[OUD SC] Waar we mensen cancellen, of toch niet?

quote:

Op vrijdag 11 september 2026 08:32 schreef exode het volgende:
Juul heeft krentenbaard Arm ding, het jeukt vooral heel erg. Wel allemaal op haar lichaam onder de kleding, dus ze zal anderen niet zo snel besmetten.
Haar vriendin heeft dat al maanden dus het was amper te voorkomen.

Zo eerst rondleiding bij de andere school en daarna eerste gesprek met de kindercoach (nog zonder Juul)
Blij dat er wat gebeurt.
Meteen een test of Lizzie 2,5 uur alleen kan zijn (1,5 uur was totnogtoe het langste), camera op haar gericht dus 1 van ons kan naar huis als het nodig is.

Heb je eindelijk regen oh oh? Fijn voor de natuur lijkt me.

Ai krentenbaard . Sterkte!
En succes met de afspraken vandaag.

Bizar he, @Phaidra, zo snel als de tijd gaat. Van mijn moeder is het 26 jaar geleden maar zo voelt het niet.
Een ouder verliezen, zeker als je daar een heel goede band mee had, is best traumatisch.
Knuffel voor jou

quote:

Op vrijdag 11 september 2026 09:48 schreef Phaidra het volgende:

[..]

Wat eng!

Ik lees net dat er 15 hectare verbrand is gisteren.
Toch aardig groot.

Sterkte vandaag
Mijn vader is volgende maand alweer een jaar geleden.
Ik kan echt nog steeds niet makkelijk zeggen dat hij overleden is...

quote:

Op vrijdag 11 september 2026 09:52 schreef Mushanga71 het volgende:
Bizar he, @:Phaidra, zo snel als de tijd gaat. Van mijn moeder is het 26 jaar geleden maar zo voelt het niet.
Een ouder verliezen, zeker als je daar een heel goede band mee hebt, is best traumatisch.
Knuffel voor jou

Van mijn vader is het ook 26 jaar geleden (hee dat is precies het dubbele). Ik heb afgelopen jaar een paar therapiesessies gehad en ben tot de conclusie gekomen dat beide gebeurtenissen op hun eigen manier best wat sporen hebben achtergelaten. Ik vond trauma altijd een term die hier niet van toepassing kon zijn, maar daar ben ik toch op teruggekomen.

Kom ik weer even met een boekentip : Unbroken - Traumarespons als bron van kracht. Dat gaat precies over dit soort gebeurtenissen, die je makkelijk wegredeneert als 'normaal', kan toch geen trauma zijn? Ik heb het nog niet uitgelezen (ik kwam erachter dat in de trein lezen niet zo heel handig was ), maar zeker een aanrader. Zit gratis in Kobo Plus!

quote:

Op vrijdag 11 september 2026 10:00 schreef Phaidra het volgende:

[..]
Van mijn vader is het ook 26 jaar geleden (hee dat is precies het dubbele). Ik heb afgelopen jaar een paar therapiesessies gehad en ben tot de conclusie gekomen dat beide gebeurtenissen op hun eigen manier best wat sporen hebben achtergelaten. Ik vond trauma altijd een term die hier niet van toepassing kon zijn, maar daar ben ik toch op teruggekomen.

Kom ik weer even met een boekentip : Unbroken - Traumarespons als bron van kracht. Dat gaat precies over dit soort gebeurtenissen, die je makkelijk wegredeneert als 'normaal', kan toch geen trauma zijn? Ik heb het nog niet uitgelezen (ik kwam erachter dat in de trein lezen niet zo heel handig was ), maar zeker een aanrader. Zit gratis in Kobo Plus!

Iedereen ervaart het anders maar ik weet uit eigen ervaring hoe traumatisch het kan zijn. Zeker als het totaal onverwacht gebeurt.
Het is goed dat je naar jezelf geluisterd hebt en in therapie bent gegaan. Niet alles is in je uppie op te lossen.
Ik kon het ook niet bolwerken en heb toen ook aan de bel getrokken. Al blijft zo'n verlies je de rest van je leven bij.
Stomtoevallig overleed mijn oom op dezelfde datum als mijn mams, jaren later. En hij is meer een vader voor me geweest dan mijn biologische.
Ik keek voor het boek, lees alleen papier en ik zie um bij bol staan. Gaat iig op de lijst

quote:

Op vrijdag 11 september 2026 10:11 schreef Mushanga71 het volgende:

[..]
Iedereen ervaart het anders maar ik weet uit eigen ervaring hoe traumatisch het kan zijn. Zeker als het totaal onverwacht gebeurt.
Het is goed dat je naar jezelf geluisterd hebt en in therapie bent gegaan. Niet alles is in je uppie op te lossen.
Ik kon het ook niet bolwerken en heb toen ook aan de bel getrokken. Al blijft zo'n verlies je de rest van je leven bij.
Stomtoevallig overleed mijn oom op dezelfde datum als mijn mams, jaren later. En hij is meer een vader voor me geweest dan mijn biologische.
Ik keek voor het boek, lees alleen papier en ik zie um bij bol staan. Gaat iig op de lijst

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Wat bizar dat je oom op dezelfde datum overleed. Een dubbelzware dag wordt dat dan...

Mijn vader is 22 jaar geleden overleden. Daar zit ook nog wel wat onverwerkte issues. Maar ook zat andere issues dus ik wil ook even weg van de zelfhulpboeken blijven. Ik diagnosiseer mezelf wel erg makkelijk.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Ik zou best hulp kunnen gebruiken maar ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen en wat mijn hulpvraag überhaupt is. Anders dan "help, ik verzuip"

Dat lijkt me wel een hele goede reden om hulp te vragen.
En dan zetten jullie dat samen op een rijtje

quote:

Op vrijdag 11 september 2026 10:55 schreef Kyara het volgende:
Mijn vader is 22 jaar geleden overleden. Daar zit ook nog wel wat onverwerkte issues. Maar ook zat andere issues dus ik wil ook even weg van de zelfhulpboeken blijven. Ik diagnostiseer mezelf wel erg makkelijk.

Ik zou best hulp kunnen gebruiken maar ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen en wat mijn hulpvraag überhaupt is. Anders dan "help, ik verzuip"

Het je helemaal gek diagnostiseren kan ook een symptoom zijn van ijzer/b12/oestrogeen-tekort. Je huisarts kan je verder helpen.

En “help ik verzuip” is een duidelijke hulpvraag. Daar weten professionals prima raad mee.

Ik spreek uit ervaring

Taxi, gecondoleerd en sterkte Klinkt als een hele gezonde beslissing om je zoon niet mee te nemen, zeker als er onderling in de familie zoveel spanning heerst wat hij dan mee zou kunnen krijgen.

Achter kinderen aanfietsen is hier nog niet aan de orde, de 1 gaat met de taxi dus dat is sowieso pech voor haar En de ander brengen we nog naar school. Wel meerdere keren terug moeten fietsen omdat ik bijvoorbeeld een gymtas was vergeten. Ik denk dat ik wel zo'n moeder ben die er op de middelbare school gewoon achteraan rijd. Als het nou echt heel vaak voorkomt of ze zijn zelf gewoon laks dan vind ik het anders, maar als het af en toe gebeurt dan heb ik daar geen moeite mee. Ik vond de middelbare school echter een regelrechte hel, dus ik zou er alles aan doen om het voor mijn meiden zo moeiteloos mogelijk te laten verlopen.

Mush, wat naar dat ze je zoon niets hebben uitgelegd met de MRI. Het lijkt mij al best heftig, zeker voor een kind, dan kan de juiste uitleg en begeleiding juist zo helpend zijn.

Oh-oh, wat spannend van de brand, weet je wat het heeft veroorzaakt? Gelukkig is het goed afgelopen!

Exode, wat naar dat Juul krentenbaard heeft, dat is zo vervelend! Hopelijk duurt het bij haar geen maanden en geneest het snel en goed.

Phaidra, sterkte met de sterfdag van je moeder, hopelijk kom je er een beetje oke doorheen

Kyara, overweeg je niet om zelf toch een officieel diagnosetraject in te gaan? Het ass van je kinderen komt niet uit de lucht vallen, dat je het bij jezelf herkent vind ik eigenlijk heel logisch. Mijn diagnose kwam ook pas na die van Jewel, ik krijg op dit moment nog steeds psycho-educatie en het levert echt wel inzichten op. Het is absoluut ook een rouwproces (wat had kunnen zijn en voorkomen had kunnen worden), daar had ik te weinig rekening mee gehouden want ik dacht dat het vinden van antwoorden vooral opluchtend zou werken. Maar uiteindelijk hoop ik er wel sterker uit te komen, en het leert mij iets zachter te zijn naar mijzelf en toe te geven aan behoeften die ik heb en die ik altijd heb onderdrukt (bijvoorbeeld aangepaste oordopjes tegen geluidsprikkels, fidgets, verzwaringsdeken).
Het kan zo helpend zijn om te weten waar iets vandaan komt, juist omdat je dan ook beter weet wat je ermee kan. Een hulpverlener kan met jou samen kijken naar wat je hulpvragen zijn en waar je aan wil werken, het fijne is dan juist dat je het niet alleen hoeft te doen. Juist in jouw situatie is zelfzorg zo belangrijk. Sterkte

quote:

Op vrijdag 11 september 2026 10:55 schreef Kyara het volgende:
Ik zou best hulp kunnen gebruiken maar ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen en wat mijn hulpvraag überhaupt is. Anders dan "help, ik verzuip"

Een therapeut kan dat ook goed 'afpellen' als het goed is. Ik kwam ook met een heel andere hulpvraag binnen, maar zelfs als therapeut in opleiding prikte zij daar vrij snel doorheen.

Zo, nou, alles even laten indalen.

Gesprek met de kindercoach was wel confronterend, we hebben daar alles op tafel gegooid. Over Juul maar ook over school. Ze sloeg achterover hoe afgelopen jaar is gegaan. Behoorlijk emotioneel ook om het door de ogen van een objectief iemand te zien. We voelden ons vaak genoeg zeikouders.

Met de kindercoach starten we zo snel mogelijk in ieder geval.

De andere school laten we indalen. Het was een fijn gesprek, al moest het wel even loskomen voor mijn gevoel. Het begon behoorlijk formeel en werd uiteindelijk wel warm en fijn.
Het is een splinternieuw gebouw (we kennen het gebouw al omdat B daar Freerun las had en Juul nu ook) en de opzet van het gebouw is volledig om hun onderwijsconcept heen gebouwd.

Het concept lijkt goed bij Juul te passen (en ons) maar het is nu nadenken of we de issues die we nu ervaren met Juul oplossen door een schoolswitch.
Ook omdat we met haar huidige school pas aan het begin van de officiele gesprekken staan.

En nee, we twijfelen niet dat de huidige school niet meer past bij ons en zeker niet bij Juul, maar is dit dan de school die het grotendeels gaat oplossen?

Ik vind het nogal wat merk ik, een switch maken. Heel gek misschien maar ook wij raken onze vertrouwdheid kwijt, de school waar we al bijna 9 jaar binnenlopen. Ook Juul, die kent elke hoek en elke leerkracht. Onze beide koters doen het goed op bekendheid en minder op wijzigingen.

Het is dus vooral de tijd nemen en goed afwegen. Ook qua timing. De coach gaat ons hier ook in helpen. De kans is groot dat we eerst 1 a 2 gesprekken afwachten met haar voor we de beslissing nemen. Tenzij Juul achteruit gaat, dan is de beslissing wel snel gemaakt.

De directrice merkte gedurende het gesprek ook wel dat het ons best hoog zat maar we de huidige school niet zwart willen maken. B heeft er tenslotte 8 fantastische jaren gehad.

En nu even niets, ja met Lizzie spelen (die gewoon 2,5 uur lag te slapen).

9/11, dat kan ik mij ook nog heel goed herinneren. Mijn ouders werkten beiden dus ik was alleen thuis en ik kon het echt niet bevatten. Ik heb daarna veel documentaires en dergelijke gekeken omdat het zoveel met mij deed, mijn Facebook algoritme bestaat nu ook weer grotendeels uit 9/11 filmpjes en berichten, en het raakt mij nog steeds als ik ze zie

Exode, wat fijn dat het gesprek met de kindercoach goed ging, maar wat is het tegelijkertijd moeilijk om bevestiging te krijgen in hoe erg het is wat er allemaal is gebeurd (en nog steeds gebeurt). Hopelijk maakt dat wel dat jullie je minder voelen als zeikouders, want dat zijn jullie allesbehalve. Heel goed juist hoe jullie vechten voor Juul en proberen te ontdekken waar zij bij gebaat is. Dat maakt je nóóit een zeikouder, juist een hele goede ouder

Op 9/11 zat ik in mijn studentenhuiskamer, toen een huisgenoot ons kwam halen. Hebben een poos in zijn kamer gekeken..

9/12 is voor ons de dag van onze eerste date. We zouden met een groep naar de film gaan, maar 1 voor 1 haakten ze af. Met zijn tweeën bleek het ook wel gezellig en we zijn morgen 25 jaar samen. Blijft altijd wel een beetje gek. Dat je je zo'n datum zo goed herinnert, omdat iedereen zich de dag ervoor herinnert. Een roze wolk in een zwarte periode..

@exode wat fijn dat het gesprek met de coach goed ging. Maar kan me voorstellen dat alles zo vertellen aan iemand ook wel confronterend is? In ieder geval fijn dat ze vlot kan beginnen.
Die schoolkeuze is ook wel wat. Maar als het echt niet past, dan past het niet, voor dit kind.

Een goede therapeut is ook echt goud waard.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

@Phaidra

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Was ook heel bizar toen hij dezelfde datum stierf. Maar heel gek, ook wel fijn, soort van. Alsof het zo moest zijn.

En 9/11. Weet nog dat ik de tv aanzette en middenin de aanslagen viel. Ik heb met open mond en vol ongeloof gekeken want dit was écht niet te bevatten. Staat me ook nog zo helder bij.

@Kyara, zoek hulp

Tis alweer bijna weekend. Hoe dan?!

Afgelopen 27 augustus was het 20 jaar geleden dat mijn vader overleed. Het blijft een waardeloze, klote dag. Mijn moeder is rond die dag ook altijd uit haar doen en nu kwam het huis verkopen er nog bij.

Gelukkig is ze omringd door mensen geweest die week, mijn neefje die morgen 23 jaar wordt, is overal met haar heen gefietst en heeft haar getaxied. Een paar jaar geleden is ze een voortuin ingereden omdat ze even niet mee wist hoe ze moest remmen, ze is een keer van de trap afgevallen op die dag. Altijd is er iets.

quote:

Op vrijdag 11 september 2026 14:14 schreef exode het volgende:
Afgelopen 27 augustus was het 20 jaar geleden dat mijn vader overleed. Het blijft een waardeloze, klote dag. Mijn moeder is rond die dag ook altijd uit haar doen en nu kwam het huis verkopen er nog bij.

Gelukkig is ze omringd door mensen geweest die week, mijn neefje die morgen 23 jaar wordt, is overal met haar heen gefietst en heeft haar getaxied. Een paar jaar geleden is ze een voortuin ingereden omdat ze even niet mee wist hoe ze moest remmen, ze is een keer van de trap afgevallen op die dag. Altijd is er iets.

Poeh heftig.
Mijn moeder doet nog steeds alsof mijn vader nooit bestaan heeft.
Weigert ook naar het graf te gaan en zo.

Ik vond het jaar waarin ik langer zonder vader dan met vader geleefd had wel een pittige. Ondertussen is het volgend jaar alweer 20 jaar geleden en lijk ik in weinig nog op het 15-jarige meisje dat ik toen was. Daardoor voelt het niet perse alsof er een 'gat' is in ons dagelijks leven, maar ik vind het nog steeds heel verdrietig dat hij nooit opa heeft kunnen zijn voor onze lieve meiden.

quote:

Op vrijdag 11 september 2026 14:26 schreef oh-oh het volgende:

[..]
Poeh heftig.
Mijn moeder doet nog steeds alsof mijn vader nooit bestaan heeft.
Weigert ook naar het graf te gaan en zo.

Oh dat lijkt me ingewikkeld zeg! Wij gaan niet vaak, maar we gaan zeker wel en het gaat ook nog regelmatig over hem.

quote:

Op woensdag 9 september 2026 17:47 schreef Clubsoda het volgende:

[..]
Véél drukker. Elke dag veel posts in Z&G, babytopic etc. Heel veel meningsverschillen, vooral over borstvoeding, samen slapen, draagdoeken, AP en UP. Veel meer details over kinderen en sowieso privéleven, veel fotos, veel meets. Buiten OUD vast ook wel maar daar kwam (en kom) ik nauwelijks.

Even een willekeurig babytopic uit die tijd. Dicht in vier dagen

OUD / Het babytopic (0-1 jaar) Deel 97

Also, ik weet dat dit een oude post is ondertussen. Maar die lijst baby's in de OP! Zo LANG.

Ik ga nooit naar het graf, wel denk ik vaak aan hem. Vooral in de relatie naar de kinderen. Ik herken veel van hem in mezelf. De grappen, het eigenwijze en de koppigheid maar vooral het duur het vuur gaan voor je kinderen. B vraagt ook naar hem. Vindt het leuk om de verhalen te horen.

Ik praat er niet wekelijks over met mijn moeder maar we praten wel over hem, de ervaringen, de anekdotes.

Lijkt me enorm lastig oh oh, is het een manier om het verdriet te verwerken?

Ik ben nu bijna 9 maanden ouder dan dat mijn moeder werd. Das ook een heel onwerkelijk gevoel. Als ik er dan bij stil sta dat ik nog een toekomst heb. Hoop ik dan.
Niet quoten.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Ik heb amper contact met mijn vader. Hij zag me een jaar of 8 geleden na lange tijd weer. En hij schrok. Ik lijk heel erg op mijn mams.

quote:

Op vrijdag 11 september 2026 11:28 schreef Schanu het volgende:
Kyara, overweeg je niet om zelf toch een officieel diagnosetraject in te gaan? Het ass van je kinderen komt niet uit de lucht vallen, dat je het bij jezelf herkent vind ik eigenlijk heel logisch. Mijn diagnose kwam ook pas na die van Jewel, ik krijg op dit moment nog steeds psycho-educatie en het levert echt wel inzichten op. Het is absoluut ook een rouwproces (wat had kunnen zijn en voorkomen had kunnen worden), daar had ik te weinig rekening mee gehouden want ik dacht dat het vinden van antwoorden vooral opluchtend zou werken. Maar uiteindelijk hoop ik er wel sterker uit te komen, en het leert mij iets zachter te zijn naar mijzelf en toe te geven aan behoeften die ik heb en die ik altijd heb onderdrukt (bijvoorbeeld aangepaste oordopjes tegen geluidsprikkels, fidgets, verzwaringsdeken).
Het kan zo helpend zijn om te weten waar iets vandaan komt, juist omdat je dan ook beter weet wat je ermee kan. Een hulpverlener kan met jou samen kijken naar wat je hulpvragen zijn en waar je aan wil werken, het fijne is dan juist dat je het niet alleen hoeft te doen. Juist in jouw situatie is zelfzorg zo belangrijk. Sterkte

Jawel maar ik weet ook niet hoe ik dat aan moet pakken. Hallo, ik wil graag een ass/adhd tekst gaat hem ook niet worden. Ik ben ook nog in gevecht gesprek om voor D2 een adhd test los te krijgen maar dat ziet ook niemand zitten. Dus misschien ben ik ook niet zo goed om dat onder woorden te brengen.

En thanks

Mijn broertje gaat elke dag naar het kerkhof. En naar mijn moeder.
Even een side note, het ligt op de route en we zijn echte kerhoflopers.
Niet alleen ons kerkhof maar overal waar we komen kunnen we uren over kerkhoven dwalen.
En Molukkers willen begraven worden, niet gecremeerd.
Dat was dus iets waar mijn moeder ruzie over ging maken en waarin wij onze zinnen doorgedrukt hebben.
Want wij willen wel een plek hebben waar we heen kunnen gaan maar zij hoeft er niet heen dus het hoefde niet.
We hebben zelfs een drie persoons graf genomen. Kunnen mijn moeder en mijn broertje er nog gezellig bij in.

Overigens vindt mijn broertje dat heel fijn.
En zeggen we er niks over tegen ma :p

quote:

Op vrijdag 11 september 2026 14:41 schreef Bami het volgende:
Ik vond het jaar waarin ik langer zonder vader dan met vader geleefd had wel een pittige. Ondertussen is het volgend jaar alweer 20 jaar geleden en lijk ik in weinig nog op het 15-jarige meisje dat ik toen was. Daardoor voelt het niet perse alsof er een 'gat' is in ons dagelijks leven, maar ik vind het nog steeds heel verdrietig dat hij nooit opa heeft kunnen zijn voor onze lieve meiden.

Dit herken ik ook. Ook het feit dat mijn schoonvader nu langer in mijn leven is dan mijn eigen vader. En het is het gemis van een vader en alle gesprekken die je nog had willen voeren als volwassene (al was ik 24/25 dus al wel volassen). Maar het gemis als opa vind ik heel erg. Juist omdat mijn oudste best wel veel dezelfde interesses heeft en dat zou echt een hele goede match zijn geweest.

Mijn vader is nu bijna vier jaar geleden overleden. De urn met zijn as staat in een urnenmuur bij de begraafplaats. Ik ben er nog niet geweest. Heb ook de behoefte niet. Gedenken en herinneren is voor mij niet gebonden aan die plaats (waar hij zelf trouwens niets mee had). Dan ga ik liever naar zijn favoriete plek in de duinen.

Iets anders: ik werd net (terwijl ik op de oprit stond) aangesproken door een oudere man, type boze buurman, hij kwam langsrijden en stapte er speciaal voor uit een auto. Of 'die vieze kat' van ons was, want hij wilde hem niet in de tuin hebben, en ik MOEST hem uit zijn tuin houden. Ik heb geen idee wie deze man was en waar hij woont, en ik ken al mij nabije buren iig van gezicht. Maar joh, is goed, ik zal tegen de kat zeggen dat ie niet in de tuin van deze goede man mag komen

Onze kat is de kleinste en minst indrukwekkende kat van de straat (met een mini territorium bestaande uit onze tuin en die van de beide buren). Ik sluit niet uit dat ze wel eens verder komt en misschien in de tuin van deze man is geweest, en als ze daar haar behoefte heeft gedaan vind ik dat oprecht vervelend, maar de manier waarop ik aangesproken werd noopt mij niet echt tot actie. Ik denk dat de kans namelijk waarschijnlijk is dat het een van de andere 8 katten in de straat was, veelal katers met meer territoriumdrang...

Mijn vader overleed in februari 2018, 4 maanden voor zijn 70e verjaardag. Het grootste deel van zijn as is uitgestrooid langs het voetbalveld, op de plek waar hij altijd stond. Mijn moeder, zusje en ik hebben een asring. Er ligt nog wat as bij mijn moeder, mochten de kleinkinderen nog een as-sierraad willen hebben.

@mousemicky, dat is dus een van de redenen dat wij een afgeschermde tuin hebben. Onze katten kunnen er niet uit (dus ook geen last voor de buren) en er kan ook geen kat in.

Vandaag een jaar geleden was de uitvaart van mijn vader. In de aanloop naar zijn sterfdag ben ik wel heel erg veel bezig geweest met 'oh ja, vorig jaar dit, vorig jaar dat'. Vooral ook omdat alles zich zo heel snel ontwikkelde.

Verder vraag ik me wel eens af of ik wel spoor, want ik voel over het algemeen geen enorm verlies of verdriet, terwijl ik een prima band met mijn ouders had, maar soms ineens vliegt het me totaal onverwacht wel even aan. Door een bepaald liedje of van de week toen ik een kilo pruimen kocht om de lekkerste pruimentaart ever te maken (dankzij een zekere user hier ). _{Toen mijn moeder overleed 2jr geleden had de boom in hun tuin gigantisch veel pruimen en heb ik rondom haar overlijden wel een keer of 5-6 die taart gebakken.} Liep ik daar met waterige oogjes door de AH, om een kilo pruimen.

We hebben ze vorig jaar samen uitgestrooid op het strand van Katwijk, op hun trouwdag, en verder heb ik op de piano, naast hun foto een 'knuffelkeitje' staan met een beetje as van allebei erin.

[ Bericht 0% gewijzigd door BE op 11-09-2026 16:53:16 ]

Mijn oma stierf op mijn vierde verjaardag en mijn moeder huilt er elk jaar nog om. Ik ben met mijn man naar het graf geweest toen hij me ten huwelijk had gevraagd om hem even ‘voor te stellen’.

Met mijn opa had ik niks, ben er nooit geweest.

Mijn vader heb ik nu al bijna 20 jaar niet gezien. Dat is meer dan de helft van mijn leven en dat gemis voel ik soms wel. Vooral omdat de kinderen weleens vragen of ik ook een papa heb. We zijn dan simpel en eerlijk in het antwoord: ‘ja, maar dat is geen aardige meneer en dus zien we elkaar niet’ zonder al te veel details. Maar bij m’n bruiloft en de geboorte van m’n kinderen vloog het me toch aan…

@BE ik herken dat wel echt.
Ik denk vaak aan hem maar er was en is geen verdriet.
Hij was 81.
En hij kon niet meer, hij was te ziek.
Mooi leven gehad, we hielden van hem en hij van ons.
Toen hij stierf was ik opgelucht dat het klaar was voor hem.
Maar idd bij bepaalde muziek dan denk ik ineens echt aan hem en ons. En bepaalde dingen denk ik Oh dat zou hij te gek gevonden hebben.

@BE ik herken het ook hoor. Ik had een prima band met mijn vader (lijk erg op hem, en mijn oudste nog veel meer) maar ik heb geen constant zwaar gevoel van verlies of verdriet. Het vliegt me soms aan (niet vaak, een paar keer per jaar denk ik), maar verder vooral berusting (hij was ziek, en ondanks relatief jonge leeftijd toch op). Kinderen vragen wel eens naar opa, en hebben wel herinneringen, en dat is prima. We kijken ook samen wel eens foto's, maar dat is het wel.

@BE ook voor mij is het herkenbaar. Er zijn echt wel weken dat ik niet aan mijn ouders denk. Of iig niet verdrietig ben als ik aan ze denk. Maar soms ineens overvalt het verdriet me.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Ik heb nu een goed glas wijn.

@BE ook hier herkenbaar.. het is hier 7 maanden geleden dat hij overleed en heb mezelf ook wel eens afgevraagd of ik normaal ben.. ik mis hem soms echt wel maar het is geen allesoverheersend gevoel van verdriet
...

Het zijn momenten, zoals gister toen de oudste haar zwemvaardigheid 3 binnen sleepte, hij was altijd bij afzwemmen... dus dat mis je dan

Heel herkenbaar @BE

@Phaidra

quote:

Op vrijdag 11 september 2026 16:20 schreef BE het volgende:
Vandaag een jaar geleden was de uitvaart van mijn vader. In de aanloop naar zijn sterfdag ben ik wel heel erg veel bezig geweest met 'oh ja, vorig jaar dit, vorig jaar dat'. Vooral ook omdat alles zich zo heel snel ontwikkelde.

Verder vraag ik me wel eens af of ik wel spoor, want ik voel over het algemeen geen enorm verlies of verdriet, terwijl ik een prima band met mijn ouders had, maar soms ineens vliegt het me totaal onverwacht wel even aan. Door een bepaald liedje of van de week toen ik een kilo pruimen kocht om de lekkerste pruimentaart ever te maken (dankzij een zekere user hier ). _{Toen mijn moeder overleed 2jr geleden had de boom in hun tuin gigantisch veel pruimen en heb ik rondom haar overlijden wel een keer of 5-6 die taart gebakken.} Liep ik daar met waterige oogjes door de AH, om een kilo pruimen.

We hebben ze vorig jaar samen uitgestrooid op het strand van Katwijk, op hun trouwdag, en verder heb ik op de piano, naast hun foto een 'knuffelkeitje' staan met een beetje as van allebei erin.

Herkenbaar

Mijn vader overleed op 29 augustus 2025

Ik ben hoogsensitief en jankerig

@BE ik heb er nog veen over nagedacht.
Ik ben bv wel heel erg bezig geweest en vooral boos geweest en verschrikkelijk verdrietig geweest om het overlijden van de baby van mijn buurvrouw vorig jaar. Omdat dat zo verschrikkelijk oneerlijk was en is.
Geloof dat ik me daarom wel bijna schuldig voelde dat het bij mijn vader zo was van he he...
Dus ik denk wel dat ik "normaal" ben

Maar goed.
Nog iemand leuke plannen dit weekend?

Ik weet nooit wat ik moet met alles rondom rouwen en zo. Ik vind alle rituelen rondom de dood echt verschrikkelijk. Heb me ongelooflijk rot gevoeld rondom en op de uitvaart, met het bijzetten van de urn en ook zelfs met het plaatsen van een gedenkplaat. Bij al dat soort zaken had ik er liever niet bij geweest, maar de etiquette verlangt dat van je. En ik heb het idee dat ik juist door al die, (in mijn ogen) vervelende rituelen, ik daarna nooit meer toegekomen ben aan het daadwerkelijke rouwen.

De enorme opluchting die ik ervoer dat ik de dag na de uitvaart weer gewoon kon gaan werken en dat alles achter de rug was is onbeschrijflijk. En toen kwam later nog dat die urn opgehaald moest worden en die bijzetting geregeld moest worden. Toen heb ik ook voor het eerst gezegd dat ik daar niks mee te maken wilde hebben en dat anderen dat maar moesten gaan regelen.

Mijn broers en zus wilden de sterfdag van mijn moeder herdenken met een etentje met mijn vader. Ik heb daar dus geen enkele behoefte aan. Ik wil niks herdenken, maar ik doe het dan toch maar weer. En toen kwam afgelopen maand de verjaardag van mijn moeder en wilden ze weer een etentje regelen. Toen ben ik op mijn strepen gaan staan. Alles in mij wil niet de verjaardag van iemand die is overleden vieren. Dus daar ben ik niet mee naar toe gegaan. Ik ben wel die dag naar mijn vader gegaan om hem te steunen, maar zo'n etentje ging me echt te ver. En ik snap dat het voor anderen anders voelt en dat dit misschien heel liefdeloos en harteloos over komt, maar het staat me zo ontzettend tegen.

Ik weet niet hoe het zal zijn als mijn vader komt te overlijden. Misschien dat dan het verdriet over beiden eruit komt, maar voor nu zie ik alleen maar enorm op tegen het feit dat er dan weer een uitvaart geregeld moet worden.

Als het leven bij een bepaalde leeftijd klaar is, is dat makkelijker te accepteren dan bij een kind wat nog een hele toekomst voor zich had moeten hebben. Is niet raar. Als een ouder op een leeftijd komt dat het niet meer gaat, of als er een uitzichtloze ziekte meespeelt, dan is er behalve verdriet ook opluchting en acceptatie.

Oké, weekend!
Vandaag de kwalificatierace van de F1 kijken en morgen natuurlijk de race zelf. Tis besmettelijk, geloof ik. Zoons schuld

@livelink, iedereen gaat anders om met verlies. Jij doet het op jouw manier en dat is helemaal prima. Doe vooral waar jij je goed bij voelt. Je hoeft niet altijd een ander te pleasen. Het is juist zo goed dat je nu op je strepen bent gaan staan. Dit werkt voor jou. En leg het naast je neer wat een ander ervan vindt. Ze accepteren het maar hoor

Ik doe ook niks op zulke dagen. Moet er niet aan denken.

quote:

Op zaterdag 12 september 2026 09:52 schreef livelink het volgende:
Ik weet nooit wat ik moet met alles rondom rouwen en zo. Ik vind alle rituelen rondom de dood echt verschrikkelijk. Heb me ongelooflijk rot gevoeld rondom en op de uitvaart, met het bijzetten van de urn en ook zelfs met het plaatsen van een gedenkplaat. Bij al dat soort zaken had ik er liever niet bij geweest, maar de etiquette verlangt dat van je. En ik heb het idee dat ik juist door al die, (in mijn ogen) vervelende rituelen, ik daarna nooit meer toegekomen ben aan het daadwerkelijke rouwen.

De enorme opluchting die ik ervoer dat ik de dag na de uitvaart weer gewoon kon gaan werken en dat alles achter de rug was is onbeschrijflijk. En toen kwam later nog dat die urn opgehaald moest worden en die bijzetting geregeld moest worden. Toen heb ik ook voor het eerst gezegd dat ik daar niks mee te maken wilde hebben en dat anderen dat maar moesten gaan regelen.

Mijn broers en zus wilden de sterfdag van mijn moeder herdenken met een etentje met mijn vader. Ik heb daar dus geen enkele behoefte aan. Ik wil niks herdenken, maar ik doe het dan toch maar weer. En toen kwam afgelopen maand de verjaardag van mijn moeder en wilden ze weer een etentje regelen. Toen ben ik op mijn strepen gaan staan. Alles in mij wil niet de verjaardag van iemand die is overleden vieren. Dus daar ben ik niet mee naar toe gegaan. Ik ben wel die dag naar mijn vader gegaan om hem te steunen, maar zo'n etentje ging me echt te ver. En ik snap dat het voor anderen anders voelt en dat dit misschien heel liefdeloos en harteloos over komt, maar het staat me zo ontzettend tegen.

Ik weet niet hoe het zal zijn als mijn vader komt te overlijden. Misschien dat dan het verdriet over beiden eruit komt, maar voor nu zie ik alleen maar enorm op tegen het feit dat er dan weer een uitvaart geregeld moet worden.

Rouw is sowieso heel persoonlijk en denk dat er weinig goed of slecht is (op extreme situaties na).
Heel begrijpelijk dat een etentje helemaal je ding niet is en eigenlijk heel goed (en knap!) dat je dat tegenover je broers en zus hebt aangegeven. Dat was vast niet makkelijk. Juist met familie zo dichtbij kan er extra druk zijn dat je maar mee moet doen.
Het is jouw rouw. Niet perse jullie rouw.

@Pinnenmutske

quote:

Op zaterdag 12 september 2026 08:53 schreef oh-oh het volgende:
@:BE ik heb er nog veen over nagedacht.
Ik ben bv wel heel erg bezig geweest en vooral boos geweest en verschrikkelijk verdrietig geweest om het overlijden van de baby van mijn buurvrouw vorig jaar. Omdat dat zo verschrikkelijk oneerlijk was en is.
Geloof dat ik me daarom wel bijna schuldig voelde dat het bij mijn vader zo was van he he...
Dus ik denk wel dat ik "normaal" ben

Maar goed.
Nog iemand leuke plannen dit weekend?

Toen mijn vader overleed was er ook vooral opluchting. Ik was 16, hij lag al maanden in het ziekenhuis, wij gingen elke dag op bezoek. Het was inmiddels wel duidelijk dat áls hij nog thuis zou komen, hij nooit meer de oude zou zijn. Dus toen hij overleed was er natuurlijk ook wel verdriet, maar ik was ook vooral heel blij dat ik mijn normale tienerleven weer terug had.

Weekendplannen: Vandaag ga ik kijken bij een auto van een via-via-kennis. Vriend heeft tegenwoordig vaker de lease-auto mee, ik zou een eigen auto wel weer fijn vinden. Een Peugeot 207 cabrio. Die schijnt in z’n algemeenheid wel vaak issues te hebben dus ik ga eerst kritisch kijken.
En morgen heb ik een afspraak voor een tattoo .

Oeh wat voor een tattoo?
Altijd leuk!
@livelink, kun je niet gewoon aangeven dat je die behoefte niet hebt en er liever niet zo bij stil staat met de hele familie?
Ik zou dat wel doen, want het moet niet zo blijven dat je alleen maar dingen doet omdat anderen dat verwachten van je

Weekend!

Vanochtend stond ik om kwart voor 9 langs de lijn om B als een blije geit over het voetbalveld te zien rennen. Daarna ben ik zelf gaan sporten en ik ga zo de klimop snoeien. Druk dagje zo.

Morgen een heerlijke chilldag

quote:

Op zaterdag 12 september 2026 09:52 schreef livelink het volgende:
Ik weet niet hoe het zal zijn als mijn vader komt te overlijden. Misschien dat dan het verdriet over beiden eruit komt, maar voor nu zie ik alleen maar enorm op tegen het feit dat er dan weer een uitvaart geregeld moet worden.

Is het een optie om het niet volgens de bekende rituelen te doen? Of maakt het voor jou niet uit wat het is als het om het afscheid gaat?
@BE heeft vast een miljard meer voorbeelden (daar mag/wil je vast niet over vertellen ivm privacy? Ter inspiratie zou ik het wel interessant vinden), maar ik was bijv eens bij een kleine uitvaart waar de kist gewoon in het 'cafe' van het uitvaartcentrum stond. Geen dienst, kinderen van de overledene die wel iets zeiden, waar we met ons drankje in de hand ongeorganiseerd staand en zittend naar luisterden. Vond ik wel wat.
En een afscheid van een jong iemand die het zelf mee bedacht had, waar je in verschillende ruimtes activiteiten kon doen die de overledene veel deed, zonder speeches maar met foto's en herinneringen.

Heel anders dan 'normaal', maar allebei heel erg passend en persoonlijk.

Er kan idd van alles. Allerlei locaties en allerlei invullingen. In een café, op de sportclub, in een strandtent, op een boot etc etc.
Maar het moet maar net bij je passen en je moet er dan ook nog met elkaar uitkomen als nabestaanden. En dat is lang niet altijd vanzelfsprekend.