Een kind nemen om je relatie te 'redden' is echt zo'n beetje het domste wat je kunt doenquote:Op dinsdag 8 september 2026 13:30 schreef miss_sly het volgende:
Zoals het ook geen relatie goed of beter maakt, wat je ook ngo wel eens hoort. Ik ken echt wel mensen waarbij de relatie niet goed zat en ze (nog) een kind namen, want dat zou hen wel binden.
Wat ik al zei, dat is gewoon hoe ons lichaam werkt. Wie kinderen heeft vind die doorgaans fantastisch. Daarom zie je ook lui die er aanvankelijk weerstand tegen hadden draaien als een blad aan een boom als dat kind er eenmaal is.quote:Op dinsdag 8 september 2026 18:55 schreef Discombobulate het volgende:
Al mijn vrienden mét kinderen zijn in ieder geval ontzettend gelukkig ermee. Mooiste moment in hun leven zeggen ze.
Ik kan me er niet veel bij voorstellen, maar ik kan dat bij iets anders ook eigenlijk niet.
Is dat ook niet het zoeken naar rechtvaardiging van de beslissing om het wel te doen?quote:Op dinsdag 8 september 2026 21:28 schreef Hexagon het volgende:
[..]
Wat ik al zei, dat is gewoon hoe ons lichaam werkt. Wie kinderen heeft vind die doorgaans fantastisch. Daarom zie je ook lui die er aanvankelijk weerstand tegen hadden draaien als een blad aan een boom als dat kind er eenmaal is.
Ik denk dat mensen die ervoor kiezen kinderen te krijgen niet echt een rechtvaardiging nodig hebben?quote:Op dinsdag 8 september 2026 23:16 schreef DoubleDip het volgende:
[..]
Is dat ook niet het zoeken naar rechtvaardiging van de beslissing om het wel te doen?
Nee, dat is niet zo lang en consequent vol te houden.quote:Op dinsdag 8 september 2026 23:16 schreef DoubleDip het volgende:
[..]
Is dat ook niet het zoeken naar rechtvaardiging van de beslissing om het wel te doen?
Dat staat gewoon letterlijk in de volgende zin in mijn post…quote:Op woensdag 9 september 2026 09:13 schreef PurifieR het volgende:
[..]
Maar dat is niet het enige wat zin aan je leven kan geven.
Besef je wat je hier eigenlijk suggereert?quote:Op dinsdag 8 september 2026 14:36 schreef Droopie het volgende:
Vraag me af.
Zijn er mensen die in hun overweging nemen dat ze later ook kleinkinderen willen op hun oude dag, mits het ze het gegund zijn.
Ik suggereer niets, ik stel een vraag.quote:Op woensdag 9 september 2026 09:29 schreef Justinn het volgende:
[..]
Besef je wat je hier eigenlijk suggereert?
Dit zegt voor mij vooral iets over het op voorhand projecteren van verwachtingen op je eigen kinderen. Niet heel anders dan de verwachting dat je kinderen je bijvoorbeeld op oudere leeftijd moeten verzorgen of ze als regulatie voor jouw potentiële toekomstige eenzaamheid dienen, of omdat je je eigen ouders een kleinkind moet gunnen.Ik heb het altijd bijzonder gevonden als dat als argumenten vóór kinderen worden gebruikt, terwijl je daarmee hun autonomie op voorhand beperkt.
![]()
En moet ik daar als kindvrij persoon dan iets in meewegen wat voor mij überhaupt schuurt met mijn fatsoensnormen ten aanzien van het respecteren van andermans autonomie?
Laat ik het zo zeggen, mijn zusje was te jong en incapabel om die kinderen op te voeden.quote:Op woensdag 9 september 2026 09:40 schreef Hexagon het volgende:
Het is toch ook niet vanzelfsprekend dat je kleinkinderen moet opvoeden? Daar ga je zelf over.
Mijn opa's en oma's deden nagenoeg niks in mijn opvoeding. Ik logeerde er wel eens, meer niet.
Dat is ten eerste natuurlijk een heel specifieke situatie. Maar feit is wel dat je als ouder altijd ouder blijft en je zorgen over en voor je kind nooit ophouden. Dus als het niet goed gaat met je kind, op welke leeftijd dan ook, zul je doorgaans willen proberen te helpen.quote:Op woensdag 9 september 2026 09:45 schreef Droopie het volgende:
[..]
Laat ik het zo zeggen, mijn zusje was te jong en incapabel om die kinderen op te voeden.
Misschien is het alleen mijn ervaring he, dat ik denk/ dacht ow, dus als je op je 20e vader wilt worden je op.je 63e nog steeds de vaderlijke rol dient te vervullen 🤣.
Das andere koek als "we zijn er vroeg aan begonnen en als jullie dan de deur uit zijn gaan papa en mama lekker van het leven genieten en reizen".
Er zijn ook verschillende gradaties in spijt. Echt volledige spijt zal zeldzaam zijn, omdat de meeste mensen wel dankbaar zijn voor hun kinderen.quote:Op vrijdag 4 september 2026 09:08 schreef miss_sly het volgende:
[..]
Dat denken we. Het is ook wel erg moeilijk om van de kinderen die je wel hebt te zeggen dat je ze liever niet gehad hebt. Ik denk dat daar wel een taboe op ligt, zeker voor moeders.
En dat de meesten er geen spijt van gekregen lijken te hebben, wil niet zeggen dat je zelf er dus ook geen spijt van zult krijgen. Je zult maar net tot die groep horen die wel spijt krijgt. Dan zit je met de gebakken peren.
Ik denk dat de invulling inderdaad wel meespeelt.quote:Op woensdag 9 september 2026 10:40 schreef Stepperoller het volgende:
[..]
Er zijn ook verschillende gradaties in spijt. Echt volledige spijt zal zeldzaam zijn, omdat de meeste mensen wel dankbaar zijn voor hun kinderen.
Vaak gaat het ook meer over hoe de invulling van het ouderschap is verlopen waar men niet tevreden over is, maar waar ze ook niet echt invloed op hadden (bijv. co-ouderschap na lastige scheiding, maar ook een gehandicapt kind met intensieve zorgvraag kan een leven met zich meebrengen dat je nooit had voorzien/gewild en soms zelfs eigenlijk niet aankan). Van moeders hoor ik vaker dat ze nu een andere keuze zouden maken of alleen kinderen zouden willen als ze de vader hadden kunnen zijn.
Uiteindelijk dealen de meeste mensen prima met hoe hun leven is gelopen en het leven is nu eenmaal niet maakbaar, dus dat is maar goed ook.
“ Van moeders hoor ik vaker dat ze nu een andere keuze zouden maken of alleen kinderen zouden willen als ze de vader hadden kunnen zijn.”quote:Op woensdag 9 september 2026 10:40 schreef Stepperoller het volgende:
[..]
Er zijn ook verschillende gradaties in spijt. Echt volledige spijt zal zeldzaam zijn, omdat de meeste mensen wel dankbaar zijn voor hun kinderen.
Vaak gaat het ook meer over hoe de invulling van het ouderschap is verlopen waar men niet tevreden over is, maar waar ze ook niet echt invloed op hadden (bijv. co-ouderschap na lastige scheiding, maar ook een gehandicapt kind met intensieve zorgvraag kan een leven met zich meebrengen dat je nooit had voorzien/gewild en soms zelfs eigenlijk niet aankan). Van moeders hoor ik vaker dat ze nu een andere keuze zouden maken of alleen kinderen zouden willen als ze de vader hadden kunnen zijn.
Uiteindelijk dealen de meeste mensen prima met hoe hun leven is gelopen en het leven is nu eenmaal niet maakbaar, dus dat is maar goed ook.
Bij mij is het andersom, hoor. Echt ongelukkig was ik niet denk ik, maar ik had rond mijn 30e wel zoiets van, tsja, is dit het nou en gaat het zo gezapig en suf nog tig jaar door totdat ik doodga? En toen, een paar jaar later, werd ik papa en kwam ik ineens midden in een wervelwind terecht waar ik 90% van de tijd ultiem van geniet. Dat stukje invulling had ik echt wel nodig.quote:Op dinsdag 8 september 2026 13:22 schreef Lenny77 het volgende:
[..]
Denk dat als je al ongelukkig bent, dat je zeker weten miserabel zal zijn als je ze dan krijgt
Ervaart je vriendin/ vrouw dit net zo?quote:Op woensdag 9 september 2026 12:43 schreef DjVero het volgende:
[..]
Bij mij is het andersom, hoor. Echt ongelukkig was ik niet denk ik, maar ik had rond mijn 30e wel zoiets van, tsja, is dit het nou en gaat het zo gezapig en suf nog tig jaar door totdat ik doodga? En toen, een paar jaar later, werd ik papa en kwam ik ineens midden in een wervelwind terecht waar ik 90% van de tijd ultiem van geniet. Dat stukje invulling had ik echt wel nodig.
Ik draag voornamelijk de zorg voor het kind/de kinderen. Zij werkt zes dagen per week van 's ochtends tot 's avonds, dus zij haalt daar haar voldoening uit.quote:Op woensdag 9 september 2026 12:57 schreef TheInnocent het volgende:
[..]
Ervaart je vriendin/ vrouw dit net zo?
Waarom helaas? Ik heb dat gevoel mbt kinderen totaal niet, en ben daar gewoon volkomen happy mee. Ik zit ook in de ideale situatie, maar ik wil er gewoon niet aan. Niets mis meequote:Op woensdag 9 september 2026 13:08 schreef TheInnocent het volgende:
Ik heb dat gevoel helaas niet, terwijl ik in de ideale situatie verkeer waarin een kind zou kunnen opgroeien denk ik (financieel, stabiel, liefdevol, sociaal).
Tsja, iemand heeft kennelijk recent geroepen dat ze alleen kinderen willen als ze vader kunnen zijn en dan wordt dat een beetje hersenloos herhaalt. Alsof vaderschap anders is dan moederschap (op de eerste 9 maanden na dan).quote:Op woensdag 9 september 2026 11:47 schreef TheInnocent het volgende:
[..]
“ Van moeders hoor ik vaker dat ze nu een andere keuze zouden maken of alleen kinderen zouden willen als ze de vader hadden kunnen zijn.”
Wordt hiermee gesuggereerd dat vaders over het algemeen een leuke / minder vervelende of misschien wel (erg) leuke rol hebben? Toevallig hoort mijn man van zijn vrienden die vader zijn geworden hoe geweldig het wel niet is en dat prikkelt hem (helaas voor mij). Maar dan denk ik: geeft dit geen vertekend beeld? Het is zo lastig om je partner een realistisch beeld te schetsen als zijn vrienden zo ongelofelijk positief zijn alsof het zo makkelijk en vanzelf gaat. Ik geloof er helemaal niks van, maar dan ben ik degene met een vertekend beeld.
Misschien wordt dat niet hersenloos geroepen maar om een belangrijk signaal door te geven. Moederschap is economisch en sociaal gezien een slechte deal. Je krijgt het lastig op werk, omdat geacht wordt dat je volop presteert zodra je terugbent van verlof en je kapotte lichaam nog niet hersteld is. Naast je carrière, is het ook sociaal een lijdensweg en zijn de zorgtaken thuis niet eerlijk verdeeld. Als vrouw verlies je al snel autonomie, terwijl de vader een eventuele “papadag” heeft in de week. Ik kan me voorstellen dat er heel veel last op de schouders van moeders komen te staan, vooral wanneer ze een ietwat traditionele man hebben, dat ze denken: ik had ook alleen vader willen zijn.quote:Op woensdag 9 september 2026 13:49 schreef VEM2012 het volgende:
[..]
Tsja, iemand heeft kennelijk recent geroepen dat ze alleen kinderen willen als ze vader kunnen zijn en dan wordt dat een beetje hersenloos herhaalt. Alsof vaderschap anders is dan moederschap (op de eerste 9 maanden na dan).
Nogal performatief.
Weet je wat het is: je kan het vooraf niet inschatten hoe het is. Mijn eerste vrouw wilde per sé kinderen. Ik eigenlijk niet als in 'hoeft voor mij niet'. En toen de oudste er was, vond ik het geweldig en zij vond het helemaal niets.
En nee, niet omdat het te zwaar was en ik een lamlul was. We hadden overdag 5 dagen in de week een nanny, die ook het ontbijt, lunch en diner regelde. Tuinman/schoonmaak. En aangezien ze naar mij trok en ik het leuk vond was ik degene die veruit het meeste tijd aan haar besteedde, zowel doordeweeks als in de weekenden.
Mijn advies zou zijn: beslis het voor jezelf. Als het dan tegenvalt kun je alleen jezelf aankijken. Doe je het voor je partner en blijkt het dan tegen te vallen dan kan zoiets tussen jullie in komen te staan. Ook als je partner het per sé wil. Vrijgezel zijn is beter dan een situatie waar je niet in wil zitten.
Voor een groot deel ben je daar zelf bij, natuurlijk. Niemand verplicht jou om minder te gaan werken en je man net aan een papadag te laten doen. Jullie kunnen dat gewoon in onderling overleg anders regelen als dat is wat jullie willen. Hetzelfde geldt voor de zorg en het huishouden, daar kun je ook samen de taken verdelen. Dat zal best even wat tijd en energie kosten, en dat betekent ook dat je elkaar het op de eigen manier moet laten doen, tenzij dat het gevaarlijk of slecht of ongezond is. Dus als hij de was anders opvouwt of iets anders met jullie kind omgaat dan jij doet/wil, dan moet die ruimte er ook zijn.quote:Op woensdag 9 september 2026 14:22 schreef TheInnocent het volgende:
[..]
Misschien wordt dat niet hersenloos geroepen maar om een belangrijk signaal door te geven. Moederschap is economisch en sociaal gezien een slechte deal. Je krijgt het lastig op werk, omdat geacht wordt dat je volop presteert zodra je terugbent van verlof en je kapotte lichaam nog niet hersteld is. Naast je carrière, is het ook sociaal een lijdensweg en zijn de zorgtaken thuis niet eerlijk verdeeld. Als vrouw verlies je al snel autonomie, terwijl de vader een eventuele “papadag” heeft in de week. Ik kan me voorstellen dat er heel veel last op de schouders van moeders komen te staan, vooral wanneer ze een ietwat traditionele man hebben, dat ze denken: ik had ook alleen vader willen zijn.
verder goed advies, dankjewel.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |