaagde om prof. Buikhuizen uit de universiteit te jagen. Nu niemand er meer over twijfelt dat Buikhuizen het gelijk aan zijn zijde had, wacht ik nog steeds op het excuus van Grijs.

Europarlementariër Michiel van Hulten gaat nog een stap verder. Zelfcensuur is mooi maar censuur is nog veel effectiever! Het denken als geheel dient te worden afgeschaft. Hij ergert zich er mateloos aan dat Bolkestein in de tijd van de baas en met hulp van zijn ambtenaren een boek heeft geschreven over Europa. Stelt u zich voor: een boek! Dat is natuurlijk vragen om moeilijkheden.

Van Hulten heeft de tijdgeest goed aangevoeld. Het is natuurlijk levensgevaarlijk dat Bolkestein af en toe in debat treedt met intellectuelen. Daar kunnen hele bevolkingsgroepen zich aan ergeren. En voordat je het weet stroomt er bloed door de straat. Het Westen kan het beste maar een voorbeeld nemen aan de Arabische wereld. Daar worden immers nooit opruiende boeken gepubliceerd. Er worden überhaupt weinig boeken gepubliceerd. In de gehele Arabische wereld worden jaarlijks net zoveel boeken uitgegeven als het totale aantal kunstboeken dat in Spanje op de markt komt.

Het is de beste oplossing. De censuur voorkomt eenvoudigweg publicatie van teksten die als kritisch zouden kunnen worden ervaren. En als iemand het toch niet kan laten om het wettig gezag te relativeren, dan is het voor alle partijen beter om deze persoon voor kortere of langere tijd uit de samenleving te halen. Deze oplossing is toch uiteindelijk ook het beste voor de intellectuelen zelf.

Fortuyn had nu nog geleefd als we hem in quarantaine hadden geplaatst.

Laat Amsterdamse ambtenaren voortaan maar op studiereis gaan naar Saoedi-Arabië.

Ook Bart Jan Spruyt, directeur van de Edmund BurkeStichting een platform voor conservatieve gedachtevorming, was reeds in de pen geklommen om de eigen werkelijkheid voor het voetlicht te brengen in het NRC van 30 maart jl.

quote:

De lafheid van zwijgend links

Paul Cliteur gaat beter op zijn woorden letten en stopt met zijn column voor Buitenhof. Bas Heijne verweet hem in deze krant (27 maart) dat rechtse stoere stukjesschrijvers als Cliteur hun slachtofferschap breed uitmeten en op een hysterische manier naar het martelaarschap verlangen.

Heijne meent te weten wat er gaande is: conservatieve intellectuelen als Cliteur hebben het wel altijd over de islam, maar zijn eigenlijk helemaal niet bang voor islamitisch geweld en fanatisme. Waar zij bang voor zijn is de oorverdovende stilte en leegte op links.

Is dat zo? De commotie is begonnen met het boek Tegen de decadentie, dat Cliteur vorige maand publiceerde. Dat is een geleerd boek waarin hij de discussie over de grondslagen van onze democratische rechtsstaat opent. We zijn decadent geworden, aldus Cliteur, want we zijn onwetend over de herkomst en waarden van ons systeem. De gevaren die ons bedreigen komen daarom vooral van binnenuit. In dit kader opent hij de aanval op de religie. De waarden van de religie, en zeker die van de islam, staan haaks op ons systeem.

Met zijn boek maakt Cliteur discussie mogelijk. Wat wil je nog meer, zou je zeggen. Nou dit: linkse politici en intellectuelen die de handschoen oppakken. Maar dat gebeurt niet.
- De AIVD mengde zich in het debat met de opmerking dat de woorden van columnisten als Cliteur ertoe leiden dat moslims zich onheus bejegend voelen en tot de jihad worden verleid.
- Marcel van Dam beschuldigde Cliteur van demagogie
- Thijs Wdltgens had het gelijk over racisme
- Piet Grijs sprak de wens uit dat Cliteur eerdaags onder de tram terecht zou komen
en
- Wallage zegt in Cliteur een potentiële deporteur van joden en andere ongewenste vreemdelingen te zien.

En dit zijn geen incidenten. Toen ik zelf, samen met Michiel Visser, in oktober vorig jaar een Conservatief Manifest publiceerde, mocht ik meemaken dat mensen als Kees Schuyt en de linkse CDA'er Woldring het hadden over de dreiging die van het opdringerige conservatisme uitgaat. Haatbrengers waren het, die mensen tegen elkaar opzetten. Bart Tromp vergeleek de Edmund Burke Stichting met radicale moskeeën die met Saoedisch geld worden gefinancierd.

In de vele interviews die inmiddels met Cliteur zijn verschenen, gaat het ook steeds over kennissen van Cliteur die „niet zonder lijfwachten naar lezingen gaan". Cliteur heeft het dan onder anderen over mij. Ik geef er niet zo om, omdat ik iedere keer wanneer ik die beveiligingsmensen zie, moet denken aan die hilarische spotprent van dat mannetje dat thuiskomt, zijn jas in een hoek gooit en tegen zijn vrouw uitroept: „Eindelijk ook bedreigd!"

Maar met Cliteur ben ik wel bezorgd over die leegte op links die ervoor zorgt dat van die kant alleen dooddoeners komen. Juist wegens die leegte op links is de angst voor islamitisch geweld en fanatisme, anders dan Heijne denkt, voor conservatieven wel degelijk reëel. De socioloog Gabriël van den Brink heeft het in een recent rapport over Rotterdam over een „tikkende tijdbom". Het niet aangaan van een scherp en zelfs hard debat getuigt alleen maar van een onderschatting van de situatie. Juist omdat een volwassen debat over de grondslagen van onze democratische rechtsstaat uitblijft, omdat links ervoor wegvlucht, juist daarom is die angst terecht.

Misschien is het beter als rechtse intellectuelen links links laten liggen, en alleen nog maar het debat zoeken met moslimintellectuelen die nog niet in de klauwen van de AEL terechtgekomen zijn. Als dat debat mislukt, kunnen liberale conservatieven alsnog conservatieve liberalen (neocons) worden. Persoonlijk hoop ik dat het zover niet zal komen.

Punten voor Bart Jan Spruyt. De handschoen wordt niet opgepakt, er wordt wat met modder gegooid. Er worden wat etiketjes uitgdeeld en er worden bondgenoten verzameld. Ook op FOK! mochten de digitale entiteit sjun het al meemaken door iemand die meer gelijk behandeld wordt dan anderen te worden neergezet als dwaallicht en haatzaaier. Kennelijk had deze gebruiker het nodig zich van dergelijke 'gespreks'technieken te bedienen om zijn punt te kunnen maken. Mechanismen uit het alledaagse leven vinden ook in de digitale wereld emplooi. We kunnen ervan leren en daardoor de schade in het leven van alledag beperken.

Prof. dr. Arie Verhagen, hoogleraar Nederlandse Taalkunde belichtte de verhalen wat kritischer. Hij schreef in het NRC van 30 maart jl..

quote:

AIVD verwijt Cliteur niets

Bij alle rumoer rondom de AIVD, moslims en Paul Cliteur is het nuttig te lezen wat de AIVD letterlijk
geschreven heeft: „Te constateren valt dat een groeiend aantal moslims zich door opiniemakers en opinieleiders in het maatschappelijk verkeer onheus bejegend voelt." Dat is wat anders dan wat Paul Steenhuis schrijft: „(...) de AIVD heeft beweerd dat scherpe kritiek van wetenschappers en columnisten als Paul Cliteur islamitische jongeren in de armen van de jihad drijft" (Opinie &Debat, 27 maart).

Het maakt nogal wat uit, of je schrijft: „Opinieleiders bejegenen moslims onheus", of: „Moslims voelen zich door opiniemakers onheus bejegend." Het eerste legt de verantwoordelijkheid van het gebeuren bij de opinieleiders, het tweede op zijn minst ten dele bij de moslims zelf. In dat laatste geval is de onheuse bejegening `ingebed' in het perspectief van de moslims. Als iemand zich onheus bejegend voelt, is er alle ruimte voor de vraag of dat gevoelen terecht is, anders dan wanneer je onheus bejegend wordt. Als de AIVD het laatste geschreven zou hebben, dan zou Cliteur gelijk hebben als hij zich (als opiniemaker of opinieleider) aangesproken voelt. Maar de daadwerkelijke formulering levert een magere rechtvaardiging voor de verontwaardiging.

Het zou natuurlijk kunnen zijn dat deze ene zin een subtiliteit is die er in de tekst van de AIVD verder
niet of nauwelijks toe doet. Gezien het grote verschil dat het maakt, zou men echter mogen verwachten dat de rest van de tekst erbij gehaald was, maar bij mijn weten is dat niet gebeurd. Welnu, er staat: „[...] Vooral jongeren uit de groep van de tweede of derde generatie immigranten lijken de vermeende verwijdering tussen de samenleving en moslimburgers zwaar op te nemen. De groep van de zich onheus bejegend voelende jongeren vormt een voorname vijver van voor radicalisering en eventueel rekrutering ontvankelijke personen." Nota bene: `vermeende verwijdering'.

De AIVD heeft een en ander geformuleerd in antwoord op vragen van minister Remkes en het Kamerlid Kalsbeek. Remkes heeft de notitie als zijn antwoord op vragen van Kalsbeek aan de Kamer gestuurd. In feite herhaalt hij een eerder geuite mening van het kabinet-Balkenende, in een notitie over terrorismebestrijding van 24 juni 2003. Minister van justitie Donner schrijft daarin over de gevolgen van de aanslagen van 11 september 2001: „Minstens zo schadelijk was het groeiende wantrouwen van de bevolking in de westerse samenlevingen jegens de in hun samenleving woonachtige moslims. Het gaf veel moslims het gevoel dat zij niet welkom zijn in het Westen, en heeft een deel van hen in de richting van radicaal-islamitische groeperingen gedreven." Uitspraken dus, waarvoor de verantwoordelijkheid genomen is door leden van de regering, die moeilijk van overdreven multiculturalistische neigingen verdacht kunnen worden.

Paul Steenhuis schrijft, en daar ben ik het mee eens, dat „de hele notie van het publieke, intellectuele debat over de islam in ons land verworden is". Natuurlijk, zegt hij, respecteer je het geloof van de 'imam (pastoor, etc.) als je bij hem op theevisite gaat, maar het moet zonder meer mogelijk zijn om uitwassen van de islam (het katholicisme, etc.) publiekelijk aan de kaak te stellen - imams en andere gelovigen hoeven zich daar niet meteen persoonlijk door geraakt te voelen. Volkomen juist.

En zo moet het ook mogelijk zijn om publiekelijk een sociaalpsychologische factor die bepaalde mensen ontvankelijk maakt voor de uitwas die jihad-rekrutering is, te benoemen zonder dat elke criticus van die uitwas zich daar meteen persoonlijk door geraakt hoeft te voelen.

Nog meer punten voor Prof. dr. Arie Verhagen. Toonzetting bepaalt vooroordelen en soms zelfs de uitkomst van een debat. Juist daarom zie ik graag orginele teksten verschijnen als een draadonderwerp gaat over een persoon die een bepaalde tekst zou hebben gebruikt.

quote:

Op vrijdag 9 april 2004 17:48 schreef SCH het volgende:
Nog meer rechtse artikelen Sjun?

Zet er wat tegenover SCH, grijp die handschoen.

quote:

Op vrijdag 9 april 2004 18:33 schreef SCH het volgende:
Maar het hoeft toch niet per definitie onwaar te zijn als iemand je voor dwaallicht of haatzaaier uitmaakt? Misschien zaaide je wel haat op dat moment?

Het lijkt er nu ook steeds meer op dat racisme domweg niet zou bestaan in Nederland - als je het begrip in de mond neemt, heb je bij voorbaat al ongelijk wat natuurlijk onjuist is.

Ik verwacht dat mensen met argumenten komen om zaken aan te tonen en niet met sentimenten.

Terecht maak je het voorbehoud dat er wel degelijk racisme bestaat in Nederland. Ik vermoed echter dat het minder vaak gepraktiseerd wordt dan de bestickering doet geloven. Niettemin vind ik hierin waakzaamheid even belangrijk als waakzaamheid voor de vrijheid van meningsuiting. Ik vergelijk het wel eens met een auto-alarm. Als je voortdurend de kreet racisme voorbij hoort komen kun je dt vergelijken met een auto-alarm dat om het minste of geringste al afgaat. Na verloop van tijd is de werking van het alarm tot ergernis verworden en neemt er niemand meer de moeite te gaan kijken wat er dan nu wer aan de hand is.

Daar moeten we wat mij betreft niet heen.

quote:

Op vrijdag 9 april 2004 17:50 schreef SCH het volgende:

[..]

Nee dat kan ik niet. Ik vind de sneren ook niet vergelijkbaar

Ik vind die van Wölgens wat erger omdat deze een media-offensief vol vooroordelen ontketenen jegens degene die de schrijver beëtiketteert.

quote:

Op vrijdag 9 april 2004 18:47 schreef SCH het volgende:

[..]

Wat mij betreft moeten we daar ook niet heen dus moeten we het altijd serieus nemen. Wat nu gebeurt, is dat het altijd maar wordt weggewoven. Als er terechte verwijten tegen Cliteur worden gemaakt, dan worden die allemaal op de grote hoop van linkse onzin gegooid. Dat is pas kwalijk. Cliteur zou eens aan zelfreflectie moeten doen, misschien samen met Spruyt, in plaats van in een hoekje te gaan zitten huilen en aan zelfbeklag te doen. Sommige dingen die over hem gezegd worden, zijn niet al te kies al is de omvang daarvan veel geringer dan hij doet voorkomen - maar het kwalijkste is dat hij vindt dat hij zelf alles kan zeggen. Die kant gaat het uit en dat is uitermate kwalijk.

Ik dacht dat zón beetje alle gewraakte uitspraken nu wel belicht waren. Wellicht heb je er nog enkele zodat iedere meelezer zich een eigen oordeel kan vormen.
Demoniseert Cliteur nu moslims of stelt de man gewoon wat kritische vragen over een fundamentalistische variant op islam?
Entameert Cliteur racisme? Zo ja, op grond waarvan?
Zijn openbare terugtreden als Buitenhofcolumnistzag ik overigens ook als handig gebruik maken van de slachtofferrol analoog aan optredens van Jan Pronk. Ik houd daar niet van. Echter Pronk hoefde geen enkele dreiging te vrezen. Na Volkert kunnen we die verzekering Cliteur en consorten niet geven...

quote:

Op vrijdag 9 april 2004 19:06 schreef Bluesdude het volgende:

[..]

Woltgens heeft die alarm terecht af laten gaan en je verwijt hem dat ten zeerste.
De volkse definitie van allochtoon is ongeveer zo: buitenlands, meestal van islamitische afkomst of/en donker.
Met toename van westers suprematisme en het idee "we mogen best meer eisen want wij zijn superieur" sluipt allochtonenhaat mee en in diens zog racisme.
Het nieuwe fortuyn-elan van 'kritiek moet mogen" is een prachtige cloak voor allochtonenhaat die weer een springplank is voor racisme.
Terecht dat Woltgens dat aankaart.

Ik vind dat Wöltgens overdrijft en het publieke debat doodslaat door het alarm af te laten gaan vergezeld van een insinuerende markering.. Wij leven hier in Nederland en wij mogen inderdaad best opkomen voor de westerse idealen waarmee deze maatschappij vorm gekregen heeft. Dit heeft niets te maken met allochtonenhaat of racisme maar alles met angst voor beperking van verworven vrijheden. Of die angst terecht is kunnen we bediscussieren in een openbaar debat.

Met Fortuyn-elan in de zin van populisme heeft het voor mij niets van doen. Met Fortuyn-elan in de zin van benoemen van misstanden en aan de slag gaan met oplossingen heeft het wel iets van doen. Eerst zet je de kraan dicht, dan begin je te dweilen. Eerst beperkt je de uitgaven, dan begin je met herstelinvesteringen.

quote:

Op Fok doodmoe worden is mijn verantwoordelijkheid..ik kan ook weg blijven maar ik word doodmoe van radio en tv..alsof islamieten an sich de maatschappelijk probleemmakers zijn.
Terecht roept Woltgens: Zijn we in dit land gek geworden...

Ik kijk nauwelijks TV en luister geen radio. Ik weet dus niet wat er over je heenkomt. In mijn optiek zijn 'de Islamieten' niet het probleem of de probleemmakers. Wel is het zo dat de huidige volgmigratie van kanslozen naar een uitkering ons sociale stelsel ondergraaft. Dit probleem verdient benoeming en aanpak. Tevens is het zo dat het gebrek aan voldoende spreiding van nieuwkomers op sommige plekken tot onbeheersbaarheid van de situatie heeft geleid. Dit maatschappelijke probleem verdient signalering en een aanpak. Het is helaas ook een gegeven dat bepaalde bevolkingsgroepen zonder noemenswaardig arbeidsverleden een onevenredig hoog beroep doen op ons ziektekostenstelsel. Ook dit probleem verdient belichting en een aanpak.

Misstanden dienen benoemd te kunnen worden. Slechts zo voorkom je dat groepen mensen onterecht een etiket opgeplakt krijgen dat hen belemmert in kansen om iets in de nederlandse maatschappij op te bouwen.

De focus richt zich ook op maatschappelijke misstanden met wat fundamenteler ingestelde mensen. Een feit bij deze groep is dat opvanghuizen voor vrouwen onevenredig belast worden met migrantenvrouwen. Dit probleem dient gewoon te worden belicht en er zal met de betreffende mensen naar een leefbare oplossing moeten worden gezocht. Gedacht kan worden aan wat Millu Gorüs al doet.

Feit is helaas ook dat sommige gebedshuizen hun glovigen een normen en waardenpatroon aanreiken dat ingaat tegen de nederlandse wet. Dit moet gesignaleerd worden en er moet iets aan worden gedaan voordat mensen ontsporen.

Een ander feit is dat er nog steeds kinderen onaanspreekbaar worden afgeleverd op de basisschool. Die kinderen verstaan geen Nederlands en ze spreken het niet. Ook deze feiten moeten gewoon gesignaleerd kunnen worden en er moet in het belang van kinderen en migrantengemeenschappen worden opgetreden tegen deze omissies.

Van al deze feiten krijgen niet alle migranten of alle islamieten de schuld. Individuen die het betreft moeten echter in mijn optiek worden aangesproken op hun verantwoording en zonodig daartoe aangespoord. Weigeren zij dan mag er rustig een sanctie worden uitgevoerd zonder dat de uitvoerders van racisme of buitenlanderhaat worden beticht.

quote:

Ik zal maar heel politiek incorrect doen en duiden dat steeds meer islamieten de zondebok zijn voor veel wat mis is en dan past de vergelijking met de dertiger jaren in Duitsland toen Joden die zondebokfunktie had.
Mensen willen niet herinnerd worden hieraan vandaar het spel van de gedemoniseerdheid

Ook deze feiten dienen wat mij betreft onverbloemd te worden belicht. Het is daarbij echter niet per definitie zou dat ieder die zich als slachtoffer presenteert daadwerkelijk slachtoffer is.

quote:

Op vrijdag 9 april 2004 19:25 schreef SCH het volgende:

[..]

Nee ik doe niet aan die onzin mee.
[..]

Het een sluit het ander niet uit. De totaal verblinde focus van de man op de islam komt bij mij nogal obsessief over maar het is zijn goed recht om dat te doen. Maar hij moet niet jammeren als anderen op hun beurt daar weer kritische opmerkingen over maken.

Zolang dit bij betamelijke opmerkingen blijft heb je voor mij gelijk.

quote:

Die verzekering heeft niemand en ik vind de manier waarmee de moord op Fortuyn door rechts nu wordt uitgebuit zo langzamerhand groteske en belachelijke trekjes krijgen.

Overdaad schaadt inderdaad. We moeten maar eens af van de cultuur van slachtofferschap doorheen de hele maatschappij.

quote:

Op vrijdag 9 april 2004 19:16 schreef Bluesdude het volgende:

[..]

Durf jij wel die verzekering te geven aan linkse opinieleiders dan ?

In Nederland hebben we nog geen aanslagen vanuit rechts op linkse opinieleiders gezien. Dat neemt niet weg dat het zou kunnen gebeuren. Wel heb ik vernomen dat Femke halsema bedreigd geweest is. Juist daarom is het goed dat er openlijk discussie gevoerd wordt, dat misstanden aan de kaak worden gesteld en dat nog maar eens helder wordt dat ieder een eigen verantwoording draagt voor een leefbare samenleving.

quote:

In 2002 hebben de linksen meer bedreigingen ontvangen dan de rechtsen.
En die rechtse VVD-ers die wel bedreigd werden ontvingen die van Fortuyn-adepten.

Ik ben niet met die cijfers op de hoogte. Heb je een bron?

quote:

De zweedse linkse minister Anna Lindh werd vermoord...door een gestoord mens die zegt van Jezus die opdracht gehad te hebben.
Een paar jaar terug wilde een neo-nazi de rechtse franse president vermoorden..logies aan te nemen dat een linkse president nog meer te vrezen heeft van het nazi-gebeuren.
Nee het gaat niet op......die rechtse slachtofferrol...linkse kopstukken hebben net zoveel te vrezen.

In Frankrijk bestaat een groere groep gemarginaliseerde autochtonen. Tevens leven daar bijzonder veel Algerijnen bijeen in diverse voorsteden. Men lijkt daar meer gesegegreerd te leven...

quote:

Zie jij dan niet die hetze op de frontpage en rechtse forums?
Allochtonen en links zijn de zondebokken.
Zie jij een dergelijke hetze met diezelfde agressie op linkse forums ?

Extreme fora trekken me niet omdat ook mijn dagen maar 24 uurhebben. Het zou kunnen wat je zegt. Weet je of daar alonderzoek naarverricht is?

quote:

Toch Sjun...veel waardering voor je hoe je de diskussies wilt voeren..een pareltje op Fok.

Bedankt voor je compliment. Soms wil ik ook nog wel eens rellen

Er zijn hier veel meer pareltjes van wie ik een en ander opsteek. Mensen als jij steken toch maar weer een deel van hun tijd in beargumentering van hun idealen en werkelijkheidsbeeld. Daarbij laten ze zich ook nog bevragen. Complimenten verdien jij ook, onder andere voor je geduld.

quote:

Op vrijdag 9 april 2004 19:38 schreef Bluesdude het volgende:
Sjun, je omzeilt het point....
Het point is de intolerante sfeer in Nederland tov andersdenkenden en anderszijnden.

En die intolerante sfeer wordt van diverse kanten van het politieke spectrum aangewakkerd. Al te streng is en politiestaat, al te goed is buurman's gek.

Wat mogen we van mensen vragen?

quote:

Op vrijdag 9 april 2004 19:13 schreef gelly het volgende:

[..]

Misschien moeten de criticasters eens wat duidelijker zijn in hetgeen ze bedoelen. In mijn ogen wordt er namelijk geen onderscheid gemaakt tussen gematigde, traditionele of fundamentalistische moslims. Zou daar de schoen niet wringen ? Men noemt niet het beestje bij de naam, maar de complete catagorie. Dat wekt ergernis, dat ongenuanceerde geblaat.

Ik ben een voorstander van bewaking van de nuance. Daarmee houden we elkaar scherp. Ik denk dat je hier zeker een punt hebt dat voor verbetering vatbaar is.

quote:

Op vrijdag 9 april 2004 21:39 schreef Toffe_Ellende het volgende:
In de Journalist van deze week staan een goede artikel en column over dit onderwerp.

Kan je ze hier neerpoten?

quote:

We hebben geen concrete en realistische eisen gesteld aan allochtonen. Daar krijgt de migrant nu de schuld van. Die heeft per slot van rekening zich de taal niet eigen gemaakt en zijn cultuur behouden. Misschien moeten we eerst eens bedenken wat de Nederlandse cultuur ook alweer inhoudt. Als we dat dan weten, kunnen we realistische eisen stellen en een gemeenschappelijke cultuur gaan nastreven.

Het belooft een interessante discussie te worden. Nu maar hopen dat de discussie commercieel interessant is zodat alle stemmen in dit debatworden belicht.

Bedankt voor het plaatsen Toffe_Ellende. Het stuk maakt zet aan tot bedenkingen waarmee we in de alledaagse praktijk iets kunnen. Enkele overwegingen:
- vrijblijvendheid leidt tot vervreemding
- tolerantie leidt tot onduidelijkheid
- inzet op gemeenschappelijkheid is nodig om een samen-leving te kunnen realiseren
- heldere belichting en beoordeling van alle signalen die klinken is noodzakelijk

quote:

Op zondag 11 april 2004 13:25 schreef SCH het volgende:

[..]

Nooit geweest ook

Realistische tendenzen zijn van alle tijden...

Tegen de decadentie: De democratische rechtstaat in verval. (Paul Cliteur)

“Tegen de decadentie” sluit aan bij zijn boek “Moderne Papoea’s”. In dat boek belichtte Cliteur het cultuurrelativisme en startte hij een debat over dat wat multiculturele samenleving wordt genoemd, integratie en inburgering van nieuwkomers in de Nederlandse maatschappij. In "Tegen de decadentie" onderzoekt Cliteur de grondslagen van onze democratische rechtstaat, hoe we met waarden omgaan en welk belang we eraan hechten. Hij stelt dat we de grondslagen van onze democratische rechtstaat slecht kennen en als gevolg daarvan te weinig verdedigen. We kunnen nieuwkomers moeilijk een integratienorm voorhouden als we zelf niet weten waarin mensen zouden moeten integreren.

Paul Cliteur maakt een analyse van de interne spanningen in onze democratisiche rechtstaat en bevraagt onze centrale staatsinstellingen. Hij raadt gebruik van religie als instrument tot inburgering af en bepleit een heroriëntatie op het Grieks-Romeinse gedachtegoed dat tot fundament van ons waardesysteem zou moeten worden. Cliteur geeft aan dat cultuurrelativisme het grootste gevaar is voor onze democratische rechtstaat. Bij cultuurrelativisme kun je denken aan: Alle culturen en gebruiken zijn gelijkwaardig en elke beoordeling of veroordeling daarvan is onaanvaardbaar. Er bestaan geen universele waarden.

Cliteur ziet graag mensen die bewust zjin van hun vrijheid, kritisch staan tegenover gezag en opkomen voor een vorm van inspraak zoals dat gangbaar was in de griekse verlichting. Deze mensen verwezen steeds weer naar de autonomie van de mens en stelden geen heilige teksten boven het individu zoals geopenbaarde godsdiensten de boodschappers nagenoeg boven alle kritiek verhieven.

Cliteur gaat uit van vaststaande mensenrechten die een mens voldoende flexibiliteit te geven om wat mee te buigen met diverse lokale gebruiken zonder dat daarbij tegen het zelf en de onvervreemdbare individuele rechten hoeft te worden in te gaan. Een samenleving is volgens Cliteur slechts leefbaar als er overeenstemming bestaat over enkele fundamentele regels die in de westerse cultuur zitten verankerd. Cliteur heef het over drie verplichtingen:
1) kennis van de taal;
2) aanvaarding van de liberale grondwaarden
3) acceptatie dat de regels superieur zijn. Dit veronderstelt dat mensen afstand nemen van absolute waarden van religies en ideologiën.

Onderwerping aan monotheïstische waarheden leidde tot de kruistochten, tot nazisme, socialisme en andere absolute waarheidsclaims. Wie onder de paraplu van een religie of ideologie staat hoeft niet zelf bewust te kiezen, die volgt de eigen vvoorgangers. Wie daar onderuit komt moet volgens het eigen geweten oordelen. Bevrijding van religie en ideologie leidt volgens Cliteur tot meer menselijkheid. Met deze verwerping van religie en ideologie als basis voor de moraal staat Paul Cliteur lijnrecht tegenover bjivoorbeeld Job Cohen. Hij stelt dat je bij integratie juist op zoek zou moeten gaan naar wat bindt en niet naar wat scheidt. Je zou via subsidies volgens cliteur alleen moeten steunen wat de integratie bevordert omdat elke steun aan geopenbaarde ‘waarheden’ leidt tot verdeeldheid tussen mensen die menen dat hun aanspraak op de ‘waarheid’ meer waard is dan een andere claim. Cliteur stuurt het aan op stimulering va de wereldburger die niet langer zit opgesloten in religieuze tradities.

Paul Cliteur gaat mee in het idee van Francis Fukuyama die in “Het einde van de geschiedenis” stelt dat de democratische rechtsstaat superieur is. Fukuyama bepleit een liberale staat waarin het recht bepaalde beperkingen oplegt aan de macht van de overheid. Sommige van die bepalingen zijn dermate essentieel dat wijzinging ervan nauwelijks zou mogelijk zou moeten zijn. Cliteur gebruikt dit vertoog om het belang van een grondwet te verdedigen waaraan geen enkele persoonlijke interpretatie of religie wat kan wijzigen. Hij stelt dat de vrijheid van meningsuiting en vereniging belangrijker is dan de vrijheid van godsdienst. Hij onderstreept dit met een betoog over de inflatie van nieuwe rechten. Denk daarbij aan pleidooien voor het (vermeende) recht op:
- automobiliteit
- culturele identitei;
- vrije tijd
- genieten van kunst
- schone lucht

Elke van die eisen kan terecht zijn maar een verheffing van deze rechten tot quasi onaantastbare (hogere) rechten is volgens Cliteur schadelijk voor de democratie. Bovenstaande zaken zouden dan immers van de politiek naar de rechtszaal worden getransporteerd en dan zal een rechter steeds meer (hogere) rechten tegen elkaar moeten gaan afwegen. Volgens hem dienen rechters zich met fundamentele principes bezig te houden die voorgaan op het alledaagse recht. Cliteur vind niet dat elke willekeurige wens van een actiegroep maar tot hoger recht verheven zou moeten (kunnen) worden. Hij raadt ons daarom een terugkeer naar der bronnen van verlichting die volgens hem in het oude Griekenland liggen.

Cliteur vindt een terugkeer naar de zuivere grondslagen van de democratische rechtstaat bijzonder belangrijk omdat deze gekende grondslagen een manier bieden voor samenleving tussen mensen uit diverse culturen met diverse meningen. Deze grondslagen waarborgen volgens Cliteur als enige dat mensen vrij zijn en zelf invulling kunnen en mogen geven aan hun levenslot omdat ze bescherming bieden tegen de macht van de overheid. Opkomen voor deze grondslagen vindt Cliteur een progressieve houding omdat juist dit in contrast staat met de onverschillige medeplichtigheid van sommige linkse intellectuelen als Cohen aan verspreiding van universele waarheidsclaims van monotheïstische ideeën doordat de boodschappers ervan een status krijgen aangereikt omdat de lokale overheid hen nodig lijkt te hebben voor verspreiding van overheidsaanbod.

Paul Cliteur - Tegen de decadentie: De democratische rechtstaat in verval. De Arbeiderspers. 2004 - 223 p. - ISBN: 9029509783

[ Bericht 1% gewijzigd door sjun op 13-04-2004 00:03:59 ]

quote:

Op dinsdag 13 april 2004 00:42 schreef Ryan3 het volgende:
Eerste opmerking. Ofschoon ik de liberale grondbeginselen met hem deel, bemerk ik toch een vreemde contradictie in dit betoog. Enerzijds verweert Cliteur zich tegen het cultuurrelativisme, dat volgens hem ten onrechte absolute waarden ontkent. Anderzijds redeneert hij dat onze samenleving slechts houdbaar is indien men een wettische attitude aanneemt hetgeen volgens hem weer inhoudt dat men afstand doet van buiten de wet gelegen absolute waarden.

Je zou misschien kunnen zeggen dat hij in navolging van Paul Fentrop doch met wat minder Van Goghiaanse insteek pleit voor Godslastering als grondrecht. Daarmee zou je kunnen uitkomen op hetgeen Koekepan op in een WFL-draad op 5 april jl. als het Stapert-principe introduceerde.

het voorbeeld van Koekepan
[quote]
Het Stapert-principe zegt dat er een aantal fundamentele issues zijn waarover men het niet eens wordt, omdat men zijn standpunt simpelweg niet (alleen) bepaalt door argumenten tegen elkaar af te wegen. Een voorbeeld van een factoren die de argumentatie overstemt zou bijvoorbeeld de opvoeding kunnen zijn. Men betrekt zijn stelling bij voorbaat en de inzet is niet een accuratere kijk op de zaken, maar vaak een lekker partijtje vloeken en tieren. Men ziet hoe eenvoudig het Stapert-principe gebruikt kan worden om de misstanden in sommige delen van dit forum te verklaren.

Stapert schoof vervolgens de visie naar voren dat deze "fundamentele discussies", als zij gevoerd worden, pragmatisch moeten worden gevoerd: wat zijn de pragmatische voors en tegens van dierenmishandeling, in tegenstelling tot de ideologische kant die toch vaak slechts een schaamlap is voor het welles-nietes-spel, ideaal tijdverdrijf na een zware dag op kantoor.

Overigens gaat het Cliteur vooral om open bediscussiërbare pretenties en niet om pretenties die zouden zijn geopenbaard of ingefluisterd en daarom tot onfeilbaar gerekend. Mij dunkt in navolging van Cliteur dat bij het zoeken naar een geslaagde integratie, onderwerpen als religieuze 'waarheden' nu niet de zaken zijn waarop mensen zich doorgaans laten verbinden. Juist daaron is het zaak dat er een samenlevingskader komt dat van allen offers vraagt. Uw enige waarachtigheid in Nederland is uw grondwet. Indien u meent dat uw influistering, uw traditie of uw openbaring daar boven staat en uw mening praktiseert bent u in overtreding. Van ingezetenen kan vervolgens naleving van de grondwet worden gevraagd. Gezien het om de grondwet gaat krijgen we niet vn die kneuterdiscussies over hoofddoekjes en verwante onderwerpen voor actievoerders die liefst hun eigen waarheid tot de hoogste verheven zagen worden.

quote:

Tweede opmerking. Daarnaast kun je je altijd nog afvragen hoe die wetten/regels in een democratie worden vastgesteld. Via de regering en de volksvertegenwoordiging. Indien nu bijv. het CDA een wet doorgedrukt krijgt (bijv. afschaffen van abortus, afschaffen van softdrugs gebruik) in hoeverre zijn dan de regels die bestaan en waarvoor een ieder zijn absolute waarden buiten de rechtstaat heeft moeten afzweren, toch weer niet een afvloeisel van zeer bepaalde buiten de rechtsstaat gelegen absolute waarden?

Zeer goede vraag. Grondrechten als recht op leven en zelfbeschikkingsrecht staan soms tegenover elkaar. Ik vermoed echter dat het zelfbeschikkingsrecht niet door het CDA kan worden gepasseerd om abortus te verbieden. VVD en D66 zouden niet meewerken en een noodzakelijke meerderheid ter verandering van de grondwet zal het bijgevolg niet halen. Het kan nog wat anders worden als we hier over 50 jaar een lijstverbinding van Moslim Democratisch Appel met de mannenbroeders van het CDA krijgen... Juist daarom is het zaak om tijdig de staatkundige constituties deugdelijk geformuleerd te krijgen en vind ik het pleidooi van Cliteur zo slecht nog niet.

quote:

Derde opmerking. Houdt verband met tweede opmerking en verwijs ik mee naar de Republiek van Weimar: in hoeverre kan zijn ideale staat zich verweren tegen "democratische" stromingen die zich ten doel hebben gesteld om het democratische systeem ten einde te brengen. Is dat duldbaar, volgens hem, of niet? En indien niet zo, kom je dan toch weer niet uit op een soort clash tussen verschillende absolute waarden?

Je zult zo lang er leven is een botsinbg van waarden krijgen. Juist daarom is het zaak dat er een grondwet komt die al te eigengereid optreden met de eigen waarheid als de waarheid in het banier geen ruimte krijgt. Een grondwet kan immers ter discussie komen te staan en kritisch worden bevraagd. Helaas lukt dat minder met 'geopenbaarde' waarheden die men maar moet nemen zoals oude uitleggers ze eens hebben geïnterpreteerd. Zo lang dit niet wezenlijk verandert bij diverse aanhangers van Abrahamitische religiën kan er nauwelijks een serieus gesprek plaatsvinden over staatsinrichting. Zodra je met je belichting bij hun waarheid komt schieten deze mensen in een kramp en stokt het gesprek. Men betrekt de stellingen en grijpt (verbale) stokken en stenen om de 'godslasteraar' van repliek te dienen. Zo blijft er natuurlijk een prima voedingsbodem voor extremiteiten zoals wij die helaas ook in Noord-Ierland zien plaatsvinden.

Wij moeten niet krampachtig proberen de botsing der culturen te voorkomen door ogen en oren te sluiten voor misstanden. Beter lijkt het me de voedingsbodem ervan tijdig te neutraliseren en de staat middelen aan te reiken om tijdig in actie te komen voordat escalatie plaatsvindt. Wetticistische mensen vergelijk ik met valse honden die slechts ter bewaking van het eigen terrein kunnen functioneren. Laten wij ze ongeremd los in de maatschappij dan vindt er naar mijn idee onnodige beschadiging van burgers plaats.

Ik zal zometeen een draad openen over de tekst van Paul Fentrop omdat ik vermoed dat deze ondersneeuwd in deze draad.

quote:

Op dinsdag 13 april 2004 00:42 schreef Ryan3 het volgende:
Eerste opmerking. Ofschoon ik de liberale grondbeginselen met hem deel, bemerk ik toch een vreemde contradictie in dit betoog. Enerzijds verweert Cliteur zich tegen het cultuurrelativisme, dat volgens hem ten onrechte absolute waarden ontkent. Anderzijds redeneert hij dat onze samenleving slechts houdbaar is indien men een wettische attitude aanneemt hetgeen volgens hem weer inhoudt dat men afstand doet van buiten de wet gelegen absolute waarden.

Je zou misschien kunnen zeggen dat hij in navolging van Paul Fentrop doch met wat minder Van Goghiaanse insteek pleit voor Godslastering als grondrecht. Daarmee zou je kunnen uitkomen op hetgeen Koekepan op in een WFL-draad op 5 april jl. als het Stapert-principe introduceerde.

het voorbeeld van Koekepan

quote:

Het Stapert-principe zegt dat er een aantal fundamentele issues zijn waarover men het niet eens wordt, omdat men zijn standpunt simpelweg niet (alleen) bepaalt door argumenten tegen elkaar af te wegen. Een voorbeeld van een factoren die de argumentatie overstemt zou bijvoorbeeld de opvoeding kunnen zijn. Men betrekt zijn stelling bij voorbaat en de inzet is niet een accuratere kijk op de zaken, maar vaak een lekker partijtje vloeken en tieren. Men ziet hoe eenvoudig het Stapert-principe gebruikt kan worden om de misstanden in sommige delen van dit forum te verklaren.

Stapert schoof vervolgens de visie naar voren dat deze "fundamentele discussies", als zij gevoerd worden, pragmatisch moeten worden gevoerd: wat zijn de pragmatische voors en tegens van dierenmishandeling, in tegenstelling tot de ideologische kant die toch vaak slechts een schaamlap is voor het welles-nietes-spel, ideaal tijdverdrijf na een zware dag op kantoor.

Overigens gaat het Cliteur vooral om open bediscussiërbare pretenties en niet om pretenties die zouden zijn geopenbaard of ingefluisterd en daarom tot onfeilbaar gerekend. Mij dunkt in navolging van Cliteur dat bij het zoeken naar een geslaagde integratie, onderwerpen als religieuze 'waarheden' nu niet de zaken zijn waarop mensen zich doorgaans laten verbinden. Juist daaron is het zaak dat er een samenlevingskader komt dat van allen offers vraagt. Uw enige waarachtigheid in Nederland is uw grondwet. Indien u meent dat uw influistering, uw traditie of uw openbaring daar boven staat en uw mening praktiseert bent u in overtreding. Van ingezetenen kan vervolgens naleving van de grondwet worden gevraagd. Gezien het om de grondwet gaat krijgen we niet vn die kneuterdiscussies over hoofddoekjes en verwante onderwerpen voor actievoerders die liefst hun eigen waarheid tot de hoogste verheven zagen worden.

quote:

Tweede opmerking. Daarnaast kun je je altijd nog afvragen hoe die wetten/regels in een democratie worden vastgesteld. Via de regering en de volksvertegenwoordiging. Indien nu bijv. het CDA een wet doorgedrukt krijgt (bijv. afschaffen van abortus, afschaffen van softdrugs gebruik) in hoeverre zijn dan de regels die bestaan en waarvoor een ieder zijn absolute waarden buiten de rechtstaat heeft moeten afzweren, toch weer niet een afvloeisel van zeer bepaalde buiten de rechtsstaat gelegen absolute waarden?

Zeer goede vraag. Grondrechten als recht op leven en zelfbeschikkingsrecht staan soms tegenover elkaar. Ik vermoed echter dat het zelfbeschikkingsrecht niet door het CDA kan worden gepasseerd om abortus te verbieden. VVD en D66 zouden niet meewerken en een noodzakelijke meerderheid ter verandering van de grondwet zal het bijgevolg niet halen. Het kan nog wat anders worden als we hier over 50 jaar een lijstverbinding van Moslim Democratisch Appel met de mannenbroeders van het CDA krijgen... Juist daarom is het zaak om tijdig de staatkundige constituties deugdelijk geformuleerd te krijgen en vind ik het pleidooi van Cliteur zo slecht nog niet.

quote:

Derde opmerking. Houdt verband met tweede opmerking en verwijs ik mee naar de Republiek van Weimar: in hoeverre kan zijn ideale staat zich verweren tegen "democratische" stromingen die zich ten doel hebben gesteld om het democratische systeem ten einde te brengen. Is dat duldbaar, volgens hem, of niet? En indien niet zo, kom je dan toch weer niet uit op een soort clash tussen verschillende absolute waarden?

Je zult zo lang er leven is een botsing van waarden krijgen. Juist daarom is het zaak dat er een grondwet komt die al te eigengereid optreden met de eigen waarheid als de waarheid in het banier geen ruimte krijgt. Een grondwet kan immers ter discussie komen te staan en kritisch worden bevraagd. Helaas lukt dat minder met 'geopenbaarde' waarheden die men maar moet nemen zoals oude uitleggers ze eens hebben geïnterpreteerd. Zo lang dit niet wezenlijk verandert bij diverse aanhangers van Abrahamitische religiën kan er nauwelijks een serieus gesprek plaatsvinden over staatsinrichting. Zodra je met je belichting bij hun waarheid komt schieten deze mensen in een kramp en stokt het gesprek. Men betrekt de stellingen en grijpt (verbale) stokken en stenen om de 'godslasteraar' van repliek te dienen. Zo blijft er natuurlijk een prima voedingsbodem voor extremiteiten zoals wij die helaas ook in Noord-Ierland zien plaatsvinden.

Wij moeten niet krampachtig proberen de botsing der culturen te voorkomen door ogen en oren te sluiten voor misstanden. Beter lijkt het me de voedingsbodem ervan tijdig te neutraliseren en de staat middelen aan te reiken om tijdig in actie te komen voordat escalatie plaatsvindt. Wetticistische mensen vergelijk ik met valse honden die slechts ter bewaking van het eigen terrein kunnen functioneren. Laten wij ze ongeremd los in de maatschappij dan vindt er naar mijn idee onnodige beschadiging van burgers plaats.

Ik zal zometeen een draad openen over de tekst van Paul Fentrop omdat ik vermoed dat deze ondersneeuwt in deze draad.

Nu Cliteur dan voor het oog minder produceert ben ik een in de oude doos gedoken. Daar trof ik een krantenknipsel waarin de man eigenlijk al met hetzelfde onderwerp bezig was naar aanleiding van de rel rondom El-Moumni.

quote:

KWETSEN IS ESSENTIEEL VOOR EEN DEMOCRATIE
Paul Cliteur

Imam sjeik El-Moumni heeft zich na alle commotie gedwongen gevoeld zich te verontschuldigen voor zijn uitspraken over homoseksualiteit (waarbij hij homoseksuelen vergeleek met varkens, nvdr). Deze geforceerde herroeping is geen triomf, maar een dieptepunt voor de democratie. Het centrale uitgangspunt van een democratie is openheid voor de meest diverse opinies. Geen waarheidsclaim is absoluut. Geen standpunt de laatste wijsheid. Allerlei ideeën en uitgangspunten worden aan voortdurende kritiek onderworpen. Natuurlijk levert dat allerlei ongenoegen op van mensen die zich daardoor gekwetst voelen. Socrates kwetste het politieke bewind van zijn tijd met zijn vragen aan argeloze domoren die hij tegen het lijf liep op het marktplein van Athene. Ook waren de autoriteiten gekwetst door Jezus’ non-conformistische opstelling ten aanzien van enkele centrale geboden van de Joodse godsdienst. Thomas More kwetste Hendrik VIII door zich te verzetten tegen diens huwelijksplannen. En ook Galileo Galileï zal velen hebben gekwetst met zijn opvattingen dat de aarde om de zon draait en niet andersom. De gehele geschiedenis van de beschaving is één lange strijd tegen 'gekwetste gevoelens' In een vitale democratische samenleving worden dit soort gekwetste gevoelens echter genegeerd. Respect daarvoor zou de beschaving ook geen stap verder hebben gebracht.

In een democratische samenleving staat de vrijheid van gedachte en meningsuiting als uitgangspunt ferm overeind. Hoogste deugd is tolerantie. Dat wil zeggen: mensen in staat stellen tot het ventileren van opinies waar je zelf de grootste bezwaren tegen hebt. Dit alles in de verwachting dat alleen uit de schok der meningen de waarheid oprijst. Helaas dreigt dit beginsel in Nederland een bedreigd cultuurgoed te worden. Er waart een geest door Nederland die aangeeft dat niet vrijheid van spreken het uitgangspunt moet zijn, maar de gevoelens van groepen die niet met kritiek op hun handel en wandel wensen te worden geconfronteerd. Anderhalve week geleden noemde imam El-Moumni in het tv-programma Nova homoseksualiteit 'een ziekte'. Hij stelde ook dat als die ziekte zich verspreidt iedereen besmet kan raken. Uiteindelijk zal dat leiden tot het uitsterven van het menselijk ras. Dit gevaar zou in het bijzonder dreigen nu het burgerlijk huwelijk is opengesteld voor homoseksuelen.

Het doet een beetje denken aan het geval van die pastoor waarover Karel van het Reve verhaalt in zijn Uren met Henk Broekhuis. Het gaat om een pastoor die in de jaren dertig fulmineerde tegen naaktzwemmen. Bij naaktzwemmen zouden personen van verschillend geslacht elkaars geslachtsorganen te zien krijgen. Dat zou leiden tot gewenning. Vervolgens tot afstomping. Uiteindelijk tot het uitdoven van de seksuele begeerte en daarmee stond het voort-bestaan van het menselijk ras op het spel. Het probleem met de uitspraken van de imam is dat zij, gegeven enkele uitgangspunten, volledig logisch zijn. Is homoseksualiteit verwerpelijk? Stel we nemen als beoordelingsmaatstaf het criterium van Kant dat we de vraag stellen: hoe zou de wereld eruit zien als iedereen homoseksueel zou worden? Dan zou inderdaad het voortbestaan van het menselijk ras serieus bedreigd worden.

Het verschil tussen Nederland en de imam is dat Nederland nu denkt (overigens ook nog niet zo lang!) dat homoseksualiteit bij tien procent van de mensen voorkomt en dat deze categorie niet kan worden vergroot door reclame voor de homoseksuele geaardheid of levensstijl. De imam ziet echter groeipotentie voor de homoseksualiteit, helemaal nu homoseksuelen ook nog eens het steuntje in de rug hebben gekregen door de openstelling van het burgerlijk huwelijk. Daaruit blijkt maar weer dat ook de Nederlandse staat vuile handen maakt. Er is dus geen sprake van een wil om te kwetsen of een bewust gebrek aan respect, maar een verschil van mening over hoe de wereld in elkaar zit. Het is een nogal zotte reactie van Nederland hierover ‘gekwetst’ te zijn, zoals het ook een zotte reactie zou zijn gekwetst te zijn door de relativiteitstheorie van Einstein, de evolutietheorie van Darwin of het heliocentrisch wereldbeeld van Galileï. Toch is ‘gekwetstheid’ altijd ingezet als troefkaart in dit soort discussies. De kerk heeft zich eeuwenlang verzet tegen Darwin en Galileï precies op deze gronden. Quasi-tolerant Nederland is eigenlijk nog niet veel verder dan de Katholieke Kerk uit de negentiende eeuw, zij het dat Nederland een ongeschreven Index van Verboden Uitingen hanteert, terwijl de kerk dan tenminste nog het fatsoen aan de dag legde deze verboden werken expliciet in een lijst vast te leggen. Bovendien zijn de bordjes in die zin verhangen dat vroeger de kerk homo’s het zwijgen oplegde en nu de homo’s de kerk.

Wanneer is het mis gegaan? Een belangrijk punt is de verschuiving die heeft plaatsgevonden van het individu naar de groep als eenheid van morele beoordeling. In 1958 schreef de Britse filosoof Isaiah Berlin een opstel over het begrip vrijheid: Two Concepts of Liberty. Hij begint met het klassieke begrip van vrijheid voor een individu. Aan het eind van zijn opstel constateert hij echter dat vrijheid tegenwoordig wordt ervaren als iets dat men alleen als een groep kan genieten. Vrijheid betekent erkend worden als lid van een groep die respect geniet in de ogen van andere leden van de maatschappij. Berlin is over het algemeen kritisch over deze ontaarding van het vrijheidsbegrip in respect. Maar onder zijn collega’s bevond zich een jongere collega, Charles Taylor. Taylor was sterk beïnvloed door het werk van de Duitse filosoof Hegel waarin eveneens het belang van erkenning en respect te vinden is. Later zou Taylor zijn ideeën uitwerken in een serie boeken en opstellen waarbij vooral het opstel 'the politics of recognition' uit 1992 grote invloed heeft gehad. Dit opstel is min of meer de beginselverklaring van het multiculturalisme geworden. Allerlei minderheidsgroeperingen zouden door speciale collectieve rechten beschermd moeten worden in het bevestigen en cultiveren van hun eigen groepsidentiteit. De notie van vrijheid transformeert zich in die van respect.

Dit is precies - in abstracte categorieën uiteengezet - het vervalsproces waarvan we in de hedendaagse multiculturele samenleving de manifestaties kunnen onderkennen. Allerlei minderheidsgroeperingen, zoals de homo’s verenigd in het COC, vragen, nee: eisen, respect en erkenning voor hun eigen identiteit. Voorzover dat de vorm aanneemt van een individueel recht op gelijkberechtiging ten aanzien van het burgerlijk huwelijk is daar niets op tegen. Integendeel zefs, het is een verdere uitwerking van de verlichtingsbeginselen door een ten onrechte gediscrimineerde groepering. Maar wanneer het de vorm dreigt aan te nemen van een zodanige interpretatie van het gelijkheidsbeginsel uit art. 1 van de grondwet dat niemand meer iets mag zeggen waardoor de homo’s als groep zich beledigd of gekwetst gaan voelen is het einde van de beschaving nabij. Kenmerkend voor een volwassen democratie is dat zij een procedure heeft om met inhoudelijke verschillen om te gaan. Die procedure kan niet zijn dat onder bedreiging van ballingschap, uitzetting, strafrechtelijke verboden of andere dwangmaatregelen dissidenten worden gedwongen zich te conformeren aan de dominante ideeën van de groep op een bepaalde tijd en een bepaalde plaats.

Maar het staat toch niemand vrij te discrimineren, vraagt men dan? Ook het gelijkheidsbeginsel is toch vastgelegd in de grondwet, net als de vrijheid van meningsuiting? Dat is juist, maar in democratie moet het primaat toekomen aan de vrijheid van meningsuiting. Het staat imams vrij homoseksualiteit als een ziekte te benoemen, zoals het homo’s vrij staat hetzelfde te zeggen van godsdienst. Freud heeft dat laatste trouwens gedaan. Godsdienst is voor Freud een neurose en daarmee een ziekte. Gemeten aan de dominante lijn in de Nederlandse cultuur van het moment zouden de verzamelde werken van de Weense psychiater op instigatie van godsdienstige groeperingen naar de brandstapel moeten. Maar moet dan helemaal geen grens worden gesteld aan de vrijheid van meningsuiting? Natuurlijk wel, maar die is met déze uitspraak van de imams nog lang niet bereikt. Wél zou een grens worden overschreden wanneer zich een herhaling van de 'Rushdie-casus' had voorgedaan. Wanneer een fatwa wordt uitgeroepen over een concrete met name genoemde persoon dan kan die uiting niet worden beschermd door de vrijheid van meningsuiting. Ook niet wanneer een imam zou oproepen tot het molesteren van homo’s op straat door criminele jongeren. Maar er bestaat geen enkele relatie tussen iemand als 'ziek' benoemen en de aansporing hem in elkaar te slaan. Veeleer ligt het tegendeel voor de hand. Wie ziek is moet geholpen worden. Wie ziek is breng je een pannetje soep. Maar zo wordt het helemaal niet ervaren door de criminele allochtone jongeren, zegt men dan. Dat is natuurlijk juist, maar wat kan men daaraan doen? Dat de relatie tussen ziekte en liefdadigheid door die jongeren wordt miskend mag niet ertoe leiden dat de vrijheid van meningsuiting wordt gebreideld. Daar is deze té belangrijk voor.

Hier is een ander probleem aan de orde: de falende criminaliteitsbestrijding door het relativistisch gedoogbeleid dat sinds de jaren zestig vigerend is in Nederland. Wanneer allochtone jongeren homo’s in elkaar slaan dan dient dat te worden aangepakt. Het parool dient te zijn: én een krachtige verdediging van de vrijheid van meningsuiting als essentieel fundament voor een liberaal-democratische samenleving, én een krachtig lik op stuk beleid met betrekking tot geweld op straat.

Bron: Trouw, Letter & Geest, 19 mei 2001.

Waar legt wie op basis van wat (of welke criteria) grenzen aan de vrijheid van meningsuiting?

Frappant hoe het artikel van Paul Fentrop op dit oude artikel van Cliteur aansluit. Alsof we sinds 2001 niets verder zijn gekomen, alsof de tijd niet rijp was op zaken benoemd te krijgen opdat er voortvarend beleid kon worden gemaakt inzake noodzakelijk onderhoud aan de nederlandse samenleving voor de komende jaren.

quote:

Op dinsdag 13 april 2004 21:12 schreef SCH het volgende:
Fentrop en Cliteur zouden op Fok dan ook als kloon worden aangeduid.

Maar ik vind het grappig om te zien hoe jij de artikelen van deze nogal eenzijdige publicisten voor waarheid aanneemt en als algemeen geldend betitelt. Gelukkig is onze samenleving niet 1 grote blauwdrukv an HP/DeTijd.

Kom eens met argumenten inplaats van met verdachtmakingen en sentimenten SCH. Je bent daartoe uitstekend in staat.

quote:

Op dinsdag 13 april 2004 01:04 schreef Ryan3 het volgende:
Nader bepaald kun je dus zeggen dat Cliteur wrs. op twee benen hinkt. Liberaal vanwege het wettische karater. Conservatief, omdat hij het cultuurrelativisme ontkent.

Begrijp ik nu goed dat je cultuurrelativisme tot progressief bestempelt of was dat niet je bedoeling?

quote:

Dit betekent dat die regels waaraan wij ons volgens Cliteur moeten houden, wrs. zeer welbepaalde regels zijn. Hij noemt ze niet, maar dat is volgens mij wel zo.

Hij geeft inderdaad aan dat er bepaalde grondregels moeten zijn die ons onze vrijheden garanderen. Die grondregels nu zoekt hij in de geschiedenis en hij kwam uit bij de oude grieken die hun fundamenten legden voor de christelijke, westeuropese beschaving. Daar waar de christenen doorschoten lieten de grieken volgens Cliteur ruimte voor kritiek.

quote:

Hij is dus niet een "echte" liberaal (zoals ik dat wel meer ben): een echte liberaal fundeert zijn opvattingen over recht/samenleving op het ontkennen van absolute waarden, hetgeen hem ertoe leidt zich meer bezig te houden idd met de grondbeginselen der rechtsstaat dan met de daadwerkelijke inhoud der wetten, vermits zij maar aan bepaalde rechtskundige principes tegemoet komen.

Cliteur tracht juist die grondbeginselen zo te vervatten dat maximale vrijheden gewaarborgd kunnen blijven. Bijvoorbeeld de vrijheid om te kunnen zeggen wat je denkt.

quote:

Het echte liberalisme houdt dus altijd een risico in. Het risisco dat de samenleving via de democratie dusdanig wordt beïnvloed dat het liberale beginsel ervan zelfs op de achtergrond terecht komt. Echter het je bezig houden met de principes van het recht zou indien goed uitgevoerd de enige en beste waarborg zijn tegen antidemocratische stromingen gebaseerd op bepaalde absolute waarden.

Hoe ga je tegen dat de rechtspraak bepaald wordt door wat de meerderheid vindt? Hoe kunnen we voorkomen dat een minkukel als Janmaat veroordeeld wordt op een toegeschreven uitleg aan zijn mening vol=vol? Het openbare debat had naar mijn idee voldoende afgerekend met de minder gastvrije gedachten en de bekrompen uitspraken van de man. De gerechtelijke uitspraak die naar mijn idee meer een volksgericht dan een juridisch doortimmerd verhaal was doet mij nog het ergste vrezen voor de toekomst van de mogelijkheid op daadwerkelijke vrije meningsuiting in ons land. Het heeft een juridisch Zwaard van Damocles achtergelaten die daadwerkelijke vrijheid van mening beperkt tot wat binnen de door machthebbers toegestane gedragscode valt. Het is alsof Pilatus zijn handen wederom in onschuld wast bij een juridische veroordeling die het volk zich wenste...

Als het gaat om antidemocratische waarden zie ik graag een fundament gelegd dat mensen vrijheid van spreken garandeert. Tegelijkertijd kan de publieke opinie bewaken dat dit recht opbouwend gebruikt wordt. Laat vrouwe Justitia zich maar op haar eigenlijke werk concentreren.

quote:

Op dinsdag 13 april 2004 21:20 schreef SCH het volgende:

[..]

Sjun doet dit voortdurend en nu doe ik het een keertje en ben ik een zeikerd. Ik moet gewoon lachen om Sjun die dit hele topic volpleurt met stukjes van publicisten uit dezelfde school en daar dan conclusies uit gaat trekken. Dat is vermakelijk!

Ik ben blij dat we ons geamenlijk weten te vermaken

quote:

Op dinsdag 13 april 2004 21:41 schreef Sater het volgende:

[..]

Betreffende de 1e -: nee hoor dat doen 72 paradijselijke houri - maagden.

Ik mag toch aannemen dat er ook een andere motivatie dan een aaname is die mensen tot daden drijft.

quote:

Betreffende de2e - : nee, het odium racisme is rechts door links opgedrongen. Het is nog niet zó lang geleden dat allochtonen aansporen Nederlands te leren door links als racistisch werd beoordeeld. Tja en waar heeft dié houding ons allen gebracht?

Diverse partijen maakten zich schuldig aan een taboestrategie. Dat valt niet enkel links te verwijten. Laat ons vooruit kijken en bezien dat een strategie van belichting niet ontaardt in toeschrijving van monsterlijkheden teneinde de ander te kunnen aanklagen. Doel is juiste signalering opdat een gezamenlijke inspanning ten behoeve van een maatgerichte aanpak kan worden verricht.

quote:

Betreffende de 3e - : Onder voorwaarde van wederzijdse waardering. Het is overigens gelukjkig dat de Wöltgens en Van Dams op hun laatste benen lopen. Betekent dit dat ik links links laat liggen?
Nee hoor. Zo waardeer(de) ik:wijlen Jan, in gelul kun je niet wonen, Schaefer; en Jeltje, woonzorgcomplex ouderen, Nieuwenhuis.

Niets doet zich geheel zwart of geheel wit voor. De Wölgens' en van Dam's baarden zich een Cliteur, een Frentrop, een Hirsi Ali, een Elian en een van Gogh. Ook bij uitspraken van deze mensen mag gerust worden gewaakt. Kritiekloosheid luidt naar mijn idee het begin van de onverdraagzaamheid in.

quote:

Op woensdag 14 april 2004 00:19 schreef Ryan3 het volgende:

[..]

Stapert-principe las ik ja, is idd een aardige verklaring voor waarom sommige discussies derailleren.

een prachtige uitdrukking Ryan3, ik zet deze graag even bij... (Koekepan heeft dit naar mijn idee uitstekend gezien).

quote:

Toch denk ik niet dat je begrijpt wat ik probeer te zeggen met die eerste opmerking. Liberalisme als staatkundig idee is ontstaan uit de gedachte dat absolute waarden niet bestaan. Toch verwerpt Cliteur het cultuurrelativisme. Hieruit volgt dat Cliteur niet een liberaal is. Hij zegt iets over dat hij zich wil richten op de Griekse erfenis, maar nader invullen doet hij dit niet.

Cliteur doelt op de Griekse erfenis van vrijheid van meningsuiting. Dus geen taboes over een discussie inzake verdraagzaamheid vanuit verschillende culturen, geen taboes over de kosten en baten van volgmigratie voor de nederlandse samenleving, geen taboes over een botsing van culturen uit angst dat een clubje zich misschien beledigt voelt. Verder vult Cliteur het naar mijn idee ook niet in, zo liberaal is de man nog wel...

quote:

Het is ook veel te vaag om dit zo te melden: bijv. in het oude Griekenland gold de democratie niet voor slaven en vrouwen. Ik wil maw weten op wat voor waarden hij zich richt? Dat vertelt hij niet.

Cliteir geeft helder aan dat hij de verworvenheden van de verlichting dus inclusief vrouwenstemrecht en emancipatoir bevoegten gelijkwaardigheid van man en vrouw niet weg wenst te gooien. Cliteur richt zich op de waarden dat niets voor onfeilbaar gehouden kan worden, dat alles gezegd zou moeten kunnen worden, dat elk een stem heeft.

quote:

En verder blijft dus de tegenstelling tussen het verwerpen van het cultuurrelativisme en het afstand doen van je particuliere morele waarden ten gunste van de rechtsstaat bij hem gewoon bestaan. Nogmaals een liberaal komt langs een geheel andere route tot het liberalisme als Cliteur doet.

Ik zie (inderdaad) niet in waarom dit een punt van discussie zou moeten zijn?

quote:

Overigens het in de ban doen van het cultuurrelativisme is natuurlijk gewoon mode, vooral sinds die filmpjes van die gekke imam in Rotterdam. Nooit of te nimmer wordt de mogelijkheid geopperd van weak relativism als een soort tussenvorm. Daarbij de implicaties van het verwerpen van het cultuurrelativisme in internationale zin zal nooit of te nimmer door wie dan ook in de intervationale gemeenschap worden gedragen. Dit betekent uiteindelijk dat je ingrijpt wanneer ergens in de wereld de mensenrechten met voeten worden getreden.

Je grijpt dus in bij vrouwenverminkingmiddels besnijdenis, je voorkomt de methode breinaald en haar infecties door abortus mogelijk te maken en tegelijkertijd mensen deugdelijk voor te lichten over voortplanting en condoomgebruik.

quote:

Nou, luister eens, Nederland is zeer wel equipped als liberale democratie. Welke maatregelen willen jij of Cliteur nemen om daadwerkelijk te voorkomen dat ooit een meerderheid de boel de verkeerde kant op stuurt? Nogmaals dit is het inherente gevaar van de liberale democratie en alleen de aandacht voor rechtsprincipes kan voorkomen dat we terugglijden in een staat waarin bijv. de vrouw ook daadwerkelijk weer ondergeschikt is aan de man.

Zelf stel ik voor om de waakzaamheid in te blijven voeren, gebruik te maken van het openbare debat om een vrije mening die slechts afbreekt te corrigeren en de burgers juridisch niet te veel in de weg te leggen wanneer zij hun mening wensen te uiten.

quote:

Enerzijds heb je het over het gevaar van bepaalde Abrahamistische scherpslijpers en wil je door maatregelen te nemen risico's voorkomen, anderzijds zeg je: de clash tussen verschillende waarden zal altijd blijven bestaan. Ik weet niet wat voor maatregelen je wilt nemen, maar die maatregelen zouden er wel eens voor kunnen zorgen dat die clash nodeloos wordt aangescherpt. Als wij over 50 jaar met zoveel nog steeds niet geïintegreerde moslims zitten dan, en dat is dus het risico van de liberale democratie, kan het weleens zo zijn dat langzaam heel wat wetten veranderd worden. Misschien zelfs dat heel wat liberalisme uit onze democratie verdwijnt. Echter ik acht dit een spookbeeld. Niet reëel. Ons systeem zit dusdanig in mekaar dat alleen iemand die zich aanpast, mee kan doen.

In dat geval moet het streven naar aanpassing deugdelijk worden gestimuleerd. Ik denk bijvoorbeeld door keihard te stellen dat kinderen niet onaanspreekbaar op scholen kunnen worden afgeleverd en als dit wel gebeurt dat de kinderbijslag wordt gebruikt om het kind bij te spijkeren. De rekening van onverantwoord gedrag zou eens niet automatisch aan de maatschappij moeten toekomen.

Verder denk ik aan maatregelen van inperking van de volgmigratie door opstellen van zelfredzaamheidscriteria en afstemming van toelatingsbeleid op de mogelijkheden van de arbeidsmarkt. Ik denk aan minder vrijblijvendheid bij verwerving van het Nederlanderschap en aan de afschaffing van de dubbele nationaliteit. Wie Nederlander wenst te worden kan in mijn optiek maar beter ondubbelzinnig voor dit land kiezen. Die heeft geen achterdeurtje nodig. Verder denk ik dat toelating tot dat sociale zekerheid moet worden gekoppeld aan Nederlanderschap en dat gebruikmaking van zorg individueel moet worden gecontroleerd opdat helder wordt waar oneigenlijk beroep gedaan wordt op de premiebetalers die de grote hoop moeten opbrengen waarvan de openstaande rekeningen worden betaald.

Je zou bijvoorbeeld kunnen denken aan de verheldering van het nederlandse immigratiebleid door een systeem van drie loketten bij asielaanvragen in tevoeren zoals dat al eens door Bernadette de Wit aan het papier is toevertrouwd. dat biedt nieuwkomers meer kansen dan nu. Het zou ons goed doen als we uitgingen van de coöperatieve, empatische en sociale kant van mensen. De neiging om zwakken te helpen via persoonlijke of coöperatieve uitgaven en de neiging dat hierbij ook overwegingen van uitgesteld eigenbelang een rol spelen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het besef van onderlinge afhankelijkheid en wederkeurigheid van ruil van hulp en steun tot wederzijds nut.

Zo mag het idee in Nederland best vorm krijgen dat ons land niet in staat is om iedereen van de wieg tot het graf te helpen. Tevens mag best afscheid genomen worden van het idee dat rabiaatgelovigen zijn om te vormen tot brave nederlandse burgers. We zullen moeten wennen aan het idee van het nemen van noodzakelijke maatregelen om maatschappelijke wantoestanden als die in Amsterdam Oost tegen te gaan waar noordafrikaanse randgroepjongeren een braziliaanse kunstenaar meerdere malen in elkaar sloegen en met de dood bedreigden vanwege zijn sexuele voorkeur.

Zo mag het idee best vorm krijgen dat er tijdig iets gedaan zal moeten worden tegen immigratie van kansarmen die vast worden verwelkomd door de quartaire sector omdat deze brood en subsidies opleveren. De buurt waar deze mensen worden gehuisvest krijgt echter nogal eens (doch lang niet altijd) te maken met geïmporteerde bekrompenheid in combinatie met een behoorlijke dosis zelfingenomenheid. Dergelijke zaken moeten naar mijn idee belicht, doorgelicht, beoordeeld en genuanceerd kunnen worden weergegeven opdat er bij overheid ingezetenen en nieuwkomers daadwerkelijk een wij verhaal kan ontstaan.

Actiever terugsturen van uitgeprocedeerde asielzoekers is niet per definitie handig. Een deel van deze mensen kwamen eigenlijk voor een baantje om de arme familie thuis te helpen. Deze mensen zou een tijdelijke werkvergunning kunnen worden verleend voor klussen die blijven liggen. Een soort gastarbeidersstatus zonder recht op uitkering of gezinshereniging zou deze mensen al verder op weg helpen dan terugsturen. Als ons land overbelaste stadswijken aantrekkelijker wil maken zou er gedacht moeten worden over selectieve toelating van migranten zoals een partier van een discotheek mensen toelaat afgestemd op wat de goede sfeer binnen kan hebben

quote:

Over 50 jaar als alweer de zoveelste generatie moslims in Nederland zich aandient, zullen de moslims, hoogstwaarschijnlijk met behoud van heel wat culturele identiteit, zich volledig hebben neergelegd bij ons liberale systeem van scheiding tussen kerk en staat etc. etc. gewoonweg omdat dat het meeste oplevert.

Het blijft een vraag of dit vanzelf gebeurt of dat actieve sturing dit gedeelde ideaal dichterbij brengt. Actieve sturing lijkt noodzakelijk als je de kosten/baten-berekening van Pieter Lakeman onder ogen krijgt die gewoon beweert dat de immigratie Nederland meer heeft gekost aan uitkeringen en andere sociale voorzieningen dan deze heeft opgeleverd aan welvaart. Het Centraal Planbureau trok vorig jaar dezelfde conclusie.

Bij mij in de wijk neem ik waar dat verpaupering onder andere te wijten is aan het asociale gedrag van niet-geïntegreerde allochtonen (poepluiers in bomen, urineren in flatportalen en trappenhuizen, het zo uit het raam gooien van huisvuil,...). Deze bewering doen staat nagenoeg gelijk aan het over je afroepen van demonisatie terwijl je slechts wat signaleert. Je stelt nergens dat iedere allochtoon per definitie geld kost of overlast levert want je ziet voldoende voorbeelden van geïntegreerde allochtonen die actief zijn in de leefomgeving en hun steentje bijdragen aan behoud van de leefbaarheid. Niettemin je ziet ook andere zaken. Benoeming daarvan is noodzakelijk om een adequate aanpak ervan te kunnen bewerken. Vanzelf gaan dit soort zaken namelijk niet over door het er maar niet meer over te hebben en de keurig oppassende huurders de kosten voor het opruimen van de extra vervuiling en reparatie van de vernielingen dor te berekenen.

Je leest signalen van een oververtegenwoordiging van allochtone niet of nauwelijks geïntegreerden in de criminaliteit, je ziet in de cijfers van tienerzwangerschappen, onderwijsuitval en jeugdzorg deze groepen wederom oververtegenwoordigd. Ergens begin je dan te denken dat dweilen pas helpt als je de toestroom van problematiek kunt verminderen. Concreet betekent dit dat je erkent dat inactieven (autochtonen en allochtonen) de verzorgingsstaat en de uitgavenpost van de samenleving momenteel overbelasten. Deze problemen zou je gewoon bij de naam moeten kunnen noemen zonder te worden uitgemaakt voor harteloze of racist. Het is naar mijn idee zaak om het aantal inactieven te beperken. Dat kan bijvoorbeeld door na te denken over studieverlenging, aanbod van om- her- en bijscholing en door beperking van toestroom van kanslozen op de nederlandse arbeidsmarkt. Daarmee zou je immers twee zaken tegelijk kunnen aanpakken: Overbelasting van de uitgaven en bestrijding van migratiehobbels.

Je constateert dat de diverse toelatingsdrempels nauwelijks beletsel vormden voor kansarmen om zich in Nederland te gaan vestigen. De grote financiële belangen van hun families zouden wel eens een belangrijke drijfveer kunnen zijn achter het doorstaan van lange moeizame procedures. Ik ben benieuwd naar de hoogte van het bedrag in geld en goederen dat naar de thuislanden gaat afgezet tegen het budget voor ontwikkelingshulp om te bezien of de these van financiële belangen daadwerkelijk opgeld doet of niet. Gedegen genuanceerde belichting kan dit uitwijzen of de these naar het land der fabelen verwijzen.

De regels die onze overheid tot op heden stelde om de immigratie terug te dringen belemmerden toetreding van geschoolde, zelfredzame immigranten terwijl deze geen dam opwierpen tegen de volgmigratie van kanslozen op de Nederlandse arbeidsmarkt die afhankelijk worden van de verzorgingsstaat. Er worden niet of nauwelijks eisen aan deze mensen gesteld en zij worden onder het mom van behoud van eigen identiteit opgesloten in hun eigen cultuur. Mengen met Nederlanders en geslaagde nieuwkomers lijkt er niet bij te zijn. Er zal daarom ook gedacht moeten worden over andere toelatingscriteria als leeftijd en inkomen die meer met economie en ontplooiingskansen van doen hebben.

Drieloketsprincipe
Er moet iets gebeuren om de ketenmigratie ban steeds nieuwe kansloze uitgeprocedeerde asielzoekers, illegale gelukszoekers, onzelfredzame importpartners en intelthuwelijken tegen te gaan omdat vooral deze categoriën de verzorgingsstaat uit de hand lieten lopen. Bernadette de Wit omschreef hiervoor het drieloketsprincipe bij toelating. Daarin zou Nederland moeten erkennen dat het een migratieland is geworden zodat er gepraat kan worden over jaarlijkse quota en kwaliteiten van de mensen die je wenst toe te laten. Daaruit kan dan een voor iedereen duidelijk, eerlijk en rationeel systeem geënt op de arbeidsmarkt als bron van welvaart en welzijn, ontstaan. Integratie verloopt nu eenmaal eenvoudiger via betaald werk.

Via het eerste loket zouden tijdelijke asielverzoeken kunnen worden behandeld omdat geen enkel humanitair verdrag eist dat mensen hier voor altijd zouden moeten blijven. Bij het tweede loket zou seizoensarbeid behandeld kunnen worden. Daar melden zich dan de gewenste mensen als geschoolden, voetballers, studenten, managers, onderzoekers enzovoorts. Bij dit loket is geen uitgebreide papierwinkel nodig, het gaat hier slechts om tijdelijke verblijfsvergunningen. Het derde loket stelt veel hogere eisen omdat het aanvragen voor langdurig of definitief verblijf behandelt. Hier vervoegen zich ook mensen die voor gezinshereniging in aanmerking wensen te komen en diverse verloofdes van ingezetenen. Van de regering kan worden gevraagd dat zij erkent dat verdragen die het recht op vrije partnerkeus garandeerden tot binnenlandse problemen hebben geleid. Blind dat recht verdedigen is behalve naïef (als je cijfers ovr gedwongen huwelijken beziet) ook niet in het belang van de mensen aan de onderkant van onze maatschappij. In ieder's belang moeten er voorwaarden verbonden kunnen worden aan huwelijksmigratie.

Op de tijdelijke vluchtelingen na zouden alle aanvragers moeten worden getoetst aan de arbeidsmarkt. Tijdelijke gastarbeiders nieuwe stijl hebben dan geen recht op de uitkeringen van onze verzorgingsstaat. Deze mensen hoeven ook niet verplicht Nederlands te leren want ze vertrekken weer. Een jaar later kan er weer een nieuwe ronde met nieuwe kansen op tijdelijke toelating voor deze mensen plaatsvinden. Aspirat-blijvers moeten helder te horen krijgen dat een paar jaar gastarbeid op zich nog geen gerantie op toelating tot de procedures voor loket 3 biedt. Bij loket 3 wordt getoetst of de vaardigheden van de aanmelder overeen komen met wat de arbeidsmarkt nodig heeft.

Voor nieuwkomers die willen blijven kan worden gedacht aan een toelatingsexamen. Denk hierbij aan eisen van beheersing van het Nederlands en een afgelegd traject van inburgering met een inburgerbuddy voor de nodige integratieve praktijkervaring. Kosten van de inburgeropleiding die op de markt gevolgd kan worden zijn fiscaal aftrekbaar maar voor eigen rekening. Inburgeringstrajecten kunnen variabel zijn en aan een maximum van pakweg vijf jaar gebonden worden.

Van ouders kan deelname een opvoedeingscursus worden gevraagd opdat hun kinderen niet met en taalachterstand worden afgeleverd op de basisschool. Recht op kinderbijslag kan worden verbonden aan actieve betrokkenheid van de ouders bij de schoolloopbaan van hun kinderen. Deze medeverantwoordelijkheid van de ouder moet tevoren zeer helder worden uitgelegd. Als de economisch zelfstandige immigrant het toelatingsexamen haalt kan deze zich Nederlander noemen. De dubbele nationaliteit kan worden afgeschaft opdat de keuze voor het Nederlanderschap onomwonden is en helder wordt.

Zou je deze kriteria van de Wit hanteren dan wordt duidelijk dat het Nederlanderschap verdiend moet worden. Dat biedt meer kansen op betrokkenheid. Verder scheelt het in de asielverzoeken van nepvluchtelingen die zich eventueel als seizoensarbeider kunnen opgeven. Schijnhuwelijken zijn dan overbodig geworden en vrouwelijke immigranten staan eveneens op eigen benen vanwege hun economische zelfstandigheid. Gezinsvorming met staatssteun verwordt dan tot een achterhaalde regeling. Het drielokettensysteem helpt de tweede generatie allochtonen om binnenslands een verloofde te zoeken waardoor integratie vereenvoudigd wordt.

Uiteraard gelden deze beperkingen eveneens voor autochtone Nederlanders die verliefd worden op een vreemdeling. Zij kunnen pas trouwen in Nederland als die persoon aan de eisen voldoet, gelijke monniken, gelijke kappen.

Eens zien of een dergelijke vrijheid van menigsuiting leidt tot demonisatie, tot noodzakelijke belichting en vooral tot een uitwisseling van voors, tegens en mogelijke neveneffecten.

quote:

Op woensdag 14 april 2004 00:26 schreef Monidique het volgende:

[..]

Dát zegt op zich helaas niet zo veel.

Eens. Kwantiteit zegt weinig over kwaliteit.

quote:

Op woensdag 14 april 2004 13:16 schreef SCH het volgende:

[..]

Ik heb zijn conclusies al vele malen weerlegd in dit en andere topics. Ik had zin om nou eens even iets te zeggen over al dat geblaat uit HP/De Tijd want dat irriteert me zo af en toe. En Sjun laat zelf niet na om telkenmale een user die ook maar iets uit de buurt van de VARA of Vrij Nederland of Volskrant te berde brengt, er uitgebreid op te wijzen hoe kwalijk dat is. En ik ben normalitair niet van het kwaad met kwaad vergelden maar ik vind dat er hem nu op mag wijzen. Wat Marcel van Dam voor Sjun is, is Paul Fentrop voor SCH

Weerlegging vind ik wel een erg groot woord. Ik was overigens zeer blij met de alternatieve kijk op zaken waarvoor jij de moeite nam.

Als ik iets als kwalijk presenteer is dat niet omdat het uit de Volkskrant, van de VARA! of uit de Vrij Nederland komt. Ik noem iets pas kwalijk als het slechts uitgaat van niet bediscussieerbare stelligheden die nauwelijks kritisch belicht worden of van overdrevenheden. Je zult vast met me eens zijn dat mensen als Marcel van Dam en Jack Spijkerman daar een handje van hebben. Breng ik de onderwerpen al naar voren dan doe ik dat door middel van argumentatie waarop je dan in kunt gaan. Slechts afserveren middels een kreet of toeschrijving ligt niet zo in mijn aard al zal ik me daar gerust eens aan bezondigd hebben.

Met de Volkskrant gaat het in mijn optiek tegenwoordig al beter

Ik vind dat Paul Frentrop 'iets' meer intellectuele diepgang presenteert dan Marcel van Dam. Zo heeft ieder een eigen voorkeur voor een bepaalde stijl van argumentatie.

quote:

Op woensdag 14 april 2004 13:28 schreef hoppe het volgende:

[..]

Kijk, dat is in ieder geval een verheldering. Sjun lijkt inderdaad een allergie ontwikkeld te hebben voor al te zwart-wit gepresenteerd socialistisch erfgoed. Wat ik hier gezien heb ageert hij nogal eens op aangehaalde artikelen met behulp van argumentatie waarover dan weer gediscussieerd kan worden.

quote:

Marcel van Dam gebruikt echter non-argumentatie, drogredeneringen en regisering om mensen tot zijn werkelijkheidsverwoording te krijgen. Paul Frentrop gebruikt hiervoor meer het aforisme maar ook dat is een discussie waard. Van Frentrop heb je als discussiepartner naar mijn idee meer te duchten. De man verpakt zijn boodschap minder opzichtig in debatteertrucs dan van Dam die vooral zichzelf lijkt te willen verkopen.

Wil je een voorbeeld beschrijven van een aforisme van Frentrop die je wat discutabel vindt?

quote:

Op dinsdag 20 april 2004 22:52 schreef SCH het volgende:
Eigenzinnige opvatting van een mediastilte heeft die Cliteur

De man haalt de oogst binnen van een weldoordachte daad om een maatschappelijke misstand aan te kaarten volgens een beproefd concept.

quote:

Op woensdag 21 april 2004 13:58 schreef Monidique het volgende:

[..]

Daarnaast -ik had dat stukje ook gezien- is het een rare vergelijking van Cliteur. Moskee's gebruiken ter bevordering van de vermeende integratie staat, volgens Cliteur, gelijk aan gedwongen niet zeggen tegen je buurmeisje dat God niet bestaat. Weer een misser van Cliteur.

Ik vind hem anders bijzonder raak. Beiden berusten op volkstoneel en onthouding van informatie om de sympathie te winnen.

Als je mensen afhankelijk maakt van een godshuis voor overheidsdiensten dan heb je voor mij niet helemaal begrepen wat de nederlandse scheiding tussen overheid en staat inhoudt. Je linkt zo een bepaalde religieuze positie aan een maatschappelijke positie door via deze mensen de weg tot overheidsdiensten te ontsluiten.

Ik noem de theevisite des burgervaders inderdaad volkstoneel waarbij alle spelers naar beste kunnen de rol vervullen die hen het meeste oplevert aan financieel en/of sociaal krediet.

Ik zie niet in waarom de mensen niet als ieder burger gewoon thuis kunnen worden aangesproken en waarom de mensen niet gewoon als ieder burger gebruik zouden kunnen maken van het standaardaanbod van diensten op de daartoe geëigende standaardlocatie.

quote:

Op woensdag 21 april 2004 17:16 schreef ub40_bboy het volgende:

[..]

Wat is efficienter bij alle moslims apart thuis of voor alle moslims tesamen in de moskee?

Wat sneu voor die arme van het geloof gevallen migrant die nu bij migranten met moslimgeloof wordt achtergesteld...

quote:

Op woensdag 21 april 2004 17:06 schreef ub40_bboy het volgende:

[..]

Omdat gebleken is dat we daarmee geen steek verder komen aangezien allochtonen bovenaan alle verkeerde lijstjes aanvoeren.

En daarom moeten alle migranten ongeacht hun levensovertuiging maar naar de moskee voor hun communicatie met de overheid?

quote:

Op donderdag 22 april 2004 09:53 schreef Omara het volgende:

[..]

Als dit waar is dan ziet het er niet goed uit voor de PvdA

Het spijt me voor je, dit heeft echt plaatsgevonden al wordt het dan wat satirisch verwoord. Tot op heden is de PvdA-Amsterdam voor dit soort zaken nog niet afgerekend maar dit kan veranderen bij de komende verkiezingen.

quote:

Politics time

Belliot opent de conferentie in het Engels en vergoeilijkt het laatkomen: "In Suriname and Ghana we say, your own time is good time." Een klaterend applaus weerklinkt. De Bijlmer is 'the warmest place' en dat komt door 'alle culturen'. En Hannah Belliot is 'de modda of os all, we call you Maame,' vult pastor Emmanuel Baidoo aan met zwaar Afrikaans accent. "You always help os when we come to the staddayrahdkantoh. Nex tine you open doors wida when we come to you." Applaus! Belliot neemt de lof gracieus in ontvangst. "Ik vind het heerlijk om mami genoemd te worden," zegt de beoogde eerste zwarte wethouder van Amsterdam.

"Leddis en gentlemen," begint de pastor zijn toespraak. "It's poleeteecs tine! We go mek beeznez wit you todeh." Het volk applaudiseert gedrild. De pastor windt er geen doekjes om: de toon is gezet, de besluiten om exclusief in zee te gaan met de PvdA zijn reeds in kleine kring genomen door de voormannen. In ruil voor subsidie, dat spreekt. Klaarblijkelijk laat de overheid bij elke nieuwe minderheidsgroep weer toe dat de achterban onwetend en afhankelijk wordt gehouden door zelfbenoemde leiders. De PvdA vindt dat allang best, die spint er electoraal garen bij.

Baidoo is zeer vereerd met de aanwezigheid van het hoge gezelschap: "You are impótent en we, de cheches en de stet, go wek hand in hand for integration." Van wat? Toch niet van hem en zijn organisatie in de Nederlandse samenleving, anders had hij zijn subsidieverzoek wel in de landstaal kunnen onderbouwen. De pastor, die al jaren bij mij in de flat woont, verzekert zijn gehoor dat hij heus Nederlands spreekt, maar vraag hem niet om dat ook echt te dóén. Herkennend gelach in de zaal.

Volgens het programma zal Baidoo een presentatie geven over de sociale en economische activiteiten van de PCC en de plannen voor de komende jaren. Hij somt alleen op wat ze willen gaan doen – Nederlandse-taallessen, kinderopvang, jongerenwerk, opvoedingsondersteuning en 'hergebruik' van talenten en beroepen - en vertelt er niets omheen over de mensen en hun wederwaardigheden. Eén voorbeeld geeft hij: het nieuwkomersbeleid voorziet niet in taalcursussen voor hoog opgeleiden. Nogal wat Ghanese professionals werken onder hun niveau. Deze kwestie wordt al een jaar met de PvdA besproken.

De hoofdzaak, zegt Baidoo, is dat de Ghanezen bij de gemeenteraadsverkiezingen op de PvdA gaan stemmen! En dat de PvdA de Ghanezen steunt! Wederom applaus na dit stemadvies.

quote:

Op donderdag 22 april 2004 12:59 schreef Omara het volgende:

[..]

Niet nodig. Ik stem wel met mijn voeten

Ik zou niet op basis van een misstand meteen tot een andere keuze politieke komen. Lees gewoon de verkiezingsblaadjes bij de eerstvolgende gemeenteraads/stadsdeelverkiezingen kritisch en weeg dat af tegen wat jij denkt dat nodig is in je leefomgeving. Bedenk je vervolgens wat de diverse lokale partijen hebben bereikt van hetgeen ze beloofden en kom tot een eigen afweging van alle argumenten voor en tegen bepaalde politieke partijen die dat oplevert.

Wat zou Paul Cliteur hiervan vinden?
_{Om weer evenop het draadonderwerp terug tekomen...}

Het is echter niet alles racisme en discriminatie wat er klinkt zoals ook niet alles demonisatie is.