Zwevend boven het lichaam: waarheid of toeval?

quote:

Op zaterdag 3 oktober 2026 23:47 schreef enmanuel het volgende:
Ik leef al jaren met het geloof dat dit kan en heb nu wat moeite om in te leven in iemand die hier niks van af weet. Ik kom er mss morgen op terug.

quote:

Op zaterdag 3 oktober 2026 23:56 schreef enmanuel het volgende:
Ja ze is al weg.

quote:

Op zaterdag 3 oktober 2026 23:56 schreef vul_maar_in het volgende:
Wij ook niet makker, wij ook niet..

Maar nee dit mag hier. Of wil je VER?

Mag ook...

quote:

Op zaterdag 3 oktober 2026 23:57 schreef enmanuel het volgende:
de reactie

quote:

Op zondag 4 oktober 2026 00:01 schreef enmanuel het volgende:

[..]
Niet perse delen, gewoon openstellen voor de mogelijkheid dat het bestaat

quote:

Op zaterdag 3 oktober 2026 22:45 schreef enmanuel het volgende:
Tenzij je naar een scherm of een spiegel kijkt, is het onmogelijk om jezelf vanuit een derde persoonsperspectief te zien. We zitten allemaal opgesloten in ons lichaam, en toch zijn er een select aantal mensen die – door drugs, meditatie of zelfs bijna-doodervaringen – melden dat ze op zichzelf neerkeken alsof ze aan het plafond zweefden.

Deze gebeurtenissen staan bekend als 'buiten lichamelijke ervaringen', en ze zijn door een breed scala aan mensen over de hele wereld en door de tijd heen gerapporteerd. Naar schatting heeft 10 tot 20 procent van de mensen wel eens een buiten-lichamelijke ervaring gehad, maar kunnen ze werkelijk zien vanuit een positie buiten hun fysieke vorm? Dat is een vraag die verschillende studies hebben geprobeerd te beantwoorden.

Een wetenschapper genaamd Charles Tart was een van de eersten die systematisch probeerde te onderzoeken of het mogelijk is om echte dingen te zien tijdens een buiten-lichamelijke ervaring. Een van zijn vroege experimenten in een slaaplabo draaide om een proefpersoon genaamd Miss Z, die hem buiten het lab terloops vertelde dat ze haar hele leven al zulke ervaringen had. Zo vanzelfsprekend waren ze voor haar dat Miss Z dacht dat iedereen buiten-lichamelijke ervaringen had, totdat iemand haar als tiener anders vertelde.

Informele thuisproeven onthulden een verrassende vaardigheid: ze kon een willekeurig getal 'zien' dat iemand anders tijdens haar slaap had gekozen. Tart wilde Miss Z in een slaaplabo bestuderen en publiceerde de bevindingen uiteindelijk in een paper uit 1968.

In het lab voerden ze gedurende vier nachten onderzoeken uit, waarbij Miss Z in een bed sliep en een vijf-cijferig getal op een hoge plank werd bewaard, buiten het zicht. Als ze 's nachts boven haar lichaam zweefde, moest ze dat getal ophalen en 's ochtends rapporteren.

Aan het einde van de vier nachten had ze drie zweefepisodes gehad, twee momenten van dissociatie en een keer met succes een getal opgehaald tijdens de laatste nacht: 25132. Aangezien ze een kans van 1 op 100.000 had om dat toevallig te raden, snap je waarom Tarts interesse gewekt was.

Wat Robert Monroe zag

In 1998 presenteerde Tart opnieuw een paper, dit keer over een man genaamd Robert Monroe die ook meldde buiten-lichamelijke ervaringen te hebben. Dus nodigde Tart de man opnieuw uit in zijn slaaplabo – compleet met verborgen getal – om te zien wat er zou gebeuren.

Monroe slaagde er niet in het mysterieuze getal te vinden. Hij zag echter iets anders dat nog vreemder was. Iets dat hij vrijwel onmogelijk had kunnen raden.

Monroe gaf een gedetailleerd verslag van een van de technici die een man ontmoette in een kamer elders in het gebouw. Het was over het algemeen tegen de protocollen in dat buitenstaanders het lab binnenkwamen, maar het team kon later bevestigen dat de echtgenoot van een van de technici die specifieke nacht inderdaad was langsgekomen.

Volgens Tart was dit misschien een aanwijzing dat iemand in een buiten-lichamelijke ervaring beter bewegende doelen kan waarnemen dan stilstaande objecten zoals een vijf-cijferig getal.

Een nieuwsgierige conclusie die relevant is voor een zeer recente studie naar buiten-lichamelijke ervaringen die ook behoorlijk griezelige resultaten liet zien.

Totdat deze schrijfster via een buiten-lichamelijke ervaring zelf op het dak kan komen om te zien welke vogel er op de schoorsteen nestelt, blijft ze sceptisch. Maar je moet toegeven: het zou best gaaf zijn om op verkenning te gaan zonder dat oude blok aan het been (lees: het lichaam).

bron: https://www.iflscience.co(...)3XOA457q1NP_tTz9sh1g

Vertaald mbv AI (SI)

quote:

Tart bewaakte haar vanuit de kamer ernaast en gaf toe dat hij af en toe was ingedommeld.
Er stond niemand in de slaapkamer bij haar, ze werd niet gefouilleerd en er was geen camera.
Boven de plank hing een klok. Tart en de amateurgoochelaar Arthur Hastings konden het getal in het schemerlicht niet in de klokkast zien, wel als ze er met een zaklamp op schenen. Daarmee is een reflectie niet weg.
De goochelaar Milbourne Christopher wees erop dat een handspiegeltje genoeg was geweest om de plank te zien.
Martin Gardner schreef dat ze, terwijl Tart sliep, gewoon had kunnen opstaan en kijken zonder de elektroden los te maken.
Susan Blackmore merkte op dat het EEG precies het storingspatroon liet zien dat je verwacht als iemand omhoog klimt.
Psychologen Leonard Zusne en Warren Jones: ze kan het getal ook gezien hebben terwijl de elektroden werden aangebracht.
De thuisproefjes daarvoor, briefjes in een doosje naast het bed, waren helemaal niet gecontroleerd.
Kortom: ze noemde het goede getal, en dat staat in het verslag. Het lab was niet dicht genoeg om te zeggen dat ze het niet gewoon had kunnen zien. Het is één niet-herhaalde nachtsessie met een bekende proefpersoon, geen bewijs van een uittreding.
Bron:
GrokAI

quote:

Op zaterdag 3 oktober 2026 23:42 schreef Kottnauer het volgende:
Iedereen kan natuurlijk dromen en/of fantaseren dat je van buitenaf naar je eigen lichaam kijkt. En ik geloof meteen dat zuurstofgebrek, of juist een teveel aan zuurstof, of welke andere chemische substantie dan ook, dit fantasieproces op gang kan brengen.

Maar “buiten je eigen lichaam” dingen waarnemen kan natuurlijk niet, om de simpele reden dat je ogen nodig hebt voor die waarneming.

Niet dat verdere beargumentering nog nodig is, maar ook het gegeven dat er sinds 1968 slechts twee stupide gevallen zouden zijn geweest van een “buitenlichamelijke” waarneming geeft op zichzelf al aan dat dit onzin is. Waarom zijn er dan niet miljoenen van die waarnemingen?

Er was in die gevallen dus eenvoudig sprake van bedrog van de “wetenschapper” of van zijn subject of van beide.

quote:

Op zondag 4 oktober 2026 14:57 schreef SebbeSwensje het volgende:

[..]
Dit is wel behoorlijk kort door de bocht. Ik heb al meermaals meegemaakt dat ik gedachten kon versturen en kon ontvangen. Het leek dan ook echt alsof ik de ander "hoorde" maar dan in mijn hoofd. In ben er vrij zeker van dat ik daar mijn oren niet voor nodig heb gehad.

quote:

Op zondag 4 oktober 2026 15:16 schreef Kottnauer het volgende:

[..]
Vertel daar eens wat meer over. Wat voor gedachten waren dat? En wie waren de zender en ontvanger?